Waarom ik zou solliciteren, en waarom niet

Ik kan niet zeggen dat ik echt een carrièrewijf was, vroeger, daarvoor ontbrak het me aan motivatie om de "top" te willen bereiken. Ik had eigenlijk ook niet veel lol in het vakgebied en de drive naar geld.

Na mijn studie vond ik direct een baan, "gewoon" voor 40 uur per week. Iedereen feliciteerde me maar wat vond ik het een hel! Van het vrije studentenleven naar een baan op een duf kantoor waar ik 5x8 uur opgesloten zat, saaie dingen zat te doen waarvan ik helemaal niet snapte waarom ik ze moest doen. Suffe collega's en dan ook nog eens veel tijd kwijt aan reizen met het openbaar vervoer over kleine afstand...

De banen daarna ging het steeds beter. Leuker werk, fijnere collega's, beter betaald, meer uren vrij. Ik ben niet lui, houd wel van werken, maar ook van afwisseling en ben best gesteld op mijn privacy en zelfstandigheid.

En toen kwamen de kinderen. Toen mijn eerste zwangerschapsverlof voorbij was en ik voor het eerst mijn baby alléén moest laten, ging ik met tranen in mijn ogen en pijn in mijn hart weer naar mijn werk. Dat heb ik toen nog wel even volgehouden, maar begon me steeds meer te realiseren dat ik die dikke auto en wat salaris graag inruilen voor meer tijd met/voor mijn kind.

Na elk kind ging ik minder werken, tot het ergens in het eerste jaar van de jongste helemaal ophield. Met werken buitenshuis, dan he, met salaris en arbeidscontract. Ik hoef velen van jullie vast niet te vertellen dat thuisblijfmama's met drie kleine kinderen eigenlijk nooit vrij zijn.

En nu zijn de kinderen zijn opeens zomaar 13, 10 en 6. En worden wat zelfstandiger. (En aan de andere kant hebben ze me nu soms juist harder nodig dan ooit. En wil ik maar wat graag bij ze zijn.)

Opeens was daar een berichtje van een oud-collega. Ze hadden een vacature. Of ik??

In eerste instantie dacht ik: leuk! Even wég van hier, laat iemand anders even alle shit opruimen. Zowel de viezigheid in mijn doucheputje als de opvoedhobbels die ik momenteel tegenkom en die vooral op het bordje van de thuisblijfmoeder lijken te liggen. Aan de andere kant: als ik er niet ben, wie doet het dan? Man is gewend dat hij zich vooral op zijn betaalde werk focust. Hij hoeft zich niet in bochten te wringen om op bepaalde tijd kinderen weg te brengen of op te halen van scholen of bso's. Laat staan midden op de dag naar de logopediste te moeten of naar judoles.  Het zal een flinke aanpassing worden als ik opeens niet meer beschikbaar ben voor dat soort gedoe. Bso inschakelen, huiswerkbegeleiding misschien, oudste twee nog meer alleen laten. Werkster inhuren. Het gaat namelijk om een heuse baan, niet al te ver weg, maar niet voor minder dan 4 dagen per week. Poe.

En kán ik het nog wel? Zelfvertrouwen is mijn sterkste punt niet. Qua techniek loop ik een beetje achter inmiddels. Aan de andere kant, de organisatie ken ik prima, weet wat ze daar doen. En die nieuwe tool, die heb ik vast in mum van tijd onder de knie.

Ik heb lang getwijfeld. Kan ik? Zal ik? Vier dagen mezelf afbeulen? Werd ik stiekem niet knettergek van die appels knauwende collega's, teveel mensen op te weinig vierkante meter kantoor? De zeurpieten, de nietsnutten, de vrouwonvriendelijke interim? Een echt sociaal kantoorbeest ben ik nooit geweest.

Ik app pappalien, die ergens op een vliegveld zit, zakenreisje voor zijn baas, of ik zal solliciteren. Zijn reactie: "Waarom? Daar heb je toch helemaal geen tijd voor." Ik dacht dat hij graag meer geld zou zien, maar kennelijk is hij toch blij met de ondersteuning die moeder de huismanager hem biedt. Knoop dit keer even doorgehakt.

Het kerstkaartendillema

Eén van de reacties hieronder bezorgde me zomaar een nieuw blogonderwerp. Het dilemma: to kerstkaart or not to kerstkaart. Stuur je iedereen, niemand, of alleen lekker kneuterig: mensen die jou ook een kaartje sturen?!

Vorig jaar was ik er uit: flauwekul, die kerstkaarten, geldverspilling. De beste wensen sturen leken me net zo'n verplichting en inhoudsloos als de rest van de kerst. Dus we stuurden niet. Op een paar bejaarden na waar ik dacht echt niet onderuit te kunnen en een paar waar de kinderen graag iets naar wilden sturen.  Nee dus. Geen kerstkaarten. Doen we niet meer.

En toen werd E. ziek. E. was er één uit de categorie "soms heb je veel contact, soms zie je elkaar maanden niet, maar de vriendschap zit toch wel goed en dat je om elkaar geeft weet je toch wel". Maar ja, drukdrukdruk met je eigen lullige leventje: de was moet nog gedaan en de kinderen hebben volgende week vakantie, eerst even een nieuwe winterjas kopen. Dat soort excuses, je kent ze vast wel. Maar toen werd hij ziek, en toen was hij dood. En had ik spijt van dat kinderachtige gedoe om géén kaartjes met de beste wensen gestuurd te hebben. Niet dat ik denk dat mijn allerbeste wensen voor 2011 het verloop van dat jaar ingrijpend veranderd zouden hebben- zo ver rijkt mijn macht nu ook weer niet. Maar ik bedacht me wel dat het eigenlijk stom is dat je niet veel vaker gewoon even kort iemand laat weten dat je aan hem/haar denkt en om hem/haar geeft.


Er gebeurden nog wat meer dingen, en zo zat anti-kerst Mammalien middenin de herfst opeens in soort van warme kerstzweren, eh sferen. Vol van de gedachte dat er wat meer liefde en begrip zouden moeten zijn op de wereld, minder geweld en oorlog en ziekte. En ik besloot dus, middenin de herfst, dat het dit jaar wél kerstkaarten zouden worden. Met een persoonlijk tintje. Het blogje erover staat nog steeds in het klad, het is er nooit uitgekomen. De kaarten wel. Die liggen op tafel klaar om geschreven te worden.

De foto voorop was snel gevonden, een werkelijk engelachtige foto van de kinderen. Omdat ze echt voor mij groot geluk en liefde vertegenwoordigen, omdat ze serieus echt van elkaar houden, omdat dat op die foto -die per ongeluk ook nog eens door een echt fotograaf gemaakt is- ook zo duidelijk naar voren komt.

Op de achterkant van de kaart staat een bijna schaamteloos groot logo van de Kankerbestrijding - het Goede Doel waar een flink percentage van de kosten voor die kaart naar toe gaat. Niet omdat ik vind dat iedereen moet weten dat of welke goede doelen ik steun, maar wie weet inspireert het de medemens om zelf ook wat te geven...

Dus. Dit jaar is het een vette JA, wij sturen kaartjes.

Snowboots en de kansberekening

Mijn ouders hebben toegang tot bronnen waar ik verre van blijf meestal niet mee in aanraking kom: ze lezen het huis-aan-huis-blad, hebben een abonnement op het landelijk sensatieblad dat onlangs onze regionale krant heeft overgenomen de krant, en vooral mijn moeder heeft wisselende contacten met buiten in het wild los lopende bejaarden. Dat levert vaak nuttige informatie op die ze maar wat graag met mij willen delen. Zoals het nieuws dat de spruitjes bij de super in de aanbieding zijn, dat je een gratis cd van Bassie de Clown Gaat Solo krijgt als je vijfentwintig zegeltjes uitknipt en opplakt - nadat je vijfentwintig niet te vreten pakken chickentonight hebt moeten kopen - of wanneer Sinterklaas precies aankomt in ons durp. Soms is het echt wel nuttig ja. 


Van de week wisten ze ook te melden dat er een héle strenge winter aankomt. Ik vraag me af welke bron daar zijn hand voor in het vuur durft te steken, maar goed. Wat ik me nog veel harder afvraag is of ik toch maar niet drie paar snowbootsjes en sneeuwbroekjes moet gaan kopen. Handschoenen en sleetjes heb ik wel. Maar snowboots? Eigenlijk ben ik daar aan het begin van de winter meestal te gierig voor: als het niet gaat sneeuwen heb je toch weer geld uitgegeven voor niets, want het jaar erop past de boel geheid niet meer natuurlijk. Gaat het wél sneeuwen, dan ben je te laat, is alles uitverkocht of als je geluk hebt nog voor over-de-top prijzen verkrijgbaar. Vorig jaar, toen de hele wijk hele dagen druk aan het spelen was in de sneeuw waren mijn kinderen na vijf minuten met koude natte voeten en benen weer binnen om vervolgens heel zielig vanaf de verwarming voor het raam de sneeuwpret van anderen te volgen. Terwijl ik het internet afspeurde naar het laatste paar laarsjes en een waterdichte broek.

Dus. Gelukkig heb ik bronnen waar mijn ouders weer helemaal niets van weten: medebloggers, wat denken jullie?

Down

Mammalien is lekker bezig maar niet heus. Ik lijk alleen maar stomme dingen(*) te doen. Vooral niet expres maar wel zonder nadenken (ik lijk oudste zoon wel) sloop ik dingen en beledig ik mensen. Ik heb al een paar keer sorry gezegd, maar daar los je ook niet zomaar alles mee op. En nou heb ben ik zelf ook een beetje down.

Dochter wilde vandaag liever door papa naar school worden gebracht. Peuter wil niet zonder luier op het potje. Er groeien overal haren waar ik ze niet wil, en mijn nieuwe ontharingscreme heeft na vier-en-een-half uur intrekken nog steeds geen effect. Niet op de ongewenste haargroei tenminste. En last but absoluut not least: mijn haar zit ook al weken stom.

Conclusie: ik ben een stomme geblondeerde ouwe taart. Die taarten waar ik altijd zo op scheld. Ken je ze? Meer (aangetrouwd) geld dan hersencellen, een te ouwe kop voor die vergeelde uitgedroogde geblondeerde haarbos, een zogenaamd hippe bril en natuurlijk een hele grote donkere zonnebril met strasssteentjes in dat haar. En veel make-up zodat hun vel lekker afsteekt. Ze rijden in een te hoge, te grote auto maar zijn geen rijbewijs waardig.

Zucht.

Wie kan mij ont-taarten?

(*) Nee, niet geschikt voor publicatie

Het vlees is zwak

Een nieuw jaar, goede voornemens enzo. Was het doel vorig jaar "afvallen" en de weg ernaar toe minder eten, dit jaar focus ik me geloof ik op "afgevallen blijven" en vooral gezond(er) eten. Want een flauw bordje avondeten voor de helft laten staan en dan 's avonds een zak van die dry roasted borrelnoten - liefst paprikasmaak- wegwerken, dat is natuurlijk ook weer niet echt zoals het hoort. Maar ja, het is zo lekker he, en het vlees is zwak.

Wat me op het tweede punt brengt. Vinden jullie het nou ook niet zielig voor al die kipjes en die varkentjes? In Ariadone vond ik een medestander. Dat plaatje, dat deed het hem. En de tekst ook. Tijd voor besluiten. Eigenlijk zou ik wel vegetarisch willen, denk ik, geloof ik. Soms. Een beetje.

Kijk, kip, dat is eenvoudig. Daar griezel ik al jaren van. Man is er dol op, maar ik ben altijd de hele maaltijd bezig de stukjes kip uit mijn bami te vissen en op zijn bord neer te gooien. Kip eruit, eitje erin, opgelost.

Verder ben ik tegenwoordig best al wel een matige vleeseter. Af en toe een leverpasteitje op brood, een miniscuul rundervinkje, dat vind ik dan wel weer lekker. Of een toastje met filet americain, een frikandel speciaal, oma's gehaktballen??? Hmmmm. Eigenlijk toch wel lekker. En slap als ik ben vergeet ik even het dierenleed-argument en bedenk me dat er in vlees ook wel veel voedingsstoffen zitten die een mens nodig heeft.

Tot ik het spotje over dierenleed op de radio hoor en ik mijn vers gekochte big mac met een schuldig gevoel onder mijn autostoel verstop op zoek naar de dichtsbijzijnde prullenbak. Een bezoekje aan de kinderboerderij doet zeker een week lang mijn trek in ham-kaas tosti's verdwijnen. Vlees mag lekker zijn, maar of ik dieren wil eten, dat weet ik nog zo net niet.

Dus heb ik inkopen gedaan deze week. Een koelkast vol met vis en vleesvervangers, voor mij en mijn familie. De slappe voorgebakken brokken kibbeling gisteravond waren niet te vreten. De zogenaamde vegetarische hamburgers de dag ervoor smaakten naar schoenzolen. Al sinds mijn puberteit heb ik een enorme tofu-fobie, dus dat gaat het ook niet worden. Vanavond proberen we de kaassouflés.

En morgen, dan staat er waarschijnlijk weer een lekker mals biefstukje op het programma. Van de scharrelslager. Kan ik er weer een week tegen.