Mama, jij bent toch niks?

Nog niet eens zo heel lang geleden zat ik met één van de kinderen in de auto. 

"Maar mama, jij bent toch helemaal niks?"

Er was op de basisschool een of ander project, alle kinderen hadden moeten vertellen wat hun ouders voor werk hadden.

Je "bent" je beroep? 

Ik ben niks? Heel even schoot dat in mijn verkeerde keelgat. Ten eerste "ben" ik wel wat, is iedereen wat, ongeacht of je betaald werk hebt, studeert, zorgtaken hebt. Hoe irritant vind ik dat soort gesprekken: bij een kennismaking komt al snel de vraag, wat "ben" je. Je bént boekhouder, automonteur of lerares Frans. En dan? Wat zegt dat? Wat voor méns ben je dan? Wat voor eigenschappen heb je verder? Heb je een prive-leven, hobbies, normen en waarden? Ga je na kantooruren direct terug in je doos of is er nog meer om voor te leven? Misschien zegt het nog net iets meer over je als je een heel bijzonder aansprekend beroep hebt gekozen waar je meer dan 80 uur per week aan besteed. Maar wat zegt het over je als je een of ander doorsnee baantje hebt waar je toevallig in bent gerold en dat je vooral doet om je huis elke maand te kunnen betalen?

Maar die discussie ging ik maar helemaal niet aan met mijn zich van geen kwaad bewustzijnde kind.

Thuisblijfmoeders hebben geen werk

Wat ik wel liet weten: ik ben móeder, potverdorie, dat zou jullie opgevallen moeten zijn! Ik leg jullie dingen uit, probeer je op te voeden. Moeder, kok (een slechte), schoonmaker, chauffeur, organisator en administrateur van zo'n beetje het hele dagelijks leven van jullie, kinderen! 

Het kind keek me glazig aan en probeerde het opnieuw. "Maar waarom DOE je niks?" Kennelijk sprak mijn gezicht boekdelen, het werd snel geherformuleerd:  "Waarom wérk jij niet?"

Dat Papa werkt, dat is duidelijk. Wat hij precies de hele dag doet is ook nogal vaag, maar hij verdwijnt 's ochtends met zijn nette zwarte tas en 's avonds komt hij met veel kabaal thuis om op de bank te zakken, moe van al dat werken. Papa heeft GEWERKT jongens, val hem niet lastig.

Dat mama de godganse dag bezig is geweest heeft niemand door, dus moe kan ik ook niet zijn. Ik las toevallig net over een (Amerikaanse) onderzoek: moeders met jonge kinderen zouden een gemiddelde werkweek hebben van maar liefst 98 uur. Dat is nog eens een meer dan full-time baan! De moeders geven aan gemiddeld 1 uur en 7 minuten "me-time" te hebben. Meestal op de wc of onder de douche te besteden. Dus niet op de golfbaan.

Een groot compliment

Mijn kind wist het even niet meer, maar naast het thuisblijfmoederen van kennelijk zo'n 2.5 fte per week werk ik dus ook nog zo'n 0.5 fte thuis, achter de pc, in mijn eigen uitgeruimde hoekje op zolder kantoortje voor geld. 

Ik was tot voor 7 jaar geleden in dienst als ICT consultant, en nu ben ik zzp-er, eigenaar van mijn eigen it/tekst bedrijfje. Vooral wanneer ze op school zijn, in bed liggen of zitten te gamen en mij niet missen. Kennelijk lukt het me mijn werkzaamheden in te plannen in de tijd dat de kinderen níet thuis zijn of op bed liggen, zodat ik bijna altijd tijd voor ze heb als dat nodig is. Want dat was het doel, een aantal jaar geleden. En kennelijk is dat gelukt.

De oudste was in zijn peuter/kleutertijd altijd pissig dat hij een dag of twee, drie per week naar de kinderopvang moest omdat wij moesten werken. Nummer twee had ook klachten dat ik niet altijd tijd voor haar had. Toen nummer drie een jaar oud was - en het ouderschapsverlof en andere gunstige regelingen opgebruikt waardoor één van ons altijd thuis was - hakten we de knoop door: mijn contract werd opgezegd. Ik ging als zzp-er door, waarbij ik thuis kon werken, mijn eigen tijden kon inplannen én (dus) ook voor huis en kinderen kon zorgen. Financieel was het minder, maar daarentegen bracht het veel rust. Een stuk minder logistiek, man hoefde helemaal niet meer te halen en te brengen naar school, kinderopvang en clubjes, niet schoon te maken en kon na zijn werk zo aanschuiven aan de gedekte tafel. (Dan tel ik even niet mee dat als je drie kinderen hebt, papa toch vaak moet bijschakelen omdat op de een of andere manier vaak drie activiteiten op drie verschillende plaatsen op precies hetzelfde moment worden georganiseerd waar we bij moeten zijn, dus zijn we allemaal zeer gelukkig dat hij de achterwacht draait...)

De buitenwereld

Ik moet zeggen, ik vind het heerlijk. Leuk werk, en heerlijk om er te kunnen zijn als ze me nodig hebben, ze van dichtbij te kunnen zien opgroeien. 

Maar. Toch knaagt er soms iets.

Tegenwoordig probeer ik langzaam weer wat meer tijd voor mezelf te krijgen. Ik ben weer wat actiever op de tennisbaan bijvoorbeeld. Oók in het weekend, als de kinderen thuis zijn. (Dan is papa thuis.) Dan zitten we met zijn vieren in één van die enorm grote luxe lease-auto's die al mijn tennismaatjes lijken te hebben om met zijn vieren naar een club verderop te rijden. Waar we een onbekend team tegenstanders treffen, lekker tennissen, en dan na de wedstrijd tussen de bitterballen en het bier komt - na een rondje vertellen over verre en luxe reizen - geheid de vraag. Wat "doen" jullie? De een is eigen baas van een aantal modezaken, de ander een hoge manager bij een grote bank, een derde accountmanager bij een ICT bedrijf. Ik sta wederom met mijn mond vol tanden. Wat doe ik? Weet ik veel. Niks? Van alles? Ik verdien in ieder geval lang niet zoveel geld als de rest, en huismoeder zijn levert ook niet direct status en applaus op. Op de een of andere manier schaam ik me nog steeds voor wat ik doe, ook al leverde me dat tot voor begin dit jaar best een normaal salaris op, zeker gezien het aantal uren dat ik er in kan stoppen. Echt goed in het verkopen van mezelf en mijn werk ben uberhaupt nooit geweest. Daar had ik mijn account-manager voor.

Ik weet inmiddels wel wat ik ben. Een hardwerkende sukkel die niet zo goed is in eigen pr. 

Thuis werken

Thuiswerken heeft zo zijn voordelen. Geen reistijden bijvoorbeeld. En je kunt fijn 's ochtends al een wasje in de machine stoppen, de meteropnemer opendoen, wat telefoontjes plegen, de vergeten broodtrommel van de kinderen nabrengen. In de mail staat een verzoek om wat kopietjes op te sturen van allerlei rapporten, inentingsboekjes en persoonsbewijzen. Die moet je dan ook nog even inscannen en opsturen.

Een gesprekje met de juf op school vlak voor de kinderen uit zijn? Geen probleem. Nog even een vergeten ingrediënt voor het avondeten kopen voordat je je kind weer moet ophalen. (Godzijdank kunnen de andere twee inmiddels alleen thuisblijven en hoeven ze niet al protesterend méé, het uit spelende brusje op te halen).

En dan is het tijd om te koken. Als ik 's avonds middelste overhaal tanden te poetsen en jongste tegelijkertijd een verhaaltje voorlees vraag ik me af waarom ik zo moe ben en waarom ik wéér niet het werk heb kunnen doen waarvoor ik betaald krijg en dat ik me eigenlijk had voorgenomen.

Waarom ik zou solliciteren, en waarom niet

Ik kan niet zeggen dat ik echt een carrièrewijf was, vroeger, daarvoor ontbrak het me aan motivatie om de "top" te willen bereiken. Ik had eigenlijk ook niet veel lol in het vakgebied en de drive naar geld.

Na mijn studie vond ik direct een baan, "gewoon" voor 40 uur per week. Iedereen feliciteerde me maar wat vond ik het een hel! Van het vrije studentenleven naar een baan op een duf kantoor waar ik 5x8 uur opgesloten zat, saaie dingen zat te doen waarvan ik helemaal niet snapte waarom ik ze moest doen. Suffe collega's en dan ook nog eens veel tijd kwijt aan reizen met het openbaar vervoer over kleine afstand...

De banen daarna ging het steeds beter. Leuker werk, fijnere collega's, beter betaald, meer uren vrij. Ik ben niet lui, houd wel van werken, maar ook van afwisseling en ben best gesteld op mijn privacy en zelfstandigheid.

En toen kwamen de kinderen. Toen mijn eerste zwangerschapsverlof voorbij was en ik voor het eerst mijn baby alléén moest laten, ging ik met tranen in mijn ogen en pijn in mijn hart weer naar mijn werk. Dat heb ik toen nog wel even volgehouden, maar begon me steeds meer te realiseren dat ik die dikke auto en wat salaris graag inruilen voor meer tijd met/voor mijn kind.

Na elk kind ging ik minder werken, tot het ergens in het eerste jaar van de jongste helemaal ophield. Met werken buitenshuis, dan he, met salaris en arbeidscontract. Ik hoef velen van jullie vast niet te vertellen dat thuisblijfmama's met drie kleine kinderen eigenlijk nooit vrij zijn.

En nu zijn de kinderen zijn opeens zomaar 13, 10 en 6. En worden wat zelfstandiger. (En aan de andere kant hebben ze me nu soms juist harder nodig dan ooit. En wil ik maar wat graag bij ze zijn.)

Opeens was daar een berichtje van een oud-collega. Ze hadden een vacature. Of ik??

In eerste instantie dacht ik: leuk! Even wég van hier, laat iemand anders even alle shit opruimen. Zowel de viezigheid in mijn doucheputje als de opvoedhobbels die ik momenteel tegenkom en die vooral op het bordje van de thuisblijfmoeder lijken te liggen. Aan de andere kant: als ik er niet ben, wie doet het dan? Man is gewend dat hij zich vooral op zijn betaalde werk focust. Hij hoeft zich niet in bochten te wringen om op bepaalde tijd kinderen weg te brengen of op te halen van scholen of bso's. Laat staan midden op de dag naar de logopediste te moeten of naar judoles.  Het zal een flinke aanpassing worden als ik opeens niet meer beschikbaar ben voor dat soort gedoe. Bso inschakelen, huiswerkbegeleiding misschien, oudste twee nog meer alleen laten. Werkster inhuren. Het gaat namelijk om een heuse baan, niet al te ver weg, maar niet voor minder dan 4 dagen per week. Poe.

En kán ik het nog wel? Zelfvertrouwen is mijn sterkste punt niet. Qua techniek loop ik een beetje achter inmiddels. Aan de andere kant, de organisatie ken ik prima, weet wat ze daar doen. En die nieuwe tool, die heb ik vast in mum van tijd onder de knie.

Ik heb lang getwijfeld. Kan ik? Zal ik? Vier dagen mezelf afbeulen? Werd ik stiekem niet knettergek van die appels knauwende collega's, teveel mensen op te weinig vierkante meter kantoor? De zeurpieten, de nietsnutten, de vrouwonvriendelijke interim? Een echt sociaal kantoorbeest ben ik nooit geweest.

Ik app pappalien, die ergens op een vliegveld zit, zakenreisje voor zijn baas, of ik zal solliciteren. Zijn reactie: "Waarom? Daar heb je toch helemaal geen tijd voor." Ik dacht dat hij graag meer geld zou zien, maar kennelijk is hij toch blij met de ondersteuning die moeder de huismanager hem biedt. Knoop dit keer even doorgehakt.

Leuker kunnen we het niet maken... maar wel nog frusterender

Blauwe envelop. Van de soort waarmee ze al een hele tijd dreigen dat hij niet meer verstuurd zal worden, omdat alle post digitaal zou moeten kunnen.

Dit keer hadden ze wel goed nieuws: ik krijg geld terug! Maar... ik moet nog wel wat doen, ze hebben kennelijk mijn rekeningnummer niet meer?

De belastingdienst blijft je verbazen. Ik betaal al járen, en krijg ook al jaren terug. Zowel op een zakelijk als een privé rekeningnummer. En nu opeens zijn ze hem kwijt? Bizar. (Zal wel weer een wannebe-automatiseerder met z'n fikken aan de software gezeten hebben...)

Dus maar even bellen met de belastingtelefoon. Wélk nummer hadden ze precies niet? Na een keuzemenu van een half uur te hebben doorgeworsteld, waarin natuurlijk om een of ander ausweisachtige persoonlijk nummer werd gevraagd wat ik niet zomaar bij de hand had, kreeg ik een meneer aan de lijn. Heel vriendelijk. Hij vond het ook raar dat mijn rekeningnummer niet meer bekend was, maar raadde me aan het toch maar online door geven. Via zus en zo en dan daar klikken.

Even later - meneer opgehangen want inloggegevens natuurlijk onvindbaar - probeer ik in te loggen. Wachtwoord verkeerd, wachtwoord opvragen, mislukt, wachtwoord toch weer gevonden, inloggen.. helaas. De route die meneer me had gestuurd werkte niet. Het rekeningnummer daar kon alléén gewijzigd worden voor belastingsoort zus en zo, niet voor zus en zo. Dat moest via Mijn Belastingdienst punt nl.

Braaf surfte ik naar Mijn Belastingdienst punt nl. Waar ik mijn eerder teruggevonden username en wachtwoord mocht vergeten en opeens weer met een Digid in mocht loggen. Eerste poging daartoe lukte zowaar, maar eenmaal binnen... BOEM. Jammer, site kapot. Probeert u het later nog eens.

Behoorlijk wat later. Inmiddels kan ik inloggen, én lees ik ergens dat mijn rekeningnummer inderdaad niet bekend is. Ik vind een link en kan het rekeningnummer wijzigen. Helaas moet er dan ook worden "ondertekend", dus weer inloggen. Ook dat lukt bijna direct in een keer. Maar dan moet er nog worden "verzonden". En helaas, er trad weer een "technische fout" aan de kant van de belastingdienst op. Moet het later maar weer eens proberen, vonden ze.

Inmiddels heeft dit geintje me een halve middag aan frustratie gekost. Gelukkig kon ik me nog nét beheersen de pc met beeldscherm en al door het zolderraam te keilen, richting Den Haag. Als het morgen nog niet lukt ga ik met een ouwe sok naar de minister. Mag hij het geld daar in gooien.

Op vakantie tot en met 2 januari

Er kwam direct een auto-reply op de mail die ik mijn lief op zijn werk had gestuurd: "Mensen, ik ben tot 2 januari op vakantie." Dat moest ik even verwerken. Toen hij vanmorgen op zijn fietsje stapte heb ik niets vreemds aan hem gemerkt. Wat zou er aan de hand zijn?

Meneer was natuurlijk de eindeloze stroom vragen van collega's en kinderen zat en is rechtstreeks naar Schiphol gegaan. Aldaar een tandenborstel gekocht en morgen ligt ie met zijn billen op het warme zand, ergens in een rustig baaitje te luisteren naar de aanspoelende golven. Even ging er een steek van jaloezie door me heen: dat had ik potverdorie ook wel gewild! Een dagje. Oke, een half dagje. Niet tot 2 januari in ieder geval. 

Zou er iets anders aan de hand zijn? Heeft hij na het lezen van mijn berichtje gisteren wellicht ook een midlife crisis te pakken en is hij er met een blikkerige, graatmagere achtienjarige vandoor. Samen op een stoere motor Route 66 af. Om zich daarna aan te sluiten bij Greenpeace en zich voor de walvisvaarder te werpen? Zeer onwaarschijnlijk. 

Nog wat nadromend over dat zachte witte strand ben ik inmiddels lekker aan het wegdoezelen in het zonnetje. Ik bedoel, waarom zou je koken als je man toch niet thuiskomt? Voor de kinderen hoef ik het niet te doen en als ik zelf nog eens een graatmagere snol wil worden moet ik toch echt gaan stoppen met eten.  

En dan komt er een sms-je binnen: "Ben om 18 uur thuis. Honger!!"

Leuk hoor, die belastingen

Ik stel het al maanden uit, maar vandaag gaat het gebeuren: de inkomstenbelasting aangifte voorbereiden. Ik hoef eigenlijk alleen maar te zorgen dat mijn administratie op orde is, de excel sheetjes kloppen, de verkopen zijn ingevoerd, de factuurtjes netjes geprint zijn. Want: Looft den Heer! (mijn eigen heer in dit geval) Pappalien doet de aangifte. Zowel die van hemzelf als die van mij.

Maar dan nog word ik er altijd een beetje treurig van, van dat belastinggedoe... niet om wat ik betalen moet, maar om de stapel cijfertjes waarvan ik altijd twijfel of ik ze nou wel precies goed heb berekend en op de juiste plek heb ingevuld. Bovendien zie ik nu opeens keihard de winst-verliesrekening zwart op wit staan en dat is ook zo confronterend. Aan mij is in ieder geval geen boekhouder verloren gegaan, dat is zeker.

Vandaag moet het gebeuren. Dit is het moment. Na mijn kindjes te hebben gedumpt op school en peuterspeelzaal is het zover. Ik kom thuis in een leeg huis en kan zo aan de slag. Mijn pc staat aan, de spullen staan klaar. Mail, blogs en alle andere programma's die niets met belastingen te maken hebben zijn uitgezet. Geen afleiding toegestaan nu.

In mijn hoofd ben ik er al mee bezig. Ik heb geen tijd voor thee, laat staan dat ik eerst even op de bank ga zitten. Gewerkt moet er worden! Maar ik kijk zo eens rond en ik geloof dat ik wel éérst even dringend de vloer beneden moet moppen - want nu is er niemand die me daar in de weg loopt. Dus eerst stofzuigen, beetje opruimen, deuren lekker open en poetsen maar. Als het beneden koud en nat is en ik niet meer op de vloer mag lopen beland ik vanzelf boven achter de pc. Ik klik wat met mijn muis. En dan piept de wasdroger. Jippie! Euh, verdorie, bedoel ik. Eerst maar even doen dan. En wat zie ik nu, is de badkamer al zó lang niet schoongemaakt?!

Een uurtje later weet ik echt niets dringends meer te verzinnen. Ik kan alleen nog maar hopen dat die voorspelde zonnestorm (link) mijn pc lam legt. Maar helaas, de electriciteit werkt prima. Ik zucht eens diep en ik begin.

En nog een uurtje later is het klaar. Nu maar hopen dat die zonnestorm niet opeens alsnog vanmiddag stiekem mijn briljantje berekeningen in het excel sheetje door de war stormt. Anders moet ik wéér mijn hele huis gaan schrobben.

Functioneringsgesprek

- Zo Mammalien, daar zitten we dan, een functioneringsgesprek!
- Tja, het is niet mijn hobby, pop's, fg's, bg's, 360 graden evaluaties, loopbaangesprekken ... Als sinds jaar en dag weet ik nooit wat ik zeggen moet als ze me vragen waar ik over vijf jaar wil staan.
- En hoe vind JIJ eigenlijk dat het gaat?
- Precies, die vraag, daar kan ik ook niet tegen. Dat accent op die JIJ  ook, alsof jullie het al wel zeker weten hoe het met mij gaat
- Maar zo moet je dat niet zien hoor, het is geen wij tegen jou, het is óns, gewoon een grote fijne warme familie, waarbij het geheel meer is dan de delen samen
- Kuch, daarvoor ben ik ook maar voor mezelf gaan werken
- Wat zeg je, Mammalien?
- Eh... het gaat GOED. Nog steeds stijgende bezoekersaantallen, meer adverteerders en lovende kritieken. En ik vind het leuk werk.
- Fijn zo. En wat kunnen we verder nog voor je doen?
- Nou, het is jammer dat ondanks al die extra bezoekers de inkomsten minder worden.
- Tja, euh, het is natuurlijk wel de tijd he, de financiele crisis hakt om zich heen. Maar euh, wat ik ook nog wil zeggen. FIJN dat je zo flexibel en gemotiveerd bent, al dat werken buiten kantoortijden en zo. Jammer dat het soms ook alleen maar dat ene half uurtje om negen uur 's avonds is. 
- Ja wacht eens even, jij lelijke dikke taarterige directrice met je stomme uitgegroeide geblondeerde knot. Laten we de functiebeschrijving er even bij pakken, ja? Ik geloof dat die schoonmaak, opruim, kinderopvang en chauffeursdiensten niet zo direct werden genoemd in mijn taakomschrijving. En die ene dag dat Pappalien thuis is en ik de hele dag zou kunnen werken, dat is ook vooral theorie gebleken. Ik ben dag in dag uit bezig voor dit bedrijf, werk me uit de naad, en krijg er nauwelijks geld voor. Noch waardering. Zo. Laten we het dáár eens over hebben.
- Waar wil je eigenlijk over vijf jaar staan?
- Eh, nou, eh, gewoon, eh.... hetzelfde als nu?

- Goed. Ik tik het verslag uit, als jij even tekent zijn we klaar. Gek he, een functioneringsgesprek met jezelf. Maar dat krijg je ervan als je zzp-er bent, zo helemaal alleen. Hoewel ik er wel een beetje een gespleten persoonlijkheid van krijg, al die afdelingen in mijn eentje managen, ondersteunen, en dan ook nog zelf het eigenlijke werk doen. O nee, dat doe jij.
- Misschien volgend jaar geen fg meer? 
- Ja, maar het moet he. Wettelijk verplicht, zegt afdeling personeelszaken. Ik zal zo even contact met ze, eh met mij, opnemen om het verslag in drievoud in te dienen
- Goed. Vraag dan ook gelijk even hoe het zit met onze salarisverhoging? 

Mutsen

Wat hoorde ik nou, bij P.auw en Witt.eman (klik hier) ? Een vriendelijke dame heeft een leuk boekje  geschreven over niet (genoeg) werkende vrouwen: Een webshop is geen carrière, ontsnap uit het mutsenparadijs. 


Ik citeer even:

Mutsen zijn de vrouwen die met witte driekwartleggings op het schoolplein afgunstig staan te wezen. Ze zijn jaloers op vrouwen die het wél gemaakt hebben, zoals Mar.ianne Z wage.rman. "Realiseer je dat mutsen maar één doel hebben: jou weer naar beneden trekken. Naar het mutsenparadijs." 


Ojajoh? Aaaah. Eindelijk weet ik wat ik ben. Ik was zo stuurloos, de afgelopen anderhalf jaar. Zo zonder baan, zonder doel in mijn leven. Had ik zomaar  mijn 9 tot 5 loonslavenbestaan  mijn glanzende carriere opgegeven in de wetenschap dat ik dan geen geld meer zou hebben voor iets anders dan die ene witte driekwart legging, maar wél alle tijd zou hebben voor de kinderen. En de webshop, ja, als ze eindelijk slapen. Dat ik nou dacht dat de kinderen en ik daar gelukkig van zouden kunnen worden zeg. Stom!

Wel fijn dat ik weet waar ik jaloers op moet zijn. Zelfs haar taalgebruik is jaloersmakend als ik haar advies lees:


Wees geen muts, vermijd de muts en gebruik de muts.


Briljant gevonden toch? En zo beschááfd..... Ik weet nu wat ik worden moet, eh wil.

The morning after

The morning after de vrijdagavond met de tijgerslip en de Ik.ea Kalas. Zie hier de foto's. We hebben er voor de gelegenheid zelfs maar eens een tafel bij gedekt.

Verder was het een vermoeiend weekend. Het zwembad op zondag dat heel druk was, dochter die (illegaal want zonder diploma) zonder bandjes mocht van ons (en inderdaad, de juf heeft gelijk, ze moet nog flink wat oefenen en kracht opdoen). Oudste heeft serieus zijn best gedaan om nou eindelijk die irritante tafels eens uit zijn hoofd te leren en jongste, eh, nouja, die was gewoon zijn eigen vermoeiende maar lieve peuter zelf.

Maar vooral ik, ik werd doodmoe van mezelf. Ik had een flinke herfstdip. Het to-do lijstje dat ik had gemaakt was meters langer dan de energie van de personen die het uit dienden te voeren, óók de mijne. En mijn geduld was ook al op. Ben om te voorkomen dat ik zou gaan slaan maar met een boek in mijn bed gaan liggen.

En vandaag is het nog steeds kutweer herfst, maar iedereen is weg en peuter en ik zijn lekker bezig. Wassen, stofzuigen, heb me zelfs aan wat internetwinkel-programmatuur vergrepen. En om de laatste restjes pestbui weg te werken een heuse stoomreiniger besteld. Want het schijnt dat je daar echt álles weg mee krijgt. Wees dus gewaarschuwd.

Wat wil je later worden

Oudste zoon schreef in zijn rapport dat hij piloot wilde worden "omdat ik het leuk vind om in de wolken te zijn". Ik heb ook wel eens gehoord dat hij rioolrat wilde worden, dat had hij in een film gezien geloof ik. En als je tot een serieus antwoord dwingt dan heeft hij eigenlijk geen idee.

Dochter vindt veel leuk. Kapster, dokter. Fee of prinses. En schooljuf natuurlijk. Of moeder. Dat je eventueel moederschap kunt combineren met een baan die beter betaalt dat snapt ze nog niet helemaal. (En oma past dan wel op, intrigeer ik nu alvast)

Toen ik hun leeftijd had riep ik ook altijd dat ik moeder wilde worden. Met kinderen en een man, een eigen huis (vlakbij het huis van mijn ouders) en een auto. En kijk nou, het is allemaal gelukt.... (Ik riep ook dat ik schooljuf van klas 1 wilde worden, maar na een paar keer overblijfmoeder te zijn geweest weet ik ook weer waar mijn sterke en zwakke kanten zitten en dank de heer dat dat me bespaard is gebleven...)

Wat wil jij worden??

Wat ik dan wel denk (maar niet zeg)

Op een verjaardag, iemand zoent me hartelijk, en vertelt me blij dat ze het zo leuk vindt dat ik er ook eens ben. We babbelen wat over het weer, en dan vertelt ze over haar zoon die zijn eerste baan lijkt te hebben gevonden. Ik ben geinteresseerd en vraag door. Zij noemt niet alleen de naam van de functie maar geeft ook een zeer uitgebreide beschrijving en ik krijg ook nog wat te horen over het vakgebied. Het vakgebied waar ik nota bene zelf meer dan vijftien jaar in heb gewerkt. En de functie was me ook al niet helemaal onbekend, zal ik maar zeggen, met wat gevoel voor understatement. Ook al spreek ik haar niet heel vaak, dát zou ze toch onthouden moeten hebben.

Ik kijk haar aan, moet een klein beetje glimlachen en vraag me af of ze het écht niet meer weet. Ze merkt mijn twijfel niet op en gaat stug door met ophemelen over hoe geweldig de functie is en hoe goed zoon daar in past. Ik haal mijn schouders op, begrijp haar trots en vergeef haar dat ze mij vergeten is. Wel streep ik haar in gedachten nogmaals door als serieuze gesprekspartner, en bij de eerste beste gelegenheid druip ik af om met iemand anders te gaan praten.

Als ik dit bij wijze van anecdote later thuis aan manlief vertel is hij een beetje pissig. Niet zozeer dat zij zo'n blunder beging maar wel dat ik er niets van zei. Mammalien, wat denk je nou wel. Dat laat je toch niet over je kant gaan? Mmh. Tja, blijkbaar wel. Ik ben toch een beetje en sukkeltje als het erom gaat mezelf te verkopen.

En wat ik denk? Tja, ik denk altijd, als ze het niet aan mijn neus zien of niet de moeite nemen om het te vragen en te onthouden, waarom zou ik het dan nog gaan vertellen? Dat denk ik dan. Maar of dat nou handig is in het grote mensen leven...

Motiweren

Wat een heerlijke dagen waren het, de afgelopen dagen. Lekker zonnetje, prima temperatuur. Echt vakantieweer, vond ik. Werken is zonde als het buiten zo lekker is. Dus besloot ik het er maar van te nemen. Lekker op de fiets, of beter nog, plat op mijn rug in het zand. Beetje met de kinderen spelen, af en toe een oogje dichtknijpen. Heerlijk, dat weer. Voor de plantjes was het wel afzien, want de grond was droog. Tijd voor een buitje, riep ik nog tegen de buurman.

En ja hoor: plons. Be careful what you wish for. Kijk nu eens naar buiten?! Pijpenstelen. Donker, kil. Echt weer om eens even helemaal niets te doen vind ik. Het is weer om met je boek in een hoekje van de bank te kruipen, onder een dekentje.

Ik vraag me af waarom het toch zo slecht opschiet met het werk, de laatste tijd.

30 vragen - 29. Mijn ambities

Dat was altijd één van de door mij meest gehate vragen tijdens sollicitatie-achtige gesprekken. Wat zijn je ambities?! Nou eh, gewoon, zo snel mogelijk de loterij winnen en stoppen met dit soort werk? Dat zeg je dan weer niet natuurlijk. Zeker niet als je baas dreigend naast je zit te wachten op een briljant antwoord en je potentiele nieuwe opdrachtgever in het driedelig donkerblauw blakend van ambitie en liefde voor zijn vak tegenover je. Waar zie je jezelf over vijf jaar? Ook al geen idee, ik kijk niet verder dan volgende week, hooguit volgende maand. Ik wacht wel wat er op mijn pad komt. Ik ben niet zo'n carriere meisje die persé over tien jaar een adviseursfunctie in het management wil hebben. 

Nu achteraf denk ik, misschien lag het niet aan mijn gebrek aan ambitie, maar aan het vak zelf. Zo veel zin in it had ik niet meer. Of aan de kantoorcultuur. Die haantjes in pakken die zo graag de baas over elkaar spelen, liever een vlotte babbel dan kennis van zaken. Mijn gebrek aan zelfvertrouwen.

Wat ik wil? Ik vind het heerlijk om te werken, dingen te produceren. Ik kan me helemaal verliezen in even lekker bezig zijn, of het nu onkruid trekken is of een stukje schrijven, de keuken poetsen, een ingenieus stukje software programmeren, visitekaartjes ontwerpen.... Het eigen baas zijn bevalt ook prima.

Ondertussen ben ik ook nog moeder. En hoewel opvoeden soms wat frustrerender en moeilijker werk is en minder snel resultaten geeft dan zeg euh, onkruid trekken, is het natuurlijk wel mijn allergrootste ambitie om dat goed te doen. Mijn kinderen op te zien groeien tot evenwichtige en verstandige, weldenkende vriendelijke mensen, die goed zijn voor zichzelf en de wereld om hen heen. En als ik daarnaast ook nog wat geld weet bij te verdienen met het maken van wat websites, dan is dat mooi meegenomen.

Mama's space odyssey eh business trip

Soms vergeet ik het zelf, maar naast moeder ben ik ook nog zelfstandig ondernemer. En gisteravond had ik iets zakelijks te doen in de stad. Het met glimmend roze hartjes en blauwe donsveertjes bekleedde juk dat moederschap heet werd dus even afgeworpen. In plaats van de versleten ochtendjas en pantoffeltjes met roze pluum op de voorkant  droeg ik een stylisch mantelpakje en stilleto's, en toen ik mijn auto de vinexklei uitstuurde heb ik nog stiekem even geoefend op het uitspreken van mijn eigen naam. Voor je het weet stel je je namelijk anders gewoon weer als de-mamma-van voor.

Een paar uur later, niet veel armer of rijker dan voorheen, maar wel met veel nieuwe kennis en inzichten toog ik weer op huis aan. En weet je wat ook fijn was? Om eens even alleen in de auto te zitten. Lekker een beetje scheuren op een lege donkere snelweg met in de cd speler geen K3 maar gewoon mijn eigen muziek. Hard. En toen David Bowie (klik) aan de beurt was, voelde ik me ongeveer net zoals Andre Kuipers, dit datzelfde muziekje draaide op zijn tripje met de Spaceshuttle.

Eenmaal thuis vond ik de oudste twee huisgenoten op de bank, de rest lag vredig te slapen. "Mama!" riepen ze blij, en toen wist ik het weer. Ik ontblootte mijn vermoeide voeten en legde ze op de bank tussen hen in. Normaal is man heel romantisch maar hij was nu kennelijk uitgeteld van het alleen moeten uitvoeren van het avondritueel met drie kleine kinderen  maar dit keer was oudste zoon hem voor. Een heerlijke massage van een paar kleine handjes, en veel complimenten aan mijn adres over die dingen waarvan ik eigenlijk dacht dat ze groot en oud en eeltig waren. Nou, waar vind je nog zo'n welkom?! Ik ben weer thuis. Heerlijk.

30 vragen - 22. Iets waar ik overstuur van raak

Tijd voor een volgende in de rij "30 vragen". Overstuur. Waar raak ik overstuur van? Overstuur, dat zijn toch van die hysterische vrouwen die heel hard gillen, rondjes rennen en met hun armen zwaaien, hun haren uittrekken. Dat soort? Tegenwoordig zie ik veel meisjes en vrouwen heel hard met hun handen voor hun gezicht wapperen als er bijna traantjes in hun ogen komen. Dat is hip, blijkbaar, overgewaaid uit Amerika denk ik. Maar dat terzijde.

Noch dat handen wapperen, nog dat gillen en haren trekken doe ik aan. Ik zal het wel verkeerd begrepen hebben. Ik zoek het gewoon even op. Wat zegt de Wikipedia?

Overstuur is een technische term om het stuurgedrag bij auto's uit te drukken.

Overstuur treedt op als de maximale grip van de achterbanden wordt overschreden. De auto glijdt als het ware over de achterbanden naar de buitenkant van de bocht. Het effect is dat de achterkant van de auto de voorkant dreigt in te halen, wat in het extreme geval kan resulteren in een spin.

Ah! Maar dat herken ik wel. Ooit werkte ik in het verre Apeldoorn. Ik vond dat ver, een uur rijden enkele reis. In het begin was het leuk, lekker in het autootje van de zaak lange stukken (hard) rijden, maar op een dag begon het toch wat te vervelen. En dan pruts je eens wat aan je cd speler, je gaapt eens, je droomt lekker weg. En doe je dat allemaal tegelijk middenin de bocht die de A28 met de A1 verbindt, dan zie je die witte paaltjes op je afkomen en trek je daarop heel hard aan je stuur... dan raak je dus wel eens overstuur. Heel apart als je auto opeens een eigen wil blijkt te hebben. Best wel even schrikken.

Ik had geluk dat er net even geen andere auto's reden op dat stukje, want ik stond redelijk scheef op de weg stil, vlak voor zo'n paaltje. Geen deukje in de auto. Wel in mijn iets te grote vertrouwen in mijn stuurkunst. Het was een leermomentje, zullen we maar zeggen.

30 vragen - 4. Wat eet ik vandaag?

Ik was 18, net klaar met het VWO en om wat geld bij te verdienen in de extra lange zomervakantie aan het werk op een kantoor van een grote verzekeraar. Ingestuurde declaraties in een dossier stoppen, op papier voorzien van een code en dan invoeren in een computersysteem. De eerste twee dagen was het nog wel leuk, daarna begon de sleur. Zie het voor je: een hok met een stuk of tien meiden van begin twintig. Achterin een kantoortje met een groot raam van waar de baas ons goed in de gaten hield: een wat stoffige, van baard voorziene voormalig schoolmeester die de stress op school niet meer aankon en een andere baantje had moeten zoeken. Hij bemoeide zich zo weinig mogelijk met ons, maar keek scherp toe of we op tijd binnen waren en -o gruwel- precies om vijf uur 's middags weer bij de deur stonden om naar buiten te mogen. Wee je gebeente als je een minuut te vroeg opstond. Te laat heeft niemand geprobeerd, voor zover ik weet.

In de pauze konden we naar buiten om een boterham te eten en wat te kletsen. De dames waren meestal nét aan het samenwonen, een eerste eigen huisje, volop verhalen over wasmachines en vriendjes. En dé vraag die letterlijk elke pauze voorbij kwam was dan ook: wat zal ik vanavond weer eens te eten maken? Of, als er één een goeie bui had: wat eet jij vandaag?

Zonder vriend, thuiswonend met een moeder die voor me kookte (meestal aardappels en sperciebonen) vond ik dat allemaal niet zo boeiend. Zes weken vakantiewerk was dus méér dan genoeg. En hoewel ik mezelf tegenwoordig aan het einde van de middag nog wel eens op die vraag betrap, kun je me met goed fatsoen eigenlijk niet vragen wat ik vanavond ga eten.

Koningin

Half blogland heeft al gereageerd op de uitspraak dat part-time werkende vrouwen in Nederland "verwende prinsesjes" zouden zijn. Als full-time thuisblijfmoeder voel ik me dan vooral ook een koningin. Een bijenkoningin, dat moge duidelijk zijn. Terwijl de werksters alle vervelende klusjes doen mag de konining de hele dag op haar kont zitten, lekkere hapjes eten om maar groot en sterk te worden. En tussendoor een beetje baren ja. Maar dat is ook wel weer leuk, van die lieve kleine bijenbaby's. Die dan vervolgens weer door anderen worden verzorgd als ze lastig worden en in hun bijenbroekjes poepen.

Helaas is de werkelijkheid toch anders. In mijn kinderloze, fulltime werkende leven had ik met het grieperige gestel dat ik nu heb allang een telefoontje naar de baas gepleegd: "sorry, vandaag even niet, neem een dagje ziekteverlof". Om dan met een kop thee en een goed boek het bed in te kruipen, wetende dat er zat collega's zijn die de kaas van je brood willen eten je werk over kunnen nemen. Veel onzinnige overdag-tv te bekijken en na een paar dagen weer heeeel voorzichtig op het werk te beginnen. 

Maar mijn babybijtjes, mijn koningskinderen, mijn huidige werkgevertjes, die hebben een heel ander idee bij het begrip ziekteverlof. Als ze zelf al niet extra zorg nodig hebben vanwege een of ander virus dan is er altijd wel een computerspel dat vastloopt, een brusterlijke moordpartij of een omgegooid glas appelsap waardoor ik nooit langer dan 5 minuten plat op de bank kan gaan liggen met mijn ogen dicht.

Op dit soort dagen ben je met je verwende prinsessengestel toch echt beter af met een vaste part-time baan bij de overheid, en voor de kindjes een contract voor een flink aantal uren bij de professionele kinderopvang. Maar hoe vaak ik ze de afgelopen dagen ook om de beurt achter het behang heb gewenst, dat superlieve kusje dat ik gisteravond kreeg toen ik écht in slaap gevallen was, dat maakte alles weer goed. Ik blijf!

Tuinhulpjes

Zijn ze niet superhandig, deze tuinhulpjes?! (Beroerde beeldkwaliteit, zie ik nu, maar het gaat om het idee!)

En wat was het een mooie dag vandaag...

Fijn zo

Het is bokkeweer buiten, maar ik ben blij. Ik lees hier en daar dat ook de vakanties in andere delen van het land bijna zijn afgelopen, en dat mensen weer naar hun werk moeten. Kijk, en dan voel ik me toch wel prettig bij het idee dat ik niet meer hoef... Geen files, geen kantoren vol saaie collega's, geen gedoe voor de kledingkast 's ochtends, geen vaste tijden, geen gezeik over business plannen en reorganisaties en demotiverende preken van het hoogste opperhoofd. Helaas ook nog niet al te veel inkomen, maar je kunt niet alles hebben, ook dat komt vast wel goed. Ik ben zelfstandige, thuiswerkende vrouw in wijde soepjurk en dat bevalt prima.

Ik ben tevreden met de gemaakte keuzes. Heerlijk vind ik het, om te kunnen werken, dat wel. En liefst op mijn eigen manier zonder al te veel bemoeienis, werken voelt niet écht als werken als je er lol in hebt.  En heerlijk vind ik het om bij mijn kinderen te zijn en er voor ze te zijn als dat nodig is. En dat dat soms heel slecht samen gaat, zoals vorige week , dat hoort er ook bij. De grenzen tussen werktijden en mammatijd / vrije tijd zijn niet meer zo duidelijk nu. Wanneer mijn vakantie begon en eindigde weet ik eigenlijk ook niet. Heb ik wel vakantie gehad?

Maar vanmorgen was het nou eens echt tijd voor wat produktie. Ik heb man en kinderen met tassen volgehangen en de deur uitgeschopt. Snel een wasje weggestreken en wat bedden uit het raam gehangen en toen stond oppasmeisje L. voor de deur. Q.kende haar niet, en deed even wat pogingen heel serieus te gaan huilen toen mama wegliep, maar L. weet wel om te gaan met kleintjes en ze hebben het samen hartstikke gezellig gehad. En ik heb zomaar drie uur aan een stuk door het internet kunnen vervuilen kunnen werken.

En na dit wonder voltrok zich ook het tweede wonder: Q. heeft een boterham gegeten. De eerste in twee maanden. En nu ligt hij moegespeeld en met gevulde buik in bed. Hoezee. Nog twee uur te gaan voor ik de oudste twee schatjes - met nog een bonus in de vorm van een vriendinnetje en een vriendje - op mag halen en de schrijftijd weer omgeruild wordt voor mammatijd.

Thuiswerken

En opeens was hij daar, de eerste dag na de schoolvakantie. De dag waarop ik als zelfstandige, thuiswerkende vrouw eens lekker flink hard aan de slag zou kunnen met het verder opzetten van de eigen zaak. Met een man op kantoor, twee kinderen op school en een oppas aan huis voor de derde zou het moeten lukken.

Mis.

- Q. heeft de oppas zeer vakkundig in een half uurtje weg weten te krijsen. Omstebeurt heel verdrietig "mama" roepend en dan heel boos gillend. Dus nu zit ik naast hem, probeer met de ene hand te muizen en de andere hand de groene viltstift uit zijn haar te halen. Vanavond volgt een foto van zijn voorhoofd met indrukwekkend groen patroon

- Manlief bleek ziek. Naar eigen zeggen écht ziek (wat mij opeens doet vermoeden dat de vorige keren misschien niet zo heel erg waren):  zere buik en misselijk, en besloot niet naar het werk te gaan maar thuis te blijven en zoals elke vrouw met een heterosexuele relatie je kan vertellen levert dat een hoop in de weg liggend stuk kreunend manvlees op en dat is natuurlijk heel zielig en daar moet ik af en toe een kopje thee en een troostend woordje aan gaan brengen.

- Q. is nog steeds lastig en veeleisend, ook na fruithap, baby-tv en een flinke stoeipartij om de verveling te verdrijven. Bovendien heeft hij de laatste luier volgepoept met vieze dunne stinkende poep.

- Er komt zo nog een "mannetje" ...  het mannetje dat ergens een piefje moet aandraaien, een frutje moet plaatsen, een metertje moet lezen en een batterijtje moet vervangen en daarna een handtekening van me wil, dat mannetje dat om 9 uur hier zou zijn is er nog steeds niet, dus die komt me zo meteen storen, en ik kan tussendoor het huis niet uit. Bijvoorbeeld om luiers te gaan kopen.

Ik hoop dat mijn baas, degene die mijn salaris uitbetaalt, begrip heeft voor al deze persoonlijke omstandigheden en het waardeert dat ik de zorg voor huis en familie even voor mijn werk laat gaan.

Maar morgen is het over, dan wil ik tijd voor mezelf! Stomp ik nu alvast met mijn vuist op tafel. Heel zachtjes, om geen slapende zieke mannen of braaf spelende baby's wakker te maken. Voor de spiegel ziet het er best indrukwekkend uit.