Posts tonen met het label ze draaft door. Alle posts tonen
Posts tonen met het label ze draaft door. Alle posts tonen

vrijdag 17 februari 2017

De bruiloft, een stapje verder

We zijn druk bezig met het zoeken naar locaties, brainstormen over ideeën. Alles wijst nu naar locatie X. De Y is top maar vereist een wat jonger en hipper en mobieler publiek dan wat wij hebben denk ik. Locatie Z is juist wat te burgerlijk en viel al helemaal af toen ik de foto's ging bekijken die eerdere bruiloften op facebook hadden gezet. Bah!

Locatie X heeft alles. Inclusief de hoogste prijs, hoewel ze dan wel weer als enige een offerte uitbrengen en niet zo maar wat waaien van "dat komt wel goed". Ze hebben veel ervaring met feesten en bruiloften, zijn flexibel, hebben veel uitwijkmogelijkheden binnen en buiten voor elke leeftijd, weersomstandigheden, zin om te zitten of te hangen of te wandelen, in gezelschap of even alleen. Mooie fotolocatie, vette speeltuin, water, bomen, terras en zaal zonder zaaltjesgevoel. Eten en drinken hebben ze overal wel zo'n beetje en overal rekenen ze gewoon de vette horecaprijzen. Maar goed, dat hoort er bij en we besparen weer op kosten voor decoratie en een dj. Het is maar wat je belangrijk vindt.

De grote lijnen worden dus wel wat duidelijk. Ceremonie, grote borrel en dan iets eten (en nog wat borrelen) met de "kleine" groep die toch best groot is - mede vanwege het gebrek aan anticonceptie in de tijd dat onze ouders jong waren.

Nu kunnen we dan gaan nadenken over details zoals "de jurk", bruidstaart, fotosessies en het diner. En wat voor alternatieven daarvoor zijn. Ik riep altijd: géén officiële bruiloft met moetjes (zoals die jurk en die taart en een zoveel gangen menu op in stof verpakte tafels en stoelen) maar ja, je moet toch iets aan en lekker wat eten bij de koffie of de borrel is ook wel prettig. Maar dat hoeft dus niet persé een (wat onze smaak betreft vieze en veel te dure) marsepeinen toren te zijn die we met veel ceremonieel aansnijden. Pappalien is liefhebber van macarons, ik minder, maar ze zien er wel spectaculair uit. Kun je ook torentjes van bouwen.

Afbeeldingsresultaat voor macarons toren
Pinterest
Wat De Jurk betreft. Dochter had in haar hoofd dat ik in een soort prinsessenjurk van veel witte stof met tierelantijnen sluier en sleep mijn opwachting maak en vooral dat zij dan ook een bijpassend bruidsmeisjesuniform krijgt. Kom op zeg! Niet alleen vind ik het zonde van het geld, het is ook niet mijn smaak en het past ook niet echt meer. Ik ben allang geen naïef slank maagdje van 18 lentes meer die denkt dat ze een prinses is en een haar bruiloft de állermooiste dag van haar leven.

Dit wordt 'm dus niet...
Aan de andere kant, ik wilde eerst gewoon een King-Loui-tje kopen van het huidige seizoen, maar daar begin ik over te twijfelen. De bruid moet toch wel een beetje opvallen tussen de andere gasten. En natuurlijk krijgt dochter een mooie jurk, eentje die we allebei mooi vinden en bij haar past. En de jongens krijgen natuurlijk een pak met vlinderstrik. Hahahhahaa. (Ik ben al blij als de jongens hun haar wassen en een nieuw t-shirt aan willen, of ze al dan niet met blote benen mogen bedenken we later nog wel.)

En dan de ringen! Oeps. Die hebben we al. Dertien jaar geleden gekocht, en nog steeds heel blij mee. (Wit) goud, diamant, sieraden... altijd prettig om te hebben wat mij betreft en je doet er véél langer mee dan met een macaron. Zou ik misschien mijn aanstaande kunnen overtuigen dat we nog wat extra's bestellen bij die man die deze ringen heeft gemaakt??

vrijdag 20 januari 2017

Taxibedrijf

Stel, je staat in de file en je kunt je kind niet op tijd van school halen. Of je moet opeens naar een vergadering en zoekt nog oppas voor die middag. Of je kind moet naar de sportdag, het regent, en jij hebt geen auto. Wie bel je dan?

Juist. Mij. Ik ben namelijk de beroerdste niet. Help graag. En daar hoeft in principe niets tegenover te staan.

Maar soms lijkt het allemaal net even té makkelijk te gaan en zou ik bijna het idee krijgen dat achter mijn telefoonnummer "gekkie Henkie" geschreven staat.

Zo waren er vroeger bij de oudste kinderen vriendjes van school die wel áltijd bij ons speelden maar onze kinderen maar zelden bij hen. Op de één of andere manier kwam dat nooit uit. Met vaak als argument ben-wel-thuis-maar-moet-werken of een andere-niets-tegen-in-te-brengen-reden gebracht, maar vooral te vertalen in: ik heb er zelf nu even niet zo'n zin in. Niet in rommel of in herrie, niet in oppassen, niet in kinderen, ook niet in die van mezelf... (dus als jij daar nou voor zorgt kan ik zelf mijn middagslaapje doen en me ongestoord aan mijn hobby wijden zonder afgeleid te worden...) 

Ook ben ik vaak enorm populair als er kinderen een lift nodig hebben. Kinderfeestje? Daar appt moeder X al. Of wij haar kind ook even mee kunnen nemen - we rijden tenslotte toch en er past er vast nog wel een bij? O ja, en of ik dan ook gelijk kind Y kan meenemen.

Natuurlijk is het geen bezwaar om een kind mee te nemen of er een stukje voor om te rijden. Ik vind het ook fijn een sociaal netwerk te hebben. Als ik eens niet kan, dat iemand anders mijn kind meeneemt? Er is een aantal ouders waar je prima mee samen kunt werken. Ik breng, zij halen, of omgekeerd. Mensen waar je altijd terecht kunt, die eerlijk zeggen wat wel en niet kan. Maar er is ook een groep die het allemaal wel heel makkelijk vindt. Zodat meestal ik of Pappalien met hongerige maag na afloop van zo'n kinderfeestje nog wat rondjes extra rijden om allerlei kinderen thuis af te zetten - waar hun ouders dan meestal alvast lekker aan het koken zijn.

Nou vind ik het allemaal niet zo erg. Maar als al die hard werkende ouders die helemaal geen tijd hebben voor hun eigen kroost ons nou eens een kleine blijk van waardering zouden geven? In harde valuta? Dan ben ik bereid mijn citybugje in te ruilen voor een gloednieuwe, ruime luxe donkergekleurde auto met heel veel ruimte op de leren achterbank. Doe ik er ook nog wel een geluidsdicht schotje bij, tussen bestuurder en achterbank.

woensdag 27 juli 2016

De zomerbeha

Beste vrouwelijke lezers, heeft u dat nou ook? Wanneer de temperatuur buiten (en dus ook binnenshuis na verloop van tijd) stijgt heb ik meer en meer moeite met het fenomeen "beha".

Dichte schoenen en sokken zijn al langer geleden omgewisseld voor teenslippers (tegen de instructies van de fysiotherapeut in, maar hé, anders ontplof ik!). De strakke spijkerbroek is vervangen door een flodderig jurkje. Lekker fris en luchtig. Maar om warme lijf dan daaronder nog in een strakke beha te gaan persen? Ik voel er niet veel voor. Alleen het aantrekken is al hel. (En dan heb ik het nog niet over de corsetten van oma vroeger of het corrigerend ondergoed van nu waar sommige mensen zichzelf mee willen martelen.)

Jaloers! Waarom niet in Nederland?
(plaatje van internet)
Een luchtig dun behaatje, model t-shirt zonder beugels, liefst een maat te groot voor het lekkere -- dus dat zal waarschijnlijk niet de beste ondersteuning geven. Maar toen het op vakantie, in die ellendige tent, toch al tropisch warm was ben ik helemaal gestopt. Lekker losjes laten bungelen. Heerlijk. 

Helaas is mijn cup daar tegenwoordig niet heel geschikt meer voor. Niet alleen zijn ze behoorlijk in omvang toegenomen sinds mijn achttiende, maar ook is de potloodproef niet meer helemaal aan mij besteed. De strakke jaren zijn voorbij, zullen we maar zeggen. En dat toont dan weer niet heel keurig in alle luchtige zomerjurkjes. Mijn man vindt het leuk en de kinderen boeit het niet, maar in ander gezelschap voel ik mij dan toch enigszins opgelaten.

Dus pers ik me inmiddels overdag maar weer in een beha. Een floddertje. Dat nieuwe stijve kreng met die beugels moet nog even wachten.  

Eind zomervakantie ga ik mijn best wel weer eens doen met een strakke jeans, dichte sneakers met sokken en een heuse stevig ondersteunende beha. Mocht dat tegenvallen, dan emigreer ik gewoon naar het laatste hoekje in Afrika waar ze niet raar opkijken als ik de borsten vrij laat bungelen. 

Ben alleen bang dat zo'n rieten rokje enórm kriebelt... 

vrijdag 11 oktober 2013

Wit met rode stippen

Het begon met een kortingsbon, en hele droge voeten vol eelt en een uurtje tijd voor mezelf. En voor ik het wist hadden we het gezellig over van alles en nog wat. Haar werk, mijn uiterlijk, wat ik wel en vooral zelf niet zo goed kon en soms toch wel wilde... dat het crisis was en zij nog wel een half uurtje over had...

Weer een half uurtje later liep ik op het schoolplein mijn verplichte ouderparticipatie pleindienst te draaien. Toen ik na afloop in mijn autospiegeltje keek zag ik inderdaad niet zo veel haar meer als eerst, maar in plaats daarvan veel wit met rood gespikkeld, zeer ongelukkig uitziende stukjes vel.

Ik denk dat als ik me weer eens door een "schoonheids"specialiste durf te laten "verwennen" ik dat maar 's avonds laat moet doen, vlak voor bedtijd. En onder plaatselijke verdoving.

dinsdag 17 september 2013

Niet wéér he.

Hier in huis wonen verschillende aaiphones en aaipets. Lieve apparaten die hard werken en dus ook veel moeten eten. En dat is nou net het probleem. Ze eten stroom, via een oplader. En op de een of andere manier zijn die opladers nou net niet van die beste apparaten...  Ja, die ene, die in in het vakantiehuisje heb laten liggen vorig jaar, die deed het prima. En die paar die het wel deden maar niet tegen het enthousiasme van oudste zoon bestand waren en spontaan uit elkaar vielen... De andere driehonderd die we inmiddels gekocht hebben waren vanaf begin af aan niet goed.

Wat is dat balen zeg. Koop je voor 20, 25 euro een oplader mét snoertje, je vraagt nog speciaal na of dit echt een goeie is voor dat en dat type. Je wordt helemaal gerustgesteld door de griezelige telefoonaccessoireverkopert (ik generaliseer niet natuurlijk, maar wat zijn dat altijd enge ventjes!)  En eenmaal thuis blijkt het ding niet in het stopcontact te blijven zitten, het snoertje te ontbreken of gewoon niet op te willen laden.

Potver. Dus na mijn zoveelste foute aankoop gisteren (na een hele nacht stopcontact slechts 1 procent opgeladen!) ga ik straks even terug naar de winkel. Ik heb onlangs de tips gekregen dat ik mijn emoties eens zou moeten uitspreken, dat ik daar soms best eens wat meer mee zou kunnen doen. Ha.

Als ik jullie was zou ik vast een kaarsje gaan branden voor die telefoonaccessoiresverkoopcreep die mij zo tegen gaat komen.

donderdag 6 juni 2013

Leerzaam

Het is drukker dan ooit, op school, zo de laatste weken van het schooljaar. Voor de laatste cito's worden afgewerkt moet er natuurlijk ook nog wat Leuks worden gedaan. En dus zijn de projecten en uitjes niet van de lucht. Het is hard werken voor die arme kinderen.

Maar wel leerzaam hoor. Ook voor de hulpmoeders. Die treden zo ook eens buiten hun comfort-zone. Zo
heb ik vorige week zelfs  toegekeken geholpen bij het bereiden van een Gezonde Maaltijd. Met groente en zo... Waar ik van de kinderen leerde hoe je groente kunt snijden zonder je vingers mee te nemen en dat andermans kinderen wél tomaat en rauwe paprika eten. En nu wil dochter thuis opeens óók helpen bij het koken, en is ze zelfs bereid nu en dan een stuk tomaat of sla te proeven. Wow.

Afgelopen dinsdag was het voor alledrie tijd voor een buitenschools uitje, en bij alle drie de klassen konden ze wel wat ouders gebruiken. Omdat ik er best moeite mee heb mezelf tijd op drie verschillende locaties tegelijkertijd te manifesteren, heb ik de hulp van Pappalien ingeroepen. Pappalien kreeg vrij van de baas en mocht mee met op het schoolreisje van de kleuterklassen. (Naar de dierentuin. Hij is slechts één keer twee van de vier kinderen uit zijn groepje kwijtgeraakt maar heeft ze ook weer helemaal intact teruggevonden, en er is maar één kleuter met pleisters op handen en knietjes naar huis gegaan, dus volgens mij was het geslaagd!)

Ik zelf kon toen nog kiezen uit twee "boerderij" uitjes, waarbij ééntje op de fiets naar een heuse boer met koeien en waakhonden en ander griezeligs. Ik koos dus maar slapjes voor het autoritje met de klas van dochter naar de vertrouwde stadse kinderboerderij waar alles netjes in hokken is weggewerkt. Het konijn heb ik geaaid, dat wel. En toen ik zag hoe alle meisjes uit mijn groepje dat paardje achter het hek helemaal omver knuffelden en toch niet opgegeten werden heb ik zelf ook, jawel... even aan zijn grote paardenlijf gevoeld. Wow. Leerzaam zeg, die uitjes. Ben benieuwd wat ik volgend jaar allemaal zal leren.

zondag 5 mei 2013

Ontspannen op vakantie

Eén van de redenen dat ik sinds ik kinderen heb soms als een berg tegen op vakantie gaan opzie is dat het zo vermoeiend is. Het schijnt dat je op vakantie zou kunnen uitrusten, alle zorgen even achter je kunt laten. Ik merk daar niets van. Ben ook altijd weer opgelucht als het klaar is.

Vooraf en achteraf is het altijd een heel gedoe. Ik ben vóóraf altijd druk met het huis opruimen (je laat geen vies onopgeruimd huis achter, toch?), plannen en organiseren, inpakken. En achteraf moet ik weer uitpakken en bergen met was verzetten. Per kind verdwijnen er altijd sowieso drie paar kledingsetjes per dag in de koffer: je weet het maar nooit met het weer, en ze weten het toch altijd weer zo vies te maken dat ze elke dag schone kleren blieven.

Verder is het op zo'n vakantieadresje voor mij zelden rustig zitten. Ben aan het zorgen, opletten, voortdurend alert op wat er zou kunnen gebeuren. Inmiddels zijn we uit de fase dat tijd en samenstelling van melkflesjes en fruithapjes nogal nauw luistert, breekt de pleuris niet meer uit als we de favoriete knuffel niet ingepakt hebben en hoef ik ook niet meer de hele dag op te letten dat ze zich bezeren aan ongelukkig geplaatste trapjes of hun fikkies in de open haard steken. Twee van de drie hebben hun zwemdiploma's en van eentje (..) weet ik zeker dat ze niet zomaar zal verdwalen als wij haar even uit het oog verliezen....

Het voortdurend opletten is tegenwoordig dus wel iets minder geworden. Maar toch. Ik maak het mezelf veel te moeilijk, loslaten is niet mijn sterkste punt. Dat van hun ook niet trouwens. Ze zijn gewend en vragen zéker op vakantie (waar in dat kleine rothuisje verder niet zoveel te doen is als thuis en er ook al geen vriendjes om de hoek wonen) om aandacht ende vermaak. Om half zeven staan ze op, om half acht is die bal en het bos buiten niet leuk meer en willen ze wat "doen". (Wat gaan we nu doen, mama? Schat, het subtropisch zwembad en de achtbaan gaan pas om tien uur open... )

Onnodig te zeggen dat we natuurlijk géén dingen gaan doen die ze niet alle drie leuk vinden, laat staan iets dat wij volwassenen graag doen en waar kinderen heel chagrijnig van worden - zoals uit eten bij een heus restaurant of langs een bezienswaardigheid, de sauna in of gewoon rode wijn slempen op een terras. Niet omdat ik vind dat ze dat niet moeten leren (zich aanpassen of bezienswaardigheden leuk gaan vinden bedoel ik, dat slempen hoeft niet persé), maar vooral omdat ik het niet leuk vind mijn favoriete ding te doen als de rest zich niet vermaakt. Andersom hebben wij een fijne vakantie als de kinderen lol hebben.

Dus ga ik de komende week met frisse moed langs achtbanen en speeltuinen, doe ik misschien zelfs wel een spelletje kaart als het echt niet anders kan en probeer ik kleuter warm te laten lopen voor bizarre vakantie-achtige activiteiten zoals voetballen. Lees ik mijn boek wel uit als we weer thuis zijn.

zondag 10 maart 2013

Statistieken

Ik ben dol op lijstjes en statistieken, nutteloze feitjes en verborgen verbanden. Zo maakte ik als prille puber lijstjes van alle (..) jongens die ik meer dan leuk vond, en scoorde rapportcijfers voor ze op allerlei categorieën. Suf he. Maar je bent een beta-nerd of niet. Bovendien durfde ik de onderwerpen van mijn lijst toch niet echt aan te spreken laat staan te zoenen, dus ja... je moet wat.

Tijdens de studie en het werk later bleek het trouwens ook nog een serieus en nuttig iets. Dat opschrijven en analyseren van gegevens in het algemeen bedoel ik. Het eigenschappenlijstje van die jongens heb ik weggegooid. Jammer, had graag nog een keer een controle 30 jaar na dato gedaan, haha, om te zien hoe ze allemaal dikke lelijke kale (bijna) midlife mannen met suffe baantjes en lelijke vrouwen geworden zijn.

Maar goed. Lijstjes. Wanneer je kinderen krijgt, van die niet pratende wezens zonder gebruiksaanwijzing waar je wel heel zuinig op bent, ben je dus al snel weer met zo'n lijstje bezig. Elke zelfhulpgids en adviserende website roept dat het "zeer handig is om in een boekje te noteren hoe vaak en wanneer en in welke omstandigheden het voorkomt". Wat "het" dan ook mag zijn.

Dus begonnen we al vrij snel na de geboorte van de eerste met een heuse excel sheet waarin man en ik aantekenden wanneer het kind een fles had gehad. Handig omdat we afwisselden en we niet altijd van elkaar wisten wanneer er gevoed was (bovendien ben je zo verrot de eerste tijd dat je het zelf ook niet meer weet). Ik kan nu nog terughalen wat er dat eerste half jaar aan poedermelk in is gegaan, op welke tijden, en hoeveel gehuil / slaap / teruggegeven mondjes / poep en plas dat opleverde en zou daar een prachtige analyse op los kunnen laten. Erg nuttig, maar inmiddels minder actueel. (Op patat lijkt hij prima te groeien en de boertjes komen er ook uit zonder onze hulp.)

Wel volgden daarna nog weer hele andere lijstjes, voor elk kind wel wat. Stapels met notitieboekjes heb ik liggen (en dan vraagt men zich nog af waar die thuisblijfmoedertjes zo moe van worden...). Ik houd bij wat er gegeten wordt op een dag. Lijstjes met ingenomen medicatie en vermeend resultaat. Een molboekje. Sinds kort ben ik begonnen met een boekje met op de voorkant in grote letters het p-o-e-p boek. Wat gaat er in, wat komt er -en vooral ook wannéér- uit. Het onderwerp van deze studie kan bijna zelf lezen, maar moet nog steeds door ons aan zijn haartjes naar de wc worden gesleurd, anders zit het er na drie weken nog in en begint hij vreemd gedrag te vertonen (en ik ook).

Morgen maar eens langs de huisarts, met mijn boekje. Mij verrassen ze niet meer met moeilijke vragen.

maandag 7 januari 2013

Vandaag, nee, gisteren, was de eerste dag van de rest van mijn leven

Gisteren zag ik hem opeens. Ik durf niet te beweren dat hij ook echt de eerste is, maar wel de eerste die ik op heterdaad heb betrapt. Mijn. Eerste. Grijze. Haar.

zondag 30 december 2012

Spelletje

Razend, werd ik ervan, een jaar geleden, toen man de hele dag alleen nog maar aandacht voor zijn mobiel had. In plaats van antwoord te geven of te helpen met kinderen of huishouden had hij alleen nog maar oog voor Wordfeud. Gelukkig is hij er uiteindelijk min of meer vrijwillig en zonder ernstige afkickverschijnselen mee gestopt.

Deze kerstvakantie ben ik er mee begonnen. In het CenterPar.cs huisje, op de bank. Je moet wat. Ik was best benieuwd wat ik er van zou vinden. Want eigenlijk houd ik helemaal niet van scrabble. Ik hou helemaal niet van spelletjes. Tijdens gezelschapsspelletjes aan tafel moet ik altijd halverwege heel hard gapen en krijg daarna last van kriebel in mijn benen. Heb geen greintje winnaarsmentaliteit: als ik het spel kan bekorten door wat nonchalante domme zetten te doen ben ik daar niet te beroerd voor. Komt het humeur van de medespelers meestal ook nog ten goede.

Maar inmiddels speel ik dus zo’n 20 spelletjes tegelijk tegen allerlei (random uitgezochte, onbekende) personen. Waar en wanneer ik zin heb, en ik hoef nooit te wachten. En dát is dus eigenlijk best wel leuk! Ik neem mijn mobiel óf mijn ipad, of liefst allebei mee naar de wc. Ik heb 'm in mijn linkerhand terwijl de rechter de natte was in de droger stopt. Ik schuif met letters als ik aan het strijken ben. Het televisiekijken was nog nooit zo enerverend.

Aardig spel, wel, dat Wordfeud. Jammer dat mijn kinderen zo aan mijn kop zeuren dat ze sinds tweede kerstdag niets meer te eten hebben gehad.

dinsdag 18 december 2012

Feest van licht

Als kerstmis het feest van het licht is, waarom zetten we dan geen bouwlampen aan? Of zo'n energieopwekkende daglichtlamp, beter voor de sfeer in huis ook. De zonnebank, desnoods? Dat depressieve gedoe met die kaarsjes en dat donker. Gisteravond werd ik door de kinderen al gedwongen mijn avondeten bij het licht van drie waxinelichtjes en de lampjes in de kerstboom op te eten. Het enige voordeel vond ik dat het wonderen doet voor de eetlust van mijn schatjes, als ze die groene sliertjes niet tussen de mie zien zitten, maar dat terzijde.

Ik snap ze best wel, hoor, mijn schatjes, met hun glinsterende oogjes boven al die mooie kleine lichtjes. Toen Mammalien nog een MammaLientje was vond ze het ook nog erg spannend om buiten in het donker te lopen op weg naar de kerstviering op school, liefst nog een paar vlokjes sneeuw te zien vallen en binnen bij een klein lampje achter de kerstboom te zitten. Maar inmiddels zie ik geen f*ck meer in het donker, ben ik een koukleum geworden en rijdt mijn auto niet lekker als er sneeuw ligt  is de lol daar een beetje van af. Vanmorgen toen ik in de druilerige regen in het pikkedonker om kwart over acht richting school moest had ik het dan ook wel weer helemaal gehad.

Doe mij dit jaar een niet te koude kerst met vooral véél zonlicht. Zodra het gaat schemeren duik ik dan een uurtje in een heet bad terwijl Pappalien de kinderen in bed werkt. En dan gaan we samen onder een dekentje op de bank kijken naar de dvd-serie The Killing(*).

(*) Met dank aan een vooruitziende Sinterklaas die weet dat Mammalien zeer ongelukkig wordt van films in het genre Home Alone  

vrijdag 14 december 2012

Eetlust

Het begint haast een obsessie te worden. Was het eerst nog een soort overerving van mijn moeders zorgzaamheid en gastvrijheid, tegenwoordig neemt het obsessieve vormen aan. Wil je wat eten, wat zal ik voor je maken? vraag ik zodra ik er eentje zie. Zal ik melk inschenken? Yo.ki? Een gevulde koek? Alsjeblieft? Als je nu die oliebol eet krijg je tien euro van me en hoef je de hele zomer je kamer niet meer op te ruimen. Zucht.

Ik heb drie slanke kinderen. Al waren het grote baby's, ze zijn van nature slank gebouwd. Maar vooral ook hebben ze niet zoveel met eten. De een nog minder dan de ander. Wil er bij dochter nog wel eens iets in wat ze lekker vindt, oudste leeft op een dieet van lucht en kale macaroni. Peuter doet zijn naam (Jo.ris-Carni.voris) eer aan en houdt het bij worst, vlees, vlees en worst. En de stukjes vlees van het bord van zijn brusjes. Maar drinken, dat blieft hij niet. 

Oke, ik sla door. (Ze eten ook wel eens toffees. En boterhammen, de oudste twee, dan. En jongste lust pudding.) Maar ik meen het wel dat ik er doodmoe van word. Die welgemeende tips uit de blaadjes als "laat je kinderen helpen eten uitzoeken" of "maak het gezellig aan tafel" en "ze gaan wel eten als ze honger hebben" zijn blijkbaar ook voor ander soort kinderen dan ik heb geschreven. Met die laatste tip had ik trouwens altijd nog wel wat. Ik geloofde dat een kind zichzelf niet uithongert en wel een keer iets gaat eten als zijn lichaam erom vraagt. Maar sinds het gewicht van oudste al een tijdje niet meer toeneemt en peuter het presteert om de hele dag niet te willen drinken of plassen tenzij ik hem dwing, ben ik ook van dat vertrouwen verlost. 

Het kieskeurige op het gebied van eten zit in de genen ben ik bang, van beide kanten. En dus weet ik ook vrij zeker dat later uiteindelijk wel goed zal komen. Dat ze ook zullen gaan genieten van olijven en vis en paprika's met brie, maar dat komt waarschijnlijk pas als ze het huis uit zijn. Ondertussen moet ik zorgen dat ze niet uit huis gepláátst worden voor ze 18 zijn, wegens ondervoeding en verwaarlozing.

Tel bij de kieskeurige genen nog wat langzaam eten en weinig trek, de peuterpuberteit, wat valse virusjes én vermoeidheid op en je kunt je misschien voorstellen dat ik momenteel met mijn handen in mijn haar zit. (En frustraties, beste lezers, zijn voor de lijn van een emotie-eter als ik niet zo geweldig. Gelukkig zijn alle chocoladeletters inmiddels op. Oók de J van Jammalien...)

Over een paar jaar lach ik me waarschijnlijk rot om dit logje, als ze in de puberteit zitten en de boodschappen en de grotere maten kleding niet aan te slepen zijn. Maar nu moet ik snel even beneden gaan kijken of oudste misschien nog zin heeft in een zelfgemaakte aardbeienvollemelkmilkshake. Met roomboter.

woensdag 12 december 2012

Mama heeft een baaldag

Peuter is weer "heel lekker", zoals hij zelf zegt. De rode koortswangetjes zijn verdwenen, hij heeft nu een wit bekkie met verdacht uitziende rode bultjes op de wangen en de kin. Het zal wel weer zo'n kinderziekte met nummertje zijn, waarvan ik het bestaan nog even op moet zoeken op internet. Het nogal stevige volume van zijn stem is in ieder geval weer helemaal terug, en hij weigert nog steeds op zijn tijd. Maar dan wel met een boevig lachje erbij. En helemaal klaar is hij er nog niet mee, want hij is nog heel snel moe.

Dochter die voorheen nog wel eens kon bokken en katten is opeens de zoetheid zelve. Ze is van een papa's kindje opeens in een moederskindje verandert. Ze hangt de hele dag aan me en doet vrolijk mee maar wil ook een hoop aandacht.

Oudste zoon, daarentegen, meestal de zoetheid zelve, is dus vanzelfsprekend maar even dwars aan het liggen. Dat hij die nieuwe (voor mijn doen dure) trui die ik heb gekocht niet aan wil en zijn kamer niet opruimt, dat is niet nieuw. Dat hij met sleeën in het ijskoude water weet te belanden en zijn gymtas vergeet ook niet. Maar dat hij in plaats van zijn vrolijke zelf nu loopt te bokken en te chagrijnen, direct in de verdediging springt als ik iets zeg, dat wel. En dat is niet zo gezellig. En het gaat allemaal zo traag als dikke .. euh...juist. Hij doet er nóg langer dan anders over om aangekleed beneden te verschijnen, het eten dat ik voor zijn neus zet op te eten. Veters strikken duurt minstens een kwartier.

Bijzonder irritant voor een ongeduldige moeder en voor dochter die wel graag vroeg op school wil zijn om mama nog wat te laten zien in de klas. (Dat kan ze dus op haar buik schrijven met treuzelbroer en peuterbroer, wiens looptempo, zelfs als hij wél een keer wil, nog niet helemaal super is).

Dus ik roep en ik grap en ik waarschuw oudste nog een keertje vaker, maar er komt geen beweging in. Correctie, bewegingen genoeg, maar niet van het soort dat effectief is als je binnen afzienbare tijd op school moet komen met drie kinderen. En tel ik maar weer een keer tot 100. Helaas ontplof ik meestal voor ik bij 4 ben.

Moet er eerlijkheidshalve ook nog even bijzeggen dat mijn lontje wegens ernstige blokkades in neus- en voorhoofdholtes ook een flink stuk korter dan normaal is. En dan wil dat nog wel eens, euh, botsen. Ik wil met een boek op de bank, en liever niet praten met die zere keel. Ik voel er dus al helemaal niets voor om de hele dag instructies te schreeuwen en kinderen achter hun broek aan te zitten, na te denken en verantwoordelijk zijn. Ik wil even geen moeder zijn nu. Hoe dol ik ook op ze ben, nu even niet. Opzouten allemaal. Maar ik denk dat ik niet zo maar een baaldag op kan nemen. Zal zo mijn contract er even op nakijken.

** PS. Had ik al gemeld dat mijn poezenkinderen geen haar beter zijn? Ze halen de lichtjes-snoeren uit de kerstboom, voetballen met de ballen, vreten het gouddraad van de pluche sterren af en veroorzaken midden in de nacht inbraakalarm vanwege hun kunsten met onze arme kunstkerstboom....

Mammalien is er nog....

maar blogt hier niet meer. Lees hoe het met haar en de haren gaat op https://saralien.nl