donderdag 3 oktober 2013

En nú even sociaal doen graag!

We hebben hier regelmatig vriendjes en vriendinnetjes over de vloer van de oudste twee, meestal regelen ze dat zelf op school en nemen het betreffende kind dan direct mee uit school naar huis. Echt veel gespeeld in de straat zelf wordt er niet, dus de kans dat ze zomaar een kind in het wild tegenkomen en dan ook nog met ze spelen wil is niet zo groot.

Jongste wil nog geen speelafspraakjes. Bij hem is het vooral wat we aan toevallig voorbijkomende kleuters tegenkomen in de speeltuin, en natuurlijk broer en zus. In de hectiek op het schoolplein na afloop van school, als andere kindjes om hem heen allerlei speeldates proberen te regelen vraag ik wel eens of hij ook.. ben niet te beroerd om me er mee te bemoeien en er een voor hem te vangen namelijk, maar nee. Hij is er nog niet aan toe. Ook best.

En toen opeens, vanmiddag, ging de bel. Vier (buurt) kinderen sterk, twee uit zijn klas. Of jongste er ook was? Ze wilden naar de speeltuin om de hoek hier? Zijn vader en ik kirden om het hardst hoe leuk dat wel niet was, duwden jongste min of meer van de trap richting voordeur. Jongste zelf deed van schrik zijn handjes voor zijn oogjes en moest er nog eens heel erg over nadenken...  Hij capituleerde toen ik voorstelde om zelf ook mee te gaan.

Even later togen ze naar de speeltuin om de hoek hier. Jongste tussen zijn twee klasgenootjes in, de wat grotere meisjes er direct achter en ik op een klein afstandje... ik probeerde mezelf nog enigszins onzichtbaar te maken - zo'n moeder, dat is ook weer zo wat natuurlijk. Ook grote broer van tien was mee, op mijn zeer vriendelijk doch dringend verzoek, en dát bleek een gouden greep. Hij danste op zijn bekend manier vrolijk heen en weer tussen de kindertjes, maakte grapjes en fungeerde als voorbeeld, oppas en contactlijm tegelijk.

En een uurtje later waren ze klaar. Ze hebben lekker gespeeld, al valt er voor jongste zoon nog heel wat te leren op het gebied van echt sámen spelen met leeftijdsgenootjes in plaats van gewoon alleen zijn eigen ding doen. Maar hé, hij begint net, en oefening baart kunst. Nu nog een kind zien te vinden met een gemeenschappelijke interesse....

Op mijn vraag of hij de volgende keer weer met J. en C. wil spelen moest hij even nadenken: "ze zitten wel in groep 2, hoor mama!". En blijkbaar is dat toch wel een hele uitdaging voor mijn groep 1 ventje.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Wat denk jij er van?