Posts tonen met het label ontspannen. Alle posts tonen
Posts tonen met het label ontspannen. Alle posts tonen

dinsdag 16 augustus 2016

Een dagje strand

"Het ruikt naar dood zeepaard", wist dochter op te merken over de zilte zeelucht. Verder hadden we wel lol, zij, ik en vooral ook de jongste zoon. Het was heerlijk weer, niet te koud, niet te warm. Ik houd van de zee, maar vind strandbezoek met kleine, de weg kwijtrakende kinderen zonder zwemdiploma nooit zo ontspannen. Het was dus al weer even geleden.

Dochter is gelukkig een kind dat altijd fijn oplet en bij je blijft. Jongste heeft nu ook een zwemdiploma, weet dat hij niet te ver de zee in mag, en bovendien was het niet heel druk zodat ik hem goed in de gaten houden en op zijn tijd hard schreeuwend achter hem aan kon rennen als hij weer eens de te ver de verkeerde kant op gelopen was op zoek naar de plek waar wij al een hele tijd zaten ("maar mamá, waarom zijn jullie nu opeens dáár gaan zitten?!")

We hebben lekker pootje gebaad in de golven, gewandeld op het strand. Beetje gespeeld en gerommeld, geluierd en gekletst. Mooie tekeningen gemaakt in het natte zand...

I ♥ mama, schreef de schat...
Terwijl dochter en ik liggend op de handdoek de belangrijke levensvragen ("wat doen we op het komende kinderfeestje") nog eens doornamen, vermaakte jongste zich in de golven. Hij had al vrij snel een "vriend" gevonden: een jongetje met dezelfde zwembroek als hij, de blauwe met visjes.

Vriend bleek even lang en van hetzelfde postuur, en had ook nog eens bijna dezelfde kleur haar, zodat ik van een afstandje mijn kind alleen nog maar kon herkennen aan zijn manier van bewegen. (Af en toe een zijsprongetje, wat meer gebruik van de armen en helemaal niet bang voor koude golven).


Op het terras kregen we later nog een drankje en een pannenkoek. En er was nog extra vermaak, want vanuit het niets kwam er opeens een een hele massa jongens en mannen voorbij stuiven, ogen op de mobiel gericht. Wist ik veel dat Kijkduin de pokemon-hoofdstad van Nederland is?! En ergens op het strand zat kennelijk een hele zeldzame...  Achgossie.

vrijdag 17 juni 2016

Einde seizoen

Het lijkt hier thuis potverdorie wel op het einde van een seizoen van een van onze Netflixx-series: de opgebouwde spanning is duidelijk over het hoogtepunt heen, het lijkt allemaal - in ieder geval voor nu - goed te komen.  

Goede evaluaties op school en huiswerkbegeleiding van oudste (ze hebben hem zien "groeien" en hebben vertrouwen in hem), een fantastisch eindresultaat van cito toetsen en projectpresentatie van dochter. Wat kan ze het allemaal goed vertellen! Ook jongste is dit jaar "gegroeid" van eigengereide kleuter naar een "doet enthousiast mee" schoolkind (wat niet wil zeggen dat hij niet eigengereid meer is). Heeft prima leren schrijven en lijkt zo nu en lijkt zelfs succes en lol te hebben in grove motoriek. Zelfs de oneindige zwemles-soap lijkt goed af te gaan lopen...  Maar vooral - alle drie zijn ze vrolijk, open en blij, zitten lekker in hun vel. Blij met behaalde resultaten, en vooral toe aan en zin in een wat rustigere periode met Leuke Dingen en een lange luie vakantie. 

Nog een paar spannende dingen volgende week: de toetsweek van oudste en het ochtendje kennismaken/proefdraaien in de nieuwe klas op de nieuwe school van jongste. Het voorlopig schooladvies voor dochter - al vind ik daar niet zoveel spannends aan, zit wel goed. Verder is het vooral nog even wat verjaardagsfeestjes afwerken, sportdagen en schoolreisjes, knutselmiddagen en ik dénk zelfs een zwemdiploma A! Maar dan is het ook echt bijna vakantie. 

De eerste mails over indelingen en aanmeldingen in nieuwe klassen, toneel- en muziekclubs voor ná de vakantie stromen zelfs al weer binnen. Maar die laat ik lekker nog even rustig in de inbox staan. Dat komt straks wel.  

Heerlijk. Ik leun vast voorzichtig wat achterover en adem uit. Heb me in jaren niet zo op de schoolvakantie verheugd als dit jaar. 




vrijdag 24 mei 2013

Buikpijn

We zouden naar het circus, papa, mama, oudste zoon en dochter. Zoon ging mee maar zat wat suf voor zich uit te staren. Zou dit wel leuk worden? Dochter was helemaal druk en opgewonden, ze had er zin in.

We gingen vroeg weg om goede plaatsen te bemachtigen. De eerste ring was vol. Gelukkig, want ik heb het niet zo op zo'n paard of -erger nog - een clown in mijn boezem. Maar we vonden iets verderop mooie plaatsen op de tribune. Nog een kwartiertje wachten.... en daar begonnen de lichten te bewegen, de muziek zwol aan, de spreekstalmeester begon zijn verhaaltje.

Toen ze lekker op gang waren leefde zoon op, dit was leuk! Hij kroop bij mij op schoot om het beter te kunnen zien. (Dat was even geleden, in het openbaar, dus daar was de mama van deze tienjarig best blij mee. Al is één meter veertig aan uitstekende botten best lastig vasthouden.)

Dochter daarentegen was helemaal stilgevallen en zat er met een sip gezichtje bij. Haar handje kroop in de mijne, ze mocht bij papa op schoot. In de pauze fleurde ze zelfs niet op de koek-en-zopie tentjes waar ze iets mocht uitkiezen. Buikpijn. Hele erge buikpijn. Van die buikpijn die je zomaar opeens krijgt als het allemaal een beetje druk is, als je niet weet wat je verwachten moet, als je bang bent voor wat dan ook, voor iets wat er misschien wel kan maar waarschijnlijk niet gaat gebeuren. Die kennen papa en mama maar al te goed van vroeger toen ze zelf klein waren.

Thuis was alles natuurlijk weer goed. Kleertjes uit, nachtjapon aan, heel eventjes op de bank en daarna lekker spelen. En de patatjes gingen er prima in, geen zere buik meer te bekennen.

En wat was er nou, met die buik? vroeg ik haar 's avonds in bed. Ze had het toch wel spannend gevonden, dat circus. En dat vond ik dan toch wel weer fijn, dat ze zelf die conclusie trok en het ook nog eens tegen ons vertelde.

maandag 22 april 2013

Je zou er bijna zenuwachtig van worden

Mijn schoonmoeder kreeg altijd last van eczeem als één van de dochters of schoondochters zwanger was, vertelt mijn man altijd. De spanning moet er ergens uit, zeg maar. En blijkbaar is het soms zenuwslopender  als je meeleeft met een ander dan als je zelf iets hebt.

Mijn afgelopen week was ook nogal heftig, meeleef-technisch en organisatorisch gesproken. (Geen eczeem hier, en wat voor idiote klachten ik wél van de spanning krijg omdat ik mijn mooie hoofdje al van tevoren breek over wat er mogelijk allemaal kan gaan gebeuren, daar zal ik jullie verder niet mee lastig vallen.)

Zo was daar natuurlijk maandag het afscheid op de peuterspeelzaal voor peuter, emotioneel voor hem en voor mama-mutserige-lien. Dinsdag mocht hij wennen op school. Het is een stoer jong, en hij laat er niet veel van merken, maar natuurlijk was dat best wel eng, dat onbekende, nieuwe kinderen, nieuwe juf, nieuwe regels.

Ik mocht er even bijblijven, daarna mocht ik mijn moeder begeleiden naar de afspraak met de cardioloog in het ziekenhuis. De afspraak was zo gepland dat de beste man maar een klein beetje mocht uitlopen als ik nog op tijd op school wilde verschijnen om mijn kind op te halen. Een behoorlijke uitdaging dus. En zit je normaal al een beetje te knijpen wat zo'n specialist je zal gaan vertellen, nu was nog de stress van de klok er ook bij. Gelukkig ging het qua tijd nét goed en joeg mijn moeder met lekkende hartkleppen en al  mij na afloop door de ziekenhuisgangen terug naar de auto om nog nét op tijd weer op school te verschijnen (waar de juf vervolgens de tijd vergeten was en op haar dooie akkertje met alle kindjes op het schoolplein aan het spelen was terwijl ze allang weer in de klas had moeten zitten voor de pauze...)

De dag er op samen met pappalien mijn autootje opgehaald. Op zich niet zo heel spannend  (het is maar geld en materieel gedoe) en ook wel leuk, maar toch was ik blij dat hij er bij was en dat alles was gelukt met de deal. Geen gezeik meer, alles goed geregeld. Klaar. (Nou ja, bijna klaar, inmiddels ligt autootje open met al zijn ingewanden er uit omdat man er nog wat elektrieke deurvergrendeling met afstandsbediening aan het inbouwen is... )

Toen was het donderdag, tweede wendag. In zijn afwezigheid mocht ik aan de bak voor school - omdat ik me ooit in een vlaag van verstandsverbijstering heb aangemeld als klassenouder moest ik nu samen met een andere moeder het juffen feest van komende week voorbereiden... Vrijdag relatieve rust (op alle normale huishoudelijke activteiten na, het halen brengen van de andere kinderen van naar school en sport en vriendjes en spelen thuis). Zaterdag het grote feest van zijn vierde verjaardag.

Terwijl ik langzaam weer adem begon te halen dat deze week voorbij was, kwamen bij hem zaterdagnacht de emoties er een beetje uit. Werd er veel gedroomd en werd mama wakker gebruld. Zondag was hij moe, tussen de drukke buien door. En ook vannacht heeft hij weer flink gedroomd. Maar vanmorgen liep hij tussen broer en zus in vrolijk naar school en hij ging keurig op een stoeltje in de klas zitten wachten tot de juf begon. Zwaaide vrolijk naar me en leek al helemaal gewend. Mooi.

Nou nog even dat ellendige juffen feest op school en dan kan ik jullie vertellen hoe het is om in alle rust alleen thuis te zijn. Als ik snel blog red ik dat nét voor de meivakantie begint!

donderdag 8 maart 2012

Hoge nood

Zeven uur 's avonds. Peuter in bed en de borden in de vaatwasser geschoven. Nu wil ik ook even zitten en ontspannen. Uitgestrekt over twee banken ligt een kind, op de tv een of andere onbegrijpelijke tekenfilm waarin veel geknokt wordt en waarbij veel irritant geluid gemaakt wordt. Op de studeerkamer zit een kerel die voortdurend van alles aan me wil laten zien en horen, terwijl ik probeer het internet even snel door te lezen. Op zolder, de plek waar ik me normaal terug kan trekken als ik even rust wil, is een ander kind bezig haar lego te verspreiden over mijn stoel en bed. En in de gang vlakbij de peuterslaapkamer moet ik me nu zo vlak na bedtijd helemaal maar even niet wagen.

Maar dan heb ik het gevonden. Voor heel even zit ik rustig, deur tegen de gewoontes van het huis in op slot, even helemaal alleen met jullie blogjes. En dan bonkt er iemand hard op de deur. "Mama! Papa vraagt waar jouw iPad is (hij heeft hoge Wordfeud nood begrijp ik). En ik moet héél nodig plassen!"

woensdag 22 februari 2012

Ik ben

Midden in de voorjaarsvakantie van school had Mammalien ook een dagje vrij. Even weg van het driestemmig kinderkoor ("mamma, mag ik / kun jij / kijk eens wat ik .. , maaaamaaaaaaa..."). De kinderen heb ik aan de goede zorgen van papa-lego-lien achtergelaten.

En waar kan ik beter de Caro onder de Mammalien uit proberen te halen dan in het hete stoombad, de warme droge sauna, een heel klein beetje met mijn grote teen bikkelhard onder de koude stort en bijkomen in het kruidenbad? Tussendoor hebben we natuurlijk ook gezellig gekletst, lekker gegeten en gedronken en geluierd. Heerlijk.

Weer helemaal mens, zij het een beetje een rozige en met niet gekamd haar, draaide ik einde van de middag mijn voordeur weer open. Het vrolijke gezichtje van het blauwogige peutertje begon opeens helemaal te stralen toen hij me zag en hij rende met wijd open armen op me af: "Hé! Mamaaaaaa!" "Ahh.. Josa(*)" "Mama!" "Josa!" "Mama!" "Josa!" "Mama!" "Josa!" "Mama!" "Josa!" "Mama!" "Josa!" Knuffel en zoen.
Dan glipt hij van mijn schoot en pakt mijn hand: "Mama pelletje pelen?"

Mama is weer thuis.

(*)nee zo heet hij niet, maar ooit noemde hij zichzelf zo en het rijmt zo leuk op mama

woensdag 1 februari 2012

Aandacht

Zo las ik gisteren bij de Beukenootjes een blogje over Mindfulness. Ik heb afgelopen herfst een cursus gehad over dit onderwerp. Gewoon in het hier en nu zijn, genieten van wat er nu is, dat was mijn doel. Om bijvoorbeeld samen met peuter in de speeltuin genieten van zijn capriolen op het klimrek en zijn mooie praatjes, alleen dát en niets anders. Niet ondertussen bedenken dat hij nog nieuwe schoenen nodig heeft, nadenken over het verjaardagsfeestje van oudste en over het avondeten van morgen.

Het was een goede cursus vond ik, de docente was een intelligente vrouw met zinnige en praktische opmerkingen, geen gezweef of vaag gebrabbel. Het mediteren, en dan met name de bodyscan, of oefeningen als "achtjes draaien" op je billen of je voeten, dat beviel me wel (en doe ik nu nog wel eens...) Maar heel bewust op een rozijn knauwen, of tijdens het douchen alléén maar alle aandacht voor die straal op mijn vel? Ik weet het niet hoor, dat gaat een halve minuut goed, en dan ben ik alweer met duizend en één andere gedachten bezig. Niet dat die niet te stoppen zijn, maar het mezelf "vriendelijk terugbrengen" naar het hier en nu van die suffe rozijn, dat vind ik dan meestal geen interessante optie meer. (Stuur mij ook niet naar een wijncursus, want de eerste fles is op voor ik serieus heb kunnen nadenken over de smaak. En daarna proef ik uberhaupt niets meer.)

Eigenlijk vind ik het best lekker om een paar dingen tegelijk te doen. Vroeger leerde ik tentamens het liefste met een muziekje erbij of met The Bold and The Beautiful op het kleine zwart-wit tv'tje in mijn kamer.

Waar ik al jaren het meest bij ontspan is alleen zijn, alleen met mijn gedachten. Op de massagetafel, in bad, maar ook tijdens het strijken, het tuinieren. De gedachten buitelen dan door en over elkaar heen, geen bepaald doel of riching, laat maar gewoon komen en weer gaan. Heerlijk. Of het mindful is of niet weet ik niet, maar het bevalt me prima.

donderdag 29 september 2011

Wat me nu toch overkomen is

Zen, ik ben compleet zen. En mindful. Ik gaf geen krimp toen peuter op zijn inmiddels vertrouwde wijze bezig was met het onderzoeken van zijn eigen peuterpersoonlijkheidje. ("Nee, niet naar oma, mama moet weg, niet weg mama, wil niet naar de peeltuin, nee niet eten, wel worst hebben, WORST, niet appel nee, NEE, NEE, NEE, niet dragen, ik ZELLUF doen!") Meestal ontplof ik na de derde keer dat hij opnieuw de auto is ingekropen terwijl ik hem eruit wil hebben - of omgekeerd- maar vandaag niet. Geen krimp. Ik was de rust zelve.

Ik gaf geen krimp toen dochter en oudste ruzie maakten over wel of niet opruimen. Geen krimp toen peuterzoon en dochter vochten om een of ander stom slap speeltje wat ze opeens allebei wilden vasthouden en daarbij het speeltje natuurlijk doormidden trokken. Vervolgens allebei om weer heel andere redenen (*) tweestemmig aan het krijsen sloegen, langdurig en hard. Geen krimp toen ik de ovenpasta met prei en zalm op tafel zette en ik twee van de drie gezichtjes heeeel erg lang zag worden. Geen krimp toen peuter niet in zijn stoel wilde en er later natuurlijk weer niet uit.  Geen krimp toen dochter onder het eten opnieuw ergens heel hard om ging brullen, en mij vervolgens beschuldigde van het niet willen meedoen aan een zinloos wellesnietes waarbij ik meestal mijn geduld verlies. Geen krimp toen de kleinsten na het eten opeens nog een laatste restje energie hadden en natuurlijk niet naar bed wilden. Waar ze vervolgens toch naar toe gingen en moe en met gevulde buik direct heel lekker zijn gaan slapen...

Compleet zen en mindful schoof ik naast Papalien op de bank. Ik weet ook niet wat er over me is gekomen vandaag. Het zal het besef zijn dat er morgen weer een dag is. Een papadag. Ik wens hem veel Zen toe.

(*) het zijn schatjes hoor, maar je moet ze op tijd voederen en rust en aandacht geven, meestal breekt hier vlak voor het avondeten, tijdens het koken, de pleuris uit...

woensdag 21 september 2011

Mindfullless

Ik ben een held in multitasken: terwijl ik de bedden opmaak scheer ik mijn benen en euh... Nouja, dat soort dingen. Maar vooral ook in mijn hoofd is het druk, tijdens de klusjes van vandaag bedenk ik vaak alvast wat en hoe het morgen moet. Soms is dat handig, maar soms zou ik gewoon ook wel eens echt puur van het moment willen genieten. De helft van mijn gedachten gewoon even stil zetten. In alle rust in de speeltuin alleen maar toekijken hoe peuterzoon nét niet bij de bovenste trede van het klimrek kan in plaats van na te denken over hoe zijn eerste schooldag zal verlopen over een jaar of twee.

Tijd voor wat mindful(l)ness -mindlessness - les. Dacht ik. De eerste les kwam ik een kwartier te laat binnen, helemaal in de stress omdat ik de plaats van bestemming niet op tijd had kunnen vinden. Hijgend en puffend stormde ik het zaaltje in waar al een kringetje 35+ vrouwen met de ogen stevig dicht ogen al wiegend zat te voelen waar hun billen eigenlijk precies zaten.  

Na een uur of twee was het klaar, en was ik best wel ontspannen. Ik kan het wel hoor! Als ik er de tijd maar voor neem. Maar dat huiswerk, dan, tussen de lessen door. Elke eerste hap van elke maaltijd met aandacht proeven? Ha. Terwijl ik peuter voer, dochter aanspreek op haar eetgewoonten en zoon probeer uit te horen over zijn dag op school? Niet gelukt. En dan op een matje gaan liggen mediteren, cd-tje erbij en me veertig minuten helemaal  terugtrekken uit het gezinsleven? Poe. Als ik als eens kindvrij ben heb ik voor mezelf nog zoveel te doen... Maar als ik over een maandje weer wat tijd heb zal ik het proberen. Het lijkt me wel lekker eigenlijk.

zondag 7 augustus 2011

Managementsamenvatting zomervakantie 2011

 De afgelopen zes weken zomervakantie zagen 
er ongeveer (*) zo uit:


Regen, regen, regen...


...dus verdoof je stuiterballen met een 
- o gruwel- 
nick jr, cartoon network of desnoods babytv...


... en dan kun je je als moeder volledig overgeven aan 
de nieuwste vorm van meditatie: haken!


...haken...


en haken...


(*) ongeveer he, we zijn geloof ik ook een keer naar de MacD geweest

zondag 22 mei 2011

30 day song challenge - 19. A song from your favorite album

Zowel "Califonrication" als "Stadium Arcadium" van The Red Hot Chili Peppers heb ik grijs gedraaid. In mijn, dan wel manliefs auto zit één van beide al jaren in de mp3/cdspeler. Vraag over een jaar of 20 eens aan mijn kinderen -desnoods onder hypnose- welke muziek ze horen als ze denken aan autoritjes met mama, en waarschijnlijk zingen ze dan deze beide dubbelcd's letter voor letter na (sorry kindjes, hoewel, het had erger gekund... Jan Smit of zo.)

zaterdag 19 maart 2011

30 vragen - 27. Mijn favoriete plek

Mijn favoriete plek. Vanmorgen bij de zwemles de plek achter het raam, waar ik goed uitzicht heb op de prestaties van dochter. Mijn favoriete collega-zwemmoeder naast me, gezellig.

Vanmiddag samen met vriendin N. in de stad. Dachten we even een goed plekje te hebben gevonden op een terrasje in de zon... viel de lunchkaart wat tegen. Toen bleek ons favoriete plekje van die dag dus toch een vijftig meter verderop te liggen. Ook in de zon, aan het water, maar dan met wat tapas voor onze neusjes en een overheerlijke cheesecake mét ijs toe.

Eenmaal thuis betrapte ik papalien op mijn favoriete plekje op de veranda: een heerlijke luie stoel, in het zonnetje, met uitzicht op natuur en wat van de lente genietende wandelaars. Gelukkig waren vandaag alle plekjes daar in de tuin eigenlijk wel goed dus hij mocht blijven liggen.

Als de kindertjes zo in bed liggen ga ik even vanaf de rookstoel op de zolderkamer genieten van de mooie luchten en wie weet de zonsondergang.  Daarna ga ik onderuit op de bank, in mijn favoriete hoekje. Man ernaast, benen op de tafel, uitzicht op de tv.

En tot slot vandaag zal ik één van mijn meest favoriete favoriete-plekjes opzoeken. Weinig uitzicht (tenzij je de billen van man meetelt)... maar zoooo heerlijk warm en zacht, lekker fris ruikend naar mammalien naar pasgewassen beddegoed... Heerlijk. Er gaat toch niets boven je eigen bed.

dinsdag 1 maart 2011

30 vragen - 23. Iets waar ik blij van word


Er is veel waar ik blij van word, maar één belangrijke is "warmte". Niet te warm, maar koud, daar houd ik helemaal niet van. Warmte dus. Een andere is "zon". En de combinatie van die twee is helemaal om blij van te worden. Buiten in het zonnetje met de zon op mijn gezicht, of 's zomers in de schaduw van de felle zon. En 's winters is er echt niets fijner dan mezelf opkrullen om precies in die ene warme zonnestraal te gaan liggen die door het raam komt vallen en dan langzaam weg te doezelen. Puur geluk.

dinsdag 17 november 2009

Japanse koe

Hier op het werk doen ze aan stoelmassages. En elke werknemer die dat wil mag zich af en toe laten masseren. De site van het bedrijf dat de masseurs levert heeft er een prachtige tekst bij bedacht. Naast een hoop bla-bla bedoeld voor managers die de boel moeten betalen wordt ook beschreven waarom deze massage goed werkt. Drukpunten, energiebanen, aarden. Jaja. Ik sta er eigenlijk niet om bekend dat ik daar gevoelig voor ben, voor dit soort theorien. Een beetje strijken en kneden daarentegen, daar houd ik wel van. En zeker op kosten van de baas, in werktijd.

Dus. Daar zat, euh, hing ik dan weer vandaag. Met mijn kop op een schoon papiertje en mijn neus door het gat in de hoofdsteun. En ik kan niet anders zeggen: men, wat werkt het goed. Wat is het fijn om even helemaal je hoofd leeg te maken, je over te geven aan de handen van de masseuse en je lijf eens goed te voelen (want dat vergeet je als je te druk bezig bent met diep nadenken achter je toetsenbord. Pas als je naar huis gaat voel je de vage kramp in je nek en stijve rug).

Die masseuse, die prikt fijn met haar puntige ellebogen tussen je schouderbladen, trekt je armen uit je lijf en timmert vervolgens met veel lawaai met de zijkant van haar handen op je rug. Een beetje alsof je een biefstuk bent. Zo'n dure biefstuk, die nog niet dood is. Hoe heten ze ook alweer, die japanse koeien die hun leven lang gemasseerd worden zodat ze extra lekker vlees produceren?

Ik maak me, dit opschrijvend, opeens wat zorgen over de goede bedoelingen van de directeur die voor alle werknemers deze massage mogelijk heeft gemaakt. Ongeveer tegelijk met het bekend maken van de reorganisatieplannen waarbij er zoveel mensen moeten verdwijnen. Het zal toch niet??? Maar ach. Zelfs die zorgen verdwijnen na een kwartiertje op de stoel.

Mammalien is er nog....

maar blogt hier niet meer. Lees hoe het met haar en de haren gaat op https://saralien.nl