Valentijnspost

Valentijnsdag. Jongste had er ook iets over meegekregen. Dan stuur je iets aan iemand die je heel lief vindt. "Oma!", riep hij gelijk. Want zoals hij vaker zegt, de liefste moeder op de wereld, dat is jouw moeder, mama. (En bedankt zoon. Maar je hebt denk ik wel gelijk.)

Maar het moest natuurlijk wel anoniem, want zo gaat het met Valentijn. Zoon is niet zo van de knutsel, maar hij had nog wel een eerder uitgeprinte en uitgeknipte plaat van Pikachu liggen. Als hij hem leuk vond zou oma dat toch zeker ook wel waarderen. Hij plakte Pikachu met plakband eigenhandig op een leeg a4-tje. Schreef er "voor oma" op, en "van ???" Ik heb er een lintje omgedraaid en na school reden wij even langs zodat hij zelf de brief door de brievenbus kon duwen. En daarna is hij weer heel hard weglopen naar de auto natuurlijk.

Je snapt, het was een Groot Raadsel voor oma van wie die post toch zou zijn :-)

Lekker knutselen!

Stel, je hebt een kind dat niet helemaal gemiddeld is. Zo een die niet gewoon niet zo'n knutselaar is, maar er echt een ongelofelijke pokkehekel aan heeft. Die vanaf dreumesleeftijd zich aan alle activiteiten op dat gebied probeerde te onttrekken. En vaak met succes. De eerst keer dat je uit vrije wil een pen pakte was omdat je dan letters en cijfers kon gaan schrijven. Dat was namelijk wel interessant..

Goed is hij er dus ook niet in, mist nogal wat ervaring. Heeft er zelfs bijles in gekregen, omdat het vasthouden van pennen en het knippen met scharen niet makkelijk was. Gelukkig pakte hij het dan wel snel op. Maar leuk vinden doet hij het nog steeds niet.

De overgrote meerderheid van de kinderen kun je blij maken met een kleurplaat na het rekenen of een dagje kleien. Dus wat doet school, wat doen clubjes in de Gezellige Feestmaand? De ene knutselactiviteit na de andere. Met stip op één: kerststukjes maken. Gezellig. 

Toen vrijdag het potje met kerststuk en al niet uit de tas werd gehaald maar keihard op de grond gesmeten werd wist ik genoeg. Zoon was er klaar mee. Zaterdag werd er dus op het volgende kerstfeest NIET meer meegedaan aan het kerststukjesgebeuren. (Hij had wel een leuke kerstmanlepel gemaakt en vooral de bingo was een succes: de eerste prijs. Trots kwam hij thuis met een lieve knuffel, die nu gewoon lekker in zijn bed slaapt overigens.. Maar dat terzijde.)

Net komt er een mailtje langs van school. Na de kerstavondmaaltijd aan we er ook vrijdag nog even een "gezellig dagje van maken". O God. Het zal toch niet? Toch wel. Of we allemaal een bakje willen meegeven, voor het kerststukje... Er schijnt meer te doen te zijn. Vooral knutselactiviteiten, maar wellicht ook nog wel een stop-motion-filmpje maken, of een spelletje. 

Ik weet niet hoe assertief zoon is, maar ik heb even een mailtje naar de juf gestuurd. Zou toch jammer zijn als hij de vakantie al met een slecht humeur zou beginnen...

Surprise voor een puppie lover

Hoe dóe jij dat? Dochters stem verried verbazing en een tikje afgunst. Nou, gewoon. Je knijpt hier een beetje, je kijkt nog eens goed en duwt dan daar nog wat. En dan heb je opeens toch die krantenproppen met alufolie in een soort van model geboetseerd. Nog een laagje behanglijm met natte krant er op en dan verven maar. Ik ben lekker bezig. Jammer dat het maar één keer per jaar mag.

Do it yourself met een beetje hulp

Leuk he, internet. Dat er ooit een tijd was dat het niet bestond, is bijna niet voor te stellen. Hoe konden we overleven?! Zodra er een vraag bij één van ons naar boven borrelt pak ik het dichtst bijzijnde apparaat met internet en zoek ik het op.

Sommige vragen zijn redelijk snel beantwoord (hoeveel mensen wonen er op de wereld? hoe lang moet andijvie koken?), andere wat lastiger (welke school is eigenlijk het beste voor mijn kind?). Ik google ook graag op plaatjes. Tik maar eens in "schimmelinfectie". Of weet je, doe maar niet. Zeker niet als je nog niet gegeten hebt.

Gisteren moest ik een "leuk dingetje" verzinnen om de juffen op het juffenfeest cadeau te geven. We hebben twee juffen in de klas waar ik mede-groepsouder ben, binnenkort vieren ze samen met alle andere juffen op school hun verjaardag. Wij hadden -hoe origineel- bedacht dat alle 28 kinderen in de klas dan een A-viertjes moeten produceren die wij dan gaan bundelen tot een gezamenlijk cadeau. Een A-viertje met eh.. een persoonlijke boodschap er op? Een geknutselde bloem, een verhaaltje, een recept? Of toch fijn gestructureerd in de vorm van een vriendenboekje?

Dus ik googelde. Wat een enorme wildgroei aan sites met tips van juffen en knutselmoeders. De een nog creatiever dan de ander. En Pinterest is natuurlijk altijd een prima bron van inspiratie. Teveel inspiratie eigenlijk.

Ik heb mijn hele bureaublad inmiddels vol staan met leuke knutselideeen, traktaties, bouwplaten. Niet alleen voor verjaardag of afscheid van de juf, maar voor elke mogelijke gelegenheid. Is morgen je hond vijfentwintig en half jaar bij de zaak, ik heb er een leuk DIY cadeau voor. Met mijn huidige knutselfrequentie (3 keer per jaar hooguit) kan ik zelf dus nog járen vooruit.

Ik en mijn poezen

Fijn, zo'n vent...

Stel je voor, je hebt net van je laatste restje spaargeld een mooi bijna nieuw autootje gekocht. Hij staat nog maar een dag of wat voor je huis te glimmen en dan komt je man langs met een grote zaag en verwilderde blik in zijn ogen. Voor je het weet liggen alle deuren aan de binnenkant open, en - na wat gemopper en getier- heeft hij dan toch ook nog het dashboard klein gekregen...

Slik.

Maar na nog wat meer gemopper en getier, wat informatie opzoeken, even bellen, en uiteindelijk dat ene onmisbare miniscule onderdeeltje weer uit de prullenbak(!) gevist te hebben ging alles dan ook weer netjes dicht. En nu kan ik met één druk op de nieuwe afstandsbediening in mijn sleutel alle deuren tegelijk open en dicht doen. En daar ben ik dan wel weer heel blij mee. Toch wel fijn, zo'n vent.

Gewoon, zondagmorgen

Oudste kwam me vanmorgen om negen uur uit mijn bed vissen: ze hadden een verrassing voor me. Op zich was ik al fijn verrast dat Papalien een uur eerder op het geroep van jongste (ikmoetpoepuh!) was afgegaan, zodat ik nog een uurtje alleen in mijn bed kon liggen dommelen. De verrassing van de kinderen was niet heel verrassend maar wel heel erg lief: een gedekte ontbijttafel.

Na het ontbijt werd er wat gelummeld, wat gewordfeud en wat geknutseld. Ieder zo zijn eigen knutsel.

Pappalien de Kuifjebootknutsel met duizend-en-een miniscule stukjes hout...

Dochter kleide mooie taartjes, ijsjes en koekjes...

En jongste schreef het pak ontbijtgranen over... 

Trotse mama

Het was een helse nacht waarin ik mezelf elke keer wakker hoestte als ik net weer in slaap gevallen was. Middenin een of andere warrige droom vloog ik dan opeens klaarwakker omhoog alsof er een bij in mijn strot zat en hoestte ik mijn longen er zo ongeveer uit. Eén van de voordelen daarvan was dat mijn wederhelft direct ophield met snurken. Wat hij zelf nogal een nadeel vond overigens, omdat hij ook ophield met slapen. En ook ik werd vanmorgen behoorlijk brak wakker door de vele onderbrekingen van mijn rem- en anderssoortige slaap.

Slaperig en brak maar vooral ook weer helemaal happy. Ik heb de kindjes - die opeens weer spontaan op tijd waren voor ontbijt en allemaal blij naar school huppelden?!- flink gezoend en geknuffeld. In de twee uurtjes vrij die ik had vanmorgen omdat ook peuter op de peuterspeelzaal gevangen zat heb ik fijn boodschapjes gedaan, schoongemaakt en opgeruimd. Dat gedoe met thee en boek op die bank, dat komt later wel weer. Lang leve de nieuwe dag.

Ik beschouw het dan ook als een godswonder en beloning voor mijn goede gedrag dat ik vandaag uitverkoren ben om een mini-wonder te mogen aanschouwen. Hoewel peuter het bewijs van de  stelling van Fermat(klik) al bijna rond heeft, moest zijn eerste spontane tekening het licht nog zien. Af en toe zet de juf op de peuterspeel hem onder druk om wat lijm op een papier te smeren en de voorgeknutselde kerstboom van een voorgeknutselde ster te voorzien, maar als het niet echt hoeft houdt hij zich er verre van, van dat gepruts met papier.

Tot vandaag. Hij opeens. Uit vrije wil.. om een stuk papier en een bruine (nee mama, niet die bjuine, die andeje bjuine!) viltstift vroeg en daarmee een... snik... ik ben zo ontroerd...dat het er ooit nog van mocht komen... snik... koppoter tekende! 

Hij vertelde er gelukkig bij wat hij precies tekende: eerst benen, dan de buik, hoofd, armen met één, twee, drie vingers, een gezicht met flink uitgevallen mond, een neusje en ogen. En oren. En toen moest ik mezelf tekenen. (Die roze ja, links. Ook knap, toch?). Goed voorbeeld doet goed volgen, dus gaf hij snel zijn poppetje ook nog een navel. Mijn verzoek om er ook nog één voor oma te tekenen werd resoluut afgewezen: zo was het wel weer genoeg. Wel heeft hij zijn naam (j o r i s) er nog boven geschreven. Wat eigenlijk ook een soort tekenen is. 

Wildbreien!!

Van de week  kwam ik toevallig op dit kruispunt, zie foto. Wat lief, wat vrolijk, ik werd er helemaal blij van. Echt serieus wildbreien dus! Hét woord van 2011 begreep ik, en wereldwijd al een stuk langer een bekend fenomeen. Tik voor de grap eens "wildbreien" in op je zoekmachine en bekijk de plaatjes. Wow!

Maar in onze wijk is het nog niet doorgedrongen, die gezelligheid. Jammer! Want het zou de saaie nieuwbouwboel zo gezellig maken. Nou wil het toeval (gelukkig bestaat dat!) dat er twee van dat soort paaltjes precies voor mijn deur zijn gezet. Eerst was ik de gemeente daar niet zo dankbaar voor omdat me dat een flinke deuk in mijn parkeerego achterbumper heeft opgeleverd, maar nu zie ik het nut er toch wel van in.

Mammalien is dus lekker aan het haken. (Wildháken mag ook, vind ik. Ik kan wel breien maar het is minder praktisch op de bank tussen al die kinderoogjes die zich steeds op een andere plek bevinden en bovendien krijg ik er een zere arm van.) Dochter begrijpt het helemaal. Ik hoorde haar van de week enthousiast tegen een vriendinnetje bij ons thuis zeggen: "Het wordt steeds kouder nu he, dus mama is een lekkere warme sjaal voor de paaltjes aan het maken!" Vriendinnetje keek even heel vreemd uit haar ogen. Misschien moet ik er t.z.t. een etiketje aan vast maken, met een korte uitleg. Zodat ook de gemiddelde burgerlijke vinexvader begrijpt waar het over gaat. 

Ekel

Hier een van de vroege werken van de (over een paar jaar toch zeker) wereldberoemde en meest toonaangevende kunstenaar van de eenentwintigste eeuw, J.o.ris van Puffelen  (Joesa, voor intimi). Al op jonge leeftijd gaf hij blijk van een zeer verfrissende kijk op kunst.

Deze abstract egel met stekels werd door de kunstenaar zelf liefkozend "Ekel" genoemd. Het stuk is privé bezit en - helaas voor de vele verzamelaars - niet te koop.

Zomaar een zonnige zondag in de herfstvakantie

Dankwoord

Dit werk kon slechts tot stand komen dankzij de steun en hulp van vele mensen.

Bijzondere dank gaat uit naar mijn leraressen, mijn moeder maar vooral ook oma L. (*)  die mij in de oertijd de fijne kneepjes steekjes van het haken (en het breien, en het borduren) hebben bijgebracht.

Dank ook aan mijn schepper voor het doorzettingsvermogen, de briljante geest, de vaardige vingers zodat ik ondanks jaren niet praktiserend te zijn geweest de draad toch zo weer op heb kunnen pakken. (**)

Vooral ook veel dank aan de site Hip Haken waarop ik uiteindelijk een patroon vond dat ik wél min of meer snapte.

Natuurlijk mag ik al die creatieve, mooie foto´s publicerende blogsters niet vergeten die mij geinspireerd hebben tot het zelf willen fabriceren van een knutsel. In het bijzonder wil ik even Fienke noemen(***) .

Tenslotte wil ik mijn kinderen en vooral mijn huisgenoot en partner bedanken voor hun niet aflatende morele steun gedurende de tijd van het project. Sorry dat ik zo ongezellig was, jullie je eigen drinken hebben moeten inschenken en de vloer nog steeds niet is gestofzogen, stofgezogen, gestofzuigd  gedweild.

Het waren twee fantastische dagen en euh twaalf mooie granny squares. Niet zo heel netjes, maar wel snel. Het lijkt verdorie het rapport van oudste wel. Maar als je hard loopt zie je het niet, was een andere wijze les van oma.

*Noot voor mijn dochter: L. is de achternaam, oma's hadden in onze tijd geen voornaam, of niet een die je gebruiken mocht als snotneusje in ieder geval)

** Geweldig leuk gevonden woordspeling, he, ik lijk zelf wel een granny. Bovendien is het niet waar, het viel me vies tegen. Gelukkig zijn de muren dik en kan manlief tegen vloeken.

*** Sorry meid, ik hoop dat ik je blogvriendinnetje mag blijven nu ik zo ongelofelijk de club van niet-knutselaars aan het verraden ben.