maandag 1 november 2010

Koningin

Half blogland heeft al gereageerd op de uitspraak dat part-time werkende vrouwen in Nederland "verwende prinsesjes" zouden zijn. Als full-time thuisblijfmoeder voel ik me dan vooral ook een koningin. Een bijenkoningin, dat moge duidelijk zijn. Terwijl de werksters alle vervelende klusjes doen mag de konining de hele dag op haar kont zitten, lekkere hapjes eten om maar groot en sterk te worden. En tussendoor een beetje baren ja. Maar dat is ook wel weer leuk, van die lieve kleine bijenbaby's. Die dan vervolgens weer door anderen worden verzorgd als ze lastig worden en in hun bijenbroekjes poepen.

Helaas is de werkelijkheid toch anders. In mijn kinderloze, fulltime werkende leven had ik met het grieperige gestel dat ik nu heb allang een telefoontje naar de baas gepleegd: "sorry, vandaag even niet, neem een dagje ziekteverlof". Om dan met een kop thee en een goed boek het bed in te kruipen, wetende dat er zat collega's zijn die de kaas van je brood willen eten je werk over kunnen nemen. Veel onzinnige overdag-tv te bekijken en na een paar dagen weer heeeel voorzichtig op het werk te beginnen. 

Maar mijn babybijtjes, mijn koningskinderen, mijn huidige werkgevertjes, die hebben een heel ander idee bij het begrip ziekteverlof. Als ze zelf al niet extra zorg nodig hebben vanwege een of ander virus dan is er altijd wel een computerspel dat vastloopt, een brusterlijke moordpartij of een omgegooid glas appelsap waardoor ik nooit langer dan 5 minuten plat op de bank kan gaan liggen met mijn ogen dicht.

Op dit soort dagen ben je met je verwende prinsessengestel toch echt beter af met een vaste part-time baan bij de overheid, en voor de kindjes een contract voor een flink aantal uren bij de professionele kinderopvang. Maar hoe vaak ik ze de afgelopen dagen ook om de beurt achter het behang heb gewenst, dat superlieve kusje dat ik gisteravond kreeg toen ik écht in slaap gevallen was, dat maakte alles weer goed. Ik blijf!

12 opmerkingen:

  1. Daar heb je gelijk in!
    Toen ik nog werkte kon ik gewoon afbellen en mijn mama bracht de kleintjes wel een paar dagen naar de kinderopvang voor een volledige dag dit keer (alle begrip was daar voor).
    Nu zal het niet waar zijn. Slechts ingeschreven in de KO voor 2 daagjes (dinsdag en donderdag)en de jongste wordt al helemaal niet ingeschreven : die gaat "lekker" bij mama blijven. En blijven liggen is er inderdaad amper bij (tenzij manlief er zin in heeft thuis te blijven :))

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Na de geboorte van de oudste vlogen de muren op mij af, ik was blij weer aan het werk te kunnen. Dochterlief ging 2 dgn in de week naar het kdv. Later ben ik bij een andere werkgever en bij gebrek aan een plek op een kdv avond en nachtdiensten gaan doen. Ik werk nog steeds alleen maar als mijn man thuis is, dus avonden en weekeinden. Dus of ik nou thuisblijf of werken de moeder ben??? Ik heb een poosje overdag gewerkt vorig jaar maar ik werd bloednerveus van al dat geregel met een gastouder, overblijf, ziek kind ojee wat nu en een werkgever die ook verwacht dat je komt. Een moeder moet doen waar ze gelukkig van wordt want : if mama aint happy, nobody is.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. oh nou ik heb nog steeds geen gevoel van ik zou wel weer aan t werk willen na bijna 1 jaar thuis te zijn geweest...dus ik houd t nog een jaart zo en geniet........heb net de glijbaan van buiten in de huiskamer gezet en zoonlief heeft weer pret voor tien en ik ben lekker even blogs aan t bijlezen!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ja, wat een flauwekul dat buitenshuis werkende mensen een waardevol aandeel aan de maatschappij zouden leveren en thuis werkende personen niet. Als iedereen 'gewoon' zou doen waar zijn/haar kracht, talent,passie en verantwoordelijkheidsgevoel liggen zou de wereld er heel anders uitzien, en de kwaliteit van ieders persoonlijke leven enorm toenemen. Vroeger werden vrouwen er onder gehouden. Nu zijn we geëmancipeerd, maar moeten uitkijken dat we er niet op een andere manier onder gehouden worden, nl. aan een denkbeeldig maatschappij-ideaal voldoen en dat wat we ècht willen opofferen. Wat dat betreft heb jij een voorbeeld gesteld, Mammalien!

    BeantwoordenVerwijderen
  5. bzzzzzzz, hoorde ik bij de andere helft...bzzz...want je hebt helemaal gelijk hoor.
    Maar een kusje maakt veel goed...of is het sexuele intimidatie van de werkgever, haha...
    Beterschap, en een onschuldig kusje op je voorhoofd van mij, medebij...
    Margot

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Toen de kinderen hier klein waren was ik uitgewrongen na een dag huishouden en zorgen voor de kinderen. Ik werkte af en toe sávonds een paar uur als bibliothecaresse wat toen heel aangenaam was na een dag MAAAAAAAmmma en alle andere dingen. Ik vind het zo gezever dat we allemaal aan de bak moeten. Ik denk dat we eens moeten denken aan beweging voor vrouwen met als hoofdmotto vrije keuze voor iedereen!(en als je veroordeeld mag je niet meer meedoen ;-)

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Ik probeerde ook een logje te maken over het artikel maar ik kwam niet echt to the point. Ik ga (ooit, ik ontken het nu nog heel hard) weer voor 3 dgn aan het werk en ik ben een gelukkige mama als ik werk. Hoewel: als ik écht niet meer zou willen, dan stop ik. Dat geeft ook rust.
    Ik heb me in het artikel wel enorm gestoord aan die gescheiden mevrouw die weigerde meer te gaan werken omdat ze dan niet meer aan haar toeslagen zou komen, das toch de wereld op z'n kop?! En partneralimentatie vragen, was me ook de eer te na: dan liever FULLTIME werken ipv m'n hand ophouden.
    En meer zeg ik er niet over ;-)

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Heel herkenbaar. Als alleenstaand vader loop ik ook tegen vooroordelen aan. Zo denken mensen automatisch dat wanneer ik ga koffiedrinken bij de buurvrouw wij dan wel sex zullen hebben. Nou: het is dus gewoon een kopje koffie drinken en meer niet. Meestal dan. ;-)

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Ik heb dat artikel inderdaad her en der zien passeren. Pffft, wat een goed toch weer allemaal. Leven en laten leven zeg ik maar weer 'ns.
    En jij met je zwakke gestel. Arme meid. :-(

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Tja, ik heb er al genoeg over geschreven. Had je meegekregen dat mijn brief is afgedrukt in de Vrij Nederland? Bovenaan, op de ereplaats! Ik ben trots!

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Dit bezige bijtje blijft voorlopig ook wel thuis - het werk hier is nog lang niet klaar ;-)

    BeantwoordenVerwijderen
  12. amen.
    ik heb nog zó vaak het gevoel dat ik me moet verdedigen. want ik voel me wel bevoorrecht hoor, gruwel van de gedachte dat ik mijn kindekes moet wegbrengen. de stress! dus ik ben thuis.
    maar alles is een keuze. en die tweeverdieners kiezen er ook gewoon voor. dus.
    en ik kies ervoor om een drukke mama te zijn. maar dat moet af en toe wel even beloond worden met een dagje zonder verantwoordelijkheden! afgelopen zaterdag een hele dag Zwaluwhoeve met beste vriendin... hmm! Ik kan weer een tijdje bezig-bijen!

    BeantwoordenVerwijderen

Laat maar horen!

Mammalien is er nog....

maar blogt hier niet meer. Lees hoe het met haar en de haren gaat op https://saralien.nl