Zelfverheerlijking

Was het een tijd nogal stil hier, kom ik terug met mijn treinavontuur. Niet de beste promotie van mezelf natuurlijk. Aan de andere kant, wie zit er nu op te wachten dat ik hier ga vertellen dat ik zo enorm goed ben in wiskunde of gehaktballetjes draaien?

Maar het is wel een beetje wat ik mis in blogland, of in het algemeen onder de jongeren: zelfspot. Misschien is het de facebookgeneratie met alleen maar likes en geen duimpjes naar beneden. Pinterest pagina's vol mooi en goed en kijk-mij-eens-knap-zelfgemaakt. Kinderen die alleen nog maar te horen krijgen hoe góed en hoe knap ze zijn, en aangemoedigd worden tot nóg beter. Ik word soms onpasselijk in de kleedkamer van het zwembad na de zwemles, als die moeders om die kleine natte bibberende lijfjes heen staan te koeren. Ze zó enorm ophemelen. Met honderd duizend keer meer woorden voor "lekker gezwommen" en "goed je best gedaan" dan ik in dit blogje kwijt kan. Elke les weer.

En ik begrijp het wel een beetje hoor, ook ik probeer mijn kinderen een beetje zelfvertrouwen te geven en ze te leren dat je best ergens voor doen belangrijk is. Aan de andere kant, ergens luchtig mee omgaan, een beetje relativeren, dat is ook belangrijk. En dat mis ik dus wel eens.
Soms zijn er gewoon dingen die niet zo goed aan, of niet leuk zijn. En dat mag ook. En hoe ga je daar dan mee om? Het hoeft allemaal ook niet altijd even serieus ook, vind ik. Zeker niet als je klein bent.
 
Herkenbaar?

Lekker knutselen!

Stel, je hebt een kind dat niet helemaal gemiddeld is. Zo een die niet gewoon niet zo'n knutselaar is, maar er echt een ongelofelijke pokkehekel aan heeft. Die vanaf dreumesleeftijd zich aan alle activiteiten op dat gebied probeerde te onttrekken. En vaak met succes. De eerst keer dat je uit vrije wil een pen pakte was omdat je dan letters en cijfers kon gaan schrijven. Dat was namelijk wel interessant..

Goed is hij er dus ook niet in, mist nogal wat ervaring. Heeft er zelfs bijles in gekregen, omdat het vasthouden van pennen en het knippen met scharen niet makkelijk was. Gelukkig pakte hij het dan wel snel op. Maar leuk vinden doet hij het nog steeds niet.

De overgrote meerderheid van de kinderen kun je blij maken met een kleurplaat na het rekenen of een dagje kleien. Dus wat doet school, wat doen clubjes in de Gezellige Feestmaand? De ene knutselactiviteit na de andere. Met stip op één: kerststukjes maken. Gezellig. 

Toen vrijdag het potje met kerststuk en al niet uit de tas werd gehaald maar keihard op de grond gesmeten werd wist ik genoeg. Zoon was er klaar mee. Zaterdag werd er dus op het volgende kerstfeest NIET meer meegedaan aan het kerststukjesgebeuren. (Hij had wel een leuke kerstmanlepel gemaakt en vooral de bingo was een succes: de eerste prijs. Trots kwam hij thuis met een lieve knuffel, die nu gewoon lekker in zijn bed slaapt overigens.. Maar dat terzijde.)

Net komt er een mailtje langs van school. Na de kerstavondmaaltijd aan we er ook vrijdag nog even een "gezellig dagje van maken". O God. Het zal toch niet? Toch wel. Of we allemaal een bakje willen meegeven, voor het kerststukje... Er schijnt meer te doen te zijn. Vooral knutselactiviteiten, maar wellicht ook nog wel een stop-motion-filmpje maken, of een spelletje. 

Ik weet niet hoe assertief zoon is, maar ik heb even een mailtje naar de juf gestuurd. Zou toch jammer zijn als hij de vakantie al met een slecht humeur zou beginnen...

Supermarkt irritaties

Ik moet - lang verhaal - slagroomsoesjes hebben. Toevallig loop ik langs de AH. Op zich is de AH 

een prima winkel, ze hebben veel, het is ruim opgezet. Maar de rijen zijn lang, en ergens op de afdeling marketing is iemand de weg kwijtgeraakt. 

Zo vragen de cassières me sinds een tijdje "of ik alles heb kunnen vinden?" De eerste keer keek ik geschrokken op. Had ze door dat ik geen vaste klant ben? Zag ik er wanhopig zoekende uit? Wereldvreemd, alsof ik niet aan een vakkenvuller had durven vragen waar de billendoekjes ook alweer liggen? Inmiddels heb ik door dat dat bij het standaard riedeltje hoort wat de dames en heren uit het hoofd moeten leren: AlleskunnenvindenWiltukoopzegelsPannenzegelsFijneDagverder! Vermoeiend.

De tv reclames irriteren me ook enorm. Die reeks met de klunzige bedrijfsleider vond ik nog wel grappig, en reclames over lage prijzen zijn logisch. Maar bijvoorbeeld die met die zogenaamd wat verlegen aandoende ambachtelijk slager die in z'n bijkeukentje een beetje receptjes staat uit te proberen. Erg ongeloofwaardig, voor een megasupermarkt, dat imago.

Maar goed, de winkel is verder oké, dus ik doe er gewoon mijn boodschappen als ik in de buurt ben. Of iets nodig heb wat ze bij de goedkopere supermarkt dichtbij niet hebben. Dit keer slagroomsoesjes dus.

In het koelvak zie ik twee stapels. Eén met dozen houdbaar tot morgen, de ander tot overmorgen. Logischerwijze is de minst verse wat afgeprijsd. Ik had hem al in mijn handen, tot ik de sticker nog eens goed bekeek.

Wat? Weggooien is zonde? O, ik snap het. Eigenlijk lust je geen soesjes, maar weggooien is zonde en daarom moet je ze toch maar in je karretje stoppen. Niet gezond, maar ja. Zonde om weg te gooien.
Ik heb verhalen gehoord over mijn oma, geboren ergens eind 19e eeuw. Die at beschimmelde vla. Niet omdat ze honger had of het lekker vond, maar ja, weggooien was zonde.

Ik ben toch al wat allergisch voor die marketingslogans op verpakkingen (kindersnoep met extra vitamines, smeersels waar je nog mooier en jonger van wordt... ) maar dit slaat toch wel alles. Betuttelend en irritant.

Ik heb er serieus over gedacht die verse maar te pakken. Maar ja. Die 35 procent heeft me toch over de streep gehaald.

Eenmaal thuis heb ik de eerste soes zelf geprobeerd. En weet je? Volgens mij kan ik ze beter weggooien. Opeten, dat is pas zonde.

Als het avontuur nu maar een keer stopt

In een spontane, ietwat optimistische bui ben ik laatst in de aanbieding "weekendje Slagharen - het avontuur gaat dóór" gestonken. Leuk voor de kinderen! Die moeten ten slotte worden vermaakt, in de schoolvakantie. Pretpark, zwembad met heel veel leuke glijbanen. En slapen in een wigwam.

Ik ben beter in het plannen van vakantie dan in de uitvoering. Hoe dichterbij het kwam hoe meer koudwatervrees. En terecht.

Bij aankomst bleek het hete zomerweer veranderd in een (sub)tropisch regenseizoen. Tegen het uitdrukkelijke bevel van Pappalien in had ik gelukkig nog net op tijd wat zomerjasjes voor mezelf en de kinderen ingepakt, maar een paraplu hadden we niet. En slechts één setje reservekleding.

Het zwembad was leuk voor de kinderen, ik kan niet anders zeggen. En wij konden indien gewenst gewoon vanaf een bedje aan de kant toekijken. Ze redden zichzelf prima. Fijne middag gehad.

Maar daarna moesten we - mijn beha was nog steeds kleddernat - bij een graad of 30 een heel eind terug sjokken naar de wigwam. "Snoezig!", vond dochter, toen ze hem zag. "Ik wil bij mama slapen", vonden zowel jongste zoon als mijn echtgenoot. Ik keek eens naar het formaat van de drie slaaphokken en de moed zakte me in de schoenen. Slapen?! Hoezo? En waar moet ik met mezelf de rest van de tijd heen, als ik niet slaap? Wat een ellende...

Ik ben geen campingmens, dat moge duidelijk zijn. Zo fijn buiten leven en dicht bij de natuur, in weer en wind, tentje naast tentje, dat heeft wat mij betreft vooral nadelen. En dan hadden we nog de luxe variant met stroom, water en apart privé toilet.

De mensen om ons heen hadden er duidelijk minder moeite mee. Vooral de Surinaamse families (goed voor vier wigwams) waren zeer nadrukkelijk buiten aanwezig. De jongens voetbalden, de meiden feesten. Met veel muziek, hard zingen en gillen, tot diep in de nacht. De ochtend er op begon natuurlijk de familie met het kleine dreinertje áchter ons al weer vroeg herrie te maken.

En toen moesten we na een kort nachtje naar het pretpark. Was eventjes leuk. maar niet voor een hele dag. Laat staan voor drie. Om de vier meter een gokkast of kermisachtige ballengooiattractie waar je extra geld moest betalen. Om de drie meter een eettentje (patat, ijs, chips, snoep, ijs, poffertjes, patat, ijs...) Een zevenjarig die opeens vrijwel nergens in durfde, met een kort lontje vanwege het slaaptekort, een dertienjarige die wel heel lief meedeed met broer en zus maar zelf een beetje te groot aan het worden is voor dit soort dingen en een meisje van elf dat het wel leuk vond maar ook geen zin meer had in al te lange rijen.

Op en bepaald moment dit weekend lagen Pappalien en ik alleen aan de schaduwrand van het open lucht peuterbad terwijl de kindjes in de snoeihete tent lagen te gamen... ("Wanneer gaan we weer naar huis?" vroeg jongste... )

En toch, hoe blij we alle vijf ook waren op zondagavond weer thuis te zijn, toch vonden de kinderen alle drie dat we een leuk vakantietje hebben gehad. En daar was het mij dan toch maar om te doen.

Bovendien weet ik nu vrij zeker dat ik de komende vier weken vakantie geen last zal hebben van kinderen die zich afvragen of we nog "ergens heen gaan" of "iets leuks gaan doen". Het is nu even leuk genoeg geweest, vinden ook zij.

De duif

Een jaar of 15 geleden was hier alleen weiland. Toen werd er een complete vinex bovenop gezet, en gingen ook wij hier wonen.

Grappig om te zien hoe de flora en fauna in die jaren langzaam mee veranderden. De eerste tijd hadden we vooral héél veel vliegjes, van die kleine irritante. We zagen ook nog veel konijntjes en fazanten, soms helaas in platte vorm op de weg. Nu zien we sporadisch nog een konijn. De fazant is definitief vertrokken naar het stuk land waar de volgende vinex zal komen. Wat het nog wel steeds goed doet, en steeds beter lijkt het, zijn de zwanen en de ganzen in de plas tegenover ons huis. Elke lente loopt het vol met kleine pluizige bolletjes.

In de loop van de jaren kwamen er ook meer tuinvogels. Mereltjes, 's ochtends om vijf uur lekker fluitend op mijn dakrand. Babymereltjes in de klauwen van onze huiskater.  Veel meesjes, gele en rode en grijze, klein en snel. En toen opeens kwam daar vorig jaar een setje duif. 

Setje duif huisde ergens bij de buren, een aantal huizen verderop. Manlief vond dat "een gezellig geluid", ik had zo mijn twijfels. Waar hij fijne herinneringen heeft aan de buurt waar hij als jong kind woonde (mét duivengekoer) hoor ik mijn moeder, op zich een enorme dierenliefhebber, minder positief over De Duif.

Nu we zélf een duivennest in onze tuin hebben dacht ik het maar eens even na te gaan. Google op "duif" en de eerste paar hits zijn van de ongediertebestrijding. Van nare geluiden tot plastic uilen, er is van alles tegen te doen (maar niets schijnt te helpen). De poep schijnt door je autolak heen te vreten en ze zijn zeer hardnekkig. En ik irriteer ik me persoonlijk ook enorm aan het geluid dat ze maken. 

Om nou het nest onder het dak kapot te maken vind ik ook weer niet lief. Maar ik wil familie Duif toch vriendelijk verzoeken om snel uit te vliegen en een andere woonplaats te gaan zoeken.

Het kluitje en het riet

Kwam ik vroeger nóóit bij de dokter, de laatste paar jaar sta ik er regelmatig op de stoep. Als patiënt of als begeleider van kinderen of ouders. Diverse huisartsen, allerlei specialisten in het ziekenhuis, logopedisten, psychologen, verloskundigen, fysiotherapeuten en onze eigen tandarts (die overigens goud waard is). En ik moet zeggen, mijn rotsvaste vertrouwen in de medische wereld is daar niet op vooruit gegaan.

De meeste zijn vriendelijk en behulpzaam, veel ervan zijn zeer kundig, efficiënt. Soms zelfs in combinatie. Maar helaas niet altijd. Iedereen kent wel verhalen van grote missers. Maar vaak is het ook gewoon niet weten. Trial and error praktijken.

Vooral bij de wat vagere klachten. Zo hebben mijn (bejaarde) ouders wel hele vervelende klachten, meestal 's nachts of in het weekend (van hele dikke pijnlijke voeten tot enorme duizeligheid of zelfs flauwvallen) die dan weer redelijk verdwenen zijn als ze dagen later op het spreekuur komen. En dan is het toch een beetje raden naar de oorzaak, en "kom maar terug als het weer is". Wat ze dan natuurlijk niet meer zo snel doen.

En soms is de diagnose duidelijk maar is de behandeling wat vaag. Mijn ervaring met fysiotherapie is op dat gebied wat minder. Werkt de ene behandeling niet, proberen ze een ander. Of sturen ze je opnieuw door voor foto's of echo's, vinden dan wel een ándere mogelijke oorzaak met een ander behandelplan.

De vorige keer, toen er een zenuw in mijn rug kapot bleek gegaan stuurden ze me - voor de zekerheid - toch naar een orthopeed die een dure mri deed en concludeerde dat de schouder op zich oké was maar hypermobiel. Gelukkig ben ik niet begonnen aan een operatie van het schoudergewricht. Inmiddels is zenuw (na drie jaar!) helemaal hersteld en gaat het weer prima, hypermobiel en al.  

Vorig jaar heb ik een hielspoor opgelopen. Pijn onder de hiel bij het opstarten, ben ik in beweging gaat het de rest van de dag wel. Een lastige, soms pijnlijke kwaal, maar zo erg is het nou ook weer niet. Toch ging ik maar naar de fysio.

Bij de fysio was het wederom trial and error. Ik zal jullie de details besparen. Soms gaat het even beter, soms slechter. Het effect, als het dat al heeft gehad, is niet meetbaar. De echo toont nauwelijks verbetering.

Ik werd het zo zat dat ik bedacht er maar mee te gaan stoppen. De fysio kennelijk ook. (Hoe gaat het? Goed hoor, deze week heb ik me rustig gehouden dus weinig klachten.... Mooi mevrouw, fijn! Dan is het nu wel goed geweest en moet u verder thuis maar oefenen. Nu WIJ het herstel zo fijn op gang hebben gebracht is het aan U om nog heel veel extra thuis te oefenen met die oefeningen - waarvan u zelf zegt dat ze niet zoveel helpen. O ja. En koop stevigere schoenen. Duh...)

Met een kluitje het riet ingestuurd, helemaal met mijn eigen volledige vrij opgeluchte toestemming, dat wel. Heeft - maar dat bedacht ik me pas veel later - waarschijnlijk te maken met de vergoeding die de fysio van de zorgverzekering krijgt voor deze klacht. Tijd zat er gewoon op dus klacht is over - en zo niet dan toch. Maar helemaal lekker zit het me toch niet. Gewoon eerlijk toegeven was prettiger geweest.

Hoe het afliep met de luizen

Net na de zomervakantie begon het: luis gesignaleerd op het hoofd van jongste. Omdat ik meer vertrouwen in dodelijke chemie heb dan in mijn eigen zorgvuldigheid qua kammen, toog ik naar de apotheek.

Twee merken, hadden ze, allebei met dimeticon. De een wat hoger gedoseerd dan de ander. Dan nog de keuze uit een shampoo die na een kwartier uitgespoeld kan worden en een lotion die de hele nacht (of dag) moet intrekken. 

Ik heb ze allemaal geprobeerd. Plus nog een goedkoop iets van het Kruidvat waarbij ik zelf bijna bewusteloos de badkamer weer uit kwam. Ook de familieleden, die op het eerste oog géén luizen dachten te hebben, heb ik behandeld (want hé, die leesbril heb ik niet voor niets, ik zie kennelijk nog wel eens een luisje over het hoofd).

Helaas zijn geen van die shampoo's tegenwoordig nog serieus 100% gegarandeerd dodelijk voor luizen en neten. Dus moest ik na dat inzeep, indroog en uitspoelfeest ook nog eens heel precies kammen. En nog eens kammen. Vijf man sterk, ook de vader van het stel én mezelf. Twee onuitwarbare langharigen en één dwarse niet stil willen zittende zesjarige die niet van kammen houdt. En hoe kijk je in vredesnaam op je eigen hoofdhuid?! Een complete weekendbaan was het geworden. En twee weken later wéér. 

Elke keer als ik dacht dat we luisvrij waren dook er toch weer één op. Uiteindelijk, heel veel tijd, protesten, oefeningen in geduld en een kapitaal aan shampoo's, lotions en crèmespoeling(*)  later dacht ik eindelijk klaar te zijn. Schoon. Alle luizen weg. 

Tot zoon de dag er bij de luizencontrole op school wéér werd uitgepikt. Aaarrrrrghhh. 

Ik heb eerst hard tegen Papaliens (onbehaarde, dus luisvrije)  borst staan uithuilen. Daarna ben ik eens op onderzoek uitgegaan op het internet. Behalve heel veel reclame voor de mij inmiddels bekende shampoo's en een bedrijf dat voor een dikke honderd euro per persoon je hoofd luisvrij maakt met een apparaat, kwam ik tips tegen over groene zeep, azijn, teatree oil en citroensap. Zoals oma het allemaal vroeger ook deed zeg maar. Ik besloot ze allemaal maar te proberen. Tegelijk. 

De teatree oil kostte nog wel iets, maar de rest van de ingrediënten was vrijwel gratis. Met een brede, vervaarlijke glimlach liep ik de supermarkt weer uit. Dood aan de luis!

Ik heb alle haren met teatree shampoo gewassen, daarna nog een keer met een flinke lik groene zeep (wat overigens een heel grappig effect op je coiffure heeft...). Uitgespoeld met een flinke scheut azijn én citroensap door het water. Wederom die crèmespoeling en kammen maar. 

En nu zijn we écht luisvrij. Wélk huismiddeltje het 'm heeft gedaan, of dat het toch het kammen is geweest, we zullen het nooit weten. Maar ik weet wel dat als we nogmaals getroffen worden door de luizenplaag ik geen shampoo's of lotion's meer ga kopen. 

De luizencontrole op school hebben we dit keer goed doorstaan. Al wist iemand op te merken dat er toch nog wat  dode neten op een paar centimeter afstand van de hoofdhuid zaten. "Probeer ze er toch maar uit te peuteren met je nagel, want je weet maar nooit" (what the f...??!). 

Nou is het wel bijna Pasen, maar ik geloof toch niet dat neten uit de dood opstaan om zich voort te planten op mijn zoon's hoofd. Zelfs niet met oma's huismiddeltjes. 

(*) het 1 minuut masker van Andrélon, enige dat echt lekker werkt tegen onuitwarbaar haar

Leuker kunnen we het niet maken... maar wel nog frusterender

Blauwe envelop. Van de soort waarmee ze al een hele tijd dreigen dat hij niet meer verstuurd zal worden, omdat alle post digitaal zou moeten kunnen.

Dit keer hadden ze wel goed nieuws: ik krijg geld terug! Maar... ik moet nog wel wat doen, ze hebben kennelijk mijn rekeningnummer niet meer?

De belastingdienst blijft je verbazen. Ik betaal al járen, en krijg ook al jaren terug. Zowel op een zakelijk als een privé rekeningnummer. En nu opeens zijn ze hem kwijt? Bizar. (Zal wel weer een wannebe-automatiseerder met z'n fikken aan de software gezeten hebben...)

Dus maar even bellen met de belastingtelefoon. Wélk nummer hadden ze precies niet? Na een keuzemenu van een half uur te hebben doorgeworsteld, waarin natuurlijk om een of ander ausweisachtige persoonlijk nummer werd gevraagd wat ik niet zomaar bij de hand had, kreeg ik een meneer aan de lijn. Heel vriendelijk. Hij vond het ook raar dat mijn rekeningnummer niet meer bekend was, maar raadde me aan het toch maar online door geven. Via zus en zo en dan daar klikken.

Even later - meneer opgehangen want inloggegevens natuurlijk onvindbaar - probeer ik in te loggen. Wachtwoord verkeerd, wachtwoord opvragen, mislukt, wachtwoord toch weer gevonden, inloggen.. helaas. De route die meneer me had gestuurd werkte niet. Het rekeningnummer daar kon alléén gewijzigd worden voor belastingsoort zus en zo, niet voor zus en zo. Dat moest via Mijn Belastingdienst punt nl.

Braaf surfte ik naar Mijn Belastingdienst punt nl. Waar ik mijn eerder teruggevonden username en wachtwoord mocht vergeten en opeens weer met een Digid in mocht loggen. Eerste poging daartoe lukte zowaar, maar eenmaal binnen... BOEM. Jammer, site kapot. Probeert u het later nog eens.

Behoorlijk wat later. Inmiddels kan ik inloggen, én lees ik ergens dat mijn rekeningnummer inderdaad niet bekend is. Ik vind een link en kan het rekeningnummer wijzigen. Helaas moet er dan ook worden "ondertekend", dus weer inloggen. Ook dat lukt bijna direct in een keer. Maar dan moet er nog worden "verzonden". En helaas, er trad weer een "technische fout" aan de kant van de belastingdienst op. Moet het later maar weer eens proberen, vonden ze.

Inmiddels heeft dit geintje me een halve middag aan frustratie gekost. Gelukkig kon ik me nog nét beheersen de pc met beeldscherm en al door het zolderraam te keilen, richting Den Haag. Als het morgen nog niet lukt ga ik met een ouwe sok naar de minister. Mag hij het geld daar in gooien.

Fietsie foetsie

"Ik zou het niet zo heel erg vinden als de mijne werd gepikt." dacht ik laatst stiekem, toen het over fietsendiefstal ging. Maar toen laatst de garagedeur open stond en uit alle mooie spullen die daar stonden nou nét mijn te kleine paarse maandagmorgenmodel rammelende fiets bleek verdwenen keek ik toch wel even op mijn neus.

Ten eerste, wat the f.. doet een ánder met zijn poten aan ónze garage, in ónze tuin, aan mijn fiets?! Potver! De gore moed... (Ik weet het, we leven niet meer in het dorp van Bartje ten tijde van Bartje. Er worden wel eens fietsen gepikt, zeker als ze zo voor het grijpen staan. Maar toch... )

Ten tweede, wat moet ik nou zonder? Hoe begeleid ik straks de kinderen naar school? Ik zou mijn autootje veel meer missen dan mijn fiets, maar soms is het toch een handig vervoermiddel.

En ten derde, ik wil wel een andere fiets, maar dan had ik deze beter zelf kunnen inruilen. Het gaat toch allemaal weer geld kosten, net nu ik even in de bespaarmodus was gesprongen.

Eenmaal over de eerste schrik bekomen internetaangifte gedaan bij de politie (en vrij snel daarop een geautomatiseerde reactie: zaak afgehandeld, we kunnen er nu niks aan doen!). En een waarschijnlijk even hopeloze claim bij de verzekeraar. Mocht ik nog iets terugkrijgen dan is dat fijn, ik ga er niet van uit.

Maar nu zoek ik dus een nieuwe fietsvriend. Moet lekker licht fietsen (riksja met knappe bestuurder?), geen rammelbak, niet te duur, nooit lekke banden en een stevige standaard zodat ik hem ook eens ergens neer kan zetten waar géén lantaarnpaal of hekje in de buurt is.

Oja. En mét slot dat ik dan maar ook in de garage braaf ga gebruiken.

Wie het weet mag het zeggen

Of het aan de eerste paar tips lag of aan het feit dat ik erover geblogd heb, maar opeens stond ik gisteren allemaal dingen te doen die op het stapeltje "geen-zin-maar-moet-een-keer" lagen. Tuin aangeveegd terwijl de kindjes lief buiten speelden (met dat zomerse weer kan je niet anders toch?!) en vanmorgen zowaar een stukje website gebakken en (een paar) keukenkastjes gesopt (de tip van verdeel-en-heers was ook een goeie!).

Fijn dus, zo'n blog. Tijd om mijn nieuwe probleem aan jullie voor te leggen. Twee probleempjes eigenlijk, hoewel ik de ene een stuk meer verdenk dan de ander.

U weet nog, van onze nieuwe eetkamerstoelen, een week of twee terug? Van dat fijne zachte maar stevige kunststof, waar poezen niet zomaar grote halen in trekken? Een van die stoelen is inmiddels toch wel onzacht in aanraking gekomen met een gefrustreerde poes of kater. Er zitten al een paar zeer grappige-maar-niet-heus haaltjes in van nagels. (Heel grappig-maar-niet-heus was ook hoe kleuter nog steeds een levendige imitatie kan geven van eerst mijn en toen zijn vaders vloekpartij toen we dat ontdekten... als kleuter binnenkort van school gestuurd wordt weet ik waar het aan ligt, hm.)

Kater is ook geen heilige, maar hij loopt wat vaker buiten en krabt denk ik daar zijn nagels wel - desnoods aan zijn zus, hij is tenslotte de baas in huis. Poes scherpt haar nagels, sinds we geen vloerbedekking meer hebben, graag aan de traplopers, aan de bank of wat er maar voorhanden is. Desnoods aan ons: ze wil nog wel eens een haal of een bijt geven als we haar op haar verzoek lekker aaien en ze heeft daar opeens geen zin meer....

Ik heb vandaag twee nieuw soort krabpalen gekocht, wie weet. Maar alle andere tips zijn welkom. (Doet me denken aan die ex-collega die tandjes en nageltjes en stembandjes verwijderd had bij zijn kat. Hmh. Dat gaat iets te ver.) Valium? Heropvoedingsgesticht?

Simpel

"Goedemorgen-met-vanPuffelen-van-A.B.C.-autoverzekeringen", ratelt het in mijn oor. "WAARMEE KAN IK U VAN DIENST ZIJN?"

Dat was een aanslag op mijn trommelvlies, maar ik durf natuurlijk niet te vragen of hij zachter praten kan. Ik houd de telefoon maar wat verder van mijn oor.

"Goedemorgen, met Mammalien. Ik wil wat gegevens wijzigen, ik heb een andere auto gekocht."
"O, MAMMALIEN, GEFELICITEERD!!!!", brult hij. Hij gaat helemaal uit zijn plaatje. Wat heeft deze man voor gekke pilletjes op? "MEVROUW MAMMALIEN?! GEFELICITEERD!" roept hij nogmaals als ik niet direct reageer. Ik vraag me af of hij thuis ook zo doet als zijn vrouw met een half gesneden wit, drie tartaartjes en een nieuwe vaatwasborstel thuiskomt.  "Eh, ja. Dank je. Maar nu wil ik graag mijn kenteken doorgeven."

Dat bleek te kunnen, gelukkig. Maar dat gingen we dan wel sámen doen, vond hij. Op het grote boze internet nog wel. "IK LOODS U ER WEL DOOR, MEVROUWTJE!".

Kreun. Ik weet niet of het door mijn geboortejaar, mijn geslacht of iets anders wat hij op mijn polis heeft gelezen komt, maar deze man denkt geloof ik dat hij met een idioot te maken heeft. Of waarschijnlijker, is hij zelf een idioot en denkt hij helemaal niet maar voert gewoon de instructies van zijn baas uit: wees duidelijk en enthousiast en behulpzaam. Helaas slaat hij daarin een beetje door. En daar kunnen sommige Mammalienen zeer slecht tegen.

Nadat hij de url voor me gespeld had (waarom niet gewoon de naam van het bedrijf, dan had ik niet eens hoeven bellen?) heb ik de telefoon opgehangen en bleek ik helemaal zelf in staat mijn kenteken in het desbetreffende veldje in te typen. Ik begon een beetje pukkeltjes van deze man te krijgen, en niet alleen op mijn trommelviezen.  "EN ALS U ER NIET UITKOMT KUNT U ALTIJD TERUGBELLEN!"

Het enige waar ik niet uit ben gekomen is waar ik er precies niet uit zou komen.

Daar kan ik zo boos om worden

Een bejaard echtpaar (mensen die niet bij naam genoemd willen worden - en voor iedereen die vermoedt wie het zijn, dit stukje heb ik niet geschreven en heb jij niet gelezen), lieve aardige mensen. Ze weten al lang dat je op goedkope busreizen geen troep moet laten aansmeren die je niet hebben wilt. Ze laten zich niet in met boekenclubs, vertellen elkaar steeds  dat al die mooie aanbiedingen dus eigenlijk gewoon lokkertjes zijn. Maar ze hadden een nieuwe "relax-fauteuil" eh, gemakkelijke stoel, nodig. En dit bedrijf(*), dat leek toch wel heel betrouwbaar en ze kregen nog korting ook. Dus ze belden voor wat vrijblijvende informatie.

Er werd een afspraak gemaakt. Het bedrijf stuurde hele aardige zogenaamd "persoonlijke" kaartjes, ze kwamen bij de mensen thuis om demo's geven van de stoelen die ze verkochten. De stoelen waren vies duur, maar "dat moesten ze toch wel voor zichzelf over hebben". En meer verkooppraatjes. Eenmaal binnen gaf de verkoper niet op tot de mensen - om er maar vanaf te zijn - hun handtekening hadden gezet. Pas daarna overhandigde hij een stapeltje met voorwaarden.

Zodra de verkoper de deur uit was hadden ze spijt, voelden ze zich (terecht) genaaid en belden ze met het bedrijf om de boel te annuleren. Want dat is natuurlijk altijd mogelijk, zeker op zo'n korte termijn. Dachten ze...

De verkoper zeek ze min of meer af. Annuleren kan niet, de stoel kon wel afgezegd maar dan moest er tóch dertig procent betaald worden van dat enorme bedrag. De zogenaamde "klantvriendelijke kwaliteitsmanager" van het bedrijf die ze later aan de telefoon kregen was heel begaan en kon ze een andere mooie "aanbieding" geven. Weliswaar op een paar matrassen die ze nog nooit hadden gezien of hadden geprobeerd, maar ja, die hadden ze ook nodig. En dan hadden ze toch iets voor hun geld. Betaald moest er sowieso worden, daar kwamen ze niet meer onderuit.

Of toch. MIjn broer De oudste zoon kreeg het verhaal de dag er op te horen en is zo'n beetje ontploft. Hij heeft direct de telefoon gepakt en een "goed gesprek" met deze afzetters het bedrijf gehad. De bestelling is alsnog geannuleerd en ze zijn hoeven niets meer te betalen. De verkoper komt ook niet meer langs. Zo ver zo goed. Maar wat een vervelende week hebben die oudjes gehad. Veel spanningen en een flinke deuk in het zelfvertrouwen, dat ze zich zo hebben laten belazeren én dat ze ook de tweede keer zo goedgelovig waren dat ze dachten dat die klantmanager ze echt wilde helpen.

En ik ben ook weer eens hard van mijn geloof afgevallen. Dat zo'n bedrijf gewoon willens en wetens op zo'n agressieve manier de bejaarden opzoekt om ze van hun geld af te helpen. Bah. Er zijn weer veel meer boefjes in het land dan ik had gedacht. En het is nog gewoon legaal ook.

Feest van licht

Als kerstmis het feest van het licht is, waarom zetten we dan geen bouwlampen aan? Of zo'n energieopwekkende daglichtlamp, beter voor de sfeer in huis ook. De zonnebank, desnoods? Dat depressieve gedoe met die kaarsjes en dat donker. Gisteravond werd ik door de kinderen al gedwongen mijn avondeten bij het licht van drie waxinelichtjes en de lampjes in de kerstboom op te eten. Het enige voordeel vond ik dat het wonderen doet voor de eetlust van mijn schatjes, als ze die groene sliertjes niet tussen de mie zien zitten, maar dat terzijde.

Ik snap ze best wel, hoor, mijn schatjes, met hun glinsterende oogjes boven al die mooie kleine lichtjes. Toen Mammalien nog een MammaLientje was vond ze het ook nog erg spannend om buiten in het donker te lopen op weg naar de kerstviering op school, liefst nog een paar vlokjes sneeuw te zien vallen en binnen bij een klein lampje achter de kerstboom te zitten. Maar inmiddels zie ik geen f*ck meer in het donker, ben ik een koukleum geworden en rijdt mijn auto niet lekker als er sneeuw ligt  is de lol daar een beetje van af. Vanmorgen toen ik in de druilerige regen in het pikkedonker om kwart over acht richting school moest had ik het dan ook wel weer helemaal gehad.

Doe mij dit jaar een niet te koude kerst met vooral véél zonlicht. Zodra het gaat schemeren duik ik dan een uurtje in een heet bad terwijl Pappalien de kinderen in bed werkt. En dan gaan we samen onder een dekentje op de bank kijken naar de dvd-serie The Killing(*).

(*) Met dank aan een vooruitziende Sinterklaas die weet dat Mammalien zeer ongelukkig wordt van films in het genre Home Alone  

Mammalien staakt

Mijn kindjes zijn mijn alles, ik ren voor ze, ik denk aan ze, de hele dag. Maak ik plannen, dan draaien die vooral om de kinderen, óók op de uurtjes dat ik ze niet om me heen heb. Gisteren was ik in het winkelcentrum, op jacht naar vullingen voor mijn vaders pen. En zoals elke moeder wel weet, kijk je dan ook vooral nog even naar leuke kinderkleding, accessoires voor de kinderkamer, spelletjes én een cadeautje voor het vriendje dat volgende week zijn kinderfeestje geeft... En toen stuitte ik per ongeluk zomaar op een hele mooie portemonnee. Super zacht leer, vakjes en ritsen, en vooral verkrijgbaar in allerlei mooie kleurtjes. Maar hé, zomaar zestig euri aan jezelf uitgeven... ik heb bovendien een portemonnee die het nog prima doet. Dat hij al twintig jaar oud is maakt even niet uit, toch?

Deze morgen begon zoals alle andere ochtenden: zorgen dat ikzelf en vooral de kindjes op tijd klaar zijn voor de nieuwe dag. Met het gewone peutergeneuzel: geen sokken aan willen, alleen uit papa's bord eten en zijn eigen bordje -waar precies hetzelfde in zit - weigeren. Pubergedrag van de zesjarige dochter, die er tegenwoordig een sport van maakt om het ochtend- en avondritueel en vooral mama's geduld zo lang mogelijk te rekken. Ze ging uit haar dak toen ik haar klittenbol probeerde uit te borstelen. En toen knapte er iets in mijn hoofd, zoals dat heet in boeken waar vervolgens de persoon in kwestie helemaal los gaat en de meest gruwelijke misdaden begaat.

In mijn geval viel het mee, ik heb alleen maar wat gestaakt. Ik heb zoon laten zitten zonder sokken, dochter met klittenbol en ben alleen naar buiten gegaan om mijn fiets te pakken. Nog geen minuut later stond peuter mét sokken en schoenen (lang leve grote zus!) in de gang, en stond dochter zelf, zélf haar fiets uit de schuur te trekken. Ze had nog een klittenbol maar jas en laarzen waren aan en de schuurdeur ging netjes dicht toen ze er uit was. Oudste was natuurlijk wel zijn schooltas vergeten, maar zijn tanden waren zowaar gepoetst en hij fietste al vrolijk rondjes in afwachting van de rest van de familie. Wonderbaarlijk, wat ze soms toch zelf kunnen.

Ik heb ze net alle drie afgeleverd op school en peuterspeelzaal, en nu heb ik opeens drie uurtjes vrij. Wat zal ik gaan doen?! De wereld ligt voor me open. Het oorspronkelijke lijstje: huis poetsen, op zoek naar leuke dingen voor de nieuwe kinderkamertjes, kinderboeken in de bieb halen, strijken... dat schrap ik even. Vandaag ben ik even geen Mammalien maar gewoon Caro.lien. Als ik nog maar weet hoe? Dit stukje gaat in ieder geval toch weer over mijn bloedjes, maar zo meteen ga ik even helemaal alleen aan mezelf denken. En die portemonnee, die heb ik in ieder geval vast besteld. 

Opoe in de grote stad

Er moest een cadeau worden gekocht, een portemonnee. En hoe dol ik op online shoppen ben, bij sommige artikelen moet je gewoon even passen en voelen. Dus ging Mammalien, voorheen dol op winkelen, naar de stad. De stad die ze vroeger op haar duimpje kende.

Peuter ging mee, en omdat peuter niet dol op winkelen is maar wel dol op ontdekkingstochten had ik de wandelwagen meegenomen in de hoop dat hij daar in zou blijven zitten terwijl ik in straf tempo door de winkels ga. Ik moet zeggen, dát was geen slecht idee. Peuter deed het prima. Waar ik meer last van had was van die wagen zelf. Want als niet-invalide besef je pas op het moment dat je zo'n ding bij je hebt hoe ellendig het geregeld is in de stad. Hier en daar zit er een lift, maar niet op de etage waar je je parkeerkaartje kunt afrekenen bijvoorbeeld. Via een soort James-Bond achtige sluiproute ben ik er uiteindelijk toch in geslaagd met kinderwagen, peuter én betaald parkeerkaartje in de garage terug te keren. Waar de hele verdieping (nummer 6) waar mijn auto zou moeten staan spoorloos bleek. Verdieping 6 bleek niet bereikbaar vanaf 5 of 7, hooguit via een trapje of over een hek.

Het assortiment portemonnees bleek trouwens op de site een stuk ruimer dan in de winkel, en die ene die ik op het oog had, daar was er nog maar eentje van. Met beschadiging. Dus gingen we een uurtje later onverrichter zake naar huis. Vijf euro parkeergeld, nog een patatje bij de grote gele M om peuter om te kopen en huiswaarts. Thuis vond ik op internet een prachtige leren portemonnee. Over twee dagen wordt íe bezorgd, en de verzendkosten zijn een stuk goedkoper dan een parkeerkaartje.

Leuk hoor, die belastingen

Ik stel het al maanden uit, maar vandaag gaat het gebeuren: de inkomstenbelasting aangifte voorbereiden. Ik hoef eigenlijk alleen maar te zorgen dat mijn administratie op orde is, de excel sheetjes kloppen, de verkopen zijn ingevoerd, de factuurtjes netjes geprint zijn. Want: Looft den Heer! (mijn eigen heer in dit geval) Pappalien doet de aangifte. Zowel die van hemzelf als die van mij.

Maar dan nog word ik er altijd een beetje treurig van, van dat belastinggedoe... niet om wat ik betalen moet, maar om de stapel cijfertjes waarvan ik altijd twijfel of ik ze nou wel precies goed heb berekend en op de juiste plek heb ingevuld. Bovendien zie ik nu opeens keihard de winst-verliesrekening zwart op wit staan en dat is ook zo confronterend. Aan mij is in ieder geval geen boekhouder verloren gegaan, dat is zeker.

Vandaag moet het gebeuren. Dit is het moment. Na mijn kindjes te hebben gedumpt op school en peuterspeelzaal is het zover. Ik kom thuis in een leeg huis en kan zo aan de slag. Mijn pc staat aan, de spullen staan klaar. Mail, blogs en alle andere programma's die niets met belastingen te maken hebben zijn uitgezet. Geen afleiding toegestaan nu.

In mijn hoofd ben ik er al mee bezig. Ik heb geen tijd voor thee, laat staan dat ik eerst even op de bank ga zitten. Gewerkt moet er worden! Maar ik kijk zo eens rond en ik geloof dat ik wel éérst even dringend de vloer beneden moet moppen - want nu is er niemand die me daar in de weg loopt. Dus eerst stofzuigen, beetje opruimen, deuren lekker open en poetsen maar. Als het beneden koud en nat is en ik niet meer op de vloer mag lopen beland ik vanzelf boven achter de pc. Ik klik wat met mijn muis. En dan piept de wasdroger. Jippie! Euh, verdorie, bedoel ik. Eerst maar even doen dan. En wat zie ik nu, is de badkamer al zó lang niet schoongemaakt?!

Een uurtje later weet ik echt niets dringends meer te verzinnen. Ik kan alleen nog maar hopen dat die voorspelde zonnestorm (link) mijn pc lam legt. Maar helaas, de electriciteit werkt prima. Ik zucht eens diep en ik begin.

En nog een uurtje later is het klaar. Nu maar hopen dat die zonnestorm niet opeens alsnog vanmiddag stiekem mijn briljantje berekeningen in het excel sheetje door de war stormt. Anders moet ik wéér mijn hele huis gaan schrobben.

Grappig, maar niet heus

Een jaar of wat geleden -in het tijdperk waarin nummerherkenning niet zo eenvoudig was- hadden we een tijdje last van telefoonterreur. Bellen en ophangen, later gekke geluiden op het antwoordapparaat, en gekke vieze praatjes. Achteraf bleek dat het de plaatselijke manege was waar een stelletje kinderen grappige - maar niet heus- spelletjes met de telefoon deden. De eigenaar, die we op een later tijdstip een keer hebben teruggebeld heeft zijn excuses aangeboden en beloofde dat hij de kinderen er mee zou laten ophouden. Ik denk dat hij die grote stinkende bijtgrage hengst heeft ingezet bij wijze van dreigement. Wij hebben in ieder geval nooit meer last gehad.

Helaas heeft er afgelopen week weer een of andere gek ons telefoonnummer uitgekozen voor flauwe geintjes. De eerste keer was het 's nachts. Ik lag vreselijk diep te slapen toen opeens de telefoon ging. Ik keek op mijn wekker (alsof ik daar uit op kan maken wie er belt!) en er schoten direct allemaal nare scenario's door mijn hoofd. Toen manlief echter zover was dat hij wakker genoeg en genoeg bebrild was om de telefoon op te nemen had de beller al opgehangen. Dus ik heb de halve nacht wakker gelegen, peinzend wie en waarom. En of het een goed teken was of juist niet dat er niet terug werd gebeld.

Pas 's ochtends was ik weer helder genoeg om het (mobiele) nummer dat had gebeld te vergelijken met mijn boekje met bekende telefoonnummers én de zoekservices op internet. Niets gevonden. Dus was het ook niets belangrijks. De niet belangrijke maar wel gekke beller heeft het nog een paar keer geprobeerd, overdag en 's nachts. Maar het is de laatste week weer stil. Hij vond het zelf blijkbaar ook niet grappig meer, om niet opgenomen te worden.

Puppy

Ik hoor het hem nog zeggen, mijn oom: "Ga maar gerust zachtjes op zijn pootjes staan, anders leert hij het niet af!" Mijn moeder had zijn nieuwe puppy uitgelaten en vertelde hoe ze geen stap kon zetten omdat het hondje, vrolijk rondjes om haar heen springend, net steeds daar stond waar zij haar voeten neer wou zetten.

Ongeveer net zoals peuter dat de hele dag bij mij doet. Ik heb hem gisteren per ongeluk al een enorme elleboogstoot tegen zijn hoofd gegeven toen ik me omdraaide, maar nu vraag ik me af of ik ook maar niet gewoon eens zachtjes op zijn pootjes moet gaan staan.

Frustratievreten

Dinsdagavond. Het gaat niet helemaal zoals ik wil. Manlief toog na het avondeten naar de schuur om mijn fiets te repareren. En was na tien minuten weer terug met de mededeling dat mijn kettingkast niet open te krijgen is en wenste me succes bij de fietsenmaker. Dat kost tijd, gedoe (want twee keer met peuter onder mijn arm op en neer naar die fietsenzaak terwijl ik niet kan fietsen en het ding niet in de auto past), én het kost geld dat ik nu niet verdien.

Want. Nog een half uur later begon de software van mijn internetwinkeltje opeens gekke foutmeldingen naar me te spugen. Een directory die niet zou bestaan, terwijl hij er wel gewoon is en ik en mijn browser hem kunnen zien. Ik snap er niks van, manlief keek ook mee maar zag het zo snel ook niet. Met een kijkmaarevenophetforum verdween hij naar de televisie. Bah, bah bah. Spelden en hooibergen. Maar de boel moet wel werken want er moet verkocht en geld verdiend worden.

Tot slot had manlief ook nog de vrolijke mededeling dat hij morgen, op zijn vaste papadag opeens tóch niet vrij is wegens Belangrijke Dingen op het werk. Terwijl ik morgen met twee kinderen tegelijk op twee verschillende plaatsen moet zijn en nummer drie waarschijnlijk de vertragende dwarse factor gaat spelen. Succes ermee, mama, regel het maar.

Als dochter denkt dat het niet helemaal gaat zoals ze wil (zoals we zeker de halve decembermaand hebben gezien) dan stampt ze, gooit ze, trekt ze de pruillip en doet ze héél boos en dwars. Ik niet. Ik ga gewoon helemaal alleen eerst heel even in een hoekje zitten treuren. Dan bedenk ik me dat ik heel mindful en zen ben en bovendien aan het lijnen. En dan eet ik alsnog die zak borrelnoten leeg, en de reep witte chocolade met crisp. En drink ik een blikje cola. Zo. Klaar.

Nu de frustraties fijn weg gevreten zijn ga ik maar weer eens met frisse nieuwe moed aan een paar oplossingen denken. En beginnen aan een nieuwe dag waarin ik weinig en vooral gezond ga eten. Dat is makkelijk, want nu is echt alles wat ongezond is op. En even op de fiets een nieuwe voorraad halen zit er ook al niet in.

Voornemens

Eén van de goede voornemens die ik gisteren heb gemaakt was: meer op de fiets naar school. Aangezien het zelfs naar Mammaliens maatstaven niet echt rotweer te noemen was gingen we dus, met zijn vieren op drie fietsen naar school. Ging prima! Helaas bleek, toen peuter en ik weer terug naar huis wilden, mijn koop-nooit-een-He-ma-fiets het niet meer te doen. De trappers draaiden vrolijk rond maar de wielen deden niet mee. Dat het de ketting was, die los was, of kapot, wist een vriendelijke buurman me te vertellen. Die dus wel met me mee naar huis liep, voor de gezelligheid, maar niet zijn gereedschapskist uit zijn aktetas tevoorschijn toverde en mijn fiets repareerde. Dat moet man dan maar doen vanavond, als hij na die zakelijke borrel nog helder kijken kan tenminste. En de kinderen, die moeten maar met mij mee terug lopen vanmiddag, fiets aan de hand. Tot zover de goede voornemens.

Maar die zak borrelnoten die nog in de kast stond, die zak die ik NIET op zou eten, daar blijf ik vanaf. Ik zag net dat er stiekem een paar handjes uit zijn gehaald. Wat hem nog verleidelijker maakt. Man is blijkbaar gisteravond al bezweken, begrijp ik nu. Maar ik niet. Ik laat ze staan. En eet zo gewoon een bruine boterham met dunne smeerkaas.