Pril geluk

Vannacht mocht zij bij hem slapen, op een matras onder zijn bed. En vanmorgen vroeg toen ik -helaas- mijn bed even moest verlaten om mijn volle blaas te ledigen kwam ik haar op de gang tegen. "We zijn getrouwd!" Trots liet ze me haar ring zien. Ik keek nog even om het hoekje om ook de gelukkige jonge echtgenoot te feliciteren, maar die zat bovenin de boomhut, met de baby. De baby had al een luiertje om, maar nog geen naam. Dat moest hij namelijk bedenken, terwijl zij een kamertje even verderop een heuse babykamer aan het aanschaffen was. "En dat moet dan allemaal weer in mijn boomhut natuurlijk", mopperde hij nog even met een stoere mannenstem. Waarschijnlijk om te verdoezelen dat hij nét toen ik binnenkwam de baby liefdevol aan haar luiertje omhoog hield.

Even later kwam de moeder terug. "Ik heb een babykamer gekocht! O ja, en ik heb nog een baby." Een tiener al, zo te zien, zij het van zeer geringe lengte en veel te dun voor het gezonde. Maar met lang haar en een mooie jurk aan. "En ik heb een naam," antwoordde de jonge vader, "ze heet Ariël, dat was de mooiste naam die ik kon bedenken."

En toen ben ik maar weggegaan en heb het gelukkige jonge gezinnetje alleen gelaten om even lekker te genieten. Als er zo met baby's gesmeten gaat worden en de moeder in huilen uitbarst zal ik wel weer even kijken.

Baby zijn

Net nu ik echt aan niemand meer verkopen kan dat mijn twee-en-een-half-jarige jongste nog een teer zacht onbeholpen kindje is heeft hij een nieuw spelletje. "Mama, ik wil baby zijn!" komt hij regelmatig naar me toe. Ik moet hem dan op schoot nemen, zijn hoofdje ondersteunen, zijn benen dubbelvouwen. Zoete babyliedjes zingen en hem zachtjes aaien. Zijn boevenbekkie verzacht helemaal en hij produceert een lief babyachtig glimlachje. Zo lief! Ik stink er bijna in.

Oudste is nooit een baby geweest. Zelfs toen hij een baby was had hij geen rust in zijn kleine dunne kontje om gewoon stil te liggen. Ik heb met verbazing gekeken hoe mijn zwangerschapsgymcollegamoeders hun baby's, die toch even oud waren als de mijne, gewoon wél urenlang op schoot konden houden. Waar die baby's dan ook nog in slaap vielen, alsof dat de gewoonste zaak van de wereld was.

Nu, acht jaar later, probeer ik ook mijn oudste te verleiden weer heel even baby te zijn op mijn schoot. Hij kijk meewarig naar de dubbelgevouwen koekkoeksbaby die ik aan het wiegen ben, maakt nog een flikflak met schroef op de bank terwijl hij een mop navertelt en een volgende hap uit zijn boterham neemt.

Zes jaar geleden paste het nog wel!

Gelukkig hebben we nog dochter. Dochter is tegenwoordig één meter twintig aan knokige botten en ook al jarenlang veel te eigenwijs om zich te laten vertellen wat ze moet doen, maar ze wil toch nog wel steeds graag lekker gepamperd worden. Meer dan ooit eigenlijk. Zo moet ik haar opeens weer helpen met uit- en aankleden 's ochtends, haar velletje insmeren met bodymilk en praat (commandeert) ze het liefst op babytoon.

Als ze ziet dat ik met peuterbroer aan het babyknuffelen ben neemt ze dus de kans waar en springt, peuterbabybroer ruw opzij duwend, bovenop mijn schoot. Peuterbabybroer druipt af en ik knoop haar ledematen in elkaar om het toch nog enigszins te laten passen. Ze tettert keihard TATA in mijn oor en als ik dreig haar weer in een wiegje te leggen omklemt ze me met stalen arm- en beenspieren. Geen ontsnappen aan, ik heb een baby. Van zes jaar.

In bad

Ik zit net in bad als oudste de badkamer binnenkomt. Of hij er bij mag. Ik had me een beetje verheugd op mijn rust en mijn boek, maar vooruit, hoe vaak krijg je een achtjarige in je bad?

Hij is in een spraakzame bui en praat honderduit. Over tieteneiland (ja sorry, ik heb geen badpak aan en het bad is nét niet diep genoeg) Over meisjes, dat hij wel een vrouw moet gaan zoeken ooit, maar dat dat best lastig is omdat de meeste al getrouwd zijn. Bovendien moet hij eerst een baan zien te vinden. Hij moet er diep van zuchten.

Het gaat ook over pakjesavond en de sint. Wanneer papa of ik iets in de schoenen gaan doen die klaar staan bij de brievenbus. Hij gelooft echt niet meer, hij weet hoe het zit. Maar, zegt hij, toen hij vier was, op pakjesavond, toen er een enorme zak met speelgoed voor de deur stond en hij opendeed, zag hij toch nét een stukje rode cape verdwijnen. Dat was Sint, dat wist hij toch echt heel zeker, in ieder geval toen hij vier was.

Je hoort zijn hersens kraken, en dan trekt hij trekt een komisch hoofd en zet een gek stemmetje op: "En wat bewijst dat?!" Ik weet het niet. "Dat Sinterklaas is doodgegaan na mijn vierde! De meesterspeurneus heeft het opgelost!" Hij kijkt me aan alsof hij Tatort zelf is, met een flinke borrel op dan. Ik moet ontzettend hard lachen, en dan is het hek natuurlijk van de dam.

Hij bestookt me met allerlei fantastische theorieën en onbegrijpelijke moppen en plenst ondertussen woest door mijn bad. Al gauw staat er meer water naast dan erin, en moeten we van ellende maar beneden op de bank verder. In pyjama en samen onder een grote warme deken. Verhalen vertellen, grapjes maken, en lekker knuffelen. Dat mag namelijk ook gewoon nog steeds, al is hij bijna negen en moet hij over een tijdje toch eens serieus gaan nadenken over het huwelijk en een vaste baan.

De achterbankgeneratie

- Wat wil jij worden, later?

- Kweenie
- IK word waterpolitie
- O! Als we zó gaan beginnen dan word ik rioolrat. Ik begin dan onder de douche, bij een blote dame. Ik pik eerst haar handtas en duik door het putje het riool in... en dan..  blabladiebla....

Er volgen nog meer bizarre maar spannende avonturen met veel achtervolgingen, magie, rennen, uitglijden en vieze dingen. De ene helft van het 8 jarige publiek ligt onder zijn stoel van het lachen, de ander luistert ademloos. 

Ik denk persoonlijk dat hij later bizarre maar hele spannende films gaat maken.

De dibe-dibe-club

Sommige mensen kijken soaps. Janick en Roos hebben zelf een soap, een interactieve. Elke dag, na het avondeten. Terwijl wij Q. of onze computers bezig houden zijn de kinderen druk op een van beide kamers (en ook vooral in de gang daartussen) en wordt er met de dibe-dibe-club gewerkt. Het aantal leden wisselt nog wel eens, in ieder geval zijn Yoshi en Maja twee belangrijke personen, ik geloof dat het dino's zijn, maar ook dat is niet helemaal duidelijk.

Soms is er een lid ziek, en dan is Janick dokter en Roos zuster en wordt er met de brancard vervoerd en geopereerd. Soms hebben ze school en dan heeft ieder kind, euh, hebben de meester en juf ieder hun eigen klas. Roos speelt keurig na hoe eigen haar juf de dagelijkse gang van zaken uitlegt en orde houdt. Janick laat zijn klas vooral rennen, springen, gymen en onduidelijke maar gevaarlijk wilde spelletjes doen.

En vanmorgen, op weg naar school rent Janick ineens hard weg, roept in het voorbijgaan tegen zus: "Kijk uit, Yoshi is ontsnapt!" En ja hoor, Roos rent er hard achteraan: "Maja ook!" Maar met een flinke spurt en een vangbeweging is het na een meter of 20 toch goedgekomen. Met Maja. Janick niet meer teruggezien tot bij de school.

Met in mijn achterhoofd het logje dat ik nu aan het schrijven probeer ik Janick nog wat uitpsraken te ontlokken over die club. Wie er precies lid zijn bijvoorbeeld, en wat dat voor wezens zijn. Allemaal dino's? "Ha, mama, dat ga ik je niet vertellen. DAT is ONS geheimpje, van Roos en mij."