maandag 14 maart 2016

Waarom ik zou solliciteren, en waarom niet

Ik kan niet zeggen dat ik echt een carrièrewijf was, vroeger, daarvoor ontbrak het me aan motivatie om de "top" te willen bereiken. Ik had eigenlijk ook niet veel lol in het vakgebied en de drive naar geld.

Na mijn studie vond ik direct een baan, "gewoon" voor 40 uur per week. Iedereen feliciteerde me maar wat vond ik het een hel! Van het vrije studentenleven naar een baan op een duf kantoor waar ik 5x8 uur opgesloten zat, saaie dingen zat te doen waarvan ik helemaal niet snapte waarom ik ze moest doen. Suffe collega's en dan ook nog eens veel tijd kwijt aan reizen met het openbaar vervoer over kleine afstand...

De banen daarna ging het steeds beter. Leuker werk, fijnere collega's, beter betaald, meer uren vrij. Ik ben niet lui, houd wel van werken, maar ook van afwisseling en ben best gesteld op mijn privacy en zelfstandigheid.

En toen kwamen de kinderen. Toen mijn eerste zwangerschapsverlof voorbij was en ik voor het eerst mijn baby alléén moest laten, ging ik met tranen in mijn ogen en pijn in mijn hart weer naar mijn werk. Dat heb ik toen nog wel even volgehouden, maar begon me steeds meer te realiseren dat ik die dikke auto en wat salaris graag inruilen voor meer tijd met/voor mijn kind.

Na elk kind ging ik minder werken, tot het ergens in het eerste jaar van de jongste helemaal ophield. Met werken buitenshuis, dan he, met salaris en arbeidscontract. Ik hoef velen van jullie vast niet te vertellen dat thuisblijfmama's met drie kleine kinderen eigenlijk nooit vrij zijn.

En nu zijn de kinderen zijn opeens zomaar 13, 10 en 6. En worden wat zelfstandiger. (En aan de andere kant hebben ze me nu soms juist harder nodig dan ooit. En wil ik maar wat graag bij ze zijn.)

Opeens was daar een berichtje van een oud-collega. Ze hadden een vacature. Of ik??

In eerste instantie dacht ik: leuk! Even wég van hier, laat iemand anders even alle shit opruimen. Zowel de viezigheid in mijn doucheputje als de opvoedhobbels die ik momenteel tegenkom en die vooral op het bordje van de thuisblijfmoeder lijken te liggen. Aan de andere kant: als ik er niet ben, wie doet het dan? Man is gewend dat hij zich vooral op zijn betaalde werk focust. Hij hoeft zich niet in bochten te wringen om op bepaalde tijd kinderen weg te brengen of op te halen van scholen of bso's. Laat staan midden op de dag naar de logopediste te moeten of naar judoles.  Het zal een flinke aanpassing worden als ik opeens niet meer beschikbaar ben voor dat soort gedoe. Bso inschakelen, huiswerkbegeleiding misschien, oudste twee nog meer alleen laten. Werkster inhuren. Het gaat namelijk om een heuse baan, niet al te ver weg, maar niet voor minder dan 4 dagen per week. Poe.

En kán ik het nog wel? Zelfvertrouwen is mijn sterkste punt niet. Qua techniek loop ik een beetje achter inmiddels. Aan de andere kant, de organisatie ken ik prima, weet wat ze daar doen. En die nieuwe tool, die heb ik vast in mum van tijd onder de knie.

Ik heb lang getwijfeld. Kan ik? Zal ik? Vier dagen mezelf afbeulen? Werd ik stiekem niet knettergek van die appels knauwende collega's, teveel mensen op te weinig vierkante meter kantoor? De zeurpieten, de nietsnutten, de vrouwonvriendelijke interim? Een echt sociaal kantoorbeest ben ik nooit geweest.

Ik app pappalien, die ergens op een vliegveld zit, zakenreisje voor zijn baas, of ik zal solliciteren. Zijn reactie: "Waarom? Daar heb je toch helemaal geen tijd voor." Ik dacht dat hij graag meer geld zou zien, maar kennelijk is hij toch blij met de ondersteuning die moeder de huismanager hem biedt. Knoop dit keer even doorgehakt.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Laat maar horen!

Scoutingkamp

"Ik ga daar toch niet heen, he, mama, op zomerkamp?". Eh, ja, jongen. We hebben je ingeschreven. Je vond het weekendkamp laatst zo...