Posts tonen met het label emoties. Alle posts tonen
Posts tonen met het label emoties. Alle posts tonen

woensdag 22 juni 2016

Afscheid nemen - op zijn manier

Jongste sjokt naar school. Deze week wil hij eens niet perse als eerste binnen zijn. Doet hij bovendien wat klef aan de deur. Laat mij niet los, hangt de clown uit. Ook thuis, vooral 's avonds voor het slapen gaan is hij ánders. Lijkt bij tijd en wijle enorm veel energie te hebben maar weet duidelijk niet wat er mee te doen. Zou er iets zijn?

Bij de deur van de klas staat zijn lieve juf de kinderen te verwelkomen. “Ik vind school STOM”, vertelt hij, tegen iedereen die het maar horen wil. De juf maakt een grapje, dat zij toch heel erg haar best doet om het voor hem leuk te maken. Hij lijkt even wat in verwarring gebracht, maar voegt er dan aan toe: “Maar ik ga toch naar een andere school!” En dan glipt hij snel naar binnen. Zonder verder naar mij om te kijken.

De juf vindt het niet erg. Hij is al afscheid aan het nemen, legt ze uit. Een psychologisch trucje, het huidige bekende voor zichzelf een beetje “stommer” maken zodat hij misschien die spannende overstap naar de nieuwe school straks durft te maken. Want reken maar dat dat best wel in zijn hoofd zit nu. 

Ah, op die fiets. Natuurlijk. Ik heb gevoelige kinderen zich zeker niet zomaar halsoverkop ondoordacht in iets nieuws storten maar alles goed en diep overdenken. En dat misschien niet altijd even duidelijk op volwassen toon communiceren, maar gewoon - zoals kinderen doen - laten merken door een beetje ander gedrag dan anders laten zien... 

Arm kind. Het is niet niks, zo'n overstap. Maar hopelijk voor het goede doel.

donderdag 2 juni 2016

Hij wordt groot

Jongste en middelste sparen hard mee met de Angry Bird poppetjes actie van de Plus. Jongste heeft net bij oma een zakje gekregen en is superblij: er zat een héle goeie in die hij nog niet had. Hij speelt er wat mee en als we de auto uit lopen op weg naar een winkel huppelt hij vrolijk mee, de Angry Bird in zijn handje. Onderweg ziet hij een lege verpakking van zo'n ding op straat liggen en raapt het op. "Gooi maar in die prullenbak daar."

Hij huppelt er heen, maar eenmaal daar hoor ik hem een geluid maken. Geen goed geluid. Ik kijk om, en zie zijn gezicht vertrekken. Er is iets Heel Ergs gebeurd. "Heb je de Angry Bird er per ongeluk ook in gegooid?" raad ik.

Ja! zie ik aan zijn gezicht. "NEE! Dat heb ik niet...", zegt zijn stem, vol spijt én boosheid over zulk dom gedrag. Ik zeg maar niets meer, jongste is een jongetje dat soms hele heftige emoties heeft en het beste is dan om hem even zelf tot rust te laten komen. Ik zie aan zijn kleine gezichtje hoe moeilijk hij het er mee heeft. Hij worstelt, probeert zijn emoties onder controle te krijgen. Een paar seconden is er van alles van zijn gezicht af te lezen. Dan kijkt hij me opeens - nog wat treurig-  aan. "Klaar. Over en weer verder gaan." zie je hem denken. Bikkeltje.

Ik krijg een handje en we lopen weer door. Hij wordt groot.

dinsdag 17 september 2013

Niet wéér he.

Hier in huis wonen verschillende aaiphones en aaipets. Lieve apparaten die hard werken en dus ook veel moeten eten. En dat is nou net het probleem. Ze eten stroom, via een oplader. En op de een of andere manier zijn die opladers nou net niet van die beste apparaten...  Ja, die ene, die in in het vakantiehuisje heb laten liggen vorig jaar, die deed het prima. En die paar die het wel deden maar niet tegen het enthousiasme van oudste zoon bestand waren en spontaan uit elkaar vielen... De andere driehonderd die we inmiddels gekocht hebben waren vanaf begin af aan niet goed.

Wat is dat balen zeg. Koop je voor 20, 25 euro een oplader mét snoertje, je vraagt nog speciaal na of dit echt een goeie is voor dat en dat type. Je wordt helemaal gerustgesteld door de griezelige telefoonaccessoireverkopert (ik generaliseer niet natuurlijk, maar wat zijn dat altijd enge ventjes!)  En eenmaal thuis blijkt het ding niet in het stopcontact te blijven zitten, het snoertje te ontbreken of gewoon niet op te willen laden.

Potver. Dus na mijn zoveelste foute aankoop gisteren (na een hele nacht stopcontact slechts 1 procent opgeladen!) ga ik straks even terug naar de winkel. Ik heb onlangs de tips gekregen dat ik mijn emoties eens zou moeten uitspreken, dat ik daar soms best eens wat meer mee zou kunnen doen. Ha.

Als ik jullie was zou ik vast een kaarsje gaan branden voor die telefoonaccessoiresverkoopcreep die mij zo tegen gaat komen.

maandag 2 september 2013

Snijwerk

Op de één of andere manier is het slotje van haar oorbel helemaal in haar oorlelletje gegroeid toen we even een weekje niet opletten. Die aan de linkerkant kregen we er zelf nog uit, rechts is nu aan de huisarts. Een verdoving, even snijden. En nog een verdoving en nog wat voelen, nog verder snijden, waar zit het ding nou? Nog even peuteren maar...

"Mevrouw, gaat het met ú een beetje? Wilt u even liggen?" Ik zit op de behandeltafel, met mijn dochters hand in mijn handen, en voel een ongelofelijk misselijkmakende golf op weg naar boven. De wereld om me heen wordt heel wazig en de muur komt langzaam op me af. Ho, Mammalien, stop, dát komt nu even slecht uit, roep ik mezelf tot de orde. Ik ben hier de stoere mama die troostend en zeer geruststellend bezig is. Een lichtend voorbeeld voor mijn beetje zenuwachtige meisje. Kuch. O nee, niet kuch, mond dicht en diep ademhalen, het zweet breekt me opeens letterlijk uit.

Ik houd haar handje goed vast, maar verhuis snel naar de stoel met leuning naast de tafel en knik dochter nog wat bemoedigend toe. Ik hoop tenminste dat het er enigszins geloofwaardig uitziet.

De huisarts zwoegt door en dan is het ding er toch eindelijk uit. Het is toch wel een flink gat geworden. Er moet een hechting in, en ze mag voorlopig ook niet de nieuwe ringetjes-oorbellen in die we voor dit doel hadden meegenomen. Het maakt dochter allemaal niet uit, het is nu klaar. Ze is een beetje misselijk van de spanning, fluistert ze me toe als de dokter even wegloopt. (Dat maakt twee misselijke meisjes dus.) Maar zij is super-stoer geweest, en dat vertellen we haar ook.

Ze neemt opgelucht een hap van de eierkoek die we speciaal voor na afloop hadden meegenomen. Zo. Klaar. De bebloede oorbel inclusief aangekoekt vel krijgen we mee in een plastic buisje.

donderdag 4 juli 2013

Klein kinderleed

Hoe verzinnen ze het toch? Chocolade paashazen, beertjes van zeep, de meest schattige poppetjes van suiker? Ik vond het vroeger ook vreselijk om de kop van zo'n haas af te happen, al kon mijn chocoladeverslaving me niet weerhouden steeds een heel klein stukje van een oor of voet af te knabbelen... tot ie uiteindelijk toch op was.

Het meest heb ik als kind geloof ik toch wel geleden onder het medelijden met de sneeuwpopjes-kaars. Het sneeuwpopmannetje had een heel lief gezichtje, dat heel langzaam wegsmolt en scheef begon te hangen toen de vlam eenmaal door zijn hoed was... O, wat vond ik dat zielig....

Dat niet alleen ik zo'n teergevoelige sukkel was bewees dochter gisteren maar weer eens. Ze kwam thuis van een kinderfeestje met een zelfgemaakt marsepeinen eendje. Zo lief, zo schattig. En omdat ze zelf geen marsepein lust en papa en broer er dol op zijn vond ze dat zij hem wel mochten delen. Na het avondeten.

Na het avondeten ging ze zelf het toetje versieren. We maakten nog een paar mooie foto's van eendje, en ze zette hem op een bordje dat versierd werd met poedersuiker. Toen ik het grote scherpe mes erbij pakte om hem in tweeën te delen hield ze het niet meer droog (en ik ook niet). Toch moest eendje er aan, vond ze dapper, want het was tenslotte maar een stuk marsepein en geen levend wezen en ze had het beloofd.

In goed overleg (Pappalien lust geen marsepein waar zoveel traantjes aan te pas komen en broer vond het ook wel zielig voor haar) hebben we besloten eendje nog maar even een tijdje op de kast te laten staan zodat mijn lieve meisje er nog even naar kan kijken.

Volgende keer moeten ze maar marsepein maken in de vorm van een snoepje. Of een lelijke drol. Dat is in ieder geval minder zielig om door te snijden.

Ik vraag me af of het zelfgebakken broodje in de vorm van een schildpadje nog in haar lunchtrommel zit als ze vandaag uit school komt...

maandag 3 juni 2013

Mijn bloemetje

Ons meissie. Ze is lief en gehoorzaam, ze is slim en oplettend. Ze weet wat ze wil en probeert dat voor elkaar te krijgen. Ze is al vanaf haar eerste vroege woordjes communicatief sterk maar geeft zich toch niet snel helemaal bloot. Heel soms verdenk ik haar er de laatste tijd van  alvast een voorsprong te nemen op de puberteit. En net als ik weer eens te boos, te ongeduldig uitval met argumenten die nog lang niet voor kinderen van haar leeftijd bedoeld zijn zie ik pas dat ze eigenlijk gewoon een klein meisje van zeven is, met een zeer gevoelig hartje.

Na een lang weekend iets té vol met leuke activiteiten buitenshuis was ze gisteravond echt doodmoe, naar eenmaal in bed kon ze niet slapen. Stilletjes lag ze te huilen omdat ze zo bang was voor iets wat ze nog steeds niet durft te zeggen. En nog harder moest huilen omdat ze ons daar beneden op de bank niet weer mee lastig durfde te vallen. Arme kleine grote meid, ik houd zoveel van je. Laat je moeder je toch altijd gewoon lekker mogen troosten en van eh.. kuch.. wijze raad voorzien.. ik heb ervaring met kleine gevoelige en bange meisjes...

Ik ben er lekker bij gekropen en samen hebben we in haar smalle krakende hoogslapertje lekker warm onder het roze dekbed met de hartjes de belangrijke en ook vooral de minder belangrijke zaken van het leven eens doorgenomen. En toen ging het weer.

maandag 22 april 2013

Je zou er bijna zenuwachtig van worden

Mijn schoonmoeder kreeg altijd last van eczeem als één van de dochters of schoondochters zwanger was, vertelt mijn man altijd. De spanning moet er ergens uit, zeg maar. En blijkbaar is het soms zenuwslopender  als je meeleeft met een ander dan als je zelf iets hebt.

Mijn afgelopen week was ook nogal heftig, meeleef-technisch en organisatorisch gesproken. (Geen eczeem hier, en wat voor idiote klachten ik wél van de spanning krijg omdat ik mijn mooie hoofdje al van tevoren breek over wat er mogelijk allemaal kan gaan gebeuren, daar zal ik jullie verder niet mee lastig vallen.)

Zo was daar natuurlijk maandag het afscheid op de peuterspeelzaal voor peuter, emotioneel voor hem en voor mama-mutserige-lien. Dinsdag mocht hij wennen op school. Het is een stoer jong, en hij laat er niet veel van merken, maar natuurlijk was dat best wel eng, dat onbekende, nieuwe kinderen, nieuwe juf, nieuwe regels.

Ik mocht er even bijblijven, daarna mocht ik mijn moeder begeleiden naar de afspraak met de cardioloog in het ziekenhuis. De afspraak was zo gepland dat de beste man maar een klein beetje mocht uitlopen als ik nog op tijd op school wilde verschijnen om mijn kind op te halen. Een behoorlijke uitdaging dus. En zit je normaal al een beetje te knijpen wat zo'n specialist je zal gaan vertellen, nu was nog de stress van de klok er ook bij. Gelukkig ging het qua tijd nét goed en joeg mijn moeder met lekkende hartkleppen en al  mij na afloop door de ziekenhuisgangen terug naar de auto om nog nét op tijd weer op school te verschijnen (waar de juf vervolgens de tijd vergeten was en op haar dooie akkertje met alle kindjes op het schoolplein aan het spelen was terwijl ze allang weer in de klas had moeten zitten voor de pauze...)

De dag er op samen met pappalien mijn autootje opgehaald. Op zich niet zo heel spannend  (het is maar geld en materieel gedoe) en ook wel leuk, maar toch was ik blij dat hij er bij was en dat alles was gelukt met de deal. Geen gezeik meer, alles goed geregeld. Klaar. (Nou ja, bijna klaar, inmiddels ligt autootje open met al zijn ingewanden er uit omdat man er nog wat elektrieke deurvergrendeling met afstandsbediening aan het inbouwen is... )

Toen was het donderdag, tweede wendag. In zijn afwezigheid mocht ik aan de bak voor school - omdat ik me ooit in een vlaag van verstandsverbijstering heb aangemeld als klassenouder moest ik nu samen met een andere moeder het juffen feest van komende week voorbereiden... Vrijdag relatieve rust (op alle normale huishoudelijke activteiten na, het halen brengen van de andere kinderen van naar school en sport en vriendjes en spelen thuis). Zaterdag het grote feest van zijn vierde verjaardag.

Terwijl ik langzaam weer adem begon te halen dat deze week voorbij was, kwamen bij hem zaterdagnacht de emoties er een beetje uit. Werd er veel gedroomd en werd mama wakker gebruld. Zondag was hij moe, tussen de drukke buien door. En ook vannacht heeft hij weer flink gedroomd. Maar vanmorgen liep hij tussen broer en zus in vrolijk naar school en hij ging keurig op een stoeltje in de klas zitten wachten tot de juf begon. Zwaaide vrolijk naar me en leek al helemaal gewend. Mooi.

Nou nog even dat ellendige juffen feest op school en dan kan ik jullie vertellen hoe het is om in alle rust alleen thuis te zijn. Als ik snel blog red ik dat nét voor de meivakantie begint!

maandag 15 april 2013

Van het verjaardagsfeest dat eigenlijk afscheid bleek

Worden jullie al gek van me, met al die verhalen over onze peuter? Deze week is natuurlijk wel een hele belangrijke in zijn jonge leventje, zo'n verjaardagsweek met de grote overgang naar school en zo...  Zo meteen als hij op school zit en we daar allebei aan gewend zijn ga ik maar gewoon bloggen over mezelf. Zullen we eens zien of ik dan nog lezers over houd.

Gisteren begon de verjaarweek met het "feest" op de peuterspeelzaal. Hij vond het wel wat, verjaardag vieren. Op de stoel, mooie muts, uitdelen. "En waar gaan kindjes heen die vier zijn geworden?" vroeg de juf. Je zag de doodsangst in peuters ogen vanonder zijn feestmuts. Wát? Waar ga ik heen? Alle peuters antwoorden in koor: "naar school!". Of dat antwoord al zijn vreselijke vermoedens nu ontkrachtte dan wel bevestigde, dat weet ik niet. Er verscheen een flinke frons in zijn voorhoofdje. Dit was niet zomaar een feestje, dit was een afscheid. En erger nog, zeer binnenkort een nieuwe grote spannende sprong in het duister. Want al gaan broer en zus al jaren naar school, voor hem is het toch allemaal wel nieuw en eng.

Aan het einde van de middag hoefde ik niet te zeggen dat hij De(*) juf moest knuffelen, dat deed hij uit zichzelf. Knuffelen, zoenen, het hield niet op. En toen zij ook nog eens tegen mij begon over hoe ze erg ze hem zou gaan missen ("alle kinderen zijn bijzonder, maar hij is wel héél erg bijzonder!") toen hield ik het ook niet meer droog. En net zoals ik de vorige keer erg heb meegeleefd maar ook wel een beetje moest glimlachen om die gekke jankende moeder van K. toen die op zijn beurt vier werd, zo knikte de rest mij vandaag allemaal vriendelijk lachend toe. Eén pot nat, die moeders. Maar ja. Als zomaar je baby een heuse schoolgaande kleuter wordt, dan is dat niet niks.

Ben benieuwd of ik morgen op school weer ga janken als ik hem alleen op school achter laat.

(*) die ene, die superjuf...

zondag 24 maart 2013

Koudwatervrees

Hoe oud peuter is, vragen mensen hem vaak. Zeker nu zijn verjaardag met rasse schreden dichterbij komt. Drie jaar dus, dat weet hij maar al te goed. En soms wil hij maar al te graag vier zijn, "want dan krijg ik een cadeautje en taart".

Maar hoe leuk het ook allemaal wordt gepresenteerd, dat verjaren, hij is niet gek. Hij weet donders goed dat er ook nog wel wat anders bij komt kijken als je die magische grens van vier jaar gepasseerd bent. Moet je opeens naar school ("en dat vind ik best wel spannend mama") in plaats van naar de peuterspeelzaal. En hij had ook al iets opgevangen van zwemles, zonder bandjes, later als je vijf bent. Nou, daar had hij nog geen trek in. Gelukkig is hij nog gewoon drie jaartjes.

dinsdag 5 februari 2013

En wederom goedgekeurd

De laatste keer op het consultatiebureau. Daar zat mijn ventje in de wachtkamer, tussen angstige peuters en snoezige waaromslikikeigenlijkeenpil ieniemienie babietjes, in zijn onderbroekje aan een tafeltje te ipadden en het abc nog maar weer eens mee te zingen.

Eenmaal aan de beurt liep hij braaf mee. Met 15 cm en 101 kilo leken de groeicurves opeens wat vreemd te buigen, maar ach, de assistente had ook wat problemen met opstarten vanmorgen. Toen we de getallen omgedraaid hadden bleek het allemaal wel in lijn. De peuterprofessor zelf had een goede bui en heeft de wijkverpleegkundige enthousiast verteld wat hij allemaal wist en kon. (Maar waar spéél je dan verder nog graag mee? Nou, letters! En cijfers. En de iPad. En filmpjes, wist hij ook nog te noemen. Ik was zo verbouwereerd dat ik geen aantekening in mijn moeder-dossier kreeg dat ik helemaal vergeten was dat hij ook graag met de playmobil speelt...)

Hij mocht nog wat blokjes in vakjes doen, torentjes bouwen. Ze heeft hem zelfs zover gekregen dat hij een rondje op papier wilde tekenen. Het prikje waar ik hem uit eigenbelang nog maar even niet over verteld had ging er zonder enig probleem in. De pleister, die wilde hij absoluut niet en ook de beloning-voor-goed-gedrag sticker bliefde hij niet. Blijkbaar hebben die tegenwoordig ook een negatieve lading sinds ze verdiend kunnen worden met écht nare dingen zoals naar de wc gaan of pleisters op je oog.

"Wat gaan we nu doen?", vroeg peuter nog enthousiast aan de wijkverpleegkundige, maar toen was het alweer klaar en moest hij het verder met zijn moeder doen. Die nog een laatste blik op die kleine baby's in de kleedruimte wierp en de deur van het consultatiebureau toen voorgoed achter zich dichttrok.

donderdag 31 januari 2013

Maatje 26

Er moesten nieuwe schoenen gekocht. Toen de snowboots opgeruimd werden en de gewone schoentjes weer aangingen klaagde peuter over zere tenen. In de schoenenwinkel liet dit ventje (i.t.t. oudste broer op die leeftijd) zeer gewillig zijn voetjes meten en keek hij met papa en mama mee in het rek naar nieuwe schoentjes met mooie kleurtjes. Met aan de linkervoet een blauwe en aan de rechter een groene stond hij voor de spiegel. De groene zaten fijner. Consensus. Dachten we. Want toen begon het pas.

Toen de andere groene er ook bij kwam zat opeens niets meer fijn, wilde hij niet meer lopen, was het niet meer mooi en had hij zere voeten. Een hoop geduld en creatieve benadering later kwamen we dan toch met een paar nieuwe schoenen - witte - naar buiten. Die waren mooi en zaten lekker. Zijn keus. Ik vond ze eigenlijk helemaal niet zo mooi maar was allang blij dat ik geen gaten in zijn oude schoentjes hoefde te zagen op de plek waar zijn teentjes zitten.

Vanmorgen, vijf voor schooltijd. Dochter en oudste zaten buiten al op hun fiets te wachten maar peuter wilde zijn nieuwe schoenen NIET aan. Dan liever op zijn sokjes naar buiten. (De oude zijn natuurlijk "weg", gna gna, of in ieder geval zeer goed verstopt...) Dat sokjes lopen heeft hij volgehouden tot in de school, waar de directeur hem in de gaten had en er toch even naar vroeg. Toen ze mij met schoentjes onder de arm eenmaal in het vizier kreeg en begreep hoe of wat -ze is zelf ook moeder van een peuter- prees ze zijn nieuwe aanwinsten natuurlijk de hemel in.

Een paar minuten later wist meneer te melden "dat hij nú wel wilde". Hij is zijn beschoende voetjes nog even aan de directeur gaan tonen, en toen moesten we naar de peuterspeelzaal een stukje verderop. Waar hij naar binnen waggelde alsof hij op eieren liep zodat ook voor de peuterspeelzaaljuf gelijk duidelijk was waar ze hem op kon aanspreken. Ze was natuurlijk zeer onder de indruk van deze prachtige nieuwe aanwinsten aan zijn voeten. Mooi hoor. En dat het nog even wennen was, dat begreep ze ook.

Ze knuffelde hem eens goed. "Het is te hopen dat hij een juf krijgt die een beetje begrip voor hem heeft anders is het zo zonde. Als je in het begin de tijd investeert om hem goed te leren kennen heb je zo'n lol van hem, want het is echt een droppie." Wij begrijpen elkaar helemaal. En ik hoop met haar mee dat hij straks zo'n juf ook op school treft.

vrijdag 25 januari 2013

Gebruiksaanwijzing

En toen had ik opeens ook zo'n irritant krijsend peutertje dat plat op zijn buik met stampende voetjes en vuistjes overdwars in het gangpad bij de supermarkt héél héél boos bleef liggen zijn. Niet omdat hij geen snoep van me mocht, niet omdat het winkelen te lang duurde. Maar omdat ik het waagde een fles smoothie in mijn mandje te stoppen waarvan hij uitdrukkelijk had gezegd dat hij dat niet wilde (maar ik wel, lekker!). Het had net zo goed een pak melk, een blik witte boontjes of een roze olifant kunnen zijn, meneertje vond het vooral nodig even te laten weten ook een stem te hebben. En wat voor een.

Ik houd van duidelijkheid. Dat m'n kind bijvoorbeeld gewoon vertelt dat hij het biebuitje met de peuterspeelzaal wel lang vond duren, dat hij wat verward was omdat ik ook nog een ander speelzaalkindje in mijn auto meenam, dat hij het niet leuk vindt om door de sneeuw te lopen en dat hij tot over zijn oren verstopt zit en daar behoorlijk last van heeft. En die combinatie is al helemaal niet fijn. Maar ja, je bent drie(*), dus dat uitleggen kan je nog nie. En dan moet je moeder er maar naar raden en putten uit haar ervaring. Waarom hebben kinderen geen dashboard met knopjes en metertjes waarop je kunt aflezen wat er mis is? Een gebruiksaanwijzing?

Gelukkig zit er wel een gebruiksaanwijzing bij het tubetje dat ik net bij de apotheek heb gehaald. Dat lost in ieder geval één probleem op. Een rustig weekend met veel gezond eten, slaap en wat dooi doet vast de rest.

(*) of zeven of negen jaar, al kunnen ze beter praten, het blijft vaak raden naar de oorzaak als ze opeens bijzonder gedrag gaan vertonen...

vrijdag 3 februari 2012

Afscheid

Dit keer is het de beurt aan oom L., weer die kutziekte. Wel een respectabele leeftijd, maar natuurlijk altijd te vroeg. Dapper en bijna net zo vrolijk en grappig als voorheen, maar vooral met de grootste zorgen voor zijn demente vrouw gaat hij zijn einde nu heel snel tegemoet. Ik vind het zo rot. Voor hem, zijn vrouw, mijn ouders die gisteren afscheid hebben genomen. En voor mezelf. Want hoe kan ik anders dan weer heel veel denken aan dat andere afscheid, nog niet zo heel lang geleden.

vrijdag 13 januari 2012

Wachtkamerstress

"Gelukkig kom jij alleen maar voor een afspraak met de dokter en niet voor het bloedprikken", fluisterde ik geruststellend in zoon's oor toen we vanmorgen in de wachtkamer zaten en er een meisje met een heel wit angstig gezichtje het bloedprik-kamertje in ging. En dat begreep hij wel, dat bange gezichtje. De laatste keer dat zoon 10 buisjes (!) moest laten afnemen is hem dat niet in zijn koude kleren gaan zitten. Even later hoorde we uit dat kamertje een hoop gekrijs komen. Oei.

Zoon was echter lekker aan het kletsen met de assistentes. Meten, wegen, even kort praten met de arts. het ging prima. Maar omdat het natuurlijk vrijdag de 13e is en voor de zekerheid enzo, gaf de arts ons toch een formuliertje mee met het verzoek om even wat bloed te laten afnemen bij zoon...

Dus zaten we opnieuw in de wachtkamer. Er waren inmiddels zeker vijf man voor ons en er was ook nog een of ander technisch probleem zodat er even niet geprikt kon worden. Maar, Mammalien is niet voor één gat te vangen: we reden naar een locatie een stukje verderop waar je altijd direct geholpen wordt. Behalve vandaag ja, vrijdag de 13e. Volgens mij was er maar één prikster in huis en die was iets aan het bespreken met een oude dove en ontzettend langdradige man.

Dus een half uur later zat we er nog steeds. Zoon als een zielig in elkaar gezakt hoopje, bang, nerveus en zich ontzettend aan het vervelen. Ikzelf met tekenen van hyperactiviteit omdat a. het tijd werd dochter van school te halen b. mijn mobiele telefoon bijna leeg was  en c. papalien niet bereikbaar bleek wegens een of andere telefoonstoring?! Bovendien had ik zijn auto en mijn autosleutels weer eens meegenomen en is mijn fiets kapot dus eh... het zou toch lastig voor hem worden.

En toen was daar de redding.Vriendin N. nam wel op en zou dochter van school halen. Bovendien kwam er opeens een kindvriendelijke doktersassistente die zoon zag wegkwijnen en hulptroepen inriep. Hij kon wel even snel tussendoor in de koffiekamer geprikt worden.

Hij was bang, maar de dame in kwestie was heel lief en grappig, er bleek maar één buisje nodig te hebben. Even zoeken, prik, klaar. Eigenlijk viel het prikje zelf hem hartstikke mee. Maar terwijl hij dat zei begon hij opeens te trillen als een ouwe opa. "En dat gekke gevoel in mijn buik en mijn benen, dat komt zeker ook niet door dat prikje", wist hij. Eh, nou, nee, niet direct nee. Sneller van begrip dan mama, die als kind wel altijd tegen dat Beets-tegeltje(*) zat aan te kijken maar het nooit helemaal naar de praktijk wist te vertalen. Al met al vind ik hem toch een stoere vent.

(*) Een mens lijdt dikwijls het meest door het lijden dat hij vreest doch dat nooit op zal dagen... 

woensdag 11 januari 2012

Frustratievreten

Dinsdagavond. Het gaat niet helemaal zoals ik wil. Manlief toog na het avondeten naar de schuur om mijn fiets te repareren. En was na tien minuten weer terug met de mededeling dat mijn kettingkast niet open te krijgen is en wenste me succes bij de fietsenmaker. Dat kost tijd, gedoe (want twee keer met peuter onder mijn arm op en neer naar die fietsenzaak terwijl ik niet kan fietsen en het ding niet in de auto past), én het kost geld dat ik nu niet verdien.

Want. Nog een half uur later begon de software van mijn internetwinkeltje opeens gekke foutmeldingen naar me te spugen. Een directory die niet zou bestaan, terwijl hij er wel gewoon is en ik en mijn browser hem kunnen zien. Ik snap er niks van, manlief keek ook mee maar zag het zo snel ook niet. Met een kijkmaarevenophetforum verdween hij naar de televisie. Bah, bah bah. Spelden en hooibergen. Maar de boel moet wel werken want er moet verkocht en geld verdiend worden.

Tot slot had manlief ook nog de vrolijke mededeling dat hij morgen, op zijn vaste papadag opeens tóch niet vrij is wegens Belangrijke Dingen op het werk. Terwijl ik morgen met twee kinderen tegelijk op twee verschillende plaatsen moet zijn en nummer drie waarschijnlijk de vertragende dwarse factor gaat spelen. Succes ermee, mama, regel het maar.

Als dochter denkt dat het niet helemaal gaat zoals ze wil (zoals we zeker de halve decembermaand hebben gezien) dan stampt ze, gooit ze, trekt ze de pruillip en doet ze héél boos en dwars. Ik niet. Ik ga gewoon helemaal alleen eerst heel even in een hoekje zitten treuren. Dan bedenk ik me dat ik heel mindful en zen ben en bovendien aan het lijnen. En dan eet ik alsnog die zak borrelnoten leeg, en de reep witte chocolade met crisp. En drink ik een blikje cola. Zo. Klaar.

Nu de frustraties fijn weg gevreten zijn ga ik maar weer eens met frisse nieuwe moed aan een paar oplossingen denken. En beginnen aan een nieuwe dag waarin ik weinig en vooral gezond ga eten. Dat is makkelijk, want nu is echt alles wat ongezond is op. En even op de fiets een nieuwe voorraad halen zit er ook al niet in.

dinsdag 13 december 2011

Het kerstkaartendillema

Eén van de reacties hieronder bezorgde me zomaar een nieuw blogonderwerp. Het dilemma: to kerstkaart or not to kerstkaart. Stuur je iedereen, niemand, of alleen lekker kneuterig: mensen die jou ook een kaartje sturen?!

Vorig jaar was ik er uit: flauwekul, die kerstkaarten, geldverspilling. De beste wensen sturen leken me net zo'n verplichting en inhoudsloos als de rest van de kerst. Dus we stuurden niet. Op een paar bejaarden na waar ik dacht echt niet onderuit te kunnen en een paar waar de kinderen graag iets naar wilden sturen.  Nee dus. Geen kerstkaarten. Doen we niet meer.

En toen werd E. ziek. E. was er één uit de categorie "soms heb je veel contact, soms zie je elkaar maanden niet, maar de vriendschap zit toch wel goed en dat je om elkaar geeft weet je toch wel". Maar ja, drukdrukdruk met je eigen lullige leventje: de was moet nog gedaan en de kinderen hebben volgende week vakantie, eerst even een nieuwe winterjas kopen. Dat soort excuses, je kent ze vast wel. Maar toen werd hij ziek, en toen was hij dood. En had ik spijt van dat kinderachtige gedoe om géén kaartjes met de beste wensen gestuurd te hebben. Niet dat ik denk dat mijn allerbeste wensen voor 2011 het verloop van dat jaar ingrijpend veranderd zouden hebben- zo ver rijkt mijn macht nu ook weer niet. Maar ik bedacht me wel dat het eigenlijk stom is dat je niet veel vaker gewoon even kort iemand laat weten dat je aan hem/haar denkt en om hem/haar geeft.


Er gebeurden nog wat meer dingen, en zo zat anti-kerst Mammalien middenin de herfst opeens in soort van warme kerstzweren, eh sferen. Vol van de gedachte dat er wat meer liefde en begrip zouden moeten zijn op de wereld, minder geweld en oorlog en ziekte. En ik besloot dus, middenin de herfst, dat het dit jaar wél kerstkaarten zouden worden. Met een persoonlijk tintje. Het blogje erover staat nog steeds in het klad, het is er nooit uitgekomen. De kaarten wel. Die liggen op tafel klaar om geschreven te worden.

De foto voorop was snel gevonden, een werkelijk engelachtige foto van de kinderen. Omdat ze echt voor mij groot geluk en liefde vertegenwoordigen, omdat ze serieus echt van elkaar houden, omdat dat op die foto -die per ongeluk ook nog eens door een echt fotograaf gemaakt is- ook zo duidelijk naar voren komt.

Op de achterkant van de kaart staat een bijna schaamteloos groot logo van de Kankerbestrijding - het Goede Doel waar een flink percentage van de kosten voor die kaart naar toe gaat. Niet omdat ik vind dat iedereen moet weten dat of welke goede doelen ik steun, maar wie weet inspireert het de medemens om zelf ook wat te geven...

Dus. Dit jaar is het een vette JA, wij sturen kaartjes.

maandag 28 november 2011

.. dan ben je snel beneden

Ik loop naar beneden. De trap staat vol troep, mijn beide handen zijn vol, ik heb haast. Niks bijzonders, dat doe ik elke dag twintig keer en het gaat al jaren goed.

Alleen vandaag niet.

Op de tweede trede van boven voel ik mijn voet wegglijden en ik val keihard op mijn stuitje. Ik kan mijn val niet breken, me nergens aan vastgrijpen. Het duurt een eeuwigheid voor ik beneden ben. Als de tijd niet opeens langzamer is gaan lopen dan moet de trap langer zijn geworden, of mijn hersens zijn in de turbo stand gesprongen. Terwijl ik mezelf in slow-motion naar beneden voel glijden bedenk ik honderd scenario's. De plastic speelgoedpizza die ik op wilde gaan ruimen is uit mijn hand gevallen en ligt inmiddels in acht stukken beneden. Ik kan alleen maar hopen dat ik zelf gewoon in één stuk aan zal komen. Ik ben alleen thuis met peuter, en de telefoon is best ver weg als je onderaan de trap ligt met twee gebroken benen.

Eenmaal beneden schreeuw ik het uit. Peuter boven roept nog "mama?" maar speelt gewoon door. Gelukkig. Ik heb -wederom gelukkig - niets gebroken, maar ik ben zó ontzettend geschrokken. Mijn kont en mijn rug hebben een flinke klap gehad, het doet behoorlijk pijn. Maar waar ik het meest van slag van ben is dat ik zo van slag ben. Ik ben opeens heel misselijk en ga even liggen. Wat een ouwe wijven gedrag, mopper ik ondertussen op mezelf, vroeger kon je toch ook gewoon vallen zonder dat er zo'n heisa van werd gemaakt? Het duizelt me en ik doe mijn ogen dicht. Vrijwel gelijk is het ook weer over. Ik sta voorzichtig op. Ik tril als een gek, maar weet dat er verder niets aan de hand is. Mijn elleboog is ontveld, en mijn hele achterkant is morgen donkerpaars, maar daar blijft het bij.

Ik ontdoe me van mijn nieuwe gladde sokken en scheld ze uit want dat lucht zo lekker op en gooi ze in een hoekje.  Boven zit peuter inderdaad nog braaf te spelen. Om de een of andere vreemde reden besluit ik dat het traphekje dat we eigenlijk een dezer dagen weg zouden halen toch nog maar moet blijven staan. Alsof peuter een hekje nodig zou hebben.

Stom oud wijf.

donderdag 24 november 2011

Wensen en cadeau's

Dank voor alle felicitaties hieronder. Het was een drukke dag, maar dat kwam vooral door de kinderactiviteiten op woensdag, niet zozeer door mijn verjaardag die ik eigenlijk weer eens niet vierde. 's Avonds -ik lag net in bad- kwamen nog wel onverwacht onuitgenodigd onaangekondigd broer en schoonzus even langs, dus dat was wel gezellig.

Ik heb een paar mooie lieve leuke cadeautjes gehad. Maar om nog even terug te komen op de op de vraag van Twistmom hieronder, wat ik zelf wens? Eigenlijk als ik er goed over nadenk heb ik wel genoeg. Een beetje teveel zelfs. Te veel ongeduld, te veel kilo's. Te veel de neiging me de godganse dag vol te proppen met vetten en suikers. Vooral als de emoties weer eens hoog oplaaien of ik me stierlijk verveel. Of gewoon uit gewoonte tussendoor.

Dus als dát nou vanaf nu eens een beetje minder kan, zou dat fijn zijn. Dan zit ik hier volgend jaar weliswaar een kalenderjaartje ouder maar ook een stuk strakker, slanker en gezonder. Mooi cadeau van Mammalien voor Mammalien. Houden jullie me eraan? (En nee, niet gaan zeuren op feestjes, dan mag het wél)

zaterdag 5 november 2011

Verval en afbraak

Mijn eerste eigen huisje, een bovenhuisje van twee verdiepingen, "een maissonette", wat een stuk chiquer klonk dan het was. Al was het een huurhuis, het was mijn, ons, eerste eigen huis. Van mij, van E., en van Sjors en Sjimmie, twee lieve stamboomloze katertjes met niet bijster originele zwart-wit en rode looks. Het huis was oud, en het zat niet al te best in de isolatie. We moesten eerst de donkerbruine verf en het jarenlang opgespaarde vet van de vorige bewoonster er afkrabben, toen hebben we de eerste verdieping zonnig sienna-geel en de bovenste koel kreta-blauw geverfd. Bijpassende zachte vloerbedekking, wat nieuwe meubeltjes en we waren er helemaal thuis. Vaak zat ik op de brede vensterbank achter het grote raam te kijken wat er allemaal op straat voorbij kwam. Het was gezellig, ons eigen huisje, middenin het centrum van een leuk dorpje.

Een paar jaar later ging de verkering uit en verhuisden we. De zwarte poes ging dood, een jaar later de rode. Vorige maand is (ondanks dat ex-en gedoe mijn nog steeds zeer dierbare vriend) E. overleden aan die klote ziekte, en toen ik vorige week toevallig door ons oude straatje reed zag ik dit. De huisjes worden gesloopt. Door het open dak zag ik nog wat flarden kreta-blauw boven, en één van buurvrouw's deuren was zomaar in het eens zo keurige voortuintje van de buurman beland.  

Fijn voor de bewoners denk ik, nieuwe en vast betere huizen. Maar toch voelde ik me wel een beetje vreemd. De laatste mastodont overlevende van een tijdperk dat al lang is afgesloten, zo iets.

zaterdag 1 oktober 2011

Het Grote Geheim

Of hij een Groot Geheim wilde weten, begon ik. Hij keek me vol verwachting aan, blij iets te mogen weten dat alléén voor grote jongens en meisjes was. Ik stak dus van wal. Dat de aarde rond is, de juf een baby in haar buik heeft, dat de mens verwant is aan de aap... dat soort schokkende grote mensen geheimen, daar kan hij wel wat mee. Maar dít... dat viel hem dus een beetje tegen.

Het was stil, heel stil. Geen verbazing, nauwelijks vragen (hij is namelijk niet gek). Hij accepteerde gelaten  dat het voorbij was. Dat het feest gewoon hetzelfde bleef en de cadeautjes nog steeds doorkwamen was geen troost. Het was namelijk helemáál niet meer hetzelfde, natuurlijk niet. Met een heel verdrietig gezichtje en een illusie armer trok hij zich terug tussen zijn lego. "Ik wil het er niet meer over hebben mama".

Een paar gezamelijke lego-bouwsels, een spelletjes schaak en een pak trekdrop verder keek hij al weer iets vrolijker. De brok in mijn keel om zoveel kinderleed was bijna weg en ik voelde me niet heel schuldig meer. Fijn, er gaat niets boven de waarheid, ook al valt die soms wat tegen, denk ik zelf altijd.

Terwijl we de spullen opruimen om nog heel even voor de tv te gaan hangen kijkt zoon me met vertrouwelijke blik aan en zucht gelaten: "Dat geheim, ik had het liever niet geweten".

Mammalien is er nog....

maar blogt hier niet meer. Lees hoe het met haar en de haren gaat op https://saralien.nl