Gezellig met oma

Jongste zit gezellig een middagje bij oma. "Oma, jij hebt wel niet van dat leuke speelgoed, maar je bent zo lief! Ik wil nog héél lang hier blijven." Ze spelen, ze praten.

Opeens ziet oma jongste iets gevaarlijks doen waar oma's van schrikken. (Of het echt gevaarlijk was of dat oma wat sneller bang is dan zijn moeder, dat laat ik in het midden). Ze waarschuwt hem. Niet doen hoor, want anders kun je stikken.

 Hij luistert gelijk naar haar waarschuwing maar denkt er toch nog even over na. "Als je stikt ga je dood. En dat is helemaal niet zo erg, want in de hemel is het súper fijn. En God is heel lief." Oma beaamt dat, dat idee gunt ze hem graag. Maar ze legt ook uit dat het voor jonge gezonde mensen toch wel fijner is om nog even hier te blijven. Dat ze hem zo zou missen. Dat ze zelf ook nog niet wil voorlopig. "Maar oma, dan gaan we toch gewoon samen?! Dan is het helemaal super fijn!"

Laatste rustplaats

Gisteren zag ik de laatste aflevering uit de serie Licht op het Noorden, dit keer over Denemarken. Interessante serie. Aardige mensen ook, die Denen, ik zou me er wel thuis voelen. Ik had ooit bijna een heuse Deen aan de haak geslagen, toen ik nog een frisse studente was. Hij was knap, slim, bescheiden en vol humor. Maar helaas zo'n 30 centimeter te klein en bovendien zag ik er nogal tegenop, zo'n buitenlandse liefde. Wat een gedoe. Maar dat terzijde.

In het programma ging het ook even over de filosoof Ki.erkegaard. Omdat hij inmiddels al weer een tijdje overleden was maakten ze opnames bij zijn graf. Hij lag op een mooi kerkhof, middenin een park. Mensen kwamen er naar de graven (zijn graf) kijken maar ook gewoon in het park wandelen en zelfs topless zonnen. Nou ben ik niet van het topless zonnen  (na die ene keer lang geleden dat het vel van mijn tienerborstjes helemaal rood en pijnlijk was) maar zo'n begraafplaats, dat lijkt me dus wel wat. Niks geen griezelige dooie bedoening ergens in een uithoek waar je alleen tegen heug en meug komt als er een familielid of bekende aan de beurt is. Gewoon middenin de stad, de doden tussen de levenden. Beetje wandelen, beetje naar de bomen kijken, op een bankje zitten. En uiteindelijk, als het jouw tijd is, aan de andere kant, onder een mooie steen, nog steeds tussen diezelfde bomen die af en toe in bloei staan en dan weer hun blaadjes laten vallen. Dat vind ik dan wel weer wat hebben.

Een zender verderop zag ik een andere begraafplaats in het reisprogramma van b.nn, de minnares van Dali (http://nl.wikipedia.org/wiki/Gala_Diakonoff) die in haar eigen kasteel in een crypte is bijgezet. Ook wel weer fijn om in je eigen huis te liggen, denk ik dan, maar dan moet je niet in het bezit zijn van een driehoogachter huurwoninkje....  Als je je laat cremeren heb je in ieder geval wat minder ruimte nodig, pas je opeens zomaar in een lelijke vaas op de schoorsteenmantel. Ik heb ook wel eens een prachtig kunstwerk in de tuin gezien waar een echtgenoot in verwerkt was, en je schijnt ook in een ketting of ring voor de nabestaande te passen. Geen idee of dat gezellig draagt, naar een feestje.

Ik weet het eigenlijk niet, waar en hoe ik wil, zover ben ik gelukkig nog niet. Toen we hier pas woonden reed ik vaak langs een mooie rustiek klein kerkhofje, onder de bomen, met uitzicht over grote velden vol leegte en mist. Waar ik waarschijnlijk toch geen kaartje voor had kunnen reserveren omdat ik me natuurlijk niet alleen daarvoor bij een kerk ga aansluiten, maar toch. Mocht er een plekje over zijn, dan vind ik dat vast wel leuk, tzt.

Maar de grote leegte was al een tijdje niet zo leeg meer, en nu wordt ook het kerkhofje ontruimd, omdat er weer wat nieuwe tweekappers en hockeyvelden bij moeten. De doden moeten opzouten om de levenden wat meer ruimte te geven. En dat snap ik dan ook wel weer. Maar ik wil geloof ik niet weten waar al die nieuwe vinexbewoners terecht zullen komen, mocht het hun tijd zijn om het tijdelijke voor het eeuwige te verwisselen. Er was nog een plekje in de geluidswal naast de snelweg, vlak bij het ziekenhuis, waar ze zo gauw geen bouwmarkt of autoshowroom in konden krijgen, geloof ik.

Jullie al enig idee en/of voorkeur?

Van de blogwereld

Mammalien was even van de blogwereld. De echte wereld was al hectisch genoeg namelijk. Donderdag kon ik dankzij het boodschappenbriefje gastlogje van dochter nog even doen alsof, maar verder kreeg ik het niet voor elkaar om hier nog wat luchtige logjes te bakken.

Tussen het voorbereiden van het driedaagse verjaardagsfeest (zaterdag, zondag en maandagochtend) door waren er ook voorbereidingen voor de begrafenis (maandagmiddag) met alle bijbehorende emoties. Dubbel, zo dubbel allemaal. En wat een geluk dat het duivelse dilemma waar ik bang voor was, kiezen tussen E.'s begrafenis en mijn dochters kinderfeestje, niet aan de orde was. Bovendien ging het me best goed af het een en ander te scheiden in mijn hoofd. Maar nu ben ik wel helemaal compleet dubbel óp.

De begrafenis was zeer goed bezocht. Goed te zien hoe geliefd hij was. Toen iedereen eindelijk een plekje had en de eerste spreker begon vloog daar opeens iets door de grote hoge ruimte. Het maakte een paar mooie grote bogen, alsof het eens goed rond wilde kijken. Wat het was? Een vogel, een vleermuisje? Carry, meid, misschien heb je toch wel gelijk. Hoewel een cheetah beter past inderdaad, maar dat kan altijd nog natuurlijk.

En nu is het klaar, in allerlei opzichten. Natuurlijk zal ik niet van de ene op de andere dag niet verdrietig meer om hem zijn. En ik hoop nog heel lang blij te kunnen zijn voor en mee te leven met (de verjaardagsfeestjes van) dochter, maar we hoeven er nu niets meer aan te doen en kunnen het gewone dagelijkse leven weer oppakken.

Een nacht goed slapen zou fijn zijn. Dan ben ik hier morgen weer terug met een of ander verhaaltje over peuter die zijn potje niet op tijd kon bereiken of wind ik me gewoon weer een klein beetje op dat de melk ondanks de uiterste houdbaarheidsdatum van volgende week toch klonterig is. Dat lijkt me wel even spannend genoeg voorlopig. Of ik houd me aan mijn goede voornemens en ben gewoon heel Zen en praktiseer het Carpe Diem.

Dag liefie

Eerlijk, nuchter en vriendelijk voor iedereen, onverstoorbaar en zo sportief.

Rust zacht, zou ik bijna zeggen. Maar jij hebt wel genoeg gerust, dat is niets voor jou.
Als er een hemel is, dan voor jou zeker een met een mooi plekje waar je nu weer lekker kunt rennen en sporten.

Ik ben blij dat je mijn en onze vriend was.

30 day song challenge - 23. A song that you want to play at your funeral

Ben ik ook nog niet uit hoor, hoe dat moet gaan. Ik houd niet van tierelantijnen en dingen doen omdat het hoort. Ik heb gelukkig nog weinig uitvaart-ervaring, dus ik weet niet zo goed wat de laatste mode is voor mijn soort mens. Daarbij houd ik helemaal niet van afscheid nemen, niet van begrafenissen of crematies, en ik denk dat de mijne daarop geen uitzondering is. Maar of ik me daar zelf dan erg bewust van zal zijn, dat denk ik eigenlijk niet. (Dus, lieve nabestaanden, bewijs het tegendeel, maak er een geweldig iets van dat ik vanaf mijn wolk met open mond gadesla!!)

Maar goed. Als het uitvaart gedoe dan klaar is, dan wil ik wel op zo'n idylisch rustig dorpskerkhofje mijn dagen slijten, tussen de bomen en de velden. Met van die mooie witte ouwe omgevallen stenen, een paar wilde veldbloemen (en géén tuinkabouters of oerlelijke vazen)  Dat vind ik dan wel wat. Maar misschien willen mijn nabestaanden wel mijn as in hun sieraden, of is één van de kinderen later kunstenaar en wordt er een prachtig beeld gebouwd in de tuin van hun prachtige luxe villa waar ze me dan in proppen.In gedroogvriesde danwel gemummificeerde en gebalsemde of desnoods verbrande vorm.

Gelukkig heb ik nog een eeuwigheid de tijd, want ik ben nog jong en gezond. En bovendien had zoon het er van de week nog over dat hij later iets gaat uitvinden waardoor we (wij mensen, in het bijzonder hij en ik) veel ouder worden dan normaal en gewoon ook nooit meer dood gaan.