De Boyfriend Tag

Kijk, dit vond ik wel een leuk 'stokje'. Pappalien mocht vragen beantwoorden over mij:

1. Ze zit voor de tv, waar kijkt ze naar?\

Hij: Een leuke serie op Netflixx. Of naar iets dat de kinderen aangezet hebben. 

2.  Noem iets wat ze niet lust.

Hij: Spruitjes. Gember. Kip (haha). 

3.  Jullie zijn uit eten, wat bestelt ze te drinken?

Hij: Glaasje rode wijn. Of water. Of bier. 

4. Wat is haar schoenmaat?

Hij: 41

Ik: NEE! Fout! Dat was je vorige relatie... Ik heb een beschaafde maat 40. 

5. Als ze spullen zou verzamelen, wat zou dat dan zijn?

Hij: Pff. Kunst? 

Ik: even uitleggen dat hij hier de über-verzamelaar is en ik eigenlijk helemaal niet. Zonde van de ruimte in huis. Als ik dan toch heel veel ruimte en geld zou hebben en iets moets gaan verzamelen, dan is kunst wel een goeie ja. Glazen objecten, schilderijen, beeldhouwwerk. 

Ik houd wel van het bewaren van spulletjes met herinneringen. Foto's (lekker makkelijk op te slaan op de hard-disk) maar ook heb ik nog wat dozen met schriftjes en babykleertjes en dat soort spul.

6. Wat is haar favoriete broodje?

Hij: Brie. 

Ik: lekker ja. Nog vaker kies ik tonijn of zalm. Of een kroketje...

7. Noem iets wat ze elke dag zou eten als het kon.

Hij: Chinees? 

Ik: uhm, ok. Chocola was ook een goed antwoord geweest, maar dat moesten we maar niet doen in het kader van de slanke gezonde lijn... 

8. Wat is haar favoriete ontbijtje?

Hij: Iets lichts. Havermout, cracker, beschuit, yoghurt, niks. 

Ik: Licht en snel, zijn de voorwaarden inderdaad. De laatste tijd inderdaad magere yoghurt met banaan. Lekker!

9. Wat is haar favoriete muziek?

Hij: Verschillend. Dingen als Lenny Cravitz, REM en Red Hot Chili Peppers zijn altijd ok. 

10. Wat is haar favoriete sportteam?

Hij: Geen.

11. Welke kleur hebben haar ogen?

Hij: Blauw 

Ik: Op zich correct. Had op een wat mooiere omschrijving gehoopt.... ;-) 

12. Wat doe jij, waarvan ze zou willen dat je het niet doet?

Hij: Soms stiekem een peukje roken. 

13. Waar is ze geboren?

Hij: Utrecht 

14. Je bakt een taart voor haar verjaardag, wat is haar favoriet?

Hij: Tom Pouce, Chipolata,

Ik: Géén chipolata, bah. Een moorkop of appelbol daarentegen... of een lekker stuk cheesecake met saus.

15. Wat voor sporten heeft ze allemaal gedaan?

Hij: Tennis, badminton, fitness. 

16. Wat zou ze uren kunnen doen?

Hij: Lezen, puzzelen.

Ik: Het is waar, daar kan ik wel enorm de tijd in kwijtraken. Maar echt spannend kom ik zo niet over, wel? 

17. Wat voor een uniek talent heeft ze?

Hij: Vele. Ze maakt ons elke dag blij. 

18. Hoelang zijn jullie al samen?

Hij: 20 jaar. 

Ik: het is maar wanneer je begint te tellen, maar deze reken ik ook goed. Tijd voor een bruiloft!

30 vragen - 30. De laatste

Leef elke dag alsof het je laatste is, roepen ze soms. Geen idee wat ik daarmee moet, dacht ik als puber dan. Ook de bekende vraag "wat zou je doen als het je laatste dag is vandaag?" heb ik altijd een moeilijke gevonden. Een sigaret opsteken, roept mijn man die (zeer bewust) al honderd jaar niet meer rookt. Bah, ik hou niet van roken. En verder weet ik het niet. Zou ik uit de band springen, iets doen waarvan ik de consequenties toch niet meer onder ogen hoef te zien, doorgaan met de dagelijkse strijk, of gewoon helemaal niks meer doen en wachten tot de zon uitgaat? En die andere vraag, hoe zou je leven als je wist dat je juist het eeuwige leven had?

Laatst werd ik er weer eens opgedrukt, op de eindigheid van het bestaan(*). Een beetje triest aan de ene kant, maar ook wel weer heel mooi. Want het deed me me goed beseffen wat ik heb, het maakte me (nog meer) aan het relativeren, aan het nadenken over wat nu écht belangrijk is in het leven.Tegenstrijdig genoeg kreeg ik er juist meer geduld van. De rest van de dag was ik meer dan anders nog gelukkig, blij dat ik leef, genietend van alle hele gewone maar o zo mooie dingen om me heen.

(*) het gaat met mij goed hoor -  voor jullie gaan denken dat mammalien op zeer korte termijn vanaf de eeuwige jachtvelden door moet gaan bloggen

30 vragen - 29. Mijn ambities

Dat was altijd één van de door mij meest gehate vragen tijdens sollicitatie-achtige gesprekken. Wat zijn je ambities?! Nou eh, gewoon, zo snel mogelijk de loterij winnen en stoppen met dit soort werk? Dat zeg je dan weer niet natuurlijk. Zeker niet als je baas dreigend naast je zit te wachten op een briljant antwoord en je potentiele nieuwe opdrachtgever in het driedelig donkerblauw blakend van ambitie en liefde voor zijn vak tegenover je. Waar zie je jezelf over vijf jaar? Ook al geen idee, ik kijk niet verder dan volgende week, hooguit volgende maand. Ik wacht wel wat er op mijn pad komt. Ik ben niet zo'n carriere meisje die persé over tien jaar een adviseursfunctie in het management wil hebben. 

Nu achteraf denk ik, misschien lag het niet aan mijn gebrek aan ambitie, maar aan het vak zelf. Zo veel zin in it had ik niet meer. Of aan de kantoorcultuur. Die haantjes in pakken die zo graag de baas over elkaar spelen, liever een vlotte babbel dan kennis van zaken. Mijn gebrek aan zelfvertrouwen.

Wat ik wil? Ik vind het heerlijk om te werken, dingen te produceren. Ik kan me helemaal verliezen in even lekker bezig zijn, of het nu onkruid trekken is of een stukje schrijven, de keuken poetsen, een ingenieus stukje software programmeren, visitekaartjes ontwerpen.... Het eigen baas zijn bevalt ook prima.

Ondertussen ben ik ook nog moeder. En hoewel opvoeden soms wat frustrerender en moeilijker werk is en minder snel resultaten geeft dan zeg euh, onkruid trekken, is het natuurlijk wel mijn allergrootste ambitie om dat goed te doen. Mijn kinderen op te zien groeien tot evenwichtige en verstandige, weldenkende vriendelijke mensen, die goed zijn voor zichzelf en de wereld om hen heen. En als ik daarnaast ook nog wat geld weet bij te verdienen met het maken van wat websites, dan is dat mooi meegenomen.

30 vragen - 28. Iets dat ik mis

Vraag 28 van de 30 vragen challenge gaat over "iets dat ik mis".

Balgevoel, een super-marathon-loop-conditie, een platte strakke buik. Een beige legging. Lekker zittende schoenen met hakjes (zoals ik die vroeger altijd in overvloed had). Geduld. Assertiviteit, moed, sociale vaardigheden. Een man met lieveheersbeestjes-tattoo.

Ach. Je kunt niet alles hebben. Echt missen is toch iets anders. Ik heb gelukkig mijn beide ouders nog, ik mis slechts één enkele kies en de rest van mijn lijf zit nog stevig en goed functionerend op zijn plek. Eigenlijk heb ik geen klagen.

Maar als ik dan toch iets moet noemen, dan mis ik soms mijn vrijheid. Sinds ik mijn baan heb opgezegd is de hoeveelheid vrijheid aan de ene kant behoorlijk toegenomen, maar aan de andere kant ook weer wat beperkt. Mijn collega's hingen tenminste niet aan mijn benen als ik naar de wc wilde. Aan de andere kant kan ik nu urenlang in de speeltuin in het zonnetje gaan zitten zonder dat er iemand boos op me wordt. Ik heb geen spijt, ik mis mijn oude baan ook niet. Het is echt heerlijk om zo veel bij je kinderen te kunnen zijn, je overal mee te bemoeien en alles mee te mogen meebeleven (eh alles?!)  Maar soms zou ik willen dat ik wat tijd voor mezelf had. Gewoon eens even helemaal alléén te zijn. Naar mijn eigen gedachten kunnen luisteren zonder dat er iemand doorheen tettert. En ook eens lekker even heel erg produktief te zijn. Ongeacht wat ik dan produceer, in je eentje gaat dat altijd het beste.

Dus eigenlijk weet ik al wat ik mis. Een flexibele oppas voor drie kinderen (met af en toe nog wat vriendjes erbij) die haalt, brengt, speelt, vermaakt, goede opvoedtips heeft, zich nergens mee bemoeit, ze tussendoor wat sportiviteit bijbrengt, zelf niet te veel kost en mij niet in de weg zit. Iemand?

30 vragen - 27. Mijn favoriete plek

Mijn favoriete plek. Vanmorgen bij de zwemles de plek achter het raam, waar ik goed uitzicht heb op de prestaties van dochter. Mijn favoriete collega-zwemmoeder naast me, gezellig.

Vanmiddag samen met vriendin N. in de stad. Dachten we even een goed plekje te hebben gevonden op een terrasje in de zon... viel de lunchkaart wat tegen. Toen bleek ons favoriete plekje van die dag dus toch een vijftig meter verderop te liggen. Ook in de zon, aan het water, maar dan met wat tapas voor onze neusjes en een overheerlijke cheesecake mét ijs toe.

Eenmaal thuis betrapte ik papalien op mijn favoriete plekje op de veranda: een heerlijke luie stoel, in het zonnetje, met uitzicht op natuur en wat van de lente genietende wandelaars. Gelukkig waren vandaag alle plekjes daar in de tuin eigenlijk wel goed dus hij mocht blijven liggen.

Als de kindertjes zo in bed liggen ga ik even vanaf de rookstoel op de zolderkamer genieten van de mooie luchten en wie weet de zonsondergang.  Daarna ga ik onderuit op de bank, in mijn favoriete hoekje. Man ernaast, benen op de tafel, uitzicht op de tv.

En tot slot vandaag zal ik één van mijn meest favoriete favoriete-plekjes opzoeken. Weinig uitzicht (tenzij je de billen van man meetelt)... maar zoooo heerlijk warm en zacht, lekker fris ruikend naar mammalien naar pasgewassen beddegoed... Heerlijk. Er gaat toch niets boven je eigen bed.

30 vragen - 26 Mijn angsten

Ik ben een beetje een schijterig poepertje, een bangerik. Er hoeft maar iemand met veel overtuiging BOE te roepen en ik ren al weg. Films of boeken daarentegen, spoken, voodoo, onzin, daar krijg je mij niet bang mee, zo nuchter ben ik wel. Dat wil niet zeggen dat al mijn angsten even reeel zijn.

Neem nou zo'n hond. Zo'n lieve zachte knuffelige hond. Heel vertederend op plaatjes, maar in het wild loop ik er toch een straatje voor om. Soms een paar stapjes opzij (als ze netjes opgevoed en aangelijnd zijn) en soms een halve wijk (als ik hardloop en de hond eruit ziet of hij dat sneller kan dan ik, wat voor de meeste honden overigens wel geldt). Vooral van die enthousiaste exemplaren, die hard blaffen en hoog tegen je opspringen, daar heb ik het niet zo op. Ook houd ik niet zo van die stoer uitziende spierbundel honden met zo'n chagerijnige kop, meestal met een even chagerijnig baasje erbij. Of van die honden die alleen maar heel hard beginnen te lachen als het vrouwtje weer een nieuw bevel naar ze schreeuwt. Nee, laat maar.

Meestal vinden de baasjes van zo'n mormel het trouwens helemaal niet leuk als ik me vol afgrijzen afwend en de andere kant op sprint. En dat snap ik wel, want ik heb ook liever dat mensen vol vertedering naar mijn kindjes kijken dan dat ze bang voor ze zijn. Als ik ze uitlaat (meestal mogen ze los lopen) en we komen onderweg mensen tegen roep ik ook altijd van te voren al "ze doen niks hoor". Maar toch heb ik liever niet dat iedereen ze zomaar aait.

30 vragen - 25. Een eerste keer

Een eerste keer is vaak spannend, nieuw. Een eerste keer heeft altijd iets speciaals, vind ik. Zo onbevooroordeeld en open als je die eerste keer bent word je nooit meer. De keren erop is de lichte spanning voor het onbekende er niet meer, maar dat wil niet zeggen dat het persé leuker is. Ik bedoel, als je wéét wat er gebeurt tijdens een bevalling sta je toch minder hard te springen dan die eerste keer, niet?

De eerste keer op een nieuwe zakelijke opdracht,een eerste eigen huisje, de eerste keer serieuze sex, de eerste keer dat je met je handen in je haar zit omdat je je eigen kind niet begrijpt. Een eerste blog, een eerste ziekenhuisopname, de eerste rijles. Soms doe je iets voor de eerste keer en weet je zeker dat er nooit een volgende keer zal komen (de eindeloze rit op die knokige k*t kameel dwars door de Egyptische woestijn, 1996)

Een eerste schooldag. Van allebei de schoolgaande kinderen weet ik het nog goed. Hoewel van mijn eerste kind beter dan van mijn tweede, simpelweg omdat dat ook mijn eerste schooldag als moeder was (en elke juf kan je vertellen, o,o, wat vinden die moeders dat moeilijk!)

De eerste schooldag van mezelf weet ik ook nog heel goed. De tweede ben ik kwijt, net als de meeste daarna, maar die eerste heeft indruk achtergelaten. Ik zie mezelf nog in de klas zitten, ik moest de letter B van BOOM overtrekken en inkleuren geloof ik. De juf deed heel gewichtig, het was allemaal heel belangrijk dat we het goed leerden. Ik stonk erin en dacht "O God, als ik dat maar kán". Dat gevoel dat ik toen had, dat weet ik nog goed. (Toen daarna vrij snel bleek dat ik het prima kon ben ik tot de conclusie gekomen dat juffen niet zo moeten overdrijven en heb ik het voor de rest van mijn schoolcarriere opgegeven om erg op te letten of al te zeer mijn best te doen.)

30 vragen - 24. Iets waar ik van moet wenen

Ik ben eigenlijk niet zo'n janksmoel. Behalve om de serieuze dingen waar iedereen om weent, eh huilt: moord en brand, droefenis in de persoonlijke sfeer. Verder huil ik eigenlijk niet zo vaak. Hoewel de laatste paar jaar wel weer meer dan vroeger, ik weet niet waarom. Soms is het gewoon net allemaal even te veel, ben ik moe, en dan is het vaak die spreekwoordelijke druppel. Een niet opgeruimde kamer, een botte opmerking, dat verdmde speelhuis met te lage deuropening een pak melk dat ik op mijn tenen laat vallen...

In de zwangerschap, toen veranderde het opeens, mijn huilgedrag. En in de kraamtijd! Ik weet nog de eerste week van mijn eerste kind. Ik was (voor mijn doen) een emotioneel wrak. Hoe blij ik ook echt met mijn baby was (de roze wolk bestaat echt!), het was toch wel pittig. Een zware bevalling, zo'n hoopje gillend hongerig vlees zonder gebruiksaanwijzing, verpleegkundigen die beweerden dat er vanzelf wel een keer melk uit mijn borsten zou gaan stromen. En vermoeid lijf vol hormonen  en een vermoeide man (...) die af en toe per ongeluk een onvriendelijke opmerkingen over baby's maakte en hop, dan begon ik weer. Gelukkig heb je dan de hormonen om de schuld te geven, en eigenlijk ging het direct na het vertrek van de in mijn persoonlijke ruimte zittende betweter kraamhulp stukken beter.

Huilen om een boek of film, van die lekker luchtige traantjes, die heb ik wel hoor. Als ik alleen ben laat ik ze lopen, maar in gezelschap probeer ik me toch groot te houden. Slikken, wegvegen, haren los en flink het gezicht bedekken, haha. Stom he.

En tot slot huil ik ook nog wel eens gewoon van geluk, ontroering en trots als ik mijn kinderen weer een grote stap zie maken, iets moois zie doen.

Jullie?

30 vragen - 23. Iets waar ik blij van word

Er is veel waar ik blij van word, maar één belangrijke is "warmte". Niet te warm, maar koud, daar houd ik helemaal niet van. Warmte dus. Een andere is "zon". En de combinatie van die twee is helemaal om blij van te worden. Buiten in het zonnetje met de zon op mijn gezicht, of 's zomers in de schaduw van de felle zon. En 's winters is er echt niets fijner dan mezelf opkrullen om precies in die ene warme zonnestraal te gaan liggen die door het raam komt vallen en dan langzaam weg te doezelen. Puur geluk.

30 vragen - 22. Iets waar ik overstuur van raak

Tijd voor een volgende in de rij "30 vragen". Overstuur. Waar raak ik overstuur van? Overstuur, dat zijn toch van die hysterische vrouwen die heel hard gillen, rondjes rennen en met hun armen zwaaien, hun haren uittrekken. Dat soort? Tegenwoordig zie ik veel meisjes en vrouwen heel hard met hun handen voor hun gezicht wapperen als er bijna traantjes in hun ogen komen. Dat is hip, blijkbaar, overgewaaid uit Amerika denk ik. Maar dat terzijde.

Noch dat handen wapperen, nog dat gillen en haren trekken doe ik aan. Ik zal het wel verkeerd begrepen hebben. Ik zoek het gewoon even op. Wat zegt de Wikipedia?

Overstuur is een technische term om het stuurgedrag bij auto's uit te drukken.

Overstuur treedt op als de maximale grip van de achterbanden wordt overschreden. De auto glijdt als het ware over de achterbanden naar de buitenkant van de bocht. Het effect is dat de achterkant van de auto de voorkant dreigt in te halen, wat in het extreme geval kan resulteren in een spin.

Ah! Maar dat herken ik wel. Ooit werkte ik in het verre Apeldoorn. Ik vond dat ver, een uur rijden enkele reis. In het begin was het leuk, lekker in het autootje van de zaak lange stukken (hard) rijden, maar op een dag begon het toch wat te vervelen. En dan pruts je eens wat aan je cd speler, je gaapt eens, je droomt lekker weg. En doe je dat allemaal tegelijk middenin de bocht die de A28 met de A1 verbindt, dan zie je die witte paaltjes op je afkomen en trek je daarop heel hard aan je stuur... dan raak je dus wel eens overstuur. Heel apart als je auto opeens een eigen wil blijkt te hebben. Best wel even schrikken.

Ik had geluk dat er net even geen andere auto's reden op dat stukje, want ik stond redelijk scheef op de weg stil, vlak voor zo'n paaltje. Geen deukje in de auto. Wel in mijn iets te grote vertrouwen in mijn stuurkunst. Het was een leermomentje, zullen we maar zeggen.

30 vragen - 21. Mijn favoriete eten

Sushi!! Heerlijk, maar krijg ik bijna nooit. Serveren ze niet in de vinexklei hier. Geitenkaas met spek en honing. Bastognekoeken, lasagne, pindasaus met nasi erbij, borrelnootjes, stokbrood met kruidenboter, wraps met wat voor vulling dan ook, zowel warm als koud, broodje brie, ciabatta met tonijnsalade, peppaco's, chocola, chocola, CHOCOLA, ananas, brood, babi pangang, caramelvla, witte bonen in tomatensaus, warme appelbollen, magere yoghurt, ovenschotel op z'n engels met gehakt en aardappels, tompouce, tortilla's, tiramisu, dame blanche, spritskoeken.

30 vragen - 20. Deze maand

Deze maand zag ik de bolletjes die dochter geplant heeft boven de grond komen! Ik ben heel benieuwd wat het is, want dat vergeet ik altijd. Ze zijn gekocht aan de deur voor het een of andere goede doel, en dochter heeft ze geplant in de voortuin, zoon in de achtertuin. Ik word er altijd helemaal blij van, die eerste tekenen van nieuw leven. Fluitende vogeltjes, het wordt steeds eerder licht, de hemel valt toch niet op ons hoofd en alles gaat goed komen!

Mijn favoriete tv programma (en over waarheid in blogjes)

In mijn vorige blog, gisteren, dinsdag, beweerde ik een zak noten te hebben weggeschranst die eigenlijk bedoeld was voor man en mij bij ons favoriete tv programma die avond. Emma vroeg welk programma dat dan was.

Allereerst een bekentenis. Ik weet eigenlijk niet hoe jullie dat doen, maar euh... hoe eerlijk ik in real life ook ben, mijn blogs zijn niet helemaal honderd procent betrouwbare verslagen van de werkelijkheid. Het is een weblog, geen prive dagboek. De grote lijnen kloppen wel, maar verder veroorloof ik me wat dichterlijke vrijheden. Of dachten jullie echt dat mijn babyjaguar ( http://mamma-lien.blogspot.com/2011/01/30-vragen-12-de-inhoud-van-mijn-handtas_29.html) moest plassen?
Soms overdrijf ik wat, soms wijzig ik persoonsgegevens of gebeurtenissen waar dat verder niet belangrijk is voor het verhaal en wel voor de privacy. (Zo wordt de judoles een dansles, de buurvrouw noem ik mijn tante, of andersom. Niet altijd natuurlijk, maar soms voelt dat fijner. Namen zet ik nooit volluit of ander vervals ik ze. Mijn kinderen heten geen Roos en Janick. En Quintijn alleen een beetje.) Tijdsaanduidingen als gisteren of vandaag moet je maar helemaal niet serieus nemen. Dit blogje dat vandaag vroeg gepubliceerd is was trouwens gisteravond geschreven.

En het ligt ook een beetje aan het onderwerp. Over mijn bevalling zal ik niets verzinnen, over de 30-vragen challenge doe ik wat minder moeilijk. Een vraag als "Waar ik spijt van heb" was een lastige vraag. Het korte antwoord is: van niks.Niks bijzonders. Maar daar heb ik wel drie lange blogs aan gewijd. En alle drie weer ge-delete. De eerste bestond voornamelijk uit open deuren, de tweede was heel serieus en leverde me een hoop zelfinzicht op maar was toch wat prive, en de derde begon met een opsomming van onbelangrijke maar herkenbare dingen waar iedereen wel eens spijt van heeft. Zoals opmerkingen waarvan je direct na het uitspreken het gevoel hebt door de grond te willen zakken. Of als je er na het zwemmen achter komt dat je geen droge onderbroek hebt ingepakt... dat soort dingen. De eerste uit de rij was, inderdaad ja, de zak borrelnoten die lekker is tót hij op is en je de rest van de middag met een misselijk makend borrelnotengevoel in je buik zit. Dat gebeurt soms wel eens als ik alleen thuis ben en er even mijn gemak van neem bij een (paar hoofdstukjes) van een goed boek. Maar (Roelien!) gelukkig niet gisterochtend voor tienen al. Het kan trouwens ook met een pak bastognekoeken gebeuren. Of sate-pretzels. Dat boek, dat hoort er wel altijd bij.

En dan Emma, het interesseert jou natuurlijk niet waar precies die zak borrelnoten voor bestemd was, maar jij wilt gewoon weten waar wij graag samen voor gaan zitten, denk ik. Man en ik vinden allebei Boer Zoekt Vrouw erg leuk, en in die categorie ook Wie is de Mol, Peking Expres, Robinson. Verder kijk ik graag naar Labyrinth, Andere Tijden, Natgeo programma's of Holland Doc. Soms De Wereld Draait Door of Pauw&Witteman. Verder zappen we veel maar blijven zelden lang hangen bij iets. Meestal staat ook de tv wel aan terwijl ik aan het strijken of het lezen of computeren ben. Behang, zeg maar. Stom he.

En jullie?

30 vragen - 19. Waar heb ik spijt van?

Ik ben alleen thuis. Samen met Q., maar die ligt in zijn ledikantje, dus ik heb het rijk alleen. In de kast staat een zak borrelnoten me aan te staren, de favoriet van manlief. Speciaal gekocht om vanavond tijdens ons favoriete tv programma gezellig samen op de bank wat van te nemen. Want ik vind ze ook lekker.

Dus. Zak mee, ik installeer me op de bank met mijn boek. De zak gaat open. De eerste noot is geweldig... heerlijk. Ik geniet er echt van. De tweede is ook lekker. Het tweede handje ook. Pas halverwege de zak vraag ik me af of ik zal stoppen. Maar het boek is spannend, en mijn hand verdwijnt min of meer automatisch die zak in. Voor ik het weet is de zak bijna leeg. Zal ik nu stoppen dan? Ik heb toch echt geen honger meer. Maar die paar noten, die kan je natuurlijk ook niet bewaren. Ik zet dus nog even door en hop, leeg is de zak.  Een beetje vol maar voldaan gooi ik hem weg. Opgeruimd staat netjes.

Vijf minuten later klap ik mijn boek dicht. De plicht roept. Ik sta op en voel me zelf net een enorme, ietwat misselijke borrelnoot. En dan heb ik toch wel een beetje spijt...

30 vragen - 18 Mijn favoriete verjaardag

Mijn verjaardag. Vroeger, toen ik nog onder de één meter veertig was, toen was het wel leuk. Wat zeg ik, leuk? Spannend, superspannend, geweldig! Reikhalzend keek ik uit naar de dag. Wie zou er komen? Welke cadeaus zou ik krijgen? En wéér een jaar ouder worden, dat was ook geweldig,  toen!


Tegenwoordig hoef ik niet meer. De spanning van toen heeft plaatsgemaakt voor een ojee-niet-alweer gevoel. Bovendien betekent een serieus gevierde verjaardag van één van onze huisgenoten vooral veel werk. Boodschappen doen, mensen uitnodigen. Schoonmaken en opruimen, zowel de dag vóór het feest als de drie dagen erna. En op de dag zelf ben ik dan vooral bezig met hapjes, drankjes en vuile vaat. En maak ik me ondertussen zorgen of de gasten het nog een beetje naar hun zin hebben. Iedereen kent ze wel, van die feestjes waarbij je op een te kleine en te zachte bank zit, ingeklemd tussen een tetterende hypochondrisch aangelegde buurvrouw en een saaie stokdove naar jenever stinkende opa, een niet weg te werken stuk zelfgebakken taart op je bordje. Waarbij je je vooral afvraagt wat de minimale tijd is die je moet blijven zitten wil je de jarige niet al te erg beledigen.


Voor wat betreft mijn eigen verjaardag vind ik het dus wel gezegend, die vier ik niet uitgebreid. Als er iemand spontaan komt is het leuk, maar dat mag ook op dagen dat ik niet verjaar. Het ritueel van 's ochtends in bed zingen en cadeau's uitpakken met het hele gezin, dat vind ik dan wel weer heel leuk, dat houden we er in. Het enthousiasme van de kinderen (én man!), de cadeautjes die zij voor me gemaakt/uitgezocht/ingepakt hebben, geweldig om te zien. En wat me eigenlijk best beviel de vorige keer was lekker samen met man naar de sauna, niks doen, relaxen, lekker lunchen.

30 vragen - 17. Mijn favoriete herinnering

Vanmorgen werd ik in alle vroegte gewekt door een bijzonder enthousiast fluitende merel. Net onder het slaapkamerraam zat hij op een richeltje de aankomende lente te vieren. Leuk, maar waarom moet dat zo vroeg? Nadat ik de halve nacht wakker heb gelegen, peinzend over mijn volgende onderwerp in de 30 dagen challenge: "Mijn Favoriete Herinnering"...

Ik kan ze me nog goed herinneren van vroeger. De merels in onze tuin. Elk voorjaar was het weer bal. Dan werden er nesten gemaakt in de vuurdoorn en onder het dak van de schuur. En als ik naar school liep kwam ik altijd wel een paar lijkjes tegen in de poort daarachter. Uit het nest gevallen, of eruit gewipt. Lang leve de survival of the fittest. Maar zielig vond ik het wel. De vogeltjes die wat meer geluk hadden werden later op de grond door hun papa en mama gevoerd, terwijl mijn papa en mama vanaf hun tuinstoelen vertederd toekeken, vinger op hun lippen om ons tot stilte te manen.

En soms ging het dan ook nog mis. Mijn moeder vond altijd wel ergens onder een struik een piepende merelbaby die door zijn ouders in de steek was gelaten. Die werd dan meegenomen naar binnen en in de keuken in zo'n wit bakje van de chinees neergepoot. Een zacht doekje erbij, beetje suikerwater in zijn snaveltje... gepamperd en verzorgd werd 'ie. En als het lukte werd het beestje later lekker weer in de tuin losgelaten. Ging het niet goed dan werd ome Jos erbij geroepen voor een liefdevolle euthanasie. In twijfelgevallen werd Stichting Vogelopvang gebeld.

Niet alleen de merels uit de tuin werden gered. Er waren ook musjes bij de vleet. Ik herinner me een ontsnapte kanarie die we vanaf het winkelcentrum in een sjaal mee naar huis hebben genomen. En we hebben een keer een of ander gelig meesjesexemplaar gevonden waarvan mijn moeder twijfelde of hij dood was of niet. Die heeft  nog een tijdje op zijn platte rug in de gang in een vogelkooitje gelegen in afwachting van een of ander teken. En toen waren we weer rond, want laat dat nou precies de dag geweest zijn dat de lompe pukkelpuber die mij mijn eerste kus heeft bezorgd zijn opwachting maakte. En dat had toch ook wel iets weg van een dooie mus.

30 vragen - 16. Mijn eerste kus

Mijn eerste échte kus, wow. Dat was me wat. Geweldig. Ik was al maandenlang verliefd, zo verliefd als alleen pubermeisjes kunnen zijn. Op een goede dag kwam hij bij me, in mijn ouderlijk huis. Bij het afscheid in het halletje, voor de voordeur kwam hij met zijn hoofd naar me toe en ... daar gebeurde het. Ik zal jullie mijn erotisch getint verslag besparen, maar ga er maar vanuit dat we enorm hebben staan zoenen. Heerlijk. Ik trilde op mijn benen en heb nog dagen op een roze wolk gezweefd.

Waar hij me overigens weer snel afdonderde. Achteraf gezien was het natuurlijk maar goed ook, want het was zo'n gevalletje "godzijdank dat het nooit wat geworden is". En toch was het een geweldige ervaring, die eerste kus. Bijzonder.

Net zo bijzonder trouwens als de daaropvolgende eerste kussen. Van de paar serieuze relaties die ik heb gehad weet ik nog precies hoe het begon. De plaats delict, hoe het ging, wat we daarvoor hadden gedaan, wat het voor weer was...  Zo'n eerste kus is gewoon een geweldig moment. En ik hoop dat de mannelijke tegenpartijen van toen het ook allemaal nog weten. Maar mannen en dingen onthouden, daar heb ik dan weer minder goede ervaringen mee. (Nee he, jij weet het ook nog he, schat?!)

En jij? Weet jij het nog? Goede ervaringen of juist niet?

30 vragen - 15. Mijn dromen

We are such stuff

As dreams are made on; and our little life

Is rounded with a sleep.

- Shakespeare- (*)

Mooi citaat, lees ook eens hier. Persoonlijk heb ik meer met "Een schitterend Ongeluk" dan met Shakespeare. Boeiend onderwerp, vind ik. Maar dat wisten jullie al, dat ik dat vind.

Mijn dromen. Manlief droomt altijd alsof hij de held in een sf-actiefilm is, rennen, maar vooral vliegen, vechten. Ik droom heel gewoon, over hele gewone dingen. Dat ik ergens in mijn auto rijd en dan van de weg raak en in het water terecht kom. Of dat ik er na al die jaren achter kom dat ik nog een tentamen moet doen en de stof natuurlijk helemaal niet meer ken (en dan voel ik vooral die ongelofelijke weerzin om me er weer in te moeten verdiepen!). Dat ik voor de kast sta en niet weet wat ik moet aantrekken en dreig te laat te komen. Dat ik dreumes Q kwijt ben op een plek met (weer) heel veel open water. 

Al zijn mijn dromen niet spectaculair qua inhoud, ze zijn wel intens. Soms houd ik het gevoel dat ik ervan kreeg nog urenlang vast. Pas als ik aangekleed ben en naar buiten stap zakt de onrust van het dreigende gevaar uit mijn droom dan weer weg.

Sommige dromen zijn nog hardnekkiger. Ze sijpelen mijn hoofd uit en blijven in mijn kussen hangen. Wanneer ik dan 's avonds weer mijn hoofd op het kussen leg en mijn ogen dichtdoe, komt de herinnering aan de droom waar ik die ochtend mee wakker geworden ben weer in alle hevigheid terug. Zodat het lijkt alsof ik alleen even pauze heb genomen en gewoon weer verder ga met dromen.

30 vragen - 14. Mijn hobbies

Het wordt met de dag erger, die 30 vragen challenge, een vriendenboekje is er niks bij. Mijn hobbies. Weten jullie mijn favoriete kleuren eigenlijk al? Ik heb geen hobby, ik heb kinderen. Een hobby... Ik zou het liefst gelijk toegeven dat ik een laven-verzameling heb en dat ik in mijn zolderkamertje 's avonds altijd aan het spinnenwiel sta. 

Maar goed, ik ben een volgzaam schaap, eh, een doorzetter, en ik moet oppassen dat ik geen negatieve zeurlogjes schrijf, dus hier komt ie.

Eerst even spieken wat Wikipedia zegt:  Onder een hobby wordt in het algemeen een ontspannende activiteit verstaan die men in zijn vrije tijd uitoefent en die men graag doet, meestal met als doel om iets tot stand te brengen.

Ah, dat laatste, daar hou ik van. Iets tot stand brengen, dat geeft voldoening. Toch maar kantklossen dan? Met tennissen breng ik namelijk weinig tot stand. Tot stilstand soms. Meestal mezelf, maar soms als ik het geluk heb een tegenstander met zware astma of aanzienlijke ouderdomsverschijnselen te treffen dan ook nog wel eens de tegenstander. En achteraf is het meestal te gezellig met wat drankjes en hapjes om te denken dat ik wat extra conditie of spiermassa tot stand heb gebracht.

Schrijven! Dat is leuk. Bloggen, artikelen schrijven, websites maken. O, maar dat doe ik ook wel een beetje als werk, dus ook dat valt niet helemaal binnen de definitie.

In mijn vrije tijd doe ik eh... lezen, veel boeken lezen. Heerlijk. Brengt ook al niets tot stand. Slapen? Documentaires kijken op tv? Op een terrasje zitten? Filmpje kijken? Naar de schouwburg?

Vroeger, toen ik nog thuis woonde, toen produceerde ik nog wel eens wat. Ik borduurde, haakte, breide. En ik tekende ik me rot. Kon het ook nog goed ook, dat tekenen. Maar oefening baart kunst en blijkbaar ben je het ook zo weer verleerd als je het even niet meer doet, want als ik nu samen met dochter een tekening maak weet niemand wat ik getekend heb en wat van de hand van mijn vijfjarige is.

Ah, ik weet het. Tuinieren. Ik doe het graag, in mijn vrije tijd, en het brengt met een beetje goede wil wat tot stand. Ik trek hier en daar een onkruidje, verhuis wat plantjes van de voortuin naar de achtertuin of andersom, plant een paar nieuwe bloemetjes of struikjes.

En jullie? Nog leuke hobbies?

30 vragen - 13 Deze week

Deze afgelopen week:

* ben ik in de "kappersval" gelopen, maar dat las ik later pas (http://www.huisvlijt.com/2011/01/tot-welke-leeftijd-mag-je-als-vrouw-je.html )

* heeft manlief met zijn verkoudheid niet alleen zichzelf maar ook mij veel wakker gehouden 's nachts

* heeft dreumelende dreumes last van zijn drang tot zelfstandigheid en eigen wil ("NEE")  en tegelijk een vreselijke verlatingsangst waarbij mama geen minuutje/centimetertje weg mag

* heb ik weer geen NEE gezegd en kan ik nog steeds niet genoeg voor mezelf opkomen

* is me weer duidelijk geworden dat goed thuismoederen leuk maar erg hard werken is, en tegelijk de meest onderschatte en ondergewaardeerde baan in de wereld.

* dat ik na een dag sloven nog steeds niet alles van mijn zelfbedachte veel te lange to-do lijstje af heb, daar een enorm schuldgevoel van krijg en als gevolg daarvan ook weer niet lekker ontspannen kan en dus nog vermoeider en kribberiger wordt

Volgende week maar weer eens naar de sauna. Een half dagje echt helemaal niks aan mijn hoofd, hooguit wat stevige knedende handen aan mijn lijf.

PS ik schrik een beetje van de reacties hier onder, zó erg was het ook allemaal niet! Het was een vermoeiende week, en soms had ik de pest in over... Hier zeur ik dat nu even lekker van me af. Verder gaat het goed met me en waren er ook veel (veel meer) leuke dingen.