Metamorfose in uitvoering

Blogde ik laatst over een gevalletje pissebed , de oplossing lag natuurlijk voor de hand. Peuter zónder luier = grote jongen ==> grote-jongensbed. Nu hebben we hier niet helemaal toevallig zo'n grote jongens peuterbed staan. Het peuterledikantje waar grote broer in geslapen heeft in zijn tijd. En ik zelf ook nog trouwens, lang lang geleden, toen ik nog onder de één meter dertig was. Toen was het bedje paars, nu is het unisex zilverkleurig, voorzien van nieuwe bodem en schoon matras en superfijn dekbedje. Prima oplossing dus, peuter mag ook in dit mooie erfstuk. Er is echter nog één probleempje, het staat nu op de kamer van zus die er elke nacht lekker in slaapt!

Zus is de beroerdste niet: ze wil haar bedje best afstaan. Maar dan moet zij natuurlijk wel ge-upgrade worden naar een grote(re)-meisjesbed. We zijn al een tijdje aan het kijken, op internet, of in de spaarzame kinderloze uurtjes zelfs in échte winkels waar je aan spullen kunt voelen en ruiken. En we zijn er uit. Zoiets gaat het worden:





Een wit gelakte hoogslaper, met breed bureau, kastje, stoel. Een matras, een molton, een dekbedovertrek:




En nog veel meer kapstokjes, pennenbakjes, opruimdozen, spiegeltjes en kraaltjes om de boel een beetje aan te kleden natuurlijk. Dus ik kijk en ik speur en stapel alles op in een donker hoekje. Want wát er precies wordt ingekocht is voorlopig groot geheim voor dochter. Met dochter winkelen is namelijk wel heel gezellig, maar het duurt een eeuwigheid, en je komt altijd thuis met dingen die je eigenlijk niet had moeten kopen. Dus hebben we project "metamorfose" bedacht. Dat wil zeggen, ik heb haar het e.e.a. gevraagd en nu kopen wij zelf in, maken het helemaal af en leveren het ongetest op (het lijkt wel een it-project, achteraf is er dus ook géén mogelijkheid om nog iets anders te willen dan in het eerste gesprek aangegeven). Over een week of acht (!) als het bed er is lenen we dochter een dagje uit en als ze weer thuis mag komen is haar kamer *n i e u w* anders en natuurlijk superhip vet meisjesachtig stoer en lief en alles wat ze maar wil zodat ze ooo en aaaaa kan roepen terwijl wij de filmcamera op haar gezicht houden.

En nu nog even een babykamer verkopen wegens overbodig.

Verval en afbraak

Mijn eerste eigen huisje, een bovenhuisje van twee verdiepingen, "een maissonette", wat een stuk chiquer klonk dan het was. Al was het een huurhuis, het was mijn, ons, eerste eigen huis. Van mij, van E., en van Sjors en Sjimmie, twee lieve stamboomloze katertjes met niet bijster originele zwart-wit en rode looks. Het huis was oud, en het zat niet al te best in de isolatie. We moesten eerst de donkerbruine verf en het jarenlang opgespaarde vet van de vorige bewoonster er afkrabben, toen hebben we de eerste verdieping zonnig sienna-geel en de bovenste koel kreta-blauw geverfd. Bijpassende zachte vloerbedekking, wat nieuwe meubeltjes en we waren er helemaal thuis. Vaak zat ik op de brede vensterbank achter het grote raam te kijken wat er allemaal op straat voorbij kwam. Het was gezellig, ons eigen huisje, middenin het centrum van een leuk dorpje.

Een paar jaar later ging de verkering uit en verhuisden we. De zwarte poes ging dood, een jaar later de rode. Vorige maand is (ondanks dat ex-en gedoe mijn nog steeds zeer dierbare vriend) E. overleden aan die klote ziekte, en toen ik vorige week toevallig door ons oude straatje reed zag ik dit. De huisjes worden gesloopt. Door het open dak zag ik nog wat flarden kreta-blauw boven, en één van buurvrouw's deuren was zomaar in het eens zo keurige voortuintje van de buurman beland.  

Fijn voor de bewoners denk ik, nieuwe en vast betere huizen. Maar toch voelde ik me wel een beetje vreemd. De laatste mastodont overlevende van een tijdperk dat al lang is afgesloten, zo iets.

Zomervakantie 25/45

Een minuut of twintig rijden van hier is een geweldig stadspark. Een grote speeltuin, een kinderboerderij, natuurtuin met wilde bloemen en beestjes, veel kronkelende paadjes. En een kaal voetbalveldje van beton waar de oudste twee vandaag eerst zeker een half uur een spannend fantasiespel hebben staan doen. Iets over prinsessen, monsters, schieten, vechten, wegrennen, punten, dood en weer levens erbij. Leuk, dat wel, maar dat had nou eigenlijk ook wel weer thuis op de stoeprand gekund, zoek ik daarvoor een speelpark op? Gelukkig gingen ze later ook nog echt op de speelapparaten en in die mooie tuin wandelen (eh, verstoppen) en hebben ze zelfs een rondje cavia's en geitjes gedaan.

Peuter vond het allemaal mooi. Zand, zand, glijden, zand, scheppen, schommelen, kipjes, boekjes over kipjes, puzzels over kipjes... En een bezitterig aangelegde mede-peuter die hem iets nieuws heeft geleerd: "nee, IKKE". De eerste keer keek mijn peutertje nogal gek toen hij op de glijbaan wilde en die andere jongen hem "nee, ikke" probeerde duidelijk te maken dat dat toch echt niet de bedoeling was. Net zomin als dat er geschommeld of zelfs in het zand geschept mocht worden door iemand anders dan hijzelf. Maar peuter vond het wel interessant en deed vrolijk mee. "Nee, ikke!". Twee kleine haantjes bovenop de glijbaan. Gelukkig bleef het beperkt tot verbaal geweld en hadden ze allebei alle gelegenheid om lekker te glijden, te scheppen en te schommelen.

Gaaf park, aardige mensen (zelfs die ikke-peuter had een leuke moeder) en de zon scheen zo leuk. Waarom wonen we toch niet in een gezellige wijk in de stad in plaats van onze burgerlijke vinexklei vraag ik me dan altijd af als we hier zijn. Thuis weet ik het meestal wel weer, zeker als ik een parkeerbon onder mijn ruitenwissers heb gevonden op de weg terug.