Dit keer is het de beurt aan oom L., weer die kutziekte. Wel een respectabele leeftijd, maar natuurlijk altijd te vroeg. Dapper en bijna net zo vrolijk en grappig als voorheen, maar vooral met de grootste zorgen voor zijn demente vrouw gaat hij zijn einde nu heel snel tegemoet. Ik vind het zo rot. Voor hem, zijn vrouw, mijn ouders die gisteren afscheid hebben genomen. En voor mezelf. Want hoe kan ik anders dan weer heel veel denken aan dat andere afscheid, nog niet zo heel lang geleden.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
-
Binnenkort moeten we weer trakteren op school. Géén cupcakes! riep hij geschrokken, op één van mijn voorstellen. Niet dat hij ze niet lust. ... -
Het was een hobbelige reis, en zo'n jute zak is behoorlijk klein en kriebelig. Maar het was het waard. Wat is het hier fantastisch zeg. ... -
Mijn grote kleine man, mijn baby-die-nu-officieel-een-dreumesje is, Q.tje, drakendoder, lief kereltje is vandaag één jaar geworden!! En dan ...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Laat maar horen!