Ik mag er dus niets over zeggen - en al helemaal geen foto's...

De betrokkene wil er niets over kwijt. Althans, IK mag er niets over vermelden. Niet op social media. Over deze blog heb ik het helemaal maar niet gehad.

En waarom mocht WimLex het eigenlijk wél, zijn eigen brugpiepende Alexia filmen en dat vervolgens naar alle mogelijke media in Nederland sturen? 

Zij zelf praat er graag en vaak over, met ons, met familie, met oude vriendinnen, met de nieuwe klasge, eh... Hm. Die nieuwe, die ze in principe dus slechts één keertje heeft ontmoet, maar de komende tijd, eh, nou ja. Die zijn niet zo heel nieuw en verrassend meer, omdat ze - digitaal als de 11 jarigen zijn tegenwoordig - op die eerste kennismaking ergens in mei al een groepsapp hebben aangemaakt en de halve zomervakantie al meer of minder nuttige informatie via whatsapp hebben uitgewisseld. En dat is eigenlijk best wel fijn lijkt me, dat haalt de spanning er een beetje af.

Zij wil dus NIET dat, wat de moeder van vriendin deed, haar foto's op facebook komt te staan met daaronder de tekst dat ze voor het eerst.. op de fiets... grmbl.. en al helemaal niet met het woord brugpiePIEEEEEP - oeps. Censuur.

Die foto is in ieder geval niet gemaakt. Maar hé, dit is mijn blog, en dat gaat onder meer over mijn emoties. Die heb je als moeder wel eens, als er een belangrijke mijlpaal heeft plaatsgevonden. Maar daar komt ze vast zelf over een aantal jaar nog wel achter.

Dus eh...

Wat wilde ik ook alweer kwijt? Ik ben trots! Op mijn mooie dochter, mijn tweede kind dat al zo groot en zelfstandig is, zo slim. Als ik je daar zie fietsen met je wapperende lange haar en nog weer langere benen dan vorige maand, helemaal zin in dit nieuwe avontuur, dan weet ik: het gaat helemaal goed komen, ik heb het volste vertrouwen in jou, jij redt het prima. Wow.

De schoonheid van de cijfertjes

Mijn vader vond het altijd machtig interessant als de kilometerteller van de auto op een "mooi" getal sprong, zoals 7777 of 9000. Bij standje 7776 drukte hij dus de achterbank op het hart héél goed op te letten, "want het gebeurt bijna". Waarop mijn moeder snoof en niet begreep wat daar nou zo boeiend aan was.

Het schijnt een beetje een mannen-ding te zijn,dat cijfergeneuzel (hoewel ik het ook wel grappig vind op zijn tijd). Ook mijn eigen man waardeert een bijzondere kilometerstand, al rijdt hij een stuk meer dan mijn vader deed, dus dan hebben we het al gauw over 212.121 in plaats van een lullige 7777. En zo heb je natuurlijk ook telefoonnummers waar je een wiskundige reeks in kunt ontdekken, of pincodes die de trouwdag van je oma weergeven.

Spannuúnd! Peuter, een nog wat beginnend maar zeer enthousiast cijferaar, kan in extase raken bij het zien van een cijfer dat hij herkent (de 1 of de 3 bijvoorbeeld) en als hij er dan ook nog bij mag tellen én springen, is het helemaal feest.

In april 2009, 3 jaar geleden was dochter 3 jaar oud en oudste zoon het dubbele, 6 jaar. En nu(*) is kleine Graaf Tel 3 jaar, dochter 6 en oudste 9. Is dat bijzonder, of wat? Het zal nooit meer gebeuren dat dochter 2x zo oud is als peuter en oudste  3x zo oud als peuter. Nog een half jaartje genieten van deze mooie drie-eenheid. En dan wordt zij 7....  Zo zie je maar, de meisjes verpesten de cijferlol toch weer als eerste.

(was gepubliceerd op 20-6-12)

En toen was de vakantie weer voorbij

De zomervakantie is omgevlogen. We hebben veel ondernomen, en veel uitgerust ook. Het was fijn. Aan de andere kant, het voelt alsof we al járen niet meer op school zijn geweest. Het ritme, op tijd naar bed en vroeg op en zo, en een beetje normaal eten, dat is er echt helemaal weg.

Dochter gaat naar groep 8. Ze is er helemaal klaar voor. Mooi opgetut stond ze al vroeg klaar, ze had veel zin in het nieuwe jaar en zin om alle kinderen en de juf weer te zien.

Jongste was minder enthousiast. "Ik wou dat het vandaag gisteren was", deelde hij mee toen hij was opgestaan. Vakantie is leuker dan school. En "in groep 1 vond ik het het fijnst", dacht hij ook nog. "daar hoef je niet te wérken en te leren". Dát heb ik snel uit zijn hoofd gepraat. In groep 1 deed hij namelijk wat andere kinderen doen als ze in groep 3 zitten: letters en cijfers, lekker sommen maken i.p.v. in de bouwhoek spelen.

Maar ik snap hem wel. Het is bere-spannend. Nieuwe school, een ánder soort school met moeilijker werk. Met nieuwe kindjes. Nieuwe vriendjes ook, hopelijk.

Even later sjokt hij toch braaf mee. Eerst naar de school van zus. "Mama, hoe komt het water in de wolken waar het uit regent?"

Toen hij eenmaal zijn nieuwe school in zicht kreeg ging de knop op. Of misschien het stoere gepantserde masker op. Ik weet niet. Hij begon te rennen en was als eerste bij de deur. De directeur kreeg een hand en bijna overdreven brede glimlach. En óf hij er zin in had! In het lokaal verderop stond de juf wat handjes te schudden. Zoon maakt zich groot, kijkt haar aan en verkondigt op luide toon: "Zo. Ik ben er."

Even later neem ik maar afscheid. Er lopen nog wat ouders te drentelen, maar hij zit al aan een zelf uitgezocht tafeltje geconcentreerd een puzzeltje te doen. Ja dág mam.

Mam mag naar huis. Genoeg te doen daar, gelukkig. Anders zou ik me er nog maar zenuwachtig over gaan maken...

Je zou er bijna zenuwachtig van worden

Mijn schoonmoeder kreeg altijd last van eczeem als één van de dochters of schoondochters zwanger was, vertelt mijn man altijd. De spanning moet er ergens uit, zeg maar. En blijkbaar is het soms zenuwslopender  als je meeleeft met een ander dan als je zelf iets hebt.

Mijn afgelopen week was ook nogal heftig, meeleef-technisch en organisatorisch gesproken. (Geen eczeem hier, en wat voor idiote klachten ik wél van de spanning krijg omdat ik mijn mooie hoofdje al van tevoren breek over wat er mogelijk allemaal kan gaan gebeuren, daar zal ik jullie verder niet mee lastig vallen.)

Zo was daar natuurlijk maandag het afscheid op de peuterspeelzaal voor peuter, emotioneel voor hem en voor mama-mutserige-lien. Dinsdag mocht hij wennen op school. Het is een stoer jong, en hij laat er niet veel van merken, maar natuurlijk was dat best wel eng, dat onbekende, nieuwe kinderen, nieuwe juf, nieuwe regels.

Ik mocht er even bijblijven, daarna mocht ik mijn moeder begeleiden naar de afspraak met de cardioloog in het ziekenhuis. De afspraak was zo gepland dat de beste man maar een klein beetje mocht uitlopen als ik nog op tijd op school wilde verschijnen om mijn kind op te halen. Een behoorlijke uitdaging dus. En zit je normaal al een beetje te knijpen wat zo'n specialist je zal gaan vertellen, nu was nog de stress van de klok er ook bij. Gelukkig ging het qua tijd nét goed en joeg mijn moeder met lekkende hartkleppen en al  mij na afloop door de ziekenhuisgangen terug naar de auto om nog nét op tijd weer op school te verschijnen (waar de juf vervolgens de tijd vergeten was en op haar dooie akkertje met alle kindjes op het schoolplein aan het spelen was terwijl ze allang weer in de klas had moeten zitten voor de pauze...)

De dag er op samen met pappalien mijn autootje opgehaald. Op zich niet zo heel spannend  (het is maar geld en materieel gedoe) en ook wel leuk, maar toch was ik blij dat hij er bij was en dat alles was gelukt met de deal. Geen gezeik meer, alles goed geregeld. Klaar. (Nou ja, bijna klaar, inmiddels ligt autootje open met al zijn ingewanden er uit omdat man er nog wat elektrieke deurvergrendeling met afstandsbediening aan het inbouwen is... )

Toen was het donderdag, tweede wendag. In zijn afwezigheid mocht ik aan de bak voor school - omdat ik me ooit in een vlaag van verstandsverbijstering heb aangemeld als klassenouder moest ik nu samen met een andere moeder het juffen feest van komende week voorbereiden... Vrijdag relatieve rust (op alle normale huishoudelijke activteiten na, het halen brengen van de andere kinderen van naar school en sport en vriendjes en spelen thuis). Zaterdag het grote feest van zijn vierde verjaardag.

Terwijl ik langzaam weer adem begon te halen dat deze week voorbij was, kwamen bij hem zaterdagnacht de emoties er een beetje uit. Werd er veel gedroomd en werd mama wakker gebruld. Zondag was hij moe, tussen de drukke buien door. En ook vannacht heeft hij weer flink gedroomd. Maar vanmorgen liep hij tussen broer en zus in vrolijk naar school en hij ging keurig op een stoeltje in de klas zitten wachten tot de juf begon. Zwaaide vrolijk naar me en leek al helemaal gewend. Mooi.

Nou nog even dat ellendige juffen feest op school en dan kan ik jullie vertellen hoe het is om in alle rust alleen thuis te zijn. Als ik snel blog red ik dat nét voor de meivakantie begint!

Sprongetjesdag

Het was echt sprongetjesdag gisteren. Niet alleen was hij opeens zo lekker sociaal bezig, hij klom beter dan dat ik van hem gewend was en was minder bang. En 's middags liet hij wederom mijn mond openvallen door gewoon te gaan lezen?!

Mooi he, hoe dat met die ontwikkeling gaat. Leefde hij de dag ervoor nog in een zee van losse letters, gisteren viel het kwartje en voegde hij de letters samen tot woorden. Hij koos zelf een loco boekje en ging gewoon woordjes bij plaatjes leggen. En een kwartiertje later wist hij ook losse woordjes zomaar te lezen die ik opschreef. Ik schreef v - i -s en hij maakte er vis van! Ik schreef het woord oma, de namen van broer en zus, het woordje rok en sok, bil en (hetmoetleukblijven) poep... het kwartje is nu echt gevallen, hij leest!

Mooi net op tijd voor hij dinsdag voor het eerst op school mag gaan wennen.

Hij heeft een vriendin

B. heeft ook drie kinderen, ze heeft ze steeds net een paar maandjes later gebaard dan ik die van mij. Ze woont om de hoek en de kinderen zitten op dezelfde school, de oudste twee zelfs in dezelfde klas. Die jongens zijn vriendjes, onze twee middelste zijn vriendinnetjes. Niet meer dan logisch dat we ook de jongste twee proberen te koppelen? Vandaag deden we samen met de peuters een ochtendje ballenbak.

En het wonder geschiedde, mijn peuter heeft ontdekt dat het eigenlijk heel leuk is om een vriendje(*) te hebben. Een vriendinnetje zelfs, in dit geval. Sámen gingen ze van de glijbaan, sámen naar de trampolines. Ze riepen voortdurend elkaars naam en volgden elkaar overal. Hij weet zelfs na een lange dag nog hoe ze heet. Zo'n goede relatie heeft hij de afgelopen anderhalf jaar op de peuterspeel nog niet gehad met een van de andere kinderen. Blijkbaar is het kwartje gevallen.


(*) vriendje = iemand van je éigen leeftijd die niet over je probeert te moederen en die niet per definitie doet wat jij wilt omdat je toevallig het kleine broertje bent

Op avontuur

Kleine katjes worden groot. Eind van deze maand worden Nappie en Fientje één jaar. Groot genoeg, hoopten we, om niet meer overal in gaan zitten of zomaar onder auto's lopen... De eerste dag mooie dag van het jaar dat wij met zijn vijfjes in de tuin zouden gaan zitten mochten de poezen ook. Vanmiddag was het zover.

De tuindeuren stonden open. Terwijl Pappalien en ik op onze stoeltjes van het zonnetje zaten te genieten waren de oudste twee kinderen erg hun best aan het doen de poezels met lieve woordjes en geluidjes uit hun vertrouwde hol te lokken. Ik weet niet waarom ik het afgelopen jaar zo panisch  heb geroepen dat die deur dicht moest, want van zomaar naar buiten glippen was natuurlijk geen sprake...

Stoere Nap kwam uiteindelijk als eerste. Koppie naar buiten, beetje ruiken, beetje voelen met één pootje. Na kennismaking met een heus spinnenweb vloog hij alweer naar binnen. Maar niet voor lang, de vogeltjes floten, het avontuur lonkte. Stapje voor stapje verkende hij de tuin, en dook onder de heg door naar de buren. "Buurjongen, doe heel zachtjes met die voetbal, want Nap is nog een beetje bang", waarschuwde oudste.

Fientje is niet zo'n heldin, maar ook zij heeft de stap de tuin in gewaagd. Ze kwam het door broer Nap uit elkaar gerukte spinnenweb tegenkwam. En toen Nap zelf. Even neuzen, en samen verder. Langs de plantjes, de auto, zelfs even bij de buren.

Toen Fien het avontuurlijke buiten allang had ingeruild voor een paar hapjes kattenbrok en een lekker warm plekje op de zachte bank liep Nap nog altijd buiten te schumen. Vliegjes, geblaf, plantjes... er was zoveel te zien! En opeens stond hij tegenover een zwart-met-witte kater die zijn loopje zo door onze tuin heeft. Wat zeg ik, door Náp zijn tuin. Na wat miezerig gemekker en gemauw en veel stoere lichaamstaal was het uiteindelijk toch onze Nap die zich liet imponeren en zich terugtrok op veiliger terrein. En toen hebben we de deur naar de vrijheid weer lekker even dicht gegooid. Maar ik ga ervan uit dat Zwartwitje de volgende keer maar beter een tuintje om kan lopen.

Decennium

Vandaag - om 21.12 - ben ik tien jaar moeder. Tis me wat. Maar nog belangrijker, vandaag is deze kleine grote held tien jaar geworden! Feest dus. Al tien jaar en hopelijk nog vele jaren erbij.

Feestje

Nét terug van een zeer geslaagd kinderfeestje van oudste zoon. Acht drukke (bijna) tien jarige jongens en een meisje (niet zomaar ééntje, een hele stoere zevenjarige die gewoon met de grote jongens meedeed!)  Een goede reden om alleen wat foto's te plaatsen en geen leuke teksten meer te verzinnen dacht ik zo.

Welterusten!

Tuigjes aan, helmpjes op en instructie

Oefenen op het oefentereintje

Het echte klimwerk op grote hoogte

En naar beneden glijden! 

Melktandjes

Eén losse tand verdween afgelopen weekend in de wildwaterbaan en nooit meer teruggevonden. Ondanks stoere duikpogingen van de gebroeders (zie vorig logje).

Eén losse tand is er gisteren door een overenthousiast veterstrikkende broer (oeps, sorry) uitgeslagen.

Eén losse tand is er net met het eten mee naar binnen verdwenen.

Het wordt steeds leger in de mond van dochter. Maar het tandendoosje wordt er niet voller van.

23 november 2011

Kijk, dat vind ik nou ook: 1968, the year that changed the world. Al was het maar omdat ik toen ter wereld kwam. Op de vroege ochtend van de 23e november om precies te zijn. Met enige hulp van de huisarts, want ook al was ik nog maar een acht maands zwak scharminkel, mijn moeder was er ook niet al te best aan toe. En de huisarts had in december andere plannen, denk ik. 

Dus als ik me niet vergis ben ik vandaag jarig. Ik zou zeggen, neem allemaal een lekker drankje uit eigen koelkast, koop vandaag op weg naar je eigen huis gerust wat gebakjes bij die luxe banketbakker. En als ze thuis met opgetrokken wenkbrauwen zitten, zeg maar dat het vanwege Mammalien's verjaardag is. Dat is maar één keer per jaar, dus dan kan het best.

En dan natuurlijk cadeautjes. Ik ben ik een gulle bui, jullie mogen allemaal een wens doen. Als het een materiële is, zorg er dan voor dat je wel genoeg geld op je bankrekening hebt staan, of kijk je lief eens extra lief aan, maar dan ben ik ook niet de beroerdste en mag je het wat mij betreft gewoon kopen zonder dat je mij hoort zeuren over slechte smaak of het nut van consuminderen. Hoewel andere, niet materiële wensen, natuurlijk eigenlijk veel leuker zijn. Ik zal mijn best doen om mee te duimen dat ze uitkomen. Wel even hier melden graag, dat zou zomaar kunnen schelen in de kans dat je wens uitkomt bovendien ben ik gewoon vreselijk nieuwsgierig.

Het peuterasiel

Time flies when you're having fun. Zo heb je een verse baby op je buik liggen, en zo wordt hij opgeroepen om aan de grote boze buitenwereld die peuterspeelzaal heet te beginnen....

Vandaag belden ze. Peuter, die middenin de herfstvakantie de leeftijd van twee-en-een-half bereikt, zou ná de herfstvakantie voor het eerst mogen komen. Echterendemaar, staat er nou net die dag een uitje op het programma. Een uitje? Wow! Ze doen daar écht wat! Leuk! En de juf bleek ook nog inzicht in de tere kinderziel te hebben. Een uitje op de eerste dag leek haar een vreemd en verwarrend begin en nodigde ons uit dan maar eerder te komen, de week vóór de herfstvakantie dus al. Hij zou dan beter snappen hoe een normale dag op het peuterasiel er uit ziet en zo alvast een beetje wennen. En mama ook, ook wennen. Ze dacht het er zo hard achteraan dat het bijna te horen was. Eigenlijk was het een leuk gesprek met wat volgens mij een hele leuke kindvriendelijke juf is (en dat is weer eens wat anders, zie logje van laatst)

Het moment waar ik al máánden naar uitkijk omdat ik ook wel eens even snel iets wil doen zónder peuterpuberend getreuzel is daar. Veel te snel natuurlijk, de schrik slaat me om mijn moederhart. Wat moet dit arme onschuldige weerloze schaapje zo helemaal alleen zonder mama? Met de lijmpot het haar van de andere kinderen bewerken, de neuzen van zijn schoenen verslijten op de autootjes en heel boos NEE roepen als het hem niet zint, vermoed ik. En vooral onderzoeken, veel lol maken en de andere kinderen opstoken om ook veel lol te maken, dat weet ik wel. Maar, maar ... pffffffffffffffff. Mijn baby-ventje.... 



Wat moet ik zonder hém?! Help!! Wie vangt mij nu op, die twee dagdelen in de week?

Groep 3

Twee jaar geleden, zoon ging naar groep 3 (*). Dat was even wat anders dan torens bouwen en eierdozen knippen, er moest worden gewerkt! Aan een tafeltje zitten (stil zitten, een tijdje op dezelfde plek) en opdracht x uit het taalboekje doen. Voordat zoon eindelijk aan zijn tafeltje zat, zijn potloden bij elkaar had, het juiste boek had gevonden, de juiste bladzijde, weer op zoek naar een werkschrift en een gum en oja-laat-ik-eens-kijken-of-het-potlood-van-mijn-buurman-net-zo-ver-door-de-klas-kan-vliegen-als-zijn-gummetje... Twintig minuten verder en nog niets gedaan. Dat heeft ongeveer de hele groep 3 en een deel van 4 geduurd. En dan heb ik het nog niet over de vergeten gymtassen en de schoolbekers die in de verkeerde tas terug werden gestopt.

Ik vond het niet zo gek, het is een jongen, he. Zijn vader heeft het ook, en in de klas zie ik het bij andere jongens ook. Typisch jongensding. Nee, dan dochter, met haar olifantengeheugen. Ze is zo alert op haar omgeving, ze vindt het geweldig om taakjes te doen. Zij gaat dat stukken netter en vooral georganiseerder aanpakken. En haar vriendinnetjes ook.

Dacht ik.

Dochter zit inmiddels een week in groep 3. Dat is spannend, en stoer, en heel leuk. Maar toch best lastig. Ook voor meisjes die stiekum al wel kunnen lezen. De gymtas is al één keer vergeten, en de broodtrommels hangen aan de kapstok i.p.v. in de daarvoor bestemde bakken. En raad eens wat ik zag toen ik even mee mocht kijken hoe ze zelfstandig in de klas aan het "werk" gingen aan het begin van de ochtend? Juist. Een kip zonder kop met de kleren van mijn dochter aan. Ze kan niet op haar stoel blijven zitten. Heeft ze eindelijk haar rekenboek gevonden blijkt het potlood weer weg, heeft ze haar potlood terug is er geen schriftje om de antwoorden in te schrijven. Ze hipt enthousiast heen en weer tussen vriendinnetjes, kasten, kapstokjes en hangt ondersteboven achterstevoren op een tafeltje. En de rest van de groep 3-ers lijkt het ook maar ingewikkeld te vinden, opeens helemaal alleen je eigen taakjes plannen en organiseren.

Toen ik na afloop nog even naar zoon (groep 5 inmiddels) ging kijken zat hij netjes aan zijn tafel, boek met werkboek op de juiste bladzijde voor zijn neus, rustig sommen te maken. Uiteindelijk leren ze het bljkbaar toch.

(*) voor mensen van mijn generatie, de 1e klas van de lagere school, de klas waarin het kleuteren is afgelopen en er gelezen en gerekend moet gaan worden! Hoewel de kleuters van tegenwoordig de letters al leren lang voordat ze in groep 3 komen..

Zindelijkheid (wat hij wil)

Zindelijkheid is een issue in huize Mammalien, deze zomer. En dan met name met betrekking tot jongste. Ik begon op vakantiedag één vrolijk zijn luier uit te trekken en een potje achter zijn kontje aan te dragen. De oudste twee plakten bij elke goedgeplaatste druppel sticker na sticker na sticker voor zichzelf voor hem. Het ging top. Maar na een paar goede pogingen verslapte zijn euh... (hoe heet die spier?!) ... aandacht. En Pappalien had in zijn vakantie geen zin om voortdurend op te letten noch om te dweilen. Dus toen hadden we even pauze.

Sinds kort begint peuter zelf. 's Ochtends als ik hem uit zijn ledikantje haal staat hij me glunderend op te wachten: "mama, alles uittesooid!!" Inderdaad, alles ligt buiten zijn bed. Zijn knuffels, zijn dekens, en ook zijn luier. En NEE, hij wil géén schone luier en géén onderbroek. Met blote billen en schoon shirt aan gaan we beneden op zoek naar ontbijt, het potje zet ik in de buurt. "Niet op de bank plassen he, niet op de vloer", vertel ik voor de zekerheid nog maar eens. Nee, niet plassen. Hij snapt het. "Op het potje plassen, he?!" wijs ik hem op de juiste handelswijze. "Nee, mama, niet potje!". Maar ook "nee, niet luier". En geen onderbroek.

En ik moet zeggen, het blijft droog. Kurkdroog. Alsof hij een depend slip heeft ingeslikt. Na drie en een halve week is er nog steeds niets. Behalve dat ik me daar wat zenuwachtig bij gaan voelen, wil ik eindelijk ook wel weer eens wat boodschappen doen. Dus... Ik gooi een flinke driedubbele appelsap in zijn o-zo-fijn-drinkende babyfles(*) en geef hem een luier aan en een lange broek.

En dan ineens komt hij naar me toe. "Ik wil WEL een onderbroek". Zie hier. Over de luier, over de broek, maakt het uit. Het is wel een hele mooie. En inderdaad, hij wilde ook wel een sok. Eén.

Jongste en de taalontwikkeling

Peuter had (i.t.t. broer en zus) tot voor zijn tweede jaar eh, niet zo'n hele uitgebreide woordenschat. Op één hand te tellen zeg maar. Verstaan deed hij alles, maar praten nauwelijks, laat staan verstáánbaar praten. Natuurlijk hoefde dat ook niet, want met een broer en zus die nog genoeg geduld hebben om hardop te raden wat je precies wilt en het vervolgens direct te gaan halen heb je ook niet zoveel woorden nodig.

Maar sinds zijn tweede verjaardag gaat het in een sneltreinvaart. De g en de r zijn nog lastig, maar hij ligt er niet wakker van. Zo zit hij op de achterbank van de auto alles te benoemen (sele auto, blauw auto, jode auto, boom, sele auto, jode auto, Mijne(*) blote buik, jode auto) en telt hij vrolijk mee. Roep 'acht' en hij antwoordt met 'negen'. Het tellen van drie kuikentjes in een boekje gaat ook lekker: 'één, vier, één'.

Niet alleen verdubbelt zijn woordenschat elke dag, ook de zinsopbouw verbetert nogal. De inhoud van de gesprekken die we hebben gaat wel vaak over hetzelfde, namelijk de eisen en wensen van Zijne Doorluchtigheid. Vorige maand bijvoorbeeld:

- Josa puzzel hebbe! (het vingertje wijst omhoog, bovenop de kast ligt een aantal puzzeldozen)
- Natuurlijk mag dat. Welke puzzel? Bob de Bouwer?
- Nee, Bouwer, Nee. Josa pjinsessenpuzzel, jaaa.

De pjinsessenpuzzel is dan wel joze en erg meisjesachtig, maar heeft wel twee keer twintig stukjes. En dat is stoer. Bovendien, achter elke zin een nee of een ja laten horen maakt alleen maar extra duidelijk wat je nu eigenlijk wel of niet wilt.

Vandaag ging het al wat beschaafder, taaltechnisch gesproken dan. Papa zappt een rondje langs wat tv programma's en vanuit de kinderstoel klinkt een verontwaardigd en zeer gedecideerd:

- NEE,  dat - wil - ik - niet. Ik wil babyvee.

Nou, dat vind ik best een mooie zin, met ik en niet enzo. Al is die T in baby-TV nog spoorloos, en zijn papa en ik baby-tv meer dan beu, de zin kan er prima mee door voor een ventje van twee jaar en drie maanden. Hij is in ieder geval verder dan Einstein, die scheen er vier jaar over te hebben gedaan voor hij een beetje ging praten.

(*) oudste

Geslaagd!

Hoera!!! Na een schooljaar lang mopperen over schoolzwemmen, een gat op négen meter van de kant af waar je onder water naar toe moet zwemmen, veel geploeter met het regenjack door het water en eigenlijk moeiteloos allerlei speciale verrichtingen is het C diploma op zak. Ik weet het nu helemaal zeker, hij is een held! En hij kan zwemmen.

Zus is reuze trots op haar broer en deelt sowieso graag mee in wat voor feestvreugde dan ook, zie foto. Al zag ze er na een uur stilzitten op de tribune als een gestoomde garnaal uit en voelde ze zich ook zo. Goed volgehouden meissie!

Hij heeft nu drie keer zoveel (zwem)diploma's als papa. Mama is op de een of andere manier nog wel tot B gekomen (maar dat was in de tijd dat je gewoon met je ogen dicht mocht zwemmen en de borstcrawl niet tot de verplichte slagen behoorde), wij halen oudste niet meer in qua zwemprestaties. Nu is de uitdaging voor zus en broertje...

Leerzaam logje

De oudste, die werd goed gepusht om maar snel slim en groot te worden. We keken de eerste woordjes uit zijn mond en moedigden hem flink aan bij alle klim- en klauterpartijen die hij deed op weg naar zijn eerste stapjes.

De tweede, die mocht het iets rustiger aan doen. Wij hadden inmiddels ontdekt dat baby's ook wel eens slaap nodig hebben, en dan liefst een paar keer per dag, boven in hun eigen bedje in het eigen kamertje. (En eigenlijk was dat ook best fijn voor ons als ouders.) Maar ook bij haar hebben we niet stilgezeten. Ze heeft alle tafels uit haar hoofd moeten leren van ons. Ze kreeg pianolessen van Wibi S, zat op klassiek ballet en las Plato in het Oud Grieks. En dat alles ruim voor haar eerste verjaardag. Wij vinden dat nou eenmaal belangrijk, dat je een kind wat meegeeft, zeg maar.

En de jongste gaat zeker ook heel veel van ons leren, zeker weten. Maar pas als hij er aan toe is, nu nog niet. Toch? Mijn jongste, mijn babymannetje is dan wel vorige maand twee geworden, maar het is mijn hoofd nog niet opgekomen om het met hem over zoiets ingewikkelds als kleuren te hebben bijvoorbeeld. Eerst maar eens verstaanbaar leren praten, dacht ik zo.

Dus vorige maand wees hij blij naar een blokje en noemde daarbij de kleur. Seel. Of soen, jood en blaaaaaauuuw, die kent hij ook. Manlief wist van niks, oudste twee hadden het niet gedaan, maar oma bekende. Dat had ze hem geleerd toen hij daar even was laatst. O, echt? Tjee.

Maar wat flikt mijn baby peuter me van de week? Aan tafel zit hij een beetje met zijn vinger ergens in te prikken en te mompelen: "ter", "kant", "hoek"... Wazegtienouw? Ik kijk eens goed, hij prikt zijn vingertje in een lineaaltje waar vormpjes uit zijn gesneden. VIERkant? Ster? DRIEhoek? Wow... En hij wijst ze nog goed ook.

Papa wist van niks, de oudsten wisten van niks en dit keer was oma ook onschuldig. Zou mijn baby peuter nou gewoon stiekum mijn oude wiskundeboeken uit de kast hebben getrokken? (Trok hij het potje maar met net zo veel enthousiasme uit de kast!)

Het is me wat. De ontwikkeling van kinderen in het algemeen en die van mijn eigen kinderen in het bijzonder. Boeiend, leuk om te zien, fijn dat ze groeien en leren. Maar eh, Q,tje, lieve baby vent van me, de laatste baby mag nooit té snel groot worden hoor, daar hebben moeders soms een beetje moeite mee...

Dreumes wordt peuter

Dreumes is vandaag officieel een peuter geworden. Wat vliegt de tijd! Twee jaar geleden blogde papa nog met het grote nieuws dat de kleine man geboren was. Toen had ik fijn weer zo'n lief klein hulpeloos stukje vlees in mijn armen, dat lekker dronk en sliep en dronk en sliep, en lachte af en toe, en me met zijn mooie blauwe ogen aankeek...

Inmiddels zijn we twee jaar verder en kan ik echt met goed fatsoen niet meer verkopen dat mijn jongste nog een lief en hulpeloos baby'tje is. Hij barst uit zijn wiegje, weigert nog steeds de borst, wil niet meer gedragen worden maar zelluf de trap af of de autostoel in kruipen. 

Hij is nog steeds lief hoor, zeker weten. Roept de hele dag "kluffel" en "kusje" en als je weggaat krijg je ook echt op zijn initiatief een zoen. Of een "doegie" (wie heeft mijn kind "doegie" geleerd?!?) Maar ook is hij ondeugend, en eigenwijs, ondernemend en lekker druk. Hij puzzelt als een vierjarige en rent zo hard als zijn kleine pootjes hem kunnen dragen. Hij gooit zijn eigen vieze luiers in de prullenbak. En "nee" en "zelluf" horen we ook vaak ja. Een echte peuter dus.

En we zijn dol op hem. Ik, papa en ook niet te vergeten broer en zus. Na de eerste kennismaking twee jaar geleden:

... zijn ze eigenlijk gelijk al de grootste vrienden geworden. Geen jaloezie, ze vinden alles leuk wat hij doet. Ze zijn allebei gek op het kleine broertje en dat is wederzijds. (En de oudste zijn ook gek op elkaar, dus deze mama mag kan haar handjes dichtknijpen!)

Gefeliciteerd mijn lieve grote dreumes-af, peuterman, flappensteijn,

drakendoder-in-opleiding, Q., Peer, Joohsza!

En namens zus vast het volgende liedje:

(Omdat ze zo moet lachen elke keer als

ze het zingt geef ik nu vast de tekst, dan kan jij het zometeen beter verstaan)

Wel gefeliciteerd,

met je neus omgekeerd,

met je oren achterstevoren,

wel gefeliciteerd

Over Dreumes En De Nederlandsche Taal

De kleine drakendoder noemt zichzelf nu ook min of meer bij zijn naam: Joza. Zo schattig! Zag hij voorheen iets wat hij wilde hebben of doen was het "ook!" maar nu roept hij "Joza, JOZA!" en drukt zijn lijfje vooruit in de richting van het leuks of het lekkers wat hij op het oog heeft.

Als moeder word je voortdurend een spiegel voorgehouden. Stapt zoon naar buiten is het eerste wat hij zegt "sjooooo". Blijkbaar is "zooo" mama's stopwoordje als we klaar zijn om aan iets nieuws te gaan beginnen. Hoe irritant! En het tweede wat hij zegt als hij de wind op zijn neusje voelt: "Koud! Koud he!" Zelfs gisteren, toen iedereen in zonder jas met korte mouwen liep. Heeft ie ook van mij, ben ik bang.

En wat te denken van "sit"? Als ik weer eens ruzie met mijn  versnellingbak heb (hij wil vaak niet in zijn achteruit) hoor ik vanaf de achterbank eerst wat klakken met zijn tong en dan roept hij blij "sit, sit!". Hmh. Ik hoop dat de kinderbescherming niet meeleest. En dat hij zich zo op het consultatiebureau tot de nette helft van zijn woordenschat weet te beperken.

Ook een leuke was laatst okut-okut-okut-okut... Maar voor ik me alweer begon te schamen over zoveel slechte voorbeelden zag ik hem met de grote plastic krokodil sjouwen. Best een moeilijk woord, krokodil.

* Een korte update, we waren net op het CB en Joza zei vooral NEE. Maar met veel overtuiging, dat wel.

The Ministry of Silly Walks

Alweer ruim 10 maanden is mijn jongste liefde. Hij zit op handen en knietjes, maar zodra hij vooruit wil schuift hij nog steeds op zijn buik. Wel met een flinke vaart overigens, dus je moet er snel bijzijn om te zorgen dat zijn vingers niet in het stopcontact verdwijnen en hij de stekkers niet uit de computert trekt (en gelijk heeft ie, computerweesje dat hij is...).

Hij is (nog) niet bang voor vreemden, maar wil het liefst dat mama de hele dag bij hem is. Zodra ik mijn hielen licht (ik moet ook wel eens plassen!) brult hij alsof zijn wereld instort. Zodra ik weer terug ben komt hij met een grote grijns op zijn bekkie naar me toe getijgerd om zich vervolgens aan mijn haren en tepels op te trekken tot hij rechtop staat. En als hij dan staat, en ik hem stevig bij de oksels heb, dan wil hij stappen. Héle gróte stappen. Een kruising tussen een Russische soldaat en John Cleese, zeg maar. En och, wat is het schattig....