De schoonheid van de cijfertjes

Mijn vader vond het altijd machtig interessant als de kilometerteller van de auto op een "mooi" getal sprong, zoals 7777 of 9000. Bij standje 7776 drukte hij dus de achterbank op het hart héél goed op te letten, "want het gebeurt bijna". Waarop mijn moeder snoof en niet begreep wat daar nou zo boeiend aan was.

Het schijnt een beetje een mannen-ding te zijn,dat cijfergeneuzel (hoewel ik het ook wel grappig vind op zijn tijd). Ook mijn eigen man waardeert een bijzondere kilometerstand, al rijdt hij een stuk meer dan mijn vader deed, dus dan hebben we het al gauw over 212.121 in plaats van een lullige 7777. En zo heb je natuurlijk ook telefoonnummers waar je een wiskundige reeks in kunt ontdekken, of pincodes die de trouwdag van je oma weergeven.

Spannuúnd! Peuter, een nog wat beginnend maar zeer enthousiast cijferaar, kan in extase raken bij het zien van een cijfer dat hij herkent (de 1 of de 3 bijvoorbeeld) en als hij er dan ook nog bij mag tellen én springen, is het helemaal feest.

In april 2009, 3 jaar geleden was dochter 3 jaar oud en oudste zoon het dubbele, 6 jaar. En nu(*) is kleine Graaf Tel 3 jaar, dochter 6 en oudste 9. Is dat bijzonder, of wat? Het zal nooit meer gebeuren dat dochter 2x zo oud is als peuter en oudste  3x zo oud als peuter. Nog een half jaartje genieten van deze mooie drie-eenheid. En dan wordt zij 7....  Zo zie je maar, de meisjes verpesten de cijferlol toch weer als eerste.

(was gepubliceerd op 20-6-12)

Een beetje vreemd ziet het er wel uit ja

Ik heb nogal een expressief gezicht én een drukke geest. Dus tel maar op. En dan ben ik er ook nog eens zo één die haar tong uitsteekt als het motorisch wat lastiger wordt én in mezelf kletst.

Sommige mensen kijken alleen maar, andere geven opmerkingen als "Wat kijk je zo raar/boos/vreemd?", "Waarom steek je je tong uit?" of (boos): "Dat was helemaal niet grappig wat ik zei!" (eh, sorry, wat zei je dan eigenlijk?)

En probeer het dan maar eens uit te leggen...

Ook collega's roepen me wel eens tot de orde als ik overgeconcentreerd achter de pc zit, bezig met een of ander moeilijk technisch probleem. In mijn hóófd leg ik mezelf het probleem uit en verzin een oplossing, terwijl ik naar het beeldscherm staar. Dat ondertussen iedereen die naar me kijkt vreemde gezichtsuitdrukkingen en gebaren ziet heb ik dan echt niet meer in de gaten... Het ziet er ongetwijfeld maf uit.

Ik kwam er voor het eerst achter toen ik net op de middelbare zat en met een meisje dat ik half half kende voor het eerst mee op fietste. Ik maakte me in mijn hoofd al druk over wat we moesten zeggen bij het uit elkaar gaan, of we mogelijk verdere afspraken zouden maken. Toen het eenmaal zover was had ik in mijn hoofd kennelijk al een hele andere vraag zitten, want toen zij vroeg of we volgende keer weer samen zouden fietsen lachte ik vriendelijk en zei zeer beslist nee. Zij keek wat zuur en ik snapte niet waarom.

Pas dágen later, toen ik me afvroeg waarom ze zo afstandelijk deed, viel het kwartje van wat er nu eigenlijk gebeurd was. Ik heb het nooit aan haar uit durven leggen...

Lang lang geleden...

Ken je dat? Dat je in een verloren uurtje, waarin je echt niet meer weet wat te doen, je wat gaat googlen op namen uit het verleden? Klasgenootjes, oude liefdes. Ik ben erg gelukkig met Pappalien, daar gaat het niet om. Maar soms heb je wel eens zo'n "hoe zou het afgelopen zijn met die en die" moment.

Ik was als tiener altijd en op veel jongens tegelijk gruwelijk verliefd. Meestal zeer platonisch, moet ik er gelijk bij zeggen. Voor meer dan het uitwisselen van broeierige blikken was ik veel te verlegen.

Ik googelde op R, waar ik al in de tweede van de lagere school (groep 4 nu dus) mijn oog op had laten vallen. Hij was toen een knappe, wat timide jongen. Zo mogelijk nog verlegener dan ik, dus dat werd natuurlijk niks.

De best goed uitziende, wat timide  basisschoolleerling was uitgegroeid tot een erg knappe slanke en goed conserveerde man. Carrieretechnisch niet heel spannend. Iets on-interessants op financieel gebied bij een saaie organisatie, woont nog steeds in de buurt. Vast een keurige aardige burgerlijke man. Ik heb er niets over kunnen vinden, maar ik schat in twee kinderen, een Ford Focus station en een doorsnee rijtjeshuis in de vinex.    

Wat andere mensen bleken wat verder uitgevlogen soms, of wat verrassender carrières. Sommige waren nog steeds niet aanwezig op het internet. Wat ik vooral bij it-ers nogal verdacht vindt, maar dat terzijde.  

En dan X. De eerste echte verkering. Wat was ik verliefd. En wat hadden mijn ouders gelijk dat ze hem niet zo zagen zitten. Hij was toen al lelijk (al vond ik die pokdalige kop toen wel soort van stoer), en hij was een regelrechte lul. Dat gaf hij toen zélf al toe. Later kwam ik hem eens ergens tegen, met een vrouw waarvan ik blij was dat ik niet op haar leek.

De foto die ik nu op internet vond toont een dikke ouwe kerel, nog lelijker dan toen. Het behalen van z'n vwo diploma was kennelijk het hoogtepunt in z'n carrière. Inmiddels werkt hij bij het crematorium. Godzijdank niet hier in de buurt. Het laatste wat ik mezelf gun is dat uitgerekend hij mijn dooie lijf het laatste duwtje zal geven.

Ah mama moet je deze zien!

Dochter, die houdt er wel van, van winkelen. Van bepaalde winkels dan he. De speelgoedwinkel is natuurlijk goed, kledingzaken eigenlijk niet (nog niet) maar de X.enos bijvoorbeeld, daar kan ze úren doorbrengen. Al die leuke kleine prulletjes moeten bekeken worden, liefst even vastgehouden. En als ze dan soms iets mag kopen, een of ander frutseltje voor thuis, dan is ze helemaal blij.

Als klein meisje kon ik ook uren in de plaatselijke drogist rondhangen. Ook al hadden ze niet zo heel veel, het was een heerlijkheid om daar rond te scharrelen. Later leerde ik de Bijen.korf kennen, en van die cadeauwinkels in de stad. Met grappige prullaria en met serieus design. En al vind ik het nog steeds wel leuk om zo af en toe te kijken wat er zoal voor nieuws is, ik heb helemaal niet meer de behoefte om alles te willen hebben. Integendeel, ik kan zeer gelukkig worden als ik weer een doos met rommeltjes naar de plaatselijke kringloop breng.

Maar ja. Toen moest ik vorige week voor iemand een kamerplantje kopen en ging ik naar het tuincentrum. Met dochter. En besefte ik opeens een gruwelijke fout gemaakt te hebben. Het mag dan begin november zijn, de kerstmarkt is al in volle gang. (En Mammalien heeft, beste lezers die nog niet zo lang meelezen of last van het geheugen hebben, een flinke kerstfobie)

Dochter komt ogen tekort. We scharrelen uren langs de rekken en luisteren naar vrolijke kerstmuziekjes, we zien dikke kerstmannen met een batterij in hun kont heen en weer klimmen langs touwen. Treintjes rijden door Anton Pieck-achtige tafereeltjes. Veel kerstmuziekjes, rode lichtjes en knipperende lampjes. Dochter is in extase en moet alles zien. Van de O en de Ah-mama-moet-je-deze-zien. Het liefst zou ze onze huiskamer willen opvrolijken met al die glinsterende ballen en slingers, met engelen, lichtjes, boompjes, kerststallen, schaapjes en kabouters.

Maar mama is een paar jaar geleden al overstag gegaan met een kerstboom van twee meter  die zo meteen na twee zeer knusse weken in de weg staan gelukkig weer in ingeklapte vorm de schuur in mag. Dat lijkt me voorlopig wel weer genoeg. De volgende keer mag ze met haar eigen spaarpot onder de arm leuk prulletjes gaan uitzoeken voor haar eigen kamer. Samen met papa.

Memory Lane

Laatst waren we bij een concert. Nou is dat op zich al iets uit een vorig leven, concertbezoek, maar om het helemaal een avond vol jeugdsentiment te maken was ook nog eens op een plek waar ik een groot deel van mijn jeugd heb doorgebracht. Ik heb er gewoond, gesport, op school gezeten, ben er gezoend en dronken geworden. Maar nog nooit een concert bijgewoond - dat kon daar toen nog niet

Alleen de reis er heen gaf me al het gevoel óud te zijn. Je begraaft je even een paar jaar in een buitenwijk tussen de kleine kinderen, en als je weer eens "buiten" komt is alles opeens anders. De bedrijven op het industrieterreintje, de sporthal zelf (waar blijkbaar nu concerten gegeven worden) en - krijg nou wat- mijn oude middelbare school bleek gewoon helemaal wég, vervangen door een paar rijen nieuwbouwhuis....

Om het allemaal nog wat erger te maken was het een concert van de Golden Earring. Een goeie band, maar wel eentje die al optrad voor ik geboren was. Ruim 25 jaar geleden zag ik deze band voor het eerst live, samen met mijn zus. Daarna nog vele keren samen met Pappalien, die ook flink geindoctrineerd is door oudere broers en zussen waar het dit soort muziek betreft. Gezellig. (Had ik al gezegd dat een een avond vol jeugdsentiment was?) Maar ik moet zeggen, de heren mogen dan op leeftijd zijn, ze zijn nog steeds vitaal. Wat je niet kon zeggen van iedereen in de zaal. Mensen, ik heb mijn ogen uitgekeken op het (zeer gevarieerde) publiek. En dat was eigenlijk ook wel leuk.

Eetlust

Het begint haast een obsessie te worden. Was het eerst nog een soort overerving van mijn moeders zorgzaamheid en gastvrijheid, tegenwoordig neemt het obsessieve vormen aan. Wil je wat eten, wat zal ik voor je maken? vraag ik zodra ik er eentje zie. Zal ik melk inschenken? Yo.ki? Een gevulde koek? Alsjeblieft? Als je nu die oliebol eet krijg je tien euro van me en hoef je de hele zomer je kamer niet meer op te ruimen. Zucht.

Ik heb drie slanke kinderen. Al waren het grote baby's, ze zijn van nature slank gebouwd. Maar vooral ook hebben ze niet zoveel met eten. De een nog minder dan de ander. Wil er bij dochter nog wel eens iets in wat ze lekker vindt, oudste leeft op een dieet van lucht en kale macaroni. Peuter doet zijn naam (Jo.ris-Carni.voris) eer aan en houdt het bij worst, vlees, vlees en worst. En de stukjes vlees van het bord van zijn brusjes. Maar drinken, dat blieft hij niet. 

Oke, ik sla door. (Ze eten ook wel eens toffees. En boterhammen, de oudste twee, dan. En jongste lust pudding.) Maar ik meen het wel dat ik er doodmoe van word. Die welgemeende tips uit de blaadjes als "laat je kinderen helpen eten uitzoeken" of "maak het gezellig aan tafel" en "ze gaan wel eten als ze honger hebben" zijn blijkbaar ook voor ander soort kinderen dan ik heb geschreven. Met die laatste tip had ik trouwens altijd nog wel wat. Ik geloofde dat een kind zichzelf niet uithongert en wel een keer iets gaat eten als zijn lichaam erom vraagt. Maar sinds het gewicht van oudste al een tijdje niet meer toeneemt en peuter het presteert om de hele dag niet te willen drinken of plassen tenzij ik hem dwing, ben ik ook van dat vertrouwen verlost. 

Het kieskeurige op het gebied van eten zit in de genen ben ik bang, van beide kanten. En dus weet ik ook vrij zeker dat later uiteindelijk wel goed zal komen. Dat ze ook zullen gaan genieten van olijven en vis en paprika's met brie, maar dat komt waarschijnlijk pas als ze het huis uit zijn. Ondertussen moet ik zorgen dat ze niet uit huis gepláátst worden voor ze 18 zijn, wegens ondervoeding en verwaarlozing.

Tel bij de kieskeurige genen nog wat langzaam eten en weinig trek, de peuterpuberteit, wat valse virusjes én vermoeidheid op en je kunt je misschien voorstellen dat ik momenteel met mijn handen in mijn haar zit. (En frustraties, beste lezers, zijn voor de lijn van een emotie-eter als ik niet zo geweldig. Gelukkig zijn alle chocoladeletters inmiddels op. Oók de J van Jammalien...)

Over een paar jaar lach ik me waarschijnlijk rot om dit logje, als ze in de puberteit zitten en de boodschappen en de grotere maten kleding niet aan te slepen zijn. Maar nu moet ik snel even beneden gaan kijken of oudste misschien nog zin heeft in een zelfgemaakte aardbeienvollemelkmilkshake. Met roomboter.

Familie - in twee delen - dus

Het blogje over familie gisteren, en ook jullie reacties er op zette me toch wel weer even aan het denken. Vandaag nog even een extra toelichting - deel twee.

Ten eerste, familie en familie, dat is niet hetzelfde. Mijn kinderen zijn mijn en gaan voor alles, met dank aan de stofjes in het moederbrein denk ik (en daarbij zíjn ze natuurlijk ook echt veel leuker dan andere kinderen, haha, grapje). Mijn ouders, mijn broers en zussen, hun aanhang en kinderen, vroeger mijn oma's (opa's heb ik niet gekend) dát is ook echt familie. Ook al lopen we de deur niet altijd bij iedereen plat, altijd fijn om ze te zien of te horen. Bij hun heb ik wel dat familiegevoel, ook bij de aanhang. Het logje gisteren sloeg vooral op ooms en tantes en meer nog op de nichten en neven.

Ik ben een nakomertje in een grote familie. Mijn vader en moeder komen uit grote gezinnen. Mijn jongste neefje is drie jaar ouder dan ik, de nichtjes en neven daarboven schelen al gauw een jaar of vijf, zes of meer met me. Maar veel zijn er ook veel ouder. Ik had tantes die mijn oma hadden kunnen zijn, veel nichten en neven waren al lang en breed volwassen toen ik nog eens een keer geboren werd, die zag ik zelden. Logisch dat je dan niet zo'n geweldige band opbouwt.

Een paar ooms en tantes kwamen wel regelmatig bij ons over de vloer (en wij daar) - met die mensen heb ik ook wel weer iets meer. Maar veel ooms en tantes woonden ver weg of hadden ook weer niet zo'n band met mijn ouders dat ze zomaar bij elkaar op bezoek gingen. Die zag ik dan drie keer per jaar: op de verjaardag van mijn vader, op de verjaardag van mijn moeder en op die van oma, de nichten en neven nog minder (alleen bij oma). Ik moet zeggen dat ik als kind die feestjes nog wel spannend vond, maar tegenwoordig weet ik niet zo goed wat ik met die mensen  aan moet. Zij zijn soms op de leeftijd dat ze weer zin hebben om de familiebanden aan te trekken, maar los van de verhalen die vroeger via oma's en ouders zijn doorverteld, ken ik ze nauwelijks. En wat belangrijker is, een groot deel zou ik ook niet uitkiezen als vrienden. (Die breinlozen dus, die elke keer met een andere rare vent aankomen kakken op zo'n feestje en zich dan vol overgave als allereerste met veel misbaar op het buffet en de drank storten)   Een paar anderen spreek ik wel eens op zo'n feestje of via de social media, ik stuur er nog wel een paar een kerstkaart. Maar daar houdt het dan ook wel weer mee op.

En jullie? Veel contact met brussen, neven, nichten, ooms en tantes?

Grappig, maar niet heus

Een jaar of wat geleden -in het tijdperk waarin nummerherkenning niet zo eenvoudig was- hadden we een tijdje last van telefoonterreur. Bellen en ophangen, later gekke geluiden op het antwoordapparaat, en gekke vieze praatjes. Achteraf bleek dat het de plaatselijke manege was waar een stelletje kinderen grappige - maar niet heus- spelletjes met de telefoon deden. De eigenaar, die we op een later tijdstip een keer hebben teruggebeld heeft zijn excuses aangeboden en beloofde dat hij de kinderen er mee zou laten ophouden. Ik denk dat hij die grote stinkende bijtgrage hengst heeft ingezet bij wijze van dreigement. Wij hebben in ieder geval nooit meer last gehad.

Helaas heeft er afgelopen week weer een of andere gek ons telefoonnummer uitgekozen voor flauwe geintjes. De eerste keer was het 's nachts. Ik lag vreselijk diep te slapen toen opeens de telefoon ging. Ik keek op mijn wekker (alsof ik daar uit op kan maken wie er belt!) en er schoten direct allemaal nare scenario's door mijn hoofd. Toen manlief echter zover was dat hij wakker genoeg en genoeg bebrild was om de telefoon op te nemen had de beller al opgehangen. Dus ik heb de halve nacht wakker gelegen, peinzend wie en waarom. En of het een goed teken was of juist niet dat er niet terug werd gebeld.

Pas 's ochtends was ik weer helder genoeg om het (mobiele) nummer dat had gebeld te vergelijken met mijn boekje met bekende telefoonnummers én de zoekservices op internet. Niets gevonden. Dus was het ook niets belangrijks. De niet belangrijke maar wel gekke beller heeft het nog een paar keer geprobeerd, overdag en 's nachts. Maar het is de laatste week weer stil. Hij vond het zelf blijkbaar ook niet grappig meer, om niet opgenomen te worden.

Gevoelstemperatuur

Een gevoelstemperatuur van min zeventien? En dan nog een bivakmutsverbod ook. Peuter was not-amused, vanmorgen, buiten op straat. En dat heeft ie denk ik van zijn moeder, want ik ben een kou-kleum, voor mij mag de winter weer snel voorbij zijn.

Het doet me wel weer terugdenken aan de winter van 1996-1997. Toen moest ik 's ochtends via de kofferbak mijn autootje in omdat de voordeuren te dichtgevroren waren. En de ramen waren zelfs aan de binnenkant van een flinke laag ijs voorzien. Maar bij het afspraakje laat in de middag wist papalien (die nog geen papa maar gewoon een knappe slanke donkerharige vent was) me niet alleen helemaal te ontdooien, we deden er zelfs graag een laagje bij uit allebei. In de stilstaande auto met -20 op het thermometertje op het dashboard en het weerbericht dat zelfs een nog vreselijker gevoelstemperatuur beloofde. Wij hadden er niet zoveel last van.

En zo blijkt maar weer, ook gevoelstemperatuur is relatief.

Puppy

Ik hoor het hem nog zeggen, mijn oom: "Ga maar gerust zachtjes op zijn pootjes staan, anders leert hij het niet af!" Mijn moeder had zijn nieuwe puppy uitgelaten en vertelde hoe ze geen stap kon zetten omdat het hondje, vrolijk rondjes om haar heen springend, net steeds daar stond waar zij haar voeten neer wou zetten.

Ongeveer net zoals peuter dat de hele dag bij mij doet. Ik heb hem gisteren per ongeluk al een enorme elleboogstoot tegen zijn hoofd gegeven toen ik me omdraaide, maar nu vraag ik me af of ik ook maar niet gewoon eens zachtjes op zijn pootjes moet gaan staan.

Tante taart

Ik voel me meestal gewoon nog wel ergens eind twintig, begin dertig. Ik ben een meisje, brul ik herhaaldelijk tegen peuterzoon die aan het oefenen is op de verschillende geslachten. Maar daar stinkt hij niet in. Zus, dat is een meisje. Mama niet. Oma trouwens ook niet.

En gelijk heeft hij, ik schrok me kapot zag het opeens toen man de foto's van zijn iPhone had overgezet. Ik ben geen meisje, ik ben een taart. Een dikke vette taart met een onderkin. Nou snap ik waarom ze op straat allemaal U tegen me zeggen. Ik mag me dan twintig voelen, zo zie ik er niet meer uit. Aan de andere kant durf ik wel, in tegenstelling tot vijftien jaar terug zo'n griebus foto te laten zien, van als ik even niet op mijn voordeligst ben. Het kan niet elke dag feest zijn toch? Volgende keer beter, even een keertje langs de kapper doet vast ook wonderen. Dus. Ben ik toch maar weer mooi gegroeid in die afgelopen jaren, en niet alleen aan de buitenkant.

Voor de trouwe lezers, over nog eens vijftien jaar moeten jullie de blogjes mét foto gewoon maar over gaan slaan. Ik sta niet voor mezelf in, wat daar allemaal op getoond gaat worden.

Verval en afbraak

Mijn eerste eigen huisje, een bovenhuisje van twee verdiepingen, "een maissonette", wat een stuk chiquer klonk dan het was. Al was het een huurhuis, het was mijn, ons, eerste eigen huis. Van mij, van E., en van Sjors en Sjimmie, twee lieve stamboomloze katertjes met niet bijster originele zwart-wit en rode looks. Het huis was oud, en het zat niet al te best in de isolatie. We moesten eerst de donkerbruine verf en het jarenlang opgespaarde vet van de vorige bewoonster er afkrabben, toen hebben we de eerste verdieping zonnig sienna-geel en de bovenste koel kreta-blauw geverfd. Bijpassende zachte vloerbedekking, wat nieuwe meubeltjes en we waren er helemaal thuis. Vaak zat ik op de brede vensterbank achter het grote raam te kijken wat er allemaal op straat voorbij kwam. Het was gezellig, ons eigen huisje, middenin het centrum van een leuk dorpje.

Een paar jaar later ging de verkering uit en verhuisden we. De zwarte poes ging dood, een jaar later de rode. Vorige maand is (ondanks dat ex-en gedoe mijn nog steeds zeer dierbare vriend) E. overleden aan die klote ziekte, en toen ik vorige week toevallig door ons oude straatje reed zag ik dit. De huisjes worden gesloopt. Door het open dak zag ik nog wat flarden kreta-blauw boven, en één van buurvrouw's deuren was zomaar in het eens zo keurige voortuintje van de buurman beland.  

Fijn voor de bewoners denk ik, nieuwe en vast betere huizen. Maar toch voelde ik me wel een beetje vreemd. De laatste mastodont overlevende van een tijdperk dat al lang is afgesloten, zo iets.

Hallo-wat?

Het logje van gisteren ging eigenlijk over maandag, 31 oktober. Soms loop ik een beetje achter. Toen ik Karien's tovernacht logje las viel opeens het kwartje. Die jongens kwamen niet te vroeg voor St Maarten, maar gewoon netjes op tijd voor Halloween! Oooooo jaaaaa...

Nou ben ik van een andere generatie, dus Halloween zegt me niks. Iets met pompoenen toch? In nare Amerikaanse jeugdfilms? Zoals gezegd, soms loop ik een beetje achter. Ik was een paar jaar geleden al stomverbaasd toen er zo rond deze tijd van het jaar allemaal kinderen met lampionnen en kwijlende bekkies aan mijn deur stonden te bellen. Dat bleek dan weer Sint Maarten. Ik dacht nu dus dat ik het wist, bleek ik weer ingehaald door de moderne tijd. Hoewel, modern. De Kelten begonnen ermee, al een tijdje terug, las ik net(*). Maar dat de Ma.rokaanse jeugd in de Nederlandse Vinexklei het ook vierde wist ik nog niet.

Eigenlijk waren wij niet zo van de feestjes, vroeger, toen ik jong was, bij ons in de buurt. Kerstmis hadden we, en Sinterklaas. Dat was wel iets bijzonders. Dan had je geloof ik nog Pasen, maar veel meer dan een paar chocolade eitjes en een paar nieuwe schoenen kan ik me niet herinneren. Carnaval was een noodzakelijk kwaad, dat mijn Rooms Katholieke basisschool soort van verplicht moest vieren, maar eigenlijk vond niemand het leuk. Halloween, Sint Maarten, luilak, de dag van de leraar... niemand had er van gehoord. En eigenlijk vind ik dat prima. Ik ben nog steeds geen mens die dat soort nationale feestdagen leuk vindt. (Op koninginnedag na dan. Vraag me niet waarom, dat ga ik nog wel eens aan mijn psychiater voorleggen.)

Hoe zat dat bij jullie thuis, vroeger?

(*) Lang leve het internet, ik deel even met jullie:  
Op 31 oktober vierden de Kelten de afsluiting van het Keltische jaar en de start van een nieuw jaar. Deze avond noemden zij 'Eve of All Saints'. Op 1 november, volgde dan Samhain, 'einde van de zomer'. Tijdens 'Eve of All Saints' zouden de zielen van alle mensen die het afgelopen jaar waren overleden, toegang krijgen tot het land van de doden. Deze avond werd ook wel 'Hallow Even' genoemd. Hierin herkent u het 'Halloween' van nu. Vroeger verkleedden mensen zich op 31 oktober om de zielen van de overledenen af te schrikken. Men was bang dat deze anders bezit namen van de levenden. Hoe lelijker je verkleed was, hoe moeilijker het voor de geesten was om iemand te herkennen.

Eerste herinnering

Ik las laatst in het "Vergeetboek" van Nederlandse geheugenexpert Douwe draaisma over de eerste herinnering. Er werden ook veel voorbeelden gegeven van de eerste herinneringen van bekende mensen. Leuk om te lezen!

Meestal stamt de eerste herinnering van mensen uit de periode dat ze tussen de drie en de vier jaar waren. Soms iets eerder, soms later. Soms is het alleen beeld, soms een scene of meer. Een en ander ligt een beetje aan de leeftijd van het kind (taalontwikkeling) en aan de impact van de gebeurtenis. Veel mensen die de oorlog hebben meegemaakt als kind hebben daar vroege, vaak angstige herinneringen aan. Blijkbaar blijven dat soort herinneringen beter hangen dan gezellige momentjes.

En dan nog, herinneringen zijn natuurlijk niet altijd even zuiver, zeker eerste herinneringen niet. Die worden onbewust beïnvloed door verhalen die bijvoorbeeld door je ouders verteld zijn over die periode of door foto's die je later hebt gezien. Maar ga maar eens na of datgene wat jij zeker weet dat je het je goed herinnert ook écht zo is gebeurd of dat je de herinnering later onbewust een beetje hebt ingekleurd of misschien helemaal hebt verzonnen, en je herinnering niet meer is dan een herinnering aan wat je toen dacht dat je je herinnerde....

Mijn eigen eerste herinnering is niet echt spannend. Het is een beeld: onze keuken, zwart-witte tegeltjes op de vloer, een gestreept kleurig vloerkleed (jaren 70!), de zon die warm licht op de vloer scheen, mama aan het aanrecht en ik bij de tafel. Ik zal twee of drie geweest zijn.

Boeiend, denken jullie. Ik probeer me dus nog iets spannenders te herinneren uit m'n vroege kindertijd. Die bouvier pup misschien, die me de stuipen op het lijf heeft gejaagd door opeens de keuken binnen te komen stormen waar ik lekker alleen aan het tekenen was? Hoe oud was ik dan, ergens tussen de 3 en de 5, is mijn nauwkeurigste gok. Dat is op zich nog wel na te gaan. Waren er geen vroegere herinneringen? Huilend in mijn peuterbed bij het idee dat mijn ouders al heeeel oud waren en bijna dood zouden gaan (inmiddels 40 jaar geleden en ze zijn er gelukkig nog steeds)? Toen mijn vader me vroeg wat er aan de hand was werd ik boos omdat ik natuurlijk niet durfde toe te geven wat me écht dwars zat..

Maar, wat ik nou wel eens weten wil: wat is jouw vroegste herinnering?

Plastic beschermdingetjes

Lang geleden, toen Mammalien nog geen mama maar een klein meisje was, had ze twee oma's. De ene, in het bezit van een jampotbril en flink wat grauwe staar, at op een goeie dag een boterham met ons mee. Ze belegde zelf haar boterham met rookvlees, twee plakjes én het plastic velletje dat om de een of andere reden altijd tussen die plakjes zit. Toen ze na veel moeite met kauwen doorsnijden begreep wat het probleem was zat ze met haar 96 jaar te grinniken als een echte puber. Ik heb daar hard om moeten lachen.

Inmiddels stink ik er zelf regelmatig in. Ik heb geen bril en geen staar, hooguit een wat druk leven en te weinig aandacht voor de dagelijkse dingen.  Zo loop ik bijvoorbeeld dagenlang met zo'n plastic beschermdingetje op de wijzerplaat van mijn nieuwe horloge en ben dan blij verrast als iemand het eraf haalt en ik opeens een heel scherp beeld heb. En mopperde ik elke keer weer als ik het kaartje uit het fototoestel in de daarvoor bestemde sleuf van de pc propte, want dat paste niet echt lekker. Tot we er na een jaar achter kwamen dat er... inderdaad.. een plastic beschermdingetje in die sleuf zat. Dankzij dat beschermdingetje zijn de pinnetjes inmiddels zo verbogen dat we een nieuw apparaatje moeten kopen om de foto's over te kunnen zetten van toestel op pc, maar dat terzijde.

Van het weekend had ik na een iets te intiem contact met de ovenschaal een brandwondje op mijn pols. Water er op, maar het deed nog zeer. Normaal roep ik dan heel hard om Pappalien, maar ik was alleen thuis. Het enige dat ik me nog van de ehbo cursus voor kinderen herinnerde was dat ik zo'n ehbo kist vol handige spullen had aangeschaft, acht jaar geleden. Dus deze -nog steeds bijzonder maagdelijke- kist maar eens afgestoft, geopend en in het foldertje gekeken. Een zalfkompres! Dat moest het worden. Na een minuut of vijf tussen de spullen gerommeld te hebben had ik hem al gevonden. Het stond dan ook met grote letters op de verpakking. Ik heb het papier eraf gehaald (haha, ik ben niet gek!) en het verbandje op mijn pols gedaan. Na een half uur kompres er af gehaald, het voelde toch een beetje gek, helemaal niet zo verzachtend.

En raad eens wat? Het plastic beschermdingetje zat gewoon nog tussen mijn brandwondje en het gezalfde verbandje. Kijk, zo simpel ben ik nou.

De Veldwachter

Mijn moeders vader is geboren in 1899. Mijn vaders moeder in 1892 en haar man, mijn opa, was zelfs nog een jaar of 10 ouder dan zij geloof ik. Mijn jongste is uit 2009, is me dat een verschil?! Niet alleen de jaartallen maar ook de hele wereld om hen heen. Onvoorstelbaar bijna.

En wat te denken van deze foto? Er was wat discussie of het nou de vader van mijn vaders moeder was, mijn vaders opa dus, of misschien daar nog de vader van, zijn betovergrootvader? Het was in ieder geval een echte serieuze stoere veldwachter. Dat is niet zomaar iets, he. Een man met aanzien. Niet te vergelijken met zo'n suffe hedendaagse stadswacht op scooter natuurlijk.

De andere kant van de familie hebben we ook nog even bekeken. Leukleukleuk allemaal. Al is het nog even onduidelijk waar ons blauw bloed en aristocratische neuzen vandaan komen.

Wat wil je later worden

Oudste zoon schreef in zijn rapport dat hij piloot wilde worden "omdat ik het leuk vind om in de wolken te zijn". Ik heb ook wel eens gehoord dat hij rioolrat wilde worden, dat had hij in een film gezien geloof ik. En als je tot een serieus antwoord dwingt dan heeft hij eigenlijk geen idee.

Dochter vindt veel leuk. Kapster, dokter. Fee of prinses. En schooljuf natuurlijk. Of moeder. Dat je eventueel moederschap kunt combineren met een baan die beter betaalt dat snapt ze nog niet helemaal. (En oma past dan wel op, intrigeer ik nu alvast)

Toen ik hun leeftijd had riep ik ook altijd dat ik moeder wilde worden. Met kinderen en een man, een eigen huis (vlakbij het huis van mijn ouders) en een auto. En kijk nou, het is allemaal gelukt.... (Ik riep ook dat ik schooljuf van klas 1 wilde worden, maar na een paar keer overblijfmoeder te zijn geweest weet ik ook weer waar mijn sterke en zwakke kanten zitten en dank de heer dat dat me bespaard is gebleven...)

Wat wil jij worden??

MCMXCVI

Ik citeer: 1996 (MCMXCVI) was a leap year that started on a Monday. In the Gregorian calendar, it was the 1996th year of the Common Era, or of Anno Domini; the 996th year of the 2nd millennium; the 96th year of the 20th century; and the 7th of the1990s. The year 1996 was designated the International Year for the Eradication of Poverty.

Ik lees nog wat meer nieuwsfeiten uit 1996, over Clinton, over Richard Krajicek en Wimbledon, Guus Meeuwis hoog in de top 40. Dat weet ik allemaal nog wel een beetje, maar het jaar 1996 staat voor mij toch vooral in het teken van de eerste ontmoeting.

Dinsdag 2 juli 1996 was de dag dat manlief en ik formeel aan elkaar zijn voorgesteld. We hebben elkaar eens goed bekeken, en dat beviel geloof ik wel. Daar en toen is het dus allemaal begonnen, achteraf gezien. Het duurde nog even wat langer voor we zo maar tussen de bedrijven door op de gang aan de praat raakten, voor we elkaar wel heel erg indringend in de ogen gingen kijken en helemaal voor we serieuzere amoureuzere activiteiten hebben ondernomen, maar toch...  vandaag 15 jaar geleden.

(Link YouTub Guus Meeuwis- Het is een nacht)

30 days song challenge - 29. A song from your childhood

Met vier behoorlijk wat oudere broers en zussen thuis heb ik heel wat muziek meegekregen. Van de Beatles en de Stones tot Boudewijn de Groot en Simon and Garfunkel, vanaf single en elpee. En onder de afwas waren mijn moeders en zusters altijd zelf altijd van alles en nog wat aan het zingen. Ik zelf vond niet alles even, euh, mooi maar heb wel veel soorten muziek leren kennen.

Ik herinner me nog een keer dat ik zelf, als klein kind, op de wc "Malle Babbe" van Rob de Nijs aan het zingen was. Toiletrolhouder erbij als microfoon, dat niveau. Ik denk ook dat het niet helemaal zuiver was en ik de tekst mogelijk wat heb verhaspeld, want toen ik de kamer binnenkwam merkte ik pas dat de andere gezinsleden er erg veel lol om hadden gehad. (.. mijn arme tere kinderziel... geen Idols carriere voor mij.. en gelukkig maar...)

En waarom dan Rob? Volgens mij was hij niet zo populair in huize familie Mammalien, maar ik denk het iets te maken had met de prachtige jaren '70 kinderserie "Hamelen" waar hij een knappe prins (kun je het je voorstellen?!) in speelde. Ik had net als mijn dochter nu en veel kleine meisjes met ons een fascinatie voor prinsessen en jurken en alles wat daarbij hoort en vond het ge-wel-dig. Even youtuben:

(Youtub link Kunt u mij de weg naar Hamelen vertellen)

Een beetje surfen op Youtube leverde ook dit filmpje (klik: http://youtu.be/CMG4YFPMIoA) op, de titeltune van De Stratenmaker op Zee show. Geweldig zeg! Wat een jeugdsentiment. Dat filmpje met die boot en die baksteen, ik weet het nog zo goed! En wat ik ook zo wonderbaarlijk vind is dat de kop van (Oom) Aart dan wel iets ouder is geworden, maar dat hij nog steeds hetzelfde kunstje doet. En dat hij vroeger eigenlijk net zo vervelend was als nu.

En pats, zomaar vijfentwintig jaar er af!