Los

Kleuter, niet bekend staande om zijn motorische kwaliteiten ende evenwichtsgevoel, kreeg ineens de geest en stemde toe in het project "zonder zijwieltjes". Ik zette hem dus op zijn rode, iets te kleine fietsje waar de zijwieltjes van af waren gehaald. Met zijn voetjes vlak bij de grond en mijn handen onder zijn okseltjes. Of beter nog, nadat mijn rug protesteerde, met een lange sjaal om zijn borstkastje en het uiteinde stevig in mijn hand. Grote zus ging mee en overlaadde hem met nuttige tips en aanmoedigingen.

We deden het drie keer in drie dagen achter elkaar, heen en weer naar het speeltuintje een meter of honderd verderop. En het heeft me slechts drie waterijsjes uit de vriezer gekost om hem zover te krijgen. Ook vanmorgen wilde hij weer, de gigantische plassen op de weg boeiden hem niet. Hij hield zijn trots, zijn nieuwe rode sneakertjes, lekker droog op de pedalen. Ik zelf heb mijn soppende teenslippers inmiddels afgedroogd maar het opspattend water nog in mijn onderbroek zitten. Geeft niets, alles voor het goede doel. Het ging steeds beter en beter en beter... de sjaals kon steeds een beetje losser en losser ... en ... los!

Hij kan het alleen. Kleuter fietst, zonder zijwieltjes. Ik weet wel dat er jongens in zijn klas zitten die met drie jaar al als kamikazepilootjes over het schoolplein crossten, maar ik vind vijf jaar en een beetje ook helemaal niet slecht. Zeker als ik zie hoe snel hij het geleerd heeft, toen hij het eenmaal wilde (durfde te) proberen.

Ik ben een trotse mama! En kleuter? Die vindt het heel normaal. Waarom iedereen hier thuis er zo'n ophef over maakt weet hij eigenlijk niet. Hij kan gewoon fietsen.

Je zou er bijna zenuwachtig van worden

Mijn schoonmoeder kreeg altijd last van eczeem als één van de dochters of schoondochters zwanger was, vertelt mijn man altijd. De spanning moet er ergens uit, zeg maar. En blijkbaar is het soms zenuwslopender  als je meeleeft met een ander dan als je zelf iets hebt.

Mijn afgelopen week was ook nogal heftig, meeleef-technisch en organisatorisch gesproken. (Geen eczeem hier, en wat voor idiote klachten ik wél van de spanning krijg omdat ik mijn mooie hoofdje al van tevoren breek over wat er mogelijk allemaal kan gaan gebeuren, daar zal ik jullie verder niet mee lastig vallen.)

Zo was daar natuurlijk maandag het afscheid op de peuterspeelzaal voor peuter, emotioneel voor hem en voor mama-mutserige-lien. Dinsdag mocht hij wennen op school. Het is een stoer jong, en hij laat er niet veel van merken, maar natuurlijk was dat best wel eng, dat onbekende, nieuwe kinderen, nieuwe juf, nieuwe regels.

Ik mocht er even bijblijven, daarna mocht ik mijn moeder begeleiden naar de afspraak met de cardioloog in het ziekenhuis. De afspraak was zo gepland dat de beste man maar een klein beetje mocht uitlopen als ik nog op tijd op school wilde verschijnen om mijn kind op te halen. Een behoorlijke uitdaging dus. En zit je normaal al een beetje te knijpen wat zo'n specialist je zal gaan vertellen, nu was nog de stress van de klok er ook bij. Gelukkig ging het qua tijd nét goed en joeg mijn moeder met lekkende hartkleppen en al  mij na afloop door de ziekenhuisgangen terug naar de auto om nog nét op tijd weer op school te verschijnen (waar de juf vervolgens de tijd vergeten was en op haar dooie akkertje met alle kindjes op het schoolplein aan het spelen was terwijl ze allang weer in de klas had moeten zitten voor de pauze...)

De dag er op samen met pappalien mijn autootje opgehaald. Op zich niet zo heel spannend  (het is maar geld en materieel gedoe) en ook wel leuk, maar toch was ik blij dat hij er bij was en dat alles was gelukt met de deal. Geen gezeik meer, alles goed geregeld. Klaar. (Nou ja, bijna klaar, inmiddels ligt autootje open met al zijn ingewanden er uit omdat man er nog wat elektrieke deurvergrendeling met afstandsbediening aan het inbouwen is... )

Toen was het donderdag, tweede wendag. In zijn afwezigheid mocht ik aan de bak voor school - omdat ik me ooit in een vlaag van verstandsverbijstering heb aangemeld als klassenouder moest ik nu samen met een andere moeder het juffen feest van komende week voorbereiden... Vrijdag relatieve rust (op alle normale huishoudelijke activteiten na, het halen brengen van de andere kinderen van naar school en sport en vriendjes en spelen thuis). Zaterdag het grote feest van zijn vierde verjaardag.

Terwijl ik langzaam weer adem begon te halen dat deze week voorbij was, kwamen bij hem zaterdagnacht de emoties er een beetje uit. Werd er veel gedroomd en werd mama wakker gebruld. Zondag was hij moe, tussen de drukke buien door. En ook vannacht heeft hij weer flink gedroomd. Maar vanmorgen liep hij tussen broer en zus in vrolijk naar school en hij ging keurig op een stoeltje in de klas zitten wachten tot de juf begon. Zwaaide vrolijk naar me en leek al helemaal gewend. Mooi.

Nou nog even dat ellendige juffen feest op school en dan kan ik jullie vertellen hoe het is om in alle rust alleen thuis te zijn. Als ik snel blog red ik dat nét voor de meivakantie begint!

Het moet niet gekker worden

Na alle eerder hier gemelde sprongetjes en ontwikkelingen is bijna-kleuter - meneertje doetnietaanknutselen- vandaag opeens met plezier aan het kleien?! Met de Pl.ay-doh ijsmachine, met de uitsteekvormpjes, hij heeft zelfs een schaartje in zijn handen gehad...

Het kind is op de vooravond van zijn vierde verjaardag in één klap weer zoveel meer gaan kunnen. Het is mooi om te zien maar ook wel een beetje gek vind ik altijd, hoe dat echt van de ene op de andere dag verandert. Het lijkt erop alsof hij, nu hij die moeilijke puzzel van het letters tot woordjes omvormen heeft gekraakt, opeens weer ruimte in zijn hoofd heeft voor andere dingen, andere interesses. Opeens werd hij wakker, keek om zich heen en zag wat er allemaal nog méér voor leuks te doen was in de wereld...

En enthousiast als hij is roept hij dan ook steeds luidkeels als hij ergens komt (bij de lokale bakker, in de wachtkamer van het ziekenhuis, bij de vuilnisbakkenverzamelplaats of willekeurig wat voor ellendige bedompte plek in de vinexklei...): "Ooooo, wat is het hier MOOOOOOI!!"

Hihi. En hij heeft gelijk. Het leven is mooi. Hoewel blijkbaar niet alle mensen op straat zoveel gevoel voor humor of lol in hun leven hebben om daar op zijn minst een beetje om te kunnen glimlachen...

Hij heeft een vriendin

B. heeft ook drie kinderen, ze heeft ze steeds net een paar maandjes later gebaard dan ik die van mij. Ze woont om de hoek en de kinderen zitten op dezelfde school, de oudste twee zelfs in dezelfde klas. Die jongens zijn vriendjes, onze twee middelste zijn vriendinnetjes. Niet meer dan logisch dat we ook de jongste twee proberen te koppelen? Vandaag deden we samen met de peuters een ochtendje ballenbak.

En het wonder geschiedde, mijn peuter heeft ontdekt dat het eigenlijk heel leuk is om een vriendje(*) te hebben. Een vriendinnetje zelfs, in dit geval. Sámen gingen ze van de glijbaan, sámen naar de trampolines. Ze riepen voortdurend elkaars naam en volgden elkaar overal. Hij weet zelfs na een lange dag nog hoe ze heet. Zo'n goede relatie heeft hij de afgelopen anderhalf jaar op de peuterspeel nog niet gehad met een van de andere kinderen. Blijkbaar is het kwartje gevallen.


(*) vriendje = iemand van je éigen leeftijd die niet over je probeert te moederen en die niet per definitie doet wat jij wilt omdat je toevallig het kleine broertje bent

Alfa(bet)mannetje

Het was feest op de peuterspeelzaal. Toen ik zoon kwam ophalen zag ik tijgers, boeven, prinsessen... En mijn zoon?! Juist. Dat leek hem wel een goed idee. Niet één, niet de vijf uit zijn naam, maar alle zesentwintig.

De bijna-naar-school blues

Er zwaaide vandaag weer een peuter af - vier jaar geworden, klaar met de peuterspeel en op naar school. Het kind was vandaag jarig maar last van virusjes en vooral spanning rondom het hele gebeuren waarschijnlijk, dus stond met een treurige blik een beetje stilletjes te kijken hoe haar moeder zich druk aan het maken was.

En toen was ze weg, en nu heeft mijn ventje de twijfelachtige eer de oudste peuter van de groep te zijn. Niet dat hij dat beseft, trouwens. Maar wel begint de "laatste-maanden-blues". Vond en vindt hij het altijd leuk om daarheen te gaan, de laatste paar keer moppert hij, treuzelt hij, wil hij niet naar binnen. Om eenmaal binnen gewoon blij op de juf af te stormen. Dat dan weer wel.

Hij is toe aan nieuwe uitdagingen, ook thuis. De spelletjes die hij deed begint hij saai te vinden, zijn favoriete televisieprogramma's vindt hij ook niet boeiend genoeg meer (en dat is jammer voor mama's die ook wel eens even pauze willen). Hij hangt meer dan anders aan mijn rokken en zijn favoriete tekst lijkt "wat gaan we nu doen?" Met de nadruk op we.

Ik peins en pieker en probeer nieuwe dingen te verzinnen. Buiten voetballen of zelf fietsen wil hij niet. Dino's, ooit de heilige graal van broer, boeien hem niet. Eindeloos over alles dingen willen weten of gewoon een beetje kletsen, zoals driejarige dochter deed, dat heeft hij ook nog niet zo. Cijfers wil hij, en letters. En letters en cijfers. Maar dan in een andere vorm(*), want zelfs daar vermaakt hij zich niet zo lang meer mee als eerst.

We zijn toe aan de lente. En aan school. Hoewel ik zeker weet dat ik mijn kleine lieve handenbinder ga missen. Want wat moet ik dan overdag, aan wie kan ik vragen "wat gaan we nu doen?" Met de nadruk op we?



(*) onlangs ontdekt dat hij tóch wel een beetje van tekenen houdt, als het maar letters zijn, of cijfers... er past een alfabet op twee a4-tjes. Morgen nieuw tekenpapier kopen!

Knap met knopjes

Nee, nu even niet, brom ik tegen peuter die naar me toe schuift en iets mompelt iets over "pelletje". Zus heeft hem gisteren op mijn iPad een spelletje met boerderijdiertjes en geluiden laten zien, en dat vond hij erg leuk. Maar nu is het geen tijd om te spelen, we gaan zo naar buiten. Ik leg de iPad dus weg. Buiten bereik van peuter, in de oplader. Dan ga ik boven even snel een wasje draaien.

Als ik weer beneden kom is het stil, heel stil. Peuter zit, nee hangt op de bank. Mijn iPad ligt nu op zijn schoot. Op de een of andere manier heeft hij hem van het aanrecht af weten te krijgen. Snoertje eruit gehaald, opengedaan, aangezet, ontgrendeld. En op het scherm zie ik het spelletje met de boerderijdiertjes. Zijn vingers tappen behendig op het scherm. Hij heeft alleen de volumeknop nog gemist zodat het schaapje even niets laat horen  maar daar mist niemand wat aan.

Peuter is twee jaar en negen maanden, hij kan de zin "mama, mag ik even een spelletje op jouw iPad doen nu, alsjeblieft?" nog niet maken, of misschien ziet hij het nut daar niet van in. Hij is namelijk nogal van de zelfstandige, initiatiefrijke soort en regelt graag zijn eigen zaakjes. Niet lullen maar poetsen. Bovendien is hij best knap met knopjes.

Ik schat in nog een jaar of twee, en dan zijn mijn kinderen zo ver dat alle computers in het huis doen wat zij willen. Zit er een mama-filter op mijn pc zodat ik niet te lang kan internetten en tonen tv, de dvd-recorder, ipad, laptop én de magnetron alleen nog maar Funniest Homevideos en Vrijland op het scherm in plaats van saaie documentaires of DeWereldDraaitDoor. En ik maar vragen: "Peuter, mag mama nu alsjeblieft even op haar eigen iPad een paar blogjes lezen, alsjebliehieft??"

Bijna zindelijk

Het lijkt wel een lastige patiënt. Hij hangt aan mijn benen, ik mag niet zitten ik mag niet staan. Hij wil drinken, hij wil geen drinken. Toch wel, een fles. Met melk, als ik er net sap in schenk. Boekje lezen. Ben ik halverwege dan klapt hij het boekje dicht met mijn vingers ertussen en gaat een rondje rennen, hard knerpend. "Potje plassen, mama helpen!" Luier aan, luier uit, onderbroek aan. Potje plassen. Er komt een minuscuul plasje, maar dat plassen, dat gaat prima en dát was niet wat hij eigenlijk kwijt wilde. Hij rent nog maar weer een rondje.

Het lukt niet. Niet op het potje. En als hij in een hoekje van de kamer gaat staan roep ik hem weer terug. Hij verspreidt inmiddels een lucht die mij doet vermoeden dat het niet lang meer kan duren. 

NEE, NIET potje! ik durf niet, ik kan het niet, ik bedoel: Snoep, ik wil snoep!

Omgekeerde ontwikkeling

Een van de dingen die ik zo boeiend vind aan kinderen is de ontwikkeling die ze doormaken. Ze beginnen als hulpeloos baby-tje en leren helemaal vanzelf hoe ze opeens hun handjes kunnen gebruiken, leren lopen, praten, noem maar op.

En soms gaat het ook omgekeerd, lijken ze zomaar hun kennis en vaardigheden te verliezen. Zo heeft mijn oudste ooit echt begrepen wat die wijzers op zijn horloge met de tijd te maken hadden, maar nu kijkt hij me alleen wat onnozel aan als ik vraag hoe laat het is om drie uur precies. (Euh, kwart voor negen?) Dat zal wel onder het noemertje use-it-or-lose-it vallen. Vraag mij trouwens ook niet om onvoorbereid mijn scheikunde examen nog eens te maken, ik ben bang dat ik echt meer dan de helft vergeten ben (bovendien ben ik mijn Binas tabellenboekje kwijt)

Maar wat te denken van dat jongste kind? Een paar maanden terug nog kon hij keurig tot zeker tien tellen, het bewijs staat op film. En puzzelen, vier puzzels door elkaar, van vier, negen, twaalf en zestien stukjes. Hij draaide zijn hand er niet voor om. En nu? Elke dag vraag ik hem zijn tenen te tellen. Gisteren had hij er vijf, vandaag opeens twintig, o nee, kreertig. En die puzzel, soms begint hij aan die van vier, met die hele grote stukken. Maar halverwege moet mama helpen. Terwijl ik bloed zweet en tranen vergiet om de laatste twee op de juiste plek te krijgen oefent hij met de rest van de puzzelstukje zijn bovenhandse zwaai met rechtsdraaiend topspin effect. Ze liggen overal: onder de bank, op de kast, achterin de oven.

Ook best knap, trouwens. Dat deed hij drie maanden geleden nog niet!

The Ministry of Silly Walks

Alweer ruim 10 maanden is mijn jongste liefde. Hij zit op handen en knietjes, maar zodra hij vooruit wil schuift hij nog steeds op zijn buik. Wel met een flinke vaart overigens, dus je moet er snel bijzijn om te zorgen dat zijn vingers niet in het stopcontact verdwijnen en hij de stekkers niet uit de computert trekt (en gelijk heeft ie, computerweesje dat hij is...).

Hij is (nog) niet bang voor vreemden, maar wil het liefst dat mama de hele dag bij hem is. Zodra ik mijn hielen licht (ik moet ook wel eens plassen!) brult hij alsof zijn wereld instort. Zodra ik weer terug ben komt hij met een grote grijns op zijn bekkie naar me toe getijgerd om zich vervolgens aan mijn haren en tepels op te trekken tot hij rechtop staat. En als hij dan staat, en ik hem stevig bij de oksels heb, dan wil hij stappen. Héle gróte stappen. Een kruising tussen een Russische soldaat en John Cleese, zeg maar. En och, wat is het schattig....