Posts tonen met het label manlief. Alle posts tonen
Posts tonen met het label manlief. Alle posts tonen

zondag 4 februari 2018

Even met de man er tussenuit, de foto's

Wij waren dus zomaar opeens met zijn tweetjes weg. Twee dagen Maastricht. Zonder kinderen.

Op weg naar Maastricht eerst even langs de Outlet van Roermond. Lelijk winkelcentrum, bovendien voor mensen die niet zoveel om merken geven ook niet heel nuttig. Het was grappig om een keer gezien te hebben, maar als je niet persé iets in de uitverkoop zoekt is het niet een uitje dat de moeite van het bekijken waard is. Ik zag wel wat laarzen bij Fred de la Bretonniere - maar hé, geen laarzen nodig. En ik heb een mooie Ray Ban gezien, maar was toch te gierig om 100 euro een zonnebril neer te tellen. Achteraf natuurlijk spijt, want die 5 euro brillen van de Hema zijn zo waardeloos dat ik er elk seizoen wel een paar koop maar er zelden een opzet...


En toen waren we precies op tijd op het Vrijthof voor een fijne lunch. In het zonnetje, onder de terrasverwarmer. Het leek wel zomer! De twee biertjes (per persoon) zakten er in ieder geval lekker in...






Mooie doorkijkjes in het oude deel van de stad, keitjes, oude stadswal, mooie gebouwen... Ik houd er wel van. 







Heerlijk! Er even uit. Dingen doen die je niet doet met je kinderen. En toch, bij alles wat ik doe moet ik aan ze denken. Zie ik in de winkels kleding voor de kids in plaats van voor mezelf, ze zijn onderwerp van gesprek als we op het terras zitten. En daarbij was er nog een klein beetje tegenslag in de vorm van een dochter met griep. Ze was aan de beterende hand, dachten we, en was op de ochtend van ons vertrek ook gewoon naar school gegaan maar kwam toch vroegtijdig naar huis met klachten en is de dag er op thuis gebleven... Niet dat ze met haar twaalf jaar en haar verstopte neus niet zonder mama kan, maar toch... voelde het wat minder fijn. Al was het maar omdat haar telefoon er nog beroerder aan toe was dan zijzelf (overleden) en de meeste communicatie dus via broer of oppas verliep.




In het hotel... natuurlijk altijd even een paar foto's maken terwijl de man het bed uitprobeert. 

Geen foto's van de Wellness, er waren een paar sauna's en een zwembad. Dat hebben we natuurlijk ook even gedaan. (Vlug vlug, in twee dagen moet je álles gedaan hebben, dus het relaxen gaat ook wat sneller dan normaal....)

Toen wij in het hotel toch net lekker even de voetjes omhoog hadden (lees: man snurkt, ik doe een Wordfeud) kwam er een telefoontje van de oppas: paniek! Ze moest met spoed weg voor iets spannends in de familie...

 Gelukkig was er een inval-oppas snel geregeld en kon oppas nummer 1 na een paar uur gewoon weer terug naar ons huis. Maar het zorgde toch voor wat onrust. 

(Zo belden de kinderen mij, toen oppas 2 net was gearriveerd en het onduidelijk was wat de toekomst zou brengen. "Mama, wie blijft er vannacht bij ons?" Dochter vond het niet tof, die onzekerheid. Iks telde haar gerust. Oppas 1, of oppas 2, of een ander. Komt goed. Ze moeten maar even overleggen.   Papa riep op de achtergrond nog dat ze wel alleen konden blijven 's nachts, met zijn drietjes.  Dochter van 12 - en mij - leek dat geen goed plan. Jongste broer van 8 zag het probleem niet. "Ik pas wel op zus hoor, mama!" Stoer en lief, maar gelukkig niet nodig.)




De tweede dag was nogal nat en winderig, dus voornamelijk binnen doorgebracht. In het natuur historisch museum (nice! ook zonder kids leuk en veel meer tijd om rustig de bordjes te lezen :-)


En in de prachtige Lumiere bioscoop. Een heel mooi verbouwd oud industrieel 
pand, fijne sfeer en een heerlijke lunch.


De film "Three billboards outside Ebbing, Missouri" (klik voor youtube) was wel oke, maar ik had er hogere verwachtingen van. Het was een beetje traag. Kan ook komen omdat ik nog véél meer wilde doen in de tijd die we hadden. 


Zelfde voor Belgisch Restaurant Witloof. Heel veel lekkere biertjes, grappige menukaart, leuk gestyled interieur en een prachtige website, maar het eten vond ik dan weer wat tegenvallen na de goede recensies en de moeite die het ons gekost had een plekje te kunnen reserveren. (Ik had Luikse boulekes, die kun je beter laten staan. De frites was slap, het brood vooraf was keihard, de boter vies koud. De desserts waren wel weer oké. En de witloof met ham en kaas uit de oven die man had ook.)


En toen moesten we weer naar huis. Waar onze kinderen natuurlijk heel blij waren om ons te zien. En anders ik wel om hun te zien. Je krijgt de Lien soms even uit de mama, maar de mama nooit meer uit de Lien. Of zo iets.   


dinsdag 24 januari 2017

Heugelijk nieuws: wij gaan trouwen

We vonden het niet zo belangrijk. Hielden/houden wel van elkaar en willen graag de rest van ons leven samen blijven. Maar zo'n bruiloft? We wisten niet hoe, met wie, waar. Af en toe brainstormden we wat maar helemaal precies wisten we het niet en dan was er altijd wel weer iets anders dat onze aandacht nodig had.

Dochter probeerde vorig jaar de druk al
iets op te voeren met deze mooie tekening... .
En voor je het weet heb je een koophuis, drie kinderen, en nog veel meer nichtjes en neefjes dan eerst, en ken je elkaar al meer dan 20 jaar... Het middelste kind, een meisje, vindt bovendien dat het er bij hoort, trouwen. En dat het leuk is. Mooi aankleden, mooie haartjes en make-up, véél gasten, een leuk feest ("maar dan niet de hele tijd gaan zitten praten en drinken, dat is sáái!") 
En ja, ze heeft gelijk. Het moet er maar eens van komen. Ik bedoel: wij hebben er zin in! Dit jaar gaat het gebeuren:

We gaan trouwen!!


En dan is de grote vraag. Wanneer? Met wie? Waar? Hoe val ik snel 10 kilo af? Wat moet het kosten? En vooral, hoe leg ik aan dochter uit dat haar moeder nu echt niet meer in een maagdelijke witte trouwjurk met de prijs van een klein boodschappenautootje rond gaat paraderen?  

Die jurk, daar komen we wel uit. Ook die van haar. En onze haartjes worden vast ook mooi gedaan. Het wannéér is ook redelijk duidelijk. Mijn aanstaande (Pappalien, dus), wil lékker weer hebben. Zomer. In Nederland. Hopelijk valt het dit jaar goed uit. Nu even kijken dat het niet binnen in de toetsperiode van oudste valt, of in de eerste periode dat dochter net haar brugklasdebuut maakt. 

Hoe? Niet te traditioneel. Dat weten we al 20 jaar. En niet al te duur.

Waar? Buiten! Loungen, hangen, borrelen. In de schaduw van een boom, of aan het water. 's Avonds bij een vuurtje. Dat lijkt me wel wat. Op een plek waar zowel de kinderen lekker kunnen rennen en gillen en doen maar ook waar de hier en daar al flink krakkemikkig wordende familieleden rustig op een stevige stoel kunnen zitten en niet al te ver hoeven te lopen vanaf een ruime parkeerplaats. 

Een bruiloft zonder stress. Voor niemand, en zeker niet voor onszelf.  Je begrijpt, we zijn de afgelopen weel al compleet in de stress geraakt omdat we snel moeten beslissen maar nog volop zoekende zijn...  

vrijdag 5 augustus 2016

Even weg zónder kinderen

Zo romantisch. Ongeveer deze zomer 20 jaar geleden dat we elkaar voor het eerst zagen. Wat niet gelijk staat aan 20 jaar verkering hebben of verlief zijn... er waren nog wat hobbels te nemen.

Man is altijd heel romantisch. Maar ik was hem dit keer voor en verraste hem met een tweedaags uitje. Zonder kinderen, die bleven fijn thuis bij de oppas. In de stad die wij maar vooral hij vroeger goed kende, Rotterdam.
In augustus, want dan is het lekker weer. Helaas hebben we twee dagen miezer-regen en kou gehad... maar het was toch leuk.

Hotel New York, de super gezellige Fenix Food Factory, de Markthal ook, de Kunsthal met Botero. We hebben nog een filmpje gekeken in de Imax, veel gewinkeld, gegeten, gedronken, even uitrusten tijdens een ritje met een heuse touristentouringbus door de stad (van een afstandje gekeken naar de bezienswaardigheden als Speedo en Euromast waar we niet meer persé heen hoefden...) en vooral lekker samen... Het was top!

dinsdag 17 mei 2016

Doeiii

Badjas, handdoek, borstel - check
Vriendje-van-zoon's moeder gedubbelcheckt dat ze 'm ophaalt uit school - check
Briefje op het aanrecht met instructies/tijden/adressen voor Pappalien - check
Avondeten voorbereid en klaargezet in de koelkast - ja dáág, zo gek als mijn moeder ben ik niet
Sleutel in dochters tas gestopt - check
Vaatwasmachine gerepareerd - uh... bijna. Monteur komt vrijdag!
Huis opgeruimd - check

Ik ga zo - met dat ietwat aangekomen lijf en al - lekker met vriendin naar de sauna. Even lekker bijkletsen, uitrusten en superschoon worden. En dan - om te voorkomen dat we met onze neus in het spitsuur thuis vallen als we terug komen - nog even lekker wat eten in een restaurantje om de hoek.

Geen medelijden met Pappalien die de schrik van zijn leven krijgt nu hij een middag en avond helemaal alleen voor drie kinderen moet zorgen: halen brengen opvoeden eten koken billen wassen voor (laten) lezen en naar bed en dan nog even met oudste voor de tv hangen. Geen medelijden, want hij kan dat heel erg goed. Bovendien gaat hij straks gewoon bijna een hele week weg en mag ik dan alles in mijn uppie doen.

Ik hoop wel dat dan de vaatwasser is gerepareerd.


donderdag 11 februari 2016

Valentijn

Vond ik daar toch zomaar van de week op het aanrecht een leeg papieren zakje met daarop een prachtig hart getekend, de voorletters van mij en Pappalien, een pijl en een paar lieve woordjes... Heerlijk. Wat een romantische vent heb ik toch.

Zo'n broodzakje doet me meer dan een prachtig duur Valentijns cadeau komende zondag. 

(Al sla ik dat natuurlijk óók niet af, schat, mocht je meelezen en per ongeluk al wat in huis hebben gehaald...) 

zondag 30 november 2014

Sint Maarten

Een paar jaar geleden, we woonden hier nog niet zo lang - en waren nog kinderloos - ontdekte ik het verschijnsel "Sint Maarten". De  bel gaat, er staat een groepje kinderen met lampionnen voor je deur, een ouder ergens achteraf in de schaduw. Ze zingen een lied en verwachten dan euh.. wat? O, dat je snoep geeft, zag ik aan de grote plastic tas die ze voor mijn neus hielden. Gek gedoe, dat Sint Maarten. Dat vierden we in mijn tijd, daar waar ik woonde niet. (En kom ik er  jaren later achter dat Sint Maarten nota bene de schutspatroon van mijn stad is.)

Toen de oudste twee er een paar jaar geleden ook achter kwamen wat dat feest inhield moesten ze natuurlijk ook langs de deuren. Met papa, want mama is daar wat sukkeliger in, snoep voor een maand bij elkaar bedelen bij mensen die je eigenlijk niet zo goed kent..  (snoep waarvan we trouwens de helft weggooien omdat het a. veel te veel is, b. we geen biscuitjes lusten waar vieze mensen met hun vieze vingers aan gezeten hebben c. mama iets tegen enorme lolly's en ander stiksnoep heeft en de kinderen toch niet meer weten wat ze hebben binnengehaald...)

Na de successen van voorgaande jaren stonden de oudste twee ook dit jaar weer te popelen om met papa op stap te gaan. Ik, de enige in huis die verder kijkt dan de dag van vandaag, had vorige week al wel de hand weten te leggen op de allerlaatste drie lampionnen met lampje die er in onze regio te koop waren. Drie! Dus jongste mocht ook mee. Als hij wilde. Eerst dacht hij van niet, maar al gauw bleek het toch wel interessant, die lichtjes in het donker. En omdat onze peuter zijn ziel en zaligheid verkoopt als je hem snoep aanbiedt, kon hij opeens tóch het bijbehorende  (maar-dat-kan-ik-niet) liedje zingen. En dat ging prima natuurlijk. Qua volume was hij sowieso het best van alle drie!

Om half zeven vertrokken ze. Om kwart voor acht - vet ná bedtijd van de jongste twee- begon ik me enigszins zorgen te maken. Ze zouden toch niet verdwaald zijn? Papa kwijt? Peuter kwijt? Opgegeten door die boze Duitse Buurman die vorig jaar ook al niets snapte van Sint Maarten? Papa denkt dat ze een kroegentocht doen i.p.v. een kinderfeestje? Oudste twee willen door de hele wijk snoep zoeken terwijl jongste huilend met bevroren voetjes en een zeer vermoeid lijfje écht niet meer lopen laat staan zingen wil maar door papa voortgetrokken moet worden? Zoiets?

Lang leve de mobiele telefoon. Papa en drie nog steeds zeer enthousiaste kinderen liepen in de straat achter die van ons. "Maar hóe laat is het dan? Waarom bel je eigenlijk?" En tegen de achterban die blijkbaar net een deur open zag gaan: "Oke, jongens, jullie mogen NU weer zingen!"

Een minuut of vijf later stonden ze dan toch voor mijn deur. Drie stralende (maar-ik-wil-nog-niet-naar-bed) gezichtjes, vier paar bevroren voeten en neuzen. Met behulp van een (één) greep uit de meegebrachte "buit", een warme chocomel en een paar warme dekbedden heb ik ze weer weten te ontdooien en zijn ze lekker gaan slapen. Maar volgend jaar gaan ze weer!

dinsdag 4 november 2014

Er is er een jarig hoera hoera

Hoera! Mijn lief is jarig.

Ik zal niet verklappen hoe oud hij is geworden (hij is lief, grappig, wijs, knap, speels en dan doet dat toch wel afschrikwekkende getal er niet meer toe!) maar wel wat hij gekregen heeft van ons. Een doos vol, overvol knutsels van dochter, en hoewel oudste zoon ook iets moois geknutseld had kon hij het op het moment supreme ook zelf niet meer terugvinden. Peuter had zelf (ahum ahum) een doosje chocola in de vorm van kusmondjes uitgezocht, want knutselen, dat verdomt hij. Geen verrassingen dus, voor wie mijn kinderen kent of hier iets langer meeleest.

En mijn cadeau? Wat geef je aan een man die alles heeft (iemand nog een neusflutje, een piefje of een palletje nodig, kom gerust langs!) en die ook niet te beroerd is zelf een mega-verpakking luxe navulling van zijn luchtje te bestellen als de bodem in zicht lijkt te komen? Wat geef je zo iemand? Juist, een waardebon dus, om iets te gaan doen. Een bungyjump, een vasectomie, een etentje bij bruin-met-beige kleedjes restaurant V - het oudste restaurant in naburig dorp. Maar ja, dat durft hij allemaal niet.

Dus werd het een waardebon voor 45 minuten zélf vliegen in een Cesna vliegtuigje. Met een instructeur er naast weliswaar, maar toch. En hij was er erg blij mee, dat had hij altijd al eens gewild. Dol op apparaatjes besturen, op vliegen... Wat ik zelf minder leuk vond was dat in de paar weken nadat ik die bon had gekocht er welgeteld drie van die klotevliegtuigjes zijn neergestort. Nu vertrouw ik echt wel op man en zijn talenten en op de statistieken, maar ik zal toch weer blij zijn als hij weer helemaal heel beneden komt...

zondag 16 juni 2013

Vadernacht in het dinobos

En zo vertrokken pappalien en de (oudste twee) kinderen met een tentje naar het grote gevaarlijke dinobos... barbecue, speurtocht, kampvuur, ijsjes, héél laat slapen, nog een biertje voor papa, en nog een... en om half zes weer wakker en om half zeven lekker ontbijten in het warme gebouw bij de reuzenschildpadden.

Het was super! Volgend jaar weer!









zondag 28 april 2013

Fijn, zo'n vent...

Stel je voor, je hebt net van je laatste restje spaargeld een mooi bijna nieuw autootje gekocht. Hij staat nog maar een dag of wat voor je huis te glimmen en dan komt je man langs met een grote zaag en verwilderde blik in zijn ogen. Voor je het weet liggen alle deuren aan de binnenkant open, en - na wat gemopper en getier- heeft hij dan toch ook nog het dashboard klein gekregen...

Slik.

Maar na nog wat meer gemopper en getier, wat informatie opzoeken, even bellen, en uiteindelijk dat ene onmisbare miniscule onderdeeltje weer uit de prullenbak(!) gevist te hebben ging alles dan ook weer netjes dicht. En nu kan ik met één druk op de nieuwe afstandsbediening in mijn sleutel alle deuren tegelijk open en dicht doen. En daar ben ik dan wel weer heel blij mee. Toch wel fijn, zo'n vent.

woensdag 3 april 2013

Weer op zwemles

De vlag ging uit bij mijn collega-zwembad-moeder, anderhalf jaar terug, toen haar dochter voor het B diploma slaagde: ze hoefde nóóit meer naar die vervloekte zwemles met de kinderen! Ook mijn dochter was er toen wel klaar mee. Ze had nipt haar B gehaald en was daar reuzetrots op maar wilde duidelijk niet verder voor C. "Ach," troostte de badjuf me, "ze kan altijd later nog eens haar C halen, als ze dat wil." Yeah. Alsof dat ooit zou gebeuren. .

Maar verdomd. Afgelopen week, toen ik mevrouw 's ochtends uit bed schudde keek ze me wat lodderig vanonder haar dekbed aan en deelde mee dat ze had besloten. Alleen al de manier waarop ze dat zegt weet je dat er geen onderhandelen meer aan is, dus ik hoopte op iets goeds. Ze ging weer op zwemles om het C diploma te halen. Ze wist ook verschillende sterke argumenten aan te dragen. Het was gezond, het was leuk om te doen (de rest van haar vriendinnen zwemt ook op zaterdag, dus wat moet je anders als je je niet wilt vervelen?!) en ook heel veilig als ze nog eens extra goed leerde zwemmen.

Ik beloofde dus vaag eens te informeren. De lokale zwemclub reageerde echter zeer snel ende enthousiast, en voor ik het wist waren er 14 weken lesgeld van mijn rekening afgeschreven en was ze ingedeeld - in het groepje van vriendin A. - op de eerstvolgende zaterdag. Afgelopen zaterdag dus.

En het ging zowaar nog, het zwemmen. Sterker nog, het ging gewoon hartstikke goed. Was het B-gat (zoveel meter onder water en dan door een gat in een zeil) nog moeilijk, het C-gat was dan wel verder maar bleek (nu) een eitje.... En de rest kon ze ook. Mijn kleine meisje, dat nog niet zo heel lang geleden bang was voor water in haar gezicht, en nauwelijks boven bleef in dat grote koude zwembad. Dat met "vrij zwemmen" vooral op papa of mama hangt. Ik vind haar stoer.

Dochter blij, mama blij, vriendin A. blij, én papa blij. Want laat nou net afgelopen zaterdag de les zijn geweest waarop ik een niet te verzetten afspraak bij de kapper had en één van de ouders mee mocht zwemmen... Wat zeg ik, mee-léssen. Niet zomaar wat spelen en spetteren, maar serieuze C-les. Voor papa-met-alleen-een-A-diploma en een beroerde conditie toch wel reden voor zeker drie dagen spierpijn. Ik vind Pappalien ook stoer.

maandag 4 februari 2013

En bedankt

Ze waren alledrie ruim op tijd wakker, beneden én aangekleed. Keurig op schema jassen en schoenen aan, er hoefde niet ge-heud(*) te worden, geen boze gezichten. Zelfs peuterpuber deed alsof hij de meegaandheid zelve was.

En toen...  waren mijn sleutels kwijt. Niet zomaar kwijt, maar kwijt kwijt. En heb ik de kinderen tot mijn schande weer eens laten horen hoe grote mensen vloeken als het even niet helemaal zo lekker gaat. Maar kwijt bleven ze. Met een reservesleutel ergens opgediept konden we het huis nog afsluiten en op de fietsen springen zodat we, nat en te laat, toch nog op school zijn aangekomen.

Weer thuis heb ik het hele huis binnenstebuiten gekeerd en niets gevonden. Mijn hersens binnenstebuiten gekeerd en daar kreeg ik een vermoeden. Man whatsappte net terug. Inderdaad.

Waarom hij twee sleutelbossen nodig heeft weet ik niet, maar wel dat hij vanavond binnenstebuiten wordt gekeerd.

(*) als voltooid deelwoord van heuen, heujen?! Hoe schrijf je dat? Waarom kennen de woordenboeken op internet dat niet? Jullie toch wel? Als in ophitsen, opjagen...

zaterdag 8 december 2012

Familiefeestje

Laatst hadden we een familiefeestje, een of andere zoveeljarige bruiloft. De familie van mijn moeders kant is eigenlijk verdeeld in twee kampen. De ene kant vindt de andere saai en schijterig, de saaien vinden de anderen vooral dom en ordinair, kort samengevat. Mag u kiezen bij welke groep ik hoor.

Toen het tijd was om naar huis te gaan bleek mijn man kwijt. Ik vond hem terug op het rookterras, middenin een groep hoogblonde tanige sloeries op leeftijd geflankeerd door bierbuiken met te grote snorren. Mijn man  rookt niet maar had al flink wat sigaretjes gebietst. In ruil voor wat gore moppen vermoed ik. De grootste vorm van vermaak leek tenminste te bestaan uit het hardop roepen van vieze woorden. En ik kan daar niet zo goed tegen. Ik heb geen bezwaar tegen functioneel vloeken of gore taal, maar als het puur alleen dát is wat grappig is, dan haak ik af.

Toen het ook nog persoonlijk dreigde te worden, ben ik dus snel weer naar binnen gerend. Onderweg man nog even dreigend aangekeken en op mijn horloge gewezen: we gáán! Ik heb binnen nog zeker tien minuten boos zitten mokken, wilde niet nóg een keer naar buiten. Sukkel.

Pas dagen later kon ik hem ook wel weer wat credits geven. Hij is nou eenmaal een stuk beter dan ik in grote groepen en sociaal doen op feestjes, gezellig doen met mensen die je niet zo goed kent. Zeker als het maar voor even is (uiteindelijk ben ik toch vaak de flexibelste en  ruimdenkendste van ons twee, op de lange termijn, maar dat terzijde). Zijn argument achteraf was dan ook "ik wou de andere kant ook eens bekijken". Goed van hem. Maar toch fijn dat hij uiteindelijk eieren voor zijn geld gekozen heeft en weer met mij in onze keurige Saab naar huis is gereden.

dinsdag 20 maart 2012

Op vakantie tot en met 2 januari

Er kwam direct een auto-reply op de mail die ik mijn lief op zijn werk had gestuurd: "Mensen, ik ben tot 2 januari op vakantie." Dat moest ik even verwerken. Toen hij vanmorgen op zijn fietsje stapte heb ik niets vreemds aan hem gemerkt. Wat zou er aan de hand zijn?

Meneer was natuurlijk de eindeloze stroom vragen van collega's en kinderen zat en is rechtstreeks naar Schiphol gegaan. Aldaar een tandenborstel gekocht en morgen ligt ie met zijn billen op het warme zand, ergens in een rustig baaitje te luisteren naar de aanspoelende golven. Even ging er een steek van jaloezie door me heen: dat had ik potverdorie ook wel gewild! Een dagje. Oke, een half dagje. Niet tot 2 januari in ieder geval. 

Zou er iets anders aan de hand zijn? Heeft hij na het lezen van mijn berichtje gisteren wellicht ook een midlife crisis te pakken en is hij er met een blikkerige, graatmagere achtienjarige vandoor. Samen op een stoere motor Route 66 af. Om zich daarna aan te sluiten bij Greenpeace en zich voor de walvisvaarder te werpen? Zeer onwaarschijnlijk. 

Nog wat nadromend over dat zachte witte strand ben ik inmiddels lekker aan het wegdoezelen in het zonnetje. Ik bedoel, waarom zou je koken als je man toch niet thuiskomt? Voor de kinderen hoef ik het niet te doen en als ik zelf nog eens een graatmagere snol wil worden moet ik toch echt gaan stoppen met eten.  

En dan komt er een sms-je binnen: "Ben om 18 uur thuis. Honger!!"

maandag 6 februari 2012

Ijsdansen, de tussenstand

Daar stonden we gisteren, op het ijs. Omdat peuterzoon een koudefobie heeft (van zijn moeder geërfd) moesten we in shifts het ijs op. 's Ochtends papalien met de oudste twee kids, 's middags mocht ik mee en bleef papa bij de dvd-speler met Diego peuter.

Papalien had allemaal excuses om zijn gloedjenieuwe Zandstra's toch maar in de doos aan de kant van het ijs te laten staan en is na een half uurtje afgedropen richting warme chocolademelk.

Dochter vindt het dit jaar opeens wel leuk. Ze krabbelt lekker op de dubbele ijzers en waant zich een kunstdanseres ("Mama, gaan we ijsdansen? Doen we samen een pirouette, goed!" Eh.. ) 

Zoon kent-geen-kou ("waaróm moet ik mijn jas dan dicht?") gaat op zijn ijshockeyschaatsjes. Hij maakt serieuze schaatsbewegingen en heeft als motto: als ik maar hard genoeg ga val ik niet om. Aan de andere kant, dat remmen is ook zo ingewikkeld, dus komt hij regelmatig met een al dan niet opzettelijke buik- of rugsliding voorbij gegleden. Onderwijl sneeuwballen gooiend naar zijn vriendjes.

En ik, mensen, wat was ik een held. Na twintig jaar weer op de schaats (die drie keer de afgelopen drie jaar tellen niet mee) en wat een ge-wel-di-ge rondetijden. Zo sierlijk, zo gracieus, je zou niet zeggen dat ik vierhonderd kilo zwaar en evenzoveel jaren oud ben en nog in de moeilijke dagen van de maand ben ook. Jammer van die valse scheur in het ijs die me bij mijn schaats greep toen ik net al héél ver was zonder te vallen en gelukkig buiten het zicht van de gezellig kletsende club met buren/kennissen. En nee, geen heupen gebroken of rug verrekt, zo oud en gammel ben ik gelukkig ook weer niet. Maar ik denk wel dat mijn been en bil morgen spannende kleurtjes hebben. Tot nog toe heb ik niet durven kijken. 

zondag 15 januari 2012

De romanticus

Van een afstandje zie ik hem staan. Mooie jongen. Hij ziet me kijken en zijn staalblauwe ogen kijken ondeugend terug. De kuiltjes in zijn wangen lachend komt hij naar me toe gelopen. Hij komt naast me zitten en schuift heel dicht tegen me aan. Hij zucht gelukzalig. Ik ook. Wat fijn, zo samen.

Dan duwt hij me nog een klein stukje verder opzij tot hij echt lekker zit. Schuift nog wat verder onderuit, de ene enkel op de andere knie, zijn hand verdwijnt via zijn blote buik onder de rand van zijn broek en hij laat een boer. "Sowwie!", zegt hij blij maar zonder enige spijt.

Kan niet missen, de genen van zijn vader.

maandag 10 oktober 2011

The morning after

The morning after de vrijdagavond met de tijgerslip en de Ik.ea Kalas. Zie hier de foto's. We hebben er voor de gelegenheid zelfs maar eens een tafel bij gedekt.





Verder was het een vermoeiend weekend. Het zwembad op zondag dat heel druk was, dochter die (illegaal want zonder diploma) zonder bandjes mocht van ons (en inderdaad, de juf heeft gelijk, ze moet nog flink wat oefenen en kracht opdoen). Oudste heeft serieus zijn best gedaan om nou eindelijk die irritante tafels eens uit zijn hoofd te leren en jongste, eh, nouja, die was gewoon zijn eigen vermoeiende maar lieve peuter zelf.

Maar vooral ik, ik werd doodmoe van mezelf. Ik had een flinke herfstdip. Het to-do lijstje dat ik had gemaakt was meters langer dan de energie van de personen die het uit dienden te voeren, óók de mijne. En mijn geduld was ook al op. Ben om te voorkomen dat ik zou gaan slaan maar met een boek in mijn bed gaan liggen.

En vandaag is het nog steeds kutweer herfst, maar iedereen is weg en peuter en ik zijn lekker bezig. Wassen, stofzuigen, heb me zelfs aan wat internetwinkel-programmatuur vergrepen. En om de laatste restjes pestbui weg te werken een heuse stoomreiniger besteld. Want het schijnt dat je daar echt álles weg mee krijgt. Wees dus gewaarschuwd.

donderdag 25 augustus 2011

Mooi he, die natuur

Gisterenavond samen met oudste naar EO life gekeken, vinden we leuk. Prachtige opnames en leuke weetjes over gekke beestjes. Zoon vond de bombardeerkever wel wat: hij spuit met hoge druk zijn vijanden omver met een of ander gemeen zuur vanuit zijn achterkant. En het leek wel een stripverhaal, na afloop zag je de rookwolken om zijn kontje optrekken. Kijk, dat is nou helemaal wat mijn zoon leuk vindt.

Fascinerend vond ikzelf ook een van de weinige insecten mét moedergevoel: een lekker hippe felrood met zwarte vlekken wants  keverbeest (waarvan ik dan natuurlijk direct de naam weer vergeten ben).  De godganse dag is ze eten aan het verzamelen voor haar tros met kleine rode kever baby's. Het grut blieft slechts één soort vruchtje, en dat is een tamelijk zeldzaam vruchtje. Mams sjouwt zich een ongeluk, de kleintjes eten en eten en eten. Op een dag heeft mams zit letterlijk doodgewerkt en ligt ze op haar dooie rug. De kindertjes hebben nog één laatste voedzaam feestmaal - inderdaad, mama zelf - voor ze de wijde wereld intrekken. Wat papa wants al die tijd uitgevoerd heeft, daar ging het niet over.

Pappalien is vanmorgen naar Zwitserland vertrokken voor een minivakantietje. Ik ga zo maar eens boodschappen doen. De kinderen hebben honger.

woensdag 24 augustus 2011

Bedenkingen

Tiedeliedetutatietrrrrttomehdiedomprrrrt (hoe beschrijf ik het vrolijk elektronisch riedeltje dat onze telefoon maakt als hij opgenomen wil worden?) "Mam, telefoon!" roept zoon blij en komt het ding brengen, want wie weet is het zijn vriendje. Op het display zie ik echter al dat het iemand is die niet wil dat ik zomaar weet wie er belt. Dat soort gezelligerds neem ik eigenlijk nooit op. Maar, ik ben zomaar in een goeie bui, en nadat ik het groene knopje heb ingedrukt brul ik zo geirriteerd mogelijk "HALLO, met Mammalien?!" in het toestel. Ik trek daar ook mijn sodemieteropvalmenietlastig gezicht bij. Daar ben ik heel goed in, in dergelijke gezichten. Helaas hebben we nog geen beeldtelefoon, maar het voelt wel goed.

"Mevrouw, u spreekt met de Postcode.klo.terij!" doet de andere kant van de lijn overdreven blij en spontaan. "Ik ben op zoek naar de heer of mevrouw van Puffelen. Bent u dat?" Ik krabde eens op mijn hoofd. Naamtechnisch gezien ben ik géén mevrouw van Puffelen. Aan de andere kant is menéér van Puffelen inderdaad de heer waar ik een hele tijd geleden alweer een afspraak mee heb gemaakt over dat wij goed en kwaad en een huis en twee auto's en nog wat troep zullen delen en toen heeft hij me wat zaadjes gegeven waar ik dan weer kindjes van heb gemaakt enzovoort enzovoort. Maar hij is niet thuis. En nu moet ik dus in een spilt second beslissen of ik al dan niet mevrouw van Puffelen ben.

Stel, hij heeft een prijs gewonnen, een vette. Niet ondenkbaar, want hij speelt met ik geloof vijfendertig loten mee, op elk adres waar hij ooit gewoond heeft. Natuuuuurlijk ben ik dan mevrouw van Puffelen! Maak maar over, zet maar neer. Hoewel, als dat betekent dat er een of andere gladjanus uit tvland met een cameraploeg op zijn nek mij dat live wil komen vertellen ben ik even niet thuis en mag manlief de honeurs waarnemen. De kans is echter nog groter dat deze o zo glad pratende jongen alleen maar nóg meer loten wil verkopen. En daar heb ik geen zin in. Niet in het verkooppraatje dat te lang duurt en waarin hij te vaak mijn naam noemt, mevrouw van Puffelen. Niet in het afwimpelen van mijn kant, en vooral niet in uitleggen waarom ik niet wil.  Blegh. Dus ik ben géén mevrouw van Puffelen, nee. Neeeeeeeh, kom op zeg. Wie ik wel ben, hem maakt het niet uit en mij eigenlijk ook niet. Wanneer ze thuis komen? Ik denk vanavond.

Dat was gisterenmiddag. Manlief, meneer van Puffelen, is toen ik hem dit verhaal verteld heb op de bank gaan zitten, telefoon binnen handbereik. Hij was er namelijk van overtuigd dat het om een vette prijs gaat. Met zijn smoelwerk op tv, dat maakt hem niet uit. Hij maakt zich vooral zorgen om welke prijs. Geld wil hij wel, graag zelfs, maar één van die A.udi's die ze weggeven niet. Ik ben dan weer minder kritisch op het merk als de auto erbij gratis is, en weiger uit principe telefoons met onbekende nummers en met mijn kop en adresgegevens op tv, maar man heeft zo zijn eigen principes en daar passen geen Au.di's of Vol.kswagens tussen.

En zo bezorgde deze werkstudent van het callcenter huize Mammalien toch weer een enerverende avond waarin veel diepzinnige discussies werden gevoerd over het wel en niet en het leven in het algemeen. Ze hebben overigens nog steeds niet teruggebeld.

zaterdag 2 juli 2011

MCMXCVI

Ik citeer: 1996 (MCMXCVI) was a leap year that started on a Monday. In the Gregorian calendar, it was the 1996th year of the Common Era, or of Anno Domini; the 996th year of the 2nd millennium; the 96th year of the 20th century; and the 7th of the1990s. The year 1996 was designated the International Year for the Eradication of Poverty.

Ik lees nog wat meer nieuwsfeiten uit 1996, over Clinton, over Richard Krajicek en Wimbledon, Guus Meeuwis hoog in de top 40. Dat weet ik allemaal nog wel een beetje, maar het jaar 1996 staat voor mij toch vooral in het teken van de eerste ontmoeting.

Dinsdag 2 juli 1996 was de dag dat manlief en ik formeel aan elkaar zijn voorgesteld. We hebben elkaar eens goed bekeken, en dat beviel geloof ik wel. Daar en toen is het dus allemaal begonnen, achteraf gezien. Het duurde nog even wat langer voor we zo maar tussen de bedrijven door op de gang aan de praat raakten, voor we elkaar wel heel erg indringend in de ogen gingen kijken en helemaal voor we serieuzere amoureuzere activiteiten hebben ondernomen, maar toch...  vandaag 15 jaar geleden.

(Link YouTub Guus Meeuwis- Het is een nacht)

woensdag 29 juni 2011

Mijn mannen

Oudste en manlief. Je stuurt ze om een boodschap, maar je weet dat ze negen van de tien keer onderweg verdwalen in hun eigen gedachtenkronkels. Even naar boven om een schone broek te halen en tien minuten later zónder broek terugkomen maar wél even een stukje van het lego-project afgebouwd.

Ze denken echt wel na hoor, méér dan genoeg, over van alles en nog wat. En meer. En dat je dan even zoiets praktisch vergeet als waar je ook alweer mee bezig was, dat kan natuurlijk. Zo is zoon altijd een minuut of tien bezig met opstarten op school. Schriftjes zoeken, potloden slijpen, bedenken wat hij eigenlijk precies voor taak moet gaan doen. En als de rest dan bijna klaar is begint hij ook. En weet ze meestal vlak voor het einde nog nét in te halen en alsnog eerder klaar te zijn, dat is dan wel weer knap.

En het zit in de genen, dat is overduidelijk. Papa's genen. Wat te denken van die keer dat manlief voor de laatste keer naar een avondje van de club ging waar hij in het vrijwillig bestuur meedraaide. Thuis bij een paar hele aardige, wat oudere mensen, waar hij altijd enorm werd onthaald met lekkere hapjes en veel gastvrijheid. "Neem een bloemetje mee, dat is wel het minste wat je terug kan doen", riep ik al dagen van te voren. Natuurlijk, dat zou hij doen. Tijd zat. Hij zou er wel één gaan halen.

Op de avond zelf ben ik dus toch maar snel langs de bloemenwinkel gereden en heb een bos voor hem gekocht ("O, fijn, ik was het vergeten"). Een joekel van een bos, in opvallende kleuren, niet zomaar een bezinepompbosje waar je makkelijk overheen kijkt. "Vergeet je ze niet?", vroeg ik nog in mijn onschuld. Natúúrlijk niet, dat zou hij niet. Omdat ik een wijze vrouw ben en mijn man geheel terecht niet vertrouw als het op dit soort dingen aankomt heb ik ze maar pal voor de voordeur gezet. Zodat hij zo'n beetje moest hinkstapspringen om in de auto te komen zónder die bos.

En inderdaad. Daar stonden ze nog steeds toen ik zijn auto weg hoorde rijden.

Inmiddels staan er naast die bos (die er na twee jaar toch wat vreemd uit begint te zien) nog wat spullen. Zoals de schooltas van oudste (alleen op schooldagen overigens, in de vakantie ligt de tas meestal op school), tennisrackets, zwemtassen en een paar cadeautjes (ongetwijfeld gekocht voor feestjes waar één van mijn mannen alleen heen zou gaan).  Oja, en een peuter. Die zou manlief nog even naar de oppas brengen voor hij naar het werk ging. Man zelf zit er trouwens niet, dus dat valt mee. Ik heb net zijn gsm gebeld om te controleren of hij op zijn werk zit, maar ik krijg geen gehoor. Ik hoor wel een bekend gsm-geluidje, vanuit een jaszak aan de kapstok...

Mammalien is er nog....

maar blogt hier niet meer. Lees hoe het met haar en de haren gaat op https://saralien.nl