Kammen met zo'n gemeen metalen kammetje leverde mij één beestje op die ik van schrik snel door de gootsteen heb gespoeld voor ik hem goed had kunnen bekijken. De eerste en laatste luis die ik ooit heb gezien. Dochters haar was minder makkelijk te kammen, maar in combinatie met de meest smerige meest chemische shampoo ooit was het zo gepiept. Jeuk weg, luis weg.
Daarna werd ik wekenlang gebeld door de crèche: of ik dochter weer op kon halen, want ze hadden toch nog weer ergens een luis gevonden. Kijk hier, riepen ze blij, een streng haar omhoog tillend. Daar lopen ze állemaal... En ik zag niks, helemaal niks. Het heeft maanden geduurd, want elke keer zag er wel iemand weer een dode neet en moest dochter (die ze er waarschijnlijk zelf inplakte om te voorkomen dat ze een dag tussen de netenkijkende crechejuffen moest doorbrengen) weer worden opgehaald.
Inmiddels ben ik een leesbril rijker, en heel veel informatie van andere ouders. Luizen zijn wonderlijke wezens. Ze zijn bruin, of rood, soms wit. En de vader van F. beweert dat ze zich aanpassen aan de kleur van het haar. En ze springen wel meters door de lucht om dagenlang op een vergeten pluche beer te blijven wachten op een nieuw slachtoffer van vlees en bloed. De neten, die zijn er ook in alle kleuren en maten, afhankelijk van of ze dood of levend zijn. Ze schijnen ook weer op te kunnen staan uit de dood trouwens, en een nieuwe epidemie te kunnen veroorzaken.
Anderhalf jaar geleden heb ik mijn baan opgezegd
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Laat maar horen!