De zomerjas, deel honderdenzoveel

De zomerjas, ik kan er blogjes over blijven schrijven. Hij wil hem niet aan. Maar de winterjas is op mysterieuze mama-weet-er-zogenaamd-niets-van wijze verdwenen en het is nu toch écht te koud om zonder naar buiten te gaan. Maar hij wil hem niet aan.Nee. Weeeeeeeeeh. (En vond hij vroeger jassen uittrekken nog lastig, nu lukt dat prima.)

Omdat ik niet de beroerdste ben gaf ik hem dus maar een keuze. Déze mooie blauw met witte zomerjas, of een andere, die hij vandaag zelf in de winkel mocht gaan uitzoeken. Hij keek me opgelucht aan. "Een andeje". Ik ben altijd in voor een uitje, dus zouden wij samen naar het winkelcentrum, waar we behalve jassen nog veel meer leuke dingen gingen omkopen, zoals snoep en even kijken in de speelgoedwinkel. Maar dat kon natuurlijk alléén maar als hij iets jasserigs aandeed over zijn truitje. Een vest dat nog van broer was geweest, een bodywarmer (helemaal gek natuurlijk, jas zonder mouwen!), of zijn zomerjasje.

En dus sprong hij weer in de paniekstand. Nee. Weeeeeeeh. Niet.

Eenmaal buiten op onze stoep waaide de wind toch wel heel vies om zijn lijfje vandaag en gaf hij zomaar toe. Snel stak hij zijn armpjes in de bewuste zomerjas. Voor één keertje dan, want zo meteen gingen we een andeje kopen.

In de winkels hingen heel veel jassen. Maar zoon wilde er nauwelijks naar kijken, laat staan ze passen. Nee, niet die groene, en die rode ook niet. Hij wilde ze allemaal niet. Na twee kledingzaken was het kwartje gevallen. Als hij dan mocht kiezen, dan hield hij zijn éigen nieuwe zomerjas wel, die hij nu aan had. Die was toch alweer net wat vertrouwder dan al die andere jassen in de rekken.

En zo hadden we mooi weer geld over voor een ijsje.

Inmiddels staat hij op de trampoline te springen, en heeft zelf zijn oude nieuwe jasje aangetrokken.

Dwarsliggen

Peuter stond weer eens in de dwarse modes, gisteren. Wij familieleden hebben per definitie géén gelijk, wat we ook zeggen. Nou ben ik best meegaand, maar er zijn grenzen. Dus toen peuter weigerde om zijn toetje, een waterijsje, te eten zonder mes en vork - die wij dan voor hem moesten gaan halen- zaten zijn ouders op één, zeer consequente strenge doch rechtvaardige lijn. Wat een enorme driftbui tot gevolg had. Uiteindelijk heeft hij eieren voor zijn geld gekozen en het ijsje toch maar zo van zijn stokje afgelikt. Wat steeds makkelijker ging naarmate het verder smolt overigens, hij had er nog net geen lepel bij nodig. Een half uur later lag hij (ikwilnietnaarbed) heerlijk te slapen.

En toen ging mijn auto ook nog dwarsliggen. De ruitenwissers willen niet meer uit. Ze kunnen harder of zachter, maar interval weigeren ze, en stoppen doen ze al helemaal niet meer. Zolang de motor draait zwiepen ze vrolijk heen en weer, ook als het droog is. Wat mij betreft mag het dus de komende maanden blijven regenen.

Maar liever nog zou ik willen dat Pappalien van het weekend ergens aan een piefje trekt of op een pafje duwt en de boel het nog een paar maanden gewoon dóet. Ik heb geen zin in garage's en dure reparaties. Mijn auto is namelijk al min of meer aan het einde van zijn levensduur verklaard. De volgende a.p.k. en beurt zijn niet meer te betalen, maar een (niet te dure) vervanger (vaneenoudvrouwtjegeweestaltijdbinnengestaan) is ook niet zomaar gevonden.

En hoe sluit ik nu weer eens positief af na zo'n dag? Ik ben naar de film van K.3 geweest en heb daarmee een klein meisje plus vriendin blij gemaakt. Ik heb het boek "Zelfvertrouwen" gelezen en al ben ik geen ervaringsdeskundige op het onderwerp, ik denk toch dat ik zelf een beter boek had kunnen schrijven dan dit. En die grijze haar, die staat me prima.

Arm schaap

Peuters tekst vandaag was vooral "ik wil dit niet". Op dreinende, jammerende, boze of gillende toon. Geen idee wat hij met "dit" bedoelde. Want "dat weet ik niet", was de andere tekst die er met grote regelmatig uit kwam. Eigenlijk dacht ik, na wat insinuaties mijnerzijds in een niet al te pedagogisch diepte-interview dat het om die ellendige koude sneeuw en de gladde wegen ging, dat hij die niet wilde.

Waarom trap ik er elke keer weer in? Die enorme driftbui, dat dwarse gedoe, dat geneuzel om niets - dat is niet zomaar. Ik had er even geen geduld meer voor. Terwijl ik me van alles in het hoofd haalde werd hij van heel boos weer gewoon, zelfs een beetje vrolijk en toen begon hij er steeds zieliger uit te zien. En kreeg ik opeens een helder ogenblik. Zou het dan toch niet aan zijn karakter en/of zijn opvoeding liggen? Misschien gewoon december stress? Of toch weer dat (niet willen niet kunnen) poep-probleem? Moe? Of...

Om zes uur lag hij in bed, zonder gegeten te hebben. Want ook dat wilde hij niet. Slapen wilde hij des te meer. Ik had gehoopt het klokje rond. Maar net, pappalien en mammalien eindelijk samen op debank geinstalleerd, hoorden we weer een heel verdrietig "dit wil ik niet" uit zijn kamertje komen. Toen ik even ging kijken zag (en rook) ik het. Aaaaaah, op die fiets! Dit wilde ik eigenlijk ook niet, maar ik heb toch beddengoed, knuffels en pyjama maar even in de wasmachine gestopt op een zeer hygiënisch programma.  Wonderbaarlijk hoe vies een kind kan spugen zonder iets in zijn maag te hebben, maar dat terzijde. Ik begrijp inmiddels wel wat hem dwars zit/zat.

Terwijl ik hem toedek onder een schoon dekbedovertrek en zijn warme hoofdje streel kijkt hij me met waterige oogjes en een verdrietige blik aan. "Dank je wel mama", zegt het schaap. Zodat het schuldgevoel over mijn ongeduldige reacties op het gezeur en de driftbuien vandaag nog harder gaat knagen.

"Morgen ben je weer veel beter!", verzeker ik hem. Nou maar hopen dat ik eindelijk eens weet waar het over gaat.  Arm schaap.

Hij weet alles beter

Naar de peuterspeelzaal wil hij niet. Maar toch gaat hij braaf mee en gaat er (natuurlijk) leuk spelen. Als ik hem op kom halen kijkt hij blij op en rent op me af. Nog even kort wat met de juf praten en dan gaan we echt. "MAAR DAT WIL IK NIET!" Niet naar huis. En al helemaal niet naar de school om de hoek om zus op te halen. Hij gaat demonstratief op de stoel liggen. Pas als ik zelf al buiten sta en dreig er alleen vandoor te gaan komt hij meesmuilend achter me aan.

Ben jij mama's held? vraag ik hem. Nee, dat is hij niet. Hij is gewóón SuperJojis. En drie jaar. Overduidelijk.

Zelfs als ik op de wc zit weet hij me vanachter de deur te vertellen dat ik écht niet naar de wc hoef, ik moet gewoon bij hem komen! En wel direct. 

En zo gaat het maar door. Hij wil niet eten, hij wil niet plassen (ook al lijken die vreemde danspasjes van hem me toch echt het tegenovergestelde te vertellen). Nergens naar toe, niets doen. En vooral niet slapen. 

En dan toch, als de plas er uit is, de boterham er in zit en hij lekker in zijn bedje ligt kijkt hij me nog even gelukzalig aan en dan zegt hij "Weltejusten mama" voor hij zijn oogjes dichtdoet en braaf gaat slapen. Het was een mooie dag. En morgen, als hij weer uitgerust is, komt er vast wel weer een keer een "ja dat is leuk" uit zijn mondje. 

Bezig

Niet alleen is het de eerste dag na de vakantie, maar ik ben ook nog eens ongesteld geworden. En ik weet niet hoe dat bij jullie werkt, maar dan is mijn schoonmaak- en vooral opruimnood echt niet meer te houden.  Dus nadat ik de oudste twee op school had gedumpt en peuter achter een mooie puzzel had geparkeerd ging ik los, compleet los. Tot mijn bureau leeg was, mijn mailbox leeg, mijn was- en strijkmand leeg, de vloeren gezogen en geboend, de badkamer glom, de vuilnisbak uitpuilde en het schuim op mijn lippen stond. Dat laatste kan overigens ook komen omdat ik mezelf heb verboden iets anders te eten dan een droog beschuitje of een gezond appeltje. En  als je ergens hoofdpijn van krijgt is het wel van dat gezonde dieet zonder chocola of koekjes.

Peuter was trouwens vanmorgen niet heel erg coöperatief. Hij wilde géén rustig ochtendje baby-tv kijken, maar ging vooral overal héél hard om gillen. Om dat hij niet aan het touw van de luxaflex mocht trekken bijvoorbeeld en dat het koekje dat hij in de verwarming had gegooid er niet meer uitgehaald kon worden. Tussen mijn geruim door smeet hij leuk alle puzzels op de grond, en de doos met lego. Plaste een keer of twee in zijn broek (bijna zindelijk, ja, bijna...)  en poepte zojuist in zijn schone bad. Dochter kwam in commandeer-modus uit school, goed bedoelde bevelen schreeuwend tegen iedereen. Tegen mij, tegen peuter, tegen vriendinnetje en tegen oudste zoon. Zoon gooide dus maar gewoon een bal tegen haar hoofd, waarop zij dan weer ging huilen. Nu heb ik ze allemaal in hun eigen hok opgesloten, peuter in een schoon bad geduwd (hij geef nog geluid, dus het gaat goed) en kan ik even één van de dingen die ik nog op mijn to-do lijstje heb staan afwerken. Blogje. Zo. Vink. Klaar.

Volgzame schaapjes

Stel je voor, je ziet een groepje kinderen bezig met een leuke georganiseerde peuteractiviteit: muziek op schoot, peuter-zwemmen, de herfstwandeling van de peuterspeelzaal. Er loopt een overenthousiaste juf te vertellen hoe en wat. Negen kindjes zitten braaf op hun billen met open mond te kijken, klappen op tijd braaf mee in de maat, staan op als de juf dat zegt en lopen keurig de kant op waar de juf voorgaat. Desnoods met een klein duwtje in de rug van de begeleidend ouder.

Eén van die peuters doet dat niet. Die heeft zo zijn eigen ideeën. Juf en ouder kunnen op hun kop gaan staan. Misschien dat 'ie wel een kéér wil gaan doen wat de juf voorstelt, op zich is hij daar niet op tegen, maar dan als híj de tijd daarvoor rijp acht. Als er verder geen andere, interessantere, zelfverzonnen activiteiten zijn.

Die ene peuter, dat is er één van mij. Genetisch besmet van beide kanten. Een jaar of zes geleden had het mijn oudste kunnen zijn, een jaar of vier geleden mijn middelste. En gisteren, tijdens die peuterspeelzaal herfstwandeling waarbij ook -o help hoe gezellig- de ouders waren uitgenodigd... juist, toen was het mijn jongste schatje. Schatje keek het eens aan en dacht er het zijne van. Zocht géén eikeltjes maar kroop over de boomstammen van de trimbaan. Ging links waar iedereen rechts ging om vervolgens in zitstaking te gaan midden in een modderplas. En halverwege de speurtocht keerde hij resoluut om: "naar huis".

Ik dacht dat hij het nooit zou vragen. Ik mompelde wat slappe excuses over "te moe" en "moet nog wennen". Eenmaal uit het zicht van de club keken wij elkaar triomfantelijk aan: ontsnapt. Nu doen we gewoon waar wij zelf zin in hebben. Dank je jongen.

(sms naar papa:  je zoon is geen meeloper en houdt niet van eikeltjes. Wij zijn ontsnapt.
sms van papa: mooi zo, papa is trots)

Wat me nu toch overkomen is

Zen, ik ben compleet zen. En mindful. Ik gaf geen krimp toen peuter op zijn inmiddels vertrouwde wijze bezig was met het onderzoeken van zijn eigen peuterpersoonlijkheidje. ("Nee, niet naar oma, mama moet weg, niet weg mama, wil niet naar de peeltuin, nee niet eten, wel worst hebben, WORST, niet appel nee, NEE, NEE, NEE, niet dragen, ik ZELLUF doen!") Meestal ontplof ik na de derde keer dat hij opnieuw de auto is ingekropen terwijl ik hem eruit wil hebben - of omgekeerd- maar vandaag niet. Geen krimp. Ik was de rust zelve.

Ik gaf geen krimp toen dochter en oudste ruzie maakten over wel of niet opruimen. Geen krimp toen peuterzoon en dochter vochten om een of ander stom slap speeltje wat ze opeens allebei wilden vasthouden en daarbij het speeltje natuurlijk doormidden trokken. Vervolgens allebei om weer heel andere redenen (*) tweestemmig aan het krijsen sloegen, langdurig en hard. Geen krimp toen ik de ovenpasta met prei en zalm op tafel zette en ik twee van de drie gezichtjes heeeel erg lang zag worden. Geen krimp toen peuter niet in zijn stoel wilde en er later natuurlijk weer niet uit.  Geen krimp toen dochter onder het eten opnieuw ergens heel hard om ging brullen, en mij vervolgens beschuldigde van het niet willen meedoen aan een zinloos wellesnietes waarbij ik meestal mijn geduld verlies. Geen krimp toen de kleinsten na het eten opeens nog een laatste restje energie hadden en natuurlijk niet naar bed wilden. Waar ze vervolgens toch naar toe gingen en moe en met gevulde buik direct heel lekker zijn gaan slapen...

Compleet zen en mindful schoof ik naast Papalien op de bank. Ik weet ook niet wat er over me is gekomen vandaag. Het zal het besef zijn dat er morgen weer een dag is. Een papadag. Ik wens hem veel Zen toe.

(*) het zijn schatjes hoor, maar je moet ze op tijd voederen en rust en aandacht geven, meestal breekt hier vlak voor het avondeten, tijdens het koken, de pleuris uit...

In het kader van count your blessings...

... mijn peuterpuber. Weer zo één met een creatieve, onderzoekende geest. Als hij eindelijk even stopt met kijken of zijn speelgoedautootjes in glazen vol appelsap passen en geprobeerd heeft of smeerkaas beter op het kussen of beter op de bank kleurt probeert hij drakenvleugels uit de plastic playmobiel draak te trekken en mijn plantjes ermee te versieren, zijn sokken op te eten, mijn haakwerk uit te halen, zusjes haar te bewerken met de haaknaald, bibliotheekboeken uit te dunnen (het aantal bladzijden kan zeker gehalveerd) en met zijn kleine sterke pootjes de rest van de familie van de bank af te trappen. Dan gaat hij er lekker voor zitten en is het een kwartiertje tv kijken...

En daarna is het tijd voor een heuse trialoog met baby dino ("jojis") en grote dino ("mama")...

Zindelijkheid (wat hij wil)

Zindelijkheid is een issue in huize Mammalien, deze zomer. En dan met name met betrekking tot jongste. Ik begon op vakantiedag één vrolijk zijn luier uit te trekken en een potje achter zijn kontje aan te dragen. De oudste twee plakten bij elke goedgeplaatste druppel sticker na sticker na sticker voor zichzelf voor hem. Het ging top. Maar na een paar goede pogingen verslapte zijn euh... (hoe heet die spier?!) ... aandacht. En Pappalien had in zijn vakantie geen zin om voortdurend op te letten noch om te dweilen. Dus toen hadden we even pauze.

Sinds kort begint peuter zelf. 's Ochtends als ik hem uit zijn ledikantje haal staat hij me glunderend op te wachten: "mama, alles uittesooid!!" Inderdaad, alles ligt buiten zijn bed. Zijn knuffels, zijn dekens, en ook zijn luier. En NEE, hij wil géén schone luier en géén onderbroek. Met blote billen en schoon shirt aan gaan we beneden op zoek naar ontbijt, het potje zet ik in de buurt. "Niet op de bank plassen he, niet op de vloer", vertel ik voor de zekerheid nog maar eens. Nee, niet plassen. Hij snapt het. "Op het potje plassen, he?!" wijs ik hem op de juiste handelswijze. "Nee, mama, niet potje!". Maar ook "nee, niet luier". En geen onderbroek.

En ik moet zeggen, het blijft droog. Kurkdroog. Alsof hij een depend slip heeft ingeslikt. Na drie en een halve week is er nog steeds niets. Behalve dat ik me daar wat zenuwachtig bij gaan voelen, wil ik eindelijk ook wel weer eens wat boodschappen doen. Dus... Ik gooi een flinke driedubbele appelsap in zijn o-zo-fijn-drinkende babyfles(*) en geef hem een luier aan en een lange broek.

En dan ineens komt hij naar me toe. "Ik wil WEL een onderbroek". Zie hier. Over de luier, over de broek, maakt het uit. Het is wel een hele mooie. En inderdaad, hij wilde ook wel een sok. Eén.

Zomervakantie 23/45

6.30 uur Uit de kamer van peuter komt een dringend "Mama! Mama!"

6.45 uur Als ik peuter uit bed haal staat oudste achter me, stuiterend en wel, en keihard "HALLO JOSA" roepend. Ik sis hem toe vooral stil te zijn voor dochter en papa die nog wel slapen. Zoon trekt zich huilend terug, ik heb een schuldgevoel en dochter is wakker, hoewel de wallen onder haar ogen boekdelen spreken. We zijn er weer.

7.30 uur Peuter, oudste zoon, dochter en ik zijn beneden, aangekleed, ontbijt achter de kiezen. "Wat gaan we doen vandaag?" willen de kinderen weten. Ook de strijkmand, de boodschappentassen en de stofzuiger lachen me vriendelijk toe, wat ga je met ons doen vandaag?

8.30 uur "Ik verveel me. Mag ik DS-en? Op de WII? Televisie kijken? Gaan we vandaag naar een pretpark? Naar de speelgoedwinkel? Wat gaan we doen vandaag? Ik verveel me. Ik verveel me. Ik verveel me."

9.00 "Ik verveel me", roept oudste. "Mag ik snoepen?" vraagt dochter. "Nee, Nee, Nee!!" gilt peuter als ik dreig hem te willen aankleden.

9.15 Oudste ligt op zijn rug, benen in de lucht. "Ik verveel me." Bel een vriendje, ga buiten spelen, in vredesnaam.... Maar vóór twaalf uur op een regenachtige zaterdag is er weinig kans van slagen op een speelkameraadje.  Zouden andere ouders wel uitslapen, vraag ik me altijd af? Of durft niemand voor 12 uur de telefoon te pakken om speelafspraakjes te maken? Al mijn goede suggesties om Iets Leuks te gaan doen worden morrend afgewezen.

10.00 "Ik verveel me", roept oudste. "Ik wil snoep", roept dochter. "Nee, Nee, Nee!!" gilt peuter.

Ik ben geloof ik toe aan vakantie.

Zomervakantie 14/45. Of liever: even zeiken

Mag ik even lekker zeiken? Komt ie:

Jongens, meisjes, wat is het een k** weer. De zondvloed was er een maar een lullig regenbuitje bij. Ik houd best van een beetje zwaar weer, maar dan vooral als ik lekker warm onder een dekentje op de bank hang, open haard aan, veel chocola erbij... Maar het is zómervakantie, en met drie kinderen om me heen die ook wat leuks willen doen is het balen. De bedoeling is namelijk, geloof ik, dat moeders leuke dingen verzinnen en liefst ook in gang zetten, omdat de meeste vriendjes in Frankrijk in een tent zitten weg te regenen hoop ik, en het buiten spelen even geen succes is.  Ik zal toch geen gezelschapsspélletje met ze hoeven gaan doen?! 


Ik heb geen open haard.


Jongste is nog steeds uit zijn hum. Waar het door komt interesseert me niet weet ik niet, maar hij is zijn vrolijke, zichzelf vermakende zelf niet en zeurt en knerpt, gilt en spartelt tegen, wat ik ook voorstel. Nog steeds. 


Mijn bovenlip en neus zijn verdoofd, alsmede mijn linker onderkaak. Dit dankzij een vriendelijke tandarts die me pijnloos van twee nieuwe vullingen heeft voorzien. Nu lunchtijd dichterbij komt heb ik er echter wel genoeg van en wil ik graag mezelf volproppen met troostrijk ongezond voer weer wat gevoel terug om mijn boterhammen naar binnen te kunnen werken. 


Vanmorgen ben ik bijna gestikt in twee paracetamol die in mijn keel bleven hangen, net op het moment dat er twee van de drie kinderen "MAMAAAAA" riepen. Gevolgd door een volkomen onbegrijpelijk verhaal van zoon over ik vermoed de hoofdrolspelers van een of ander computer-spel en een verslag van wat dochter gisteren precies tegen vriendin had gezegd en wat zij toen terug zei en wat dochter toen deed en wat de kleur van de haarspeldjes was en..en...en....  Jongste riep voor de verandering even niets maar kopte me gewoon vrolijk in mijn kruis. Nog een geluk dat ik van het vrouwelijk geslacht ben, maar toch liever een keer als ik zonder rugpijn ben en niet mijn longen uit mijn lijf hoest om mijn luchtpijp pilvrij te krijgen.  


En tot slot: de brie die ik mezelf als troost had beloofd is ongeveer de meest smerige brie die ik ooit geproefd heb. Bah. 

Zo. Dank voor het luisteren, eh meelezen. Dat lucht op. Ik ben weer vrolijk. Morgen doe ik een rondje count-your-blessings, als mijn vinex-durp tenminste morgen geen Atlantis is geworden.

Zomervakantie 13/45

Dochter is uitgenodigd bij een vriendinnetje. Ze hebben een vol programma met lekkere lunch, bioscoopje (Cars2 3d) en pannenkoeken. Super!

Oudste vermaakt zich met zijn beste vriend (de DS XL), af en toe wat televisie (Boomerang tekenfilmpjes) en tussendoor buiten spelen. Ik durf niet naar buiten, maar hem interesseert een beetje wind en regen niet. Bovendien ligt een paar huizen verderop een enorme berg modder, stenen, plantjes en andere interessante dingen op een hoop, dus dat is natuurlijk feest als je acht bent en wel eens iets anders wil dan die kleine schone lego-steentjes. Zijn tenen zitten er nog steeds aan en vanavond mag hij in bad.

Prima vermaak dus voor de vakantiegangers.

Nee, dan jongste. Die heeft de hele dag al last van zijn ZBZS (Zeer Bewust Zeer Stout). Van gooien met puzzelstukjes tot houten taartjes op de hoofden van familieleden timmeren. Kussens en kleden van de bank halen, zijn eigen t-shirt aan stukken bijten, op alles NEE zeggen en tegenwerken, de kasten met dvd's en snoep uitruimen... en vooral met een schuin oog kijken of mama het wel gezien heeft. En hoe ze reageert. O ja, en dan héél hard gillen. Ik dacht dat meisjes hard konden gillen, maar dit slaat alles, wat een geluid kan dat kleine lijfje maken!

Dus. Mama erkent haar nederlaag voor de dag van vandaag en is naar boven gevlucht. Jullie blogs zijn heerlijk ontspannend, en de Tour kan ik tenslotte ook op de pc bekijken. Lang leve het traphekje dat lastige peuters beneden houdt. O ja, en lang leve de vrije dag van papa, zo middenin de week.

Morgen waag ik weer een nieuwe poging.