Speelafspraakjes

Zoon belt met vriendje, hij heeft zin in een speelafspraakje. Vriendje is echter al met een ander bekend ventje uit de straat aan het spelen, en zoon kon daar ook wel heen dachten ze. Een tijdje later zie ik ze, met zijn drietjes op het grasveld aan de overkant van de weg aan het voetballen. Leuk!

Nog weer een uurtje later bellen ze bij ons aan, met rode koude neuzen. Of ze binnen mogen spelen. Op de een of andere manier hebben niet alle vriendjes een binnen, denk ik dan, daarvoor wordt altijd ons huis uitgezocht. Maar ik zwaai de deur open en ze gooien mijn hal vol met schoenen en jassen. We hebben inmiddels zes kinderen in huis waarvan de helft van mezelf. De meisjes doen iets meisjesachtigs op dochters kamer, lekker rustig. De jongens amuseren zich ook prima, maar hebben geweren, pijltjes en heel veel ruimte nodig. Mijn ruimte, en die van peuter. We worden er een beetje zenuwachtig van, maar goed, dat zeg je dan ook weer niet zo snel als goede gastvrouw.

Aan het einde van de middag wordt eerst vriendje en dan het andere ventje opgehaald. Volgende keer komt hij maar weer bij ons hoor, zegt zijn moeder, wijzend op zoon. Dan mogen ze best weer buiten voetballen!

Ik weet nog steeds niet of het een grapje was, dat genereuze aanbod.