maandag 22 augustus 2011

Luizenmoeder

Een jaar of drie geleden zijn zowel dochter als ik ontmaagd op luizengebied. Zij was op de crèche besprongen door zo'n griezel, en later is hij -of een van zijn vriendjes- ook gezellig van mijn superschone hoofdhuid komen genieten (hé krijg nou wat, daar heb ik al eerder over geschreven).

Kammen met zo'n gemeen metalen kammetje leverde mij één beestje op die ik van schrik snel door de gootsteen heb gespoeld voor ik hem goed had kunnen bekijken. De eerste en laatste luis die ik ooit heb gezien. Dochters haar was minder makkelijk te kammen, maar in combinatie met de meest smerige meest chemische shampoo ooit was het zo gepiept. Jeuk weg, luis weg.

Daarna werd ik wekenlang gebeld door de crèche: of ik dochter weer op kon halen, want ze hadden toch nog weer ergens een luis gevonden. Kijk hier, riepen ze blij, een streng haar omhoog tillend. Daar lopen ze állemaal... En ik zag niks, helemaal niks. Het heeft maanden geduurd, want elke keer zag er wel iemand weer een dode neet en moest dochter (die ze er waarschijnlijk zelf inplakte om te voorkomen dat ze een dag tussen de netenkijkende crechejuffen moest doorbrengen) weer worden opgehaald.

Inmiddels ben ik een leesbril rijker, en heel veel informatie van andere ouders. Luizen zijn wonderlijke wezens. Ze zijn bruin, of rood, soms wit. En de vader van F. beweert dat ze zich aanpassen aan de kleur van het haar. En ze springen wel meters door de lucht om dagenlang op een vergeten pluche beer te blijven wachten op een nieuw slachtoffer van vlees en bloed. De neten, die zijn er ook in alle kleuren en maten, afhankelijk van of ze dood of levend zijn. Ze schijnen ook weer op te kunnen staan uit de dood trouwens, en een nieuwe epidemie te kunnen veroorzaken.

Anderhalf jaar geleden heb ik mijn baan opgezegd  het heeft namelijk geen enkele zin als je om de andere dag je kinderen van de creche moet komen halen om ze van dode neten te ontdoen. Dat ik ook een soort van zzp-er ben, daar weet peuter of anders manlief me altijd wel weer van te overtuigen dat dat eigenlijk alleen geldt tussen negen en tien 's avonds en 's ochtends vóór half zeven. Verder ben ik vooral een hele lange dag thuisblijfmoeder, huishoudelijke hulp, echtgenote en zorgsloofje. Zoals iedereen weet heb je dan eigenlijk niet zo veel omhanden, komen de muren op je af, en zou je eens wat moeten gaan doen voor de samenleving, met die luie kont van je. Bovendien roept ook onze school heel hard om ouderparticipatie, en stonden er tien vacatures luizenmoeder open. Kom, dacht ik. Dát ga ik doen. Met één tegelijk kan ik die kleine krengetjes namelijk nog wel aan. De kinderen dan he. Die luizen, dat vind ik een beetje ingewikkeld.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Laat maar horen!

Mammalien is er nog....

maar blogt hier niet meer. Lees hoe het met haar en de haren gaat op https://saralien.nl