zaterdag 30 november 2013

Help!

Twee dagen en nachten is hij inmiddels weg, Pappalien. Eigenlijk geen vuiltje aan de lucht. Natuurlijk misten we hem wel, maar verder ging alles zoals altijd. Terwijl hij met zijn vlinderstrik in Wenen zat en feestelijk vermaakt werd, hield ik hier met twee vingers in mijn neus alle logistieke, schoonmaaktechnische, opvoedkundige en overige balletjes in de lucht. Het was gezellig en alles liep gesmeerd. De kinderen zijn inmiddels ook al best groot, bedacht ik me, het wordt steeds makkelijker...

Dat dacht ik. Tot vandaag, een lange zaterdag waarop iedereen zich een beetje moest aanpassen, de zaterdagse routine was enigszins verstoord zo zonder papa thuis. Ik had weinig geslapen en stond engiszins brak toch om half acht beneden. Kleuter had de hele dag opeens last van een enorme bewegingsdrang en behoefte zijn stembanden tot het uiterste te stretchen. Vrolijk, dat wel, maar zeer vermoeiend. Dochter van acht zat minder lekker in haar vel, commandeerde de broers de kamer rond en gedroeg zich als een labiele puber. En dat ik tussendoor wat goedbedoelde pogingen deed hier en daar wat op te voeden werd door geen van drieën in dank afgenomen - integendeel.

Na het avondeten ben ik dan daadwerkelijk ingestort. Stilletjes op de bank, dat wel, ze hoeven het ook weer niet te weten. Met behulp van wat oudhollandse omkoperij ("pak maar een ijsje uit de vriezer en straks nog zo'n lekker koekje") en een overdosis kinder-tv probeer ik voor mezelf even een uurtje rust te vinden. Hier, alleen, achter mijn pc. Even géén mamamama-waarom-waaris-hijzegt-jamaar-magik-ikwilniehiehiet-waarommaghijwel-weeeeeeeeeh  ...  Zoek het éventjes lekker allemaal uit. Straks ben ik weer in staat te bedenken waarom ik zélf ook alweer geen weekendje zonder kinderen weg wil. Nu bedenk ik me alleen maar hoe heerlijk het zou zijn als Pappalien ze meegenomen had en het huis gewoon van mij was.

Het zou me trouwens niets verbazen als ik getroffen ben door het een of andere virus, zo zat ik te bibberen en misselijk te zijn. En zo niet, dan ben ik in ieder geval nu even een heel makkelijk slachtoffer. Mén, wat kan het zwaar zijn zeg, alleenstaand ouderschap. Pappalien, als je alsjeblieft terugkomt en af en toe de aandacht van de kinderen van mij weet af te leiden, neem ik op de koop toe dat ik ook jouw ontbijtbordje altijd op moet ruimen 's ochtends...

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Laat maar horen!

Te groot voor sinterklaas. Bestaat dat?

Oudste zoon, 2 1/2 jaar. Wij, zeer enthousiaste jonge naïeve ouders, sleepten de peuter mee naar de intocht van de Sint. Het was koud, het w...