Woordeloze woensdag was het

.. gisteren op mijn blog. Geen inspiratie voor leuke plaatjes of grappig bedoelde teksten die nergens over gaan. Het bezoek 's ochtends aan vriend E. viel me zwaar. Op weg erheen was ik zenuwachtig, alsof ik een sollicitatiegesprek had. Ik was gewaarschuwd dat het niet goed met hem ging en inderdaad: hij is er beroerd aan toe en zo zag hij er ook uit. De chemo heeft niet aangeslagen, of niet genoeg in ieder geval. Wat er in bed lag was een schim van de E. die ik kende. Zo vertrouwd nog steeds, maar ook zo vreemd. Hij was suf van de medicijnen, is moe en eten lukt ook al niet meer. Over de weg terug naar huis heb ik extra lang gedaan om even helemaal alleen uit te huilen en een en ander even te verwerken (thuis bij manlief ging dat trouwens ook wel weer goed). Het is namelijk gewoon kut. Wat een klere-ziekte. Arme jongen.

En wat kan ik er aan doen? Voor E. niets meer, behalve duimen en hopen, aan hem denken. Misschien nog een keertje op bezoek als zijn conditie dat toelaat. Heel hard hopen dat mijn familie en ik gespaard blijven. En verder doneer ik maar weer eens wat geld aan het onderzoek naar kanker. Smeer ik mijn kinderen vanaf nu elke dag helemaal in met zonnebrand, tien keer per dag. Ik zelf ga hardlopen, gezond eten. Mijn naasten nog meer liefhebben, elk moment van de dag plukken. Mijn zegeningen tellen.