donderdag 10 oktober 2013

Het lag dus niet aan mij

Pappalien ging dochter uit school halen. Niet alleen dochter maar ook een vriendinnetje, zo bleek. Prima, altijd leuk. Tot ik zag wie het was. O. Zij. Daar heb ik al eens een blogje over geschreven. En dat was niet positief.

Na de boterham ("Ik wil niet", riep het kind. "Maar dan krijg je ook geen snoep zo", waarschuwde ik vast, wijs geworden na de vorige ervaring. "Dan wil ik wel. Met pindakaas en hagelslag. Een wit bolletje.")... Na de boterham dus, moest ik even weg. Pappalien paste op. En het eerste dat hij verzuchtte toen ik na een uurtje weer terugkwam was : "Wat een k-kind. Die komt er nooit meer in."

Waarop hij me precies vertelde wat mij de vorige keer ook al zo dwars zat. Ze luistert niet, niet naar ons en niet naar dochter, doet alleen waar ze zin in heeft. Overal door het huis rennen, met andermans (in dit geval kleuters) speelgoed gooien, onaardig praten over andere kinderen, geen overleg, vals spelen bij spelletjes...

Zo fijn dat ik niet die lastige zeikmoeder ben maar dat Pappalien, die toch niet de moeilijkste is, precies dezelfde ervaringen had. Nog anderhalf uur, dan wordt ze hopelijk opgehaald. En dan komt ze er de eerstkomende honderd jaar niet meer in.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Wat denk jij er van?