Een oppas zoals je ouders, die vind je niet gauw meer

Mijn ouders stonden altijd voor de kinderen én de kleinkinderen klaar. Nog even los van alle morele steun en gezelligheid ook veel praktische hulp. Helpen met klussen in huis,  met naaiwerk. Ging er iemand op vakantie? Zij "deden" post, poezen en plantjes. En en-passant was de keuken ook nog schoon en de was gestreken als je terug kwam. En ook kleinkinderen dus, die mochten altijd komen, oma ging een dagje met ze weg, opa vermaakte ze thuis met blokjes bouwen aan de tafel. Hadden de ouders even iets anders, oma en opa stonden altijd klaar.

Helaas ben ik het nakomertje, op latere leeftijd gekregen, en ben ik zelf ook niet heel jong aan de kinderen gegaan. Dus werd het voor oma en opa in verband met voortschrijdende leeftijd en de achteruitgang in lijf en leden, steeds lastiger om nog dát met onze kinderen te doen wat ze met de oudere kleinkinderen deden. Het verschil in hoe oudste en hoe jongste er terecht konden is al enorm, wat zes jaar tijd doet met de gezondheid van oude mensen... En vooral oma baalt daar enorm van. Ik baal niet, ik accepteer, en geniet nog steeds van wat ze wél kunnen. Ze zijn nog steeds enorm leuke grootouders en mijn kinderen boffen met ze.

Maar ja, oppassen, bijvoorbeeld dat lukt niet meer. En hoeft gelukkig ook niet altijd meer want de kinderen worden ook groter. Maar toch, soms.. als het later op de avond wordt, als er gekookt moet worden, als er iemand met wat meer overwicht nodig is om jongste op tijd naar bed te bonjouren... Dan zoeken we nog wel eens. En vinden we niet zo veel. En daar baalt ook vooral oma dan weer enorm van. Ze kan er niet bij dat bijvoorbeeld mijn brussen of nichtjes het niet geweldig vinden (zoals zij zelf dat altijd vond) dat er nog kleine kinderen in de familie zitten? Dat het zo leuk is om dat van dichtbij mee te maken, bijvoorbeeld door wat vaker langs te komen of een keertje iets met de kinderen te doen? Tja.

We hebben we eigenlijk al jaren een betaald oppasmeisje. Een hele toffe. Ze vindt onze kinderen leuk, en zij haar ook. We vragen haar dus toch wel regelmatig voor een paar uurtjes ouderavond of een etentje soms.

Maar nu ligt daar nog steeds die cadeaubon die we gekregen hebben, man en ik. Een overnachting in een hotel in Nederland, twee dagen weg dus. We zouden er heel graag samen weer een keertje op uit. Maar de vraag is dan natuurlijk.... wie zorgt en past er op de kinderen? Als we het doordeweeks doen bijvoorbeeld zitten ze voor een groot deel van de dag op school en kan ik voor jongste wellicht nog een speeldate regelen, zodat het alleen om de namiddag, avond, nacht en ochtend gaat. (En ze slapen inmiddels alle drie goed door, hahaha)

Visjes hier en daar uitgegooid, maar geen enthousiaste reacties van familie of vrienden. Alleen de oppas, die vond het zoals gewoonlijk prima. Ze frommelt wel wat tijd vrij tussen studie, bijbaan en social life door. 

Wie past(te) er (ooit) op jouw kinderen? En ga je wel eens een nachtje of meer weg alleen met je partner?

Op huwelijksreis met zijn vijven

We waren een dikke week weg, op huwelijksreis naar Turkije waar het deze herfstvakantie gelukkig bovengemiddeld goed weer was. (Om de regen van onze huwelijksdag weer wat goed te maiken waarschijnlijk).

Hieronder een overzichtje.

Met het vliegtuig! Voor de kinderen was dit voor het eerst. Een beetje spanning hier en daar, maar al gauw vooral enorme verveling. Lang stil zitten (zonder Wifi!) en wachten is moeilijk voor onze schatjes. Aan de andere kant, ze hebben het echt heel erg goed gedaan. Helden!
Voor ik het met goede vakantienieuws begin eerst even zeiken. Ik begon namelijk aan mijn vliegreis met een flinke snotneus. De week ervoor was ik echt beroerd van mijn dichte holtes, maar net voor we weggingen bleek het te beteren. Ik had mijn neusspray lekker thuisgelaten dus. 

Wist ik veel, in een vliegtuig verergert dat enorm. Dus heb de hele weg zitten snot uit mijn longen gerocheld en de prut uit mijn neus proberen te snuiten, totdat ik zelf gek werd en mijn medepassagiers ook. En toen begon de daling. F*ck! Mijn oren gingen er aan, trommelvlies maakte een pijnlijk dansje en toen zaten ze volkomen dicht. En ze bléven dicht. Alsof je met je kop in een vissenkom rondloopt. Ik kan je zeggen, dat gaat enigszins ten koste van de communicatie met de buitenwereld. Ten eerst versta jij niets, alleen jezelf in echo. En de rest verstaat jou niet, tenzij je heel erg je best doet verstaanbaar te klinken. Bovendien werd ik er bere-chagrijnig van. Pas de volgende ochtend later schoot alles weer op zijn plek en kreeg ik weer wat ruimte in mijn hoofd en mijn gehoor terug. 

En toen kon de vakantie pas echt goed beginnen!

foto van internet - lobby

We hadden een heel groot hotel, heel erg nieuw, ruim opgezet, schoon en fris. Met heel veel marmer dat elke dag geveegd werd met een gemotoriseerde boener. Het mannetje bovenop had veel lol met onze jongste door hem wat achterna te zitten op zijn boenscooter.

foto van internet - de slaapkamer van de kinderen

Onze hotelkamer had twee verdiepingen, één ruime slaapkamer beneden voor de kinderen en één voor ons boven. Ieder met eigen luxe badkamer. Helemaal tevreden. (Ik heb zelfs uitgebreid gedoucht, haar gewassen en gepoept. Dat kunnen niet alle hotelkamers zeggen, dat ze dat voor elkaar hebben gekregen, hihi)

Foto van internet - buitenkant kamers

Ons verblijf lag direct aan een zwembadje. Zo tof! Kinderen konden vanuit hun slaapkamer zó het terras op en water in. 

Aan de andere kant van ons hotel was de "main" pool, die eigenlijk uit verschillende baden en vooral ook uit verschillende glijbanen bestond. 

Zwemmen, spelen, glijden, zwemmen, glijden, spelen... 

En in de zon schaduw op een bedje liggen met een boek of een beetje rondkijken vanachter je zonnebril. Dat eerste vooral voor de kinderen, dat laatste was vooral de taak van de ouders. Zo nu en dan moesten we een kind opwarmen met een handdoek, zonnebrandcreme smeren of foto's maken, zelf even afkoelen in het zwembad of meehelpen het door de kinderen gebrachte drinken en eten op te maken (van kaasloempia's tot warme wafels, taartjes en kipkluiven, ijs)

foto van internet 

En nog meer zwembaden en nog meer glijbanen... 

foto van internet

Dit hutje was ook heel vet, maar je bent een Nederlander of niet, dus na de kosten voor je All-Inclusive resort ga je natuurlijk geen cent meer betalen, laat staan vijftien euro om in een hutje te mogen zitten als de ligbedden ernaast gratis zijn... 

Hi!

foto van internet - het toetjesbuffet!

Ik heb me niet gewogen, maar ik moet een flinke baby aangekomen zijn na die week.

Ultra All inclusive, eten en drinken de hele dag door, overal. De hele dag volop keuze. Zowel aan het grote buffet bij ontbijt, lunch en diner, en allerlei snacks bij de diverse kraampjes over het hele complex. Ik heb heerlijke toetjes op, gevulde aubergines, pasta, rijst, jongste heeft, onder het motto "wat de boer niet kent of wat er als groente of pasta uitziet" zich vooral aan zijn dieet van patat, ijs en kip gehouden (...) 

En nog wat vreemde zaken. Na een paar flinke knallen midden in de nacht bleek de volgende ochtend het glas van het balkon van de buren opeens eh, nogal, eh, stuk. Buren waren niet meer te vinden.

Over buren gesproken, aan de ándere kant zaten een paar Russen, waarvan er twee, een man en een vrouw, elkaar niet zo aardig meer vonden, die eerste nacht, tussen half twee en drie uur. Wat een takke-herrie! Schreeuwen, huilen, deuren slaan... Dochter vond het vreselijk eng en kon niet slapen van de herrie. Ik bood haar mijn bed, vanwege de afstand iets minder lawaaiig en dicht bij sterke papa. Ik in dat van haar. Waar je inderdaad gek werd van de herrie. En van oudste zoon, die gek werd van mijn gesnuf en gehoest, en mij terug stuurde naar mijn eigen bed. 

Er zaten best veel Russen, en die zijn goed herkenbaar. Ik begrijp best waarom de Nederlander misschien hier en daar op Zoover meldt dat dat volk wat eh, anders is. Lomp en luidrichtig. Aan de andere kant, op die eerste nacht na hebben we geen enkele last van wie dan ook gehad (dat er Russen mensen 's ochtends om 10 uur aan het zwembad met de hele familie én schoonfamilie aan het bier en de sigaret zitten moeten ze zelf weten, dat ging redelijk geruisloos verder... en er was plek genoeg.)

's Avonds langs de zee wandelen, op weg naar de entertainment. We hebben twee leuke shows gezien, acrobatiek, vuurspuwen, geschikt voor het hele gezin. Als je na elven op de avond nog ander vermaak zocht dan een drankje hier of daar is er niet zo heel veel te beleven geloof ik. Gelukkig. Wij pasten precies in de doelgroep, zeg maar. 

. 

Mooi hoor. Zonsondergang tussen zee en zwembaden door. Rustig bluesy muziekje op de achtergrond.

En ja, we zijn ook wel een paar keer het complex af geweest. Met de Dolmus naar Alanya stad, de haven, een marktje hier of daar onderweg (de man houdt van afdingen, de beide zoons háten schuifelen langs winkeltjes waar je eigenlijk alleen maar kijkt om het kijken en niets wilt hebben), maar weer eens een ijsje eten. Veel cultuur en bezienswaardigheden doen we een volgende vakantie wel weer. Dit was voor deze keer in deze samenstelling wel even voldoende. 

Geen slurf maar een busje dat ons over het vliegveld naar het vliegveld reed. Jongste goed herkenbaar aan zijn enorme knuffel en zijn "toad-muts". Toch ben ik hem een keer kwijt geweest op de luchthaven, waar hij even op een bankje ergens verderop was gaan zitten. Stress!

Vooral de terugweg was pittig: na een paar uurtjes slaap om 0.55 uur opgehaald bij ons hotel, 2 en een half uur in de bus, wachten op vliegveld, koffers, passen, etc... eindelijk om 6.30 vliegen. Kinderen moe, papa moe, zelfs mama beetje moe. Man en ik hebben op de een of andere manier op de vierkante centimeter van onze vliegtuigstoelen nog wel een paar hazeslaapjes gedaan. De jongste twee kinderen zakten pas 's middags op de eigen bank thuis in een hele diepe slaap. 

Wij hebben een heerlijke vakantie gehad. Was zelf echt helemaal weer in de relax stand gesprongen en was ervan overtuigd dat oktober héél ver weg was. De kinderen hebben zich enorm vermaakt, zouden volgende keer zeker weer terug willen (al hoorde ik er ergens op de aankomsthal van Schiphol zeggen dat ze komende 30 jaar niet meer wil vliegen, maar dat zal wel weer snel vergeten zijn..) 

 En nu zijn we weer thuis. Ook lekker. Al is het weer wat minder. Oudste heeft panisch poesje toch weer lekker aan het knorren gekregen.

De schoolFotograaf

Onze school heeft elk jaar een ándere schoolfotograaf. Sommige doen het erg leuk, met accessoires en originele poses. Soms is het geld kennelijk op, en wordt er productie gedraaid: kind wordt in te krap hokje geduwd, standaard pose voor standaard blauw gevlekte achtergrond en klik, klak, klaar, volgende. De resultaten waren zo mager dat ik de foto's van mijn bloedjes niet eens besteld heb.

Dit jaar hadden we vier fotografen. Eentje maakte de groepsfoto - in blokjes van vier die later digitaal aan elkaar geplakt worden. De anderen deden de individuele portretten. Ik was ook dit keer weer hulpouder. Aan ons hulpouders de schone taak om te zorgen dat alle kinderen aan de beurt kwamen en dat ze, eenmaal vooraan in de rij, snottebelvrij waren én enigszins in de plooi waarin mams ze die morgen had afgeleverd. Wat niet meeviel na de nogal herfstachtig uitgevallen pauze.

Wel leuk hoor, zo'n middagje helpen. Ik vind het geweldig om zo tussen die kinderen te zitten. Van de hele verse vierjarige kleuters die nogal benauwd stonden te kijken tot de  al hier en daar flink aan het puberende groep achters met enorme schoenen.

Maar of ik nou schoolfotograaf wil worden? Ik zou knettergek worden van élke keer weer zo enorm enthousiast doen als er een kind voor m'n lens staat. Elke keer weer zeggen dat ze de mooiste en de stoerste zijn. en vooral leuke grapjes maken over scheetjes om ze maar te laten ontspannen en vrolijk te laten lachen. De dames deden het echter perfect.

Nu ben ik wél heel benieuwd hoe de foto's van mijn mooie dochter geworden zijn. Die heb ik niet langs zien komen in mijn groepjes. De zoons die allebei niet meer op school zitten mochten na schooltijd ook aanschuiven voor een familieportret, maar daar waren ze helaas niet meer voor te porren. Moet ik toch zelf maar weer eens kijken hoe ik ze met zijn drie tegelijk enthousiast en blij voor mijn camera krijg. Dan zal ik het maar niet over scheetjes hebben...

De schoonheid van de cijfertjes

Mijn vader vond het altijd machtig interessant als de kilometerteller van de auto op een "mooi" getal sprong, zoals 7777 of 9000. Bij standje 7776 drukte hij dus de achterbank op het hart héél goed op te letten, "want het gebeurt bijna". Waarop mijn moeder snoof en niet begreep wat daar nou zo boeiend aan was.

Het schijnt een beetje een mannen-ding te zijn,dat cijfergeneuzel (hoewel ik het ook wel grappig vind op zijn tijd). Ook mijn eigen man waardeert een bijzondere kilometerstand, al rijdt hij een stuk meer dan mijn vader deed, dus dan hebben we het al gauw over 212.121 in plaats van een lullige 7777. En zo heb je natuurlijk ook telefoonnummers waar je een wiskundige reeks in kunt ontdekken, of pincodes die de trouwdag van je oma weergeven.

Spannuúnd! Peuter, een nog wat beginnend maar zeer enthousiast cijferaar, kan in extase raken bij het zien van een cijfer dat hij herkent (de 1 of de 3 bijvoorbeeld) en als hij er dan ook nog bij mag tellen én springen, is het helemaal feest.

In april 2009, 3 jaar geleden was dochter 3 jaar oud en oudste zoon het dubbele, 6 jaar. En nu(*) is kleine Graaf Tel 3 jaar, dochter 6 en oudste 9. Is dat bijzonder, of wat? Het zal nooit meer gebeuren dat dochter 2x zo oud is als peuter en oudste  3x zo oud als peuter. Nog een half jaartje genieten van deze mooie drie-eenheid. En dan wordt zij 7....  Zo zie je maar, de meisjes verpesten de cijferlol toch weer als eerste.

(was gepubliceerd op 20-6-12)

Rondje Poef

Het sluipt er in, bepaalde uitdrukkingen. Soms nemen de kinderen iets "swags" mee naar huis ("hé, kil"), soms erf je bepaalde zelf verzonnen of aangepaste woorden of uitdrukkingen van je ouders en soms weet je eigenlijk niet precies meer waarom maar heb je als familie opeens een nieuw buzzwoord te pakken.

"Rondje Poef" is al een tijdje nogal populair in huize Mammalien. Het betekent zoiets als even een en ander doen wat moet gebeuren maar niet zo belangrijk is om verder aan de wereld uit te leggen. "Ik zet even koffie en dan ga ik dat en dat en dat wel even kopen en post die brief en .. ". "Ah, Rondje Poef!". "Wat doet oudste?" O, rondje poef. "Schat, ik doe even Rondje Poef en dan ben ik om tien uur weer thuis". Stukje fietsen? Rondje Poef.

Van de week lagen we op het echtelijk bed vermoeid maar voldaan na een romantisch rondje Poef, toen ik het toch even wilde weten. "Zeg schat, waar komt nou eigenlijk dat Rondje Poef vandaan?"

Wist ik dat niet meer? De zwemles. De intensieve bijles van jongste, de drillende juf die 60 minuten per drie kwartier op jongste aan het inpraten was. "Rondje met je benen, en POEF! Rondje POEF! Rondje POEF". Kennelijk is er ook vooral in papa's hersencellen een flink spoor getrokken dat er voorlopig niet meer uit zal slijten..

Maar het klinkt wel gezellig.

Briljanten huwelijk

En toen was het feest: mijn ouders zijn 65 jaar geleden voor de katholieke kerk getrouwd. We hebben het een half jaar geleden al eens slapjes gevierd toen het 65 jaar geleden was dat ze een handtekening hebben gezet op het stadhuis, maar dat "telde" in die tijd en voor hun gevoel niet zo als de belofte voor de kerk. Toch kwam de burgemeester langs en werd er wat taart gegeten. Het idee was dat het kerkelijk huwelijksjubileum in april "echt" gevierd ging worden met een feestje buiten de deur of een etentje of zoiets.

Hun 50 jarig trouwfeest was een heus feest, in een zaaltje, met veel van beide families erbij. Stukjes, speeches, muziek. Daar denken ze nog steeds met plezier aan terug. Het 60 jarige huwelijk werd gevierd met een lunchbuffet. Ook leuk, maar er waren al weer minder broers en zussen van het bruidspaar en het was wat gezapiger.

Inmiddels is hun familie (broers en zussen) nog verder uitgedund. En ook mijn ouders zijn niet top-fit meer. Doof, kwaaltjes, klachten, erg onzeker ook. Vooral mijn vader ziet het zelf steeds minder zitten om zich buitenshuis te begeven. Op zo'n feest met teveel mensen, daar hoort hij toch niets, hij wordt er moe van. Mijn moeder wil altijd wel, misschien wel meer dan ze eigenlijk aankan.

Dus werden dit keer alleen kinderen en kleinkinderen uitgenodigd op de koffie bij hun thuis, 15 man.vrouw/kind sterk. We hadden een pot gemaakt waarin we 65 "herinneringen" op 65 papiertjes hadden verzameld. Bloemen, en nog wat praktische cadeau's. Los van de koffie was er natuurlijk (bij mijn ouders wordt er altijd té veel eten en drinken geserveerd) ook taart, broodjes, hapjes en (al dan niet alcoholische) drankjes. Het was een supergezellig middag en ook het bruidspaar was helemaal blij.

Gezellig met oma

Jongste zit gezellig een middagje bij oma. "Oma, jij hebt wel niet van dat leuke speelgoed, maar je bent zo lief! Ik wil nog héél lang hier blijven." Ze spelen, ze praten.

Opeens ziet oma jongste iets gevaarlijks doen waar oma's van schrikken. (Of het echt gevaarlijk was of dat oma wat sneller bang is dan zijn moeder, dat laat ik in het midden). Ze waarschuwt hem. Niet doen hoor, want anders kun je stikken.

 Hij luistert gelijk naar haar waarschuwing maar denkt er toch nog even over na. "Als je stikt ga je dood. En dat is helemaal niet zo erg, want in de hemel is het súper fijn. En God is heel lief." Oma beaamt dat, dat idee gunt ze hem graag. Maar ze legt ook uit dat het voor jonge gezonde mensen toch wel fijner is om nog even hier te blijven. Dat ze hem zo zou missen. Dat ze zelf ook nog niet wil voorlopig. "Maar oma, dan gaan we toch gewoon samen?! Dan is het helemaal super fijn!"

Tante Carolientje

Af en toe kwamen er wel eens tantes en ooms van mijn moeder bij ons op bezoek, lang geleden, toen ik nog een klein Mammalientje was. Zo weet ik onder meer nog nonkel Jan (een heuse zendelingen pater ergens in Zuid Amerika), ome Arie (ome, geen nonkel, want net als mijn oma geëmigreerd naar Nederland), tante Jeaneke en tante Carolientje. Ik vond het altijd toch wel bijzonder als er zo'n relatief onbekend oud familielid op kwam dagen.

Tante Carolientje was de jongste. Een nakomertje. Bij haar geboorte was ze zó klein dat haar grote zus (mijn oma) haar poppenkleertjes moest uitlenen om haar zusje aan te kunnen kleden.

Tante Carolientje werd, toen ze net volwassen was, naar een Frans klooster gestuurd door haar ouders om non te worden. Waarom, God mag het weten. Zo ging dat nu eenmaal wel vaker in die tijd. Toen dienstbaarheid en jezelf wegcijferen nog een deugd waren. Zeker in de begintijd heeft ze daar geleden onder het strenge regime, en vooral ook het gemis van haar familie die maar eens in de zoveel jaar langs mochten komen. Later werden de regels gelukkig wat soepeler.

Het was een super lieve vrouw. Ze was dan wel non, maar absoluut geen stijve, integendeel. Lichamelijk en geestelijk was ze tot op hoge leeftijd een kwiek mensje. Geen zeurpiet, maar gewoon iemand met het hart op de juiste plaats. Eentje die oren en ogen goed openhield en zelf nadacht (wat haar geloof zoals gepredikt door de katholieke kerk ook niet altijd veel goed heeft gedaan) En, net als mijn oma, met veel gevoel voor humor en zin om nét wat buiten te lijntjes te lopen. Het verschil was dat mijn oma dat soms ook deed en zei, tante dácht het wel en soms zag je haar twinkelende oogjes, maar verder schikte ze zich maar in haar lot en maakte er het beste van.

Achteraf gezien had ze met haar karakter beter een leuke baan in de gezondheidszorg of als sociaal werkster kunnen gaan zoeken dan in een klooster gaan, maar goed. Dat was de tijdsgeest, en gebrek aan geld en kennis denk ik zo.

Ik ben naar haar vernoemd. En nu hoorde ik laatst van een of andere verre aangetrouwde achternicht die haar gekend had en mij voor het eerst eens goed bekeek, dat ik wel wat van haar weg had... Hm. En nu maar hopen dat ze het over haar mooie karakter had.

Bijzonder bloed

Mijn moeder is 85 en heeft last van haar hart. De trombosedienst komt regelmatig langs om bloed te prikken. Afgelopen week weer. Ze kreeg de uitslag per post. De bloedwaardes waren érg hoog. Gelukkig is er niet direct actie ondernomen, want kort daarop kwam er een tweede bericht. Er was een foutje gemaakt, de bloedwaardes waren juist veel te laag. De medicatie is inmiddels aangepast.

En gisteren kwam er een derde brief van diezelfde organisatie. Mijn moeder wordt half juni verwacht voor een 20 weken-zwangerschapsecho...

Ondanks dat we erg benieuwd waren naar een klein brusje, heeft ze de afspraak toch maar afgezegd.

Ode aan onze oma's

Oma's zijn er in alle soorten en maten. Er zijn rijke oma's, extravangante. Met een grote zolder vol spannende troep, oma's die altijd voor iedereen truien en sokken breien. Met knotjes of mijn grijze permanentjes. Ik ken er zelfs een paar die net doen alsof ze niet thuis zijn als hun kinderen aan de deur staan te bellen. Die mopperen als er weer op de kleinkinderen moet worden opgepast.

Er zijn ook oma's die altijd klaar staan voor de kinderen en kleinkinderen en echt altijd blij zijn om hen weer te zien, te kunnen oppassen of een logeeradres te kunnen bieden. Ook als het soms even niet zo lekker gaat staan ze voor ze klaar. In iedere familie zijn wel eens wat problemen, dus ook in die twee grote families van ons. Hier en daar zit er wel eens bij de een of ander een steekje los, is er een heftige puberteit, zijn er relatieproblemen of zit er eentje gewoon even niet lekker in zijn vel. En ook dan staan ze klaar. Al kunnen ze praktisch misschien niet heel veel meer doen, steun en liefdevolle omgeving bieden is al heel wat. Ze nemen iedereen zoals hij of zij is. De deur is altijd open en iedereen is welkom.

Wij hebben er twee van het laatste type. En daar zijn we heel trots op.

Suikeroma

Mijn moeder is de liefste moeder die ik ken, ze is zorgzaam, gastvrij en gul(*). En slaat daarin soms wat door. Terwijl ze zelf zelden iets eet, doet ze niets liever dan de gasten lekkere dingen aanbieden. En nog een keer. En blijven aandringen. De meeste volwassenen weten op een bepaald moment toch wat goed voor ze is en weigeren beleefd. Zo niet mijn kinderen. Die weten wat lekker is en dat bij oma alles mag, in ieder geval van oma en opa. En naar mij luistert nooit iemand als we daar zijn.

De oudste twee zijn inmiddels iets beschaafder geworden, maar als kleuter binnenkomt loopt hij direct door naar de kast met etenswaar, ongegeneerd "Oma, wat mag ik hebben?!" roepend. Waarop oma één voor één de koek en snoeptrommels opentrekt en aanbiedt. Dat is de gewoonte, oma is dat ooit zo gaan doen en ze moeten er erg om lachen. Ik zou me dood schamen als hij het ergens ánders ook zo deed dus sputter ik wat pedagogisch tegen. Maar naar mij luistert nooit iemand als we daar zijn.

Als de smarties van de roze koek afgegeten zijn en die droge korst niet meer zo appetijtelijk is, gaan ze over op de volgende ronde. Een chocolaatje dan maar? "Die heeft hij nog niet gehad", bedelt oma naar mij. "Hij mag toch wel íets hebben, dat jongetje..." Het jongetje zelf kijkt me zeer geslepen heel lief aan vanachter oma´s benen. Daar kan ik geen nee meer op zeggen natuurlijk. Ze somt wat `gezonde´ varianten op. Chips zonder kleurstof? Een ijsje voor het vocht? En kijk, op deze verpakking staat dat er extra vitamine C in zit. Dat hebben ze nódig hoor.

Nou gaat hier thuis ook best veel te veel wel wat koek en snoep doorheen, en zeker als we eens bij iemand op visite zijn waar we niet zo vaak komen of op feestjes doe ik niet moeilijk over gezond versus niet gezond. Maar te vaak en te veel, dat is gewoon niet goed en leg oma dus op een later moment uit over wat men anno 2013 denkt over een gezond eetpatroon. Over suikers. Dat bij een wekelijks bezoekje van een half uur echt niet altijd drie soorten koek en snoep horen, dat ze het met een droog biscuitje ook echt wel gezellig vinden. Over onzin op verpakkingen. Dat ook croissantjes en yoki niet direct in de categorie gezond en verantwoord vallen. En dat onze kindjes wel vrij dun zijn, maar dat dat niet  betekent dat ze volgestopt moeten worden met ongezond eten. Dan talen ze helemaal niet meer naar hun boterhammen en groente.

Oma snapt het, ze heeft het beste met de kindjes voor. Ze zal er aan denken.

En dan moet ze nog even naar de supermarkt. Mijn nichtje doet eindexamen, en omdat mijn zus momenteel aan het lijnen is en er daar "niets" in huis is, moet oma maar voor een paar marsen en gevulde koeken zorgen om het nichtje straks toe te kunnen stoppen. "Want dat heb je nodig als je geestelijk zo moet inspannen..."

Zoals ik al zei, naar mij luistert nooit iemand.

(*) en nog veel meer kwaliteiten maar daar gaat dit logje niet over

Je zou er bijna zenuwachtig van worden

Mijn schoonmoeder kreeg altijd last van eczeem als één van de dochters of schoondochters zwanger was, vertelt mijn man altijd. De spanning moet er ergens uit, zeg maar. En blijkbaar is het soms zenuwslopender  als je meeleeft met een ander dan als je zelf iets hebt.

Mijn afgelopen week was ook nogal heftig, meeleef-technisch en organisatorisch gesproken. (Geen eczeem hier, en wat voor idiote klachten ik wél van de spanning krijg omdat ik mijn mooie hoofdje al van tevoren breek over wat er mogelijk allemaal kan gaan gebeuren, daar zal ik jullie verder niet mee lastig vallen.)

Zo was daar natuurlijk maandag het afscheid op de peuterspeelzaal voor peuter, emotioneel voor hem en voor mama-mutserige-lien. Dinsdag mocht hij wennen op school. Het is een stoer jong, en hij laat er niet veel van merken, maar natuurlijk was dat best wel eng, dat onbekende, nieuwe kinderen, nieuwe juf, nieuwe regels.

Ik mocht er even bijblijven, daarna mocht ik mijn moeder begeleiden naar de afspraak met de cardioloog in het ziekenhuis. De afspraak was zo gepland dat de beste man maar een klein beetje mocht uitlopen als ik nog op tijd op school wilde verschijnen om mijn kind op te halen. Een behoorlijke uitdaging dus. En zit je normaal al een beetje te knijpen wat zo'n specialist je zal gaan vertellen, nu was nog de stress van de klok er ook bij. Gelukkig ging het qua tijd nét goed en joeg mijn moeder met lekkende hartkleppen en al  mij na afloop door de ziekenhuisgangen terug naar de auto om nog nét op tijd weer op school te verschijnen (waar de juf vervolgens de tijd vergeten was en op haar dooie akkertje met alle kindjes op het schoolplein aan het spelen was terwijl ze allang weer in de klas had moeten zitten voor de pauze...)

De dag er op samen met pappalien mijn autootje opgehaald. Op zich niet zo heel spannend  (het is maar geld en materieel gedoe) en ook wel leuk, maar toch was ik blij dat hij er bij was en dat alles was gelukt met de deal. Geen gezeik meer, alles goed geregeld. Klaar. (Nou ja, bijna klaar, inmiddels ligt autootje open met al zijn ingewanden er uit omdat man er nog wat elektrieke deurvergrendeling met afstandsbediening aan het inbouwen is... )

Toen was het donderdag, tweede wendag. In zijn afwezigheid mocht ik aan de bak voor school - omdat ik me ooit in een vlaag van verstandsverbijstering heb aangemeld als klassenouder moest ik nu samen met een andere moeder het juffen feest van komende week voorbereiden... Vrijdag relatieve rust (op alle normale huishoudelijke activteiten na, het halen brengen van de andere kinderen van naar school en sport en vriendjes en spelen thuis). Zaterdag het grote feest van zijn vierde verjaardag.

Terwijl ik langzaam weer adem begon te halen dat deze week voorbij was, kwamen bij hem zaterdagnacht de emoties er een beetje uit. Werd er veel gedroomd en werd mama wakker gebruld. Zondag was hij moe, tussen de drukke buien door. En ook vannacht heeft hij weer flink gedroomd. Maar vanmorgen liep hij tussen broer en zus in vrolijk naar school en hij ging keurig op een stoeltje in de klas zitten wachten tot de juf begon. Zwaaide vrolijk naar me en leek al helemaal gewend. Mooi.

Nou nog even dat ellendige juffen feest op school en dan kan ik jullie vertellen hoe het is om in alle rust alleen thuis te zijn. Als ik snel blog red ik dat nét voor de meivakantie begint!

Familie - in twee delen - dus

Het blogje over familie gisteren, en ook jullie reacties er op zette me toch wel weer even aan het denken. Vandaag nog even een extra toelichting - deel twee.

Ten eerste, familie en familie, dat is niet hetzelfde. Mijn kinderen zijn mijn en gaan voor alles, met dank aan de stofjes in het moederbrein denk ik (en daarbij zíjn ze natuurlijk ook echt veel leuker dan andere kinderen, haha, grapje). Mijn ouders, mijn broers en zussen, hun aanhang en kinderen, vroeger mijn oma's (opa's heb ik niet gekend) dát is ook echt familie. Ook al lopen we de deur niet altijd bij iedereen plat, altijd fijn om ze te zien of te horen. Bij hun heb ik wel dat familiegevoel, ook bij de aanhang. Het logje gisteren sloeg vooral op ooms en tantes en meer nog op de nichten en neven.

Ik ben een nakomertje in een grote familie. Mijn vader en moeder komen uit grote gezinnen. Mijn jongste neefje is drie jaar ouder dan ik, de nichtjes en neven daarboven schelen al gauw een jaar of vijf, zes of meer met me. Maar veel zijn er ook veel ouder. Ik had tantes die mijn oma hadden kunnen zijn, veel nichten en neven waren al lang en breed volwassen toen ik nog eens een keer geboren werd, die zag ik zelden. Logisch dat je dan niet zo'n geweldige band opbouwt.

Een paar ooms en tantes kwamen wel regelmatig bij ons over de vloer (en wij daar) - met die mensen heb ik ook wel weer iets meer. Maar veel ooms en tantes woonden ver weg of hadden ook weer niet zo'n band met mijn ouders dat ze zomaar bij elkaar op bezoek gingen. Die zag ik dan drie keer per jaar: op de verjaardag van mijn vader, op de verjaardag van mijn moeder en op die van oma, de nichten en neven nog minder (alleen bij oma). Ik moet zeggen dat ik als kind die feestjes nog wel spannend vond, maar tegenwoordig weet ik niet zo goed wat ik met die mensen  aan moet. Zij zijn soms op de leeftijd dat ze weer zin hebben om de familiebanden aan te trekken, maar los van de verhalen die vroeger via oma's en ouders zijn doorverteld, ken ik ze nauwelijks. En wat belangrijker is, een groot deel zou ik ook niet uitkiezen als vrienden. (Die breinlozen dus, die elke keer met een andere rare vent aankomen kakken op zo'n feestje en zich dan vol overgave als allereerste met veel misbaar op het buffet en de drank storten)   Een paar anderen spreek ik wel eens op zo'n feestje of via de social media, ik stuur er nog wel een paar een kerstkaart. Maar daar houdt het dan ook wel weer mee op.

En jullie? Veel contact met brussen, neven, nichten, ooms en tantes?

Familiefeestje

Laatst hadden we een familiefeestje, een of andere zoveeljarige bruiloft. De familie van mijn moeders kant is eigenlijk verdeeld in twee kampen. De ene kant vindt de andere saai en schijterig, de saaien vinden de anderen vooral dom en ordinair, kort samengevat. Mag u kiezen bij welke groep ik hoor.

Toen het tijd was om naar huis te gaan bleek mijn man kwijt. Ik vond hem terug op het rookterras, middenin een groep hoogblonde tanige sloeries op leeftijd geflankeerd door bierbuiken met te grote snorren. Mijn man  rookt niet maar had al flink wat sigaretjes gebietst. In ruil voor wat gore moppen vermoed ik. De grootste vorm van vermaak leek tenminste te bestaan uit het hardop roepen van vieze woorden. En ik kan daar niet zo goed tegen. Ik heb geen bezwaar tegen functioneel vloeken of gore taal, maar als het puur alleen dát is wat grappig is, dan haak ik af.

Toen het ook nog persoonlijk dreigde te worden, ben ik dus snel weer naar binnen gerend. Onderweg man nog even dreigend aangekeken en op mijn horloge gewezen: we gáán! Ik heb binnen nog zeker tien minuten boos zitten mokken, wilde niet nóg een keer naar buiten. Sukkel.

Pas dagen later kon ik hem ook wel weer wat credits geven. Hij is nou eenmaal een stuk beter dan ik in grote groepen en sociaal doen op feestjes, gezellig doen met mensen die je niet zo goed kent. Zeker als het maar voor even is (uiteindelijk ben ik toch vaak de flexibelste en  ruimdenkendste van ons twee, op de lange termijn, maar dat terzijde). Zijn argument achteraf was dan ook "ik wou de andere kant ook eens bekijken". Goed van hem. Maar toch fijn dat hij uiteindelijk eieren voor zijn geld gekozen heeft en weer met mij in onze keurige Saab naar huis is gereden.

Bezoek

Nou had ik heel grappig een paar dagen niets van me kunnen laten horen en dan afwachten wie van jullie als eerste was gaan informeren bij de politie of Pappalien heel verdacht loopt te doen met al die snippers en Mammalien kwijt is, maar ik heb wat anders te vertellen.

Vanmiddag verwachten we namelijk hoog bezoek: Sinterklaas in hoogst eigen persoon, met een of meer pieten. O ja, en wat familie van Mammalien's kant. Ik ben al een beetje zenuwachtig en vooral de kinderen zijn er natuurlijk al dagen over bezig. Zoon is hardhandig van zijn geloof geholpen maar doet gewoon nog mee alsof hij van niets weet. Dochter is ook slim genoeg om te begrijpen dat het allemaal een beetje gek is. Maar willen geloven en willen begrijpen, dat is heel iets anders natuurlijk.

Het huis is door de oudste twee inmiddels versierd in Sinterklaasstijl. Dochter heeft lege dozen ingepakt en heel decoratief wat "cadeautjes" overal neergelegd. Zoon heeft een F16 (?) geknutseld en samen laden ze de tafel vol met lekkere hapjes en drankjes. Voor de zekerheid maken ze er briefjes bij, een klein papiertje met "wijn hier" en een pijltje op de dop van de fles, dat niveau. En dochter heeft de woonkamer gestofzuigd, de tafel afgenomen, schoongemaakt en opgeruimd! Terwijl de broertjes fijn aan het spelen zijn en veel rommel maken... Het lot van de (huis)vrouw...

Peuter ziet het allemaal aan en wacht wel af wat het leven hem brengen zal. Ook een relaxte houding. Ben heel benieuwd wat hij van de échte Sint vindt als die zomaar op eigen terrein binnen komt vallen....

En ben natuurlijk ook heeeeel benieuwd of er nog wat cadeautjes voor ons zijn??!! (kuch kuch, ik moet zo nog even onopvallend die zakken van de zolder naar de voordeur zien te sjouwen...) Wat een heerlijk feest is het toch.

Afscheid

Dit keer is het de beurt aan oom L., weer die kutziekte. Wel een respectabele leeftijd, maar natuurlijk altijd te vroeg. Dapper en bijna net zo vrolijk en grappig als voorheen, maar vooral met de grootste zorgen voor zijn demente vrouw gaat hij zijn einde nu heel snel tegemoet. Ik vind het zo rot. Voor hem, zijn vrouw, mijn ouders die gisteren afscheid hebben genomen. En voor mezelf. Want hoe kan ik anders dan weer heel veel denken aan dat andere afscheid, nog niet zo heel lang geleden.

Plastic beschermdingetjes

Lang geleden, toen Mammalien nog geen mama maar een klein meisje was, had ze twee oma's. De ene, in het bezit van een jampotbril en flink wat grauwe staar, at op een goeie dag een boterham met ons mee. Ze belegde zelf haar boterham met rookvlees, twee plakjes én het plastic velletje dat om de een of andere reden altijd tussen die plakjes zit. Toen ze na veel moeite met kauwen doorsnijden begreep wat het probleem was zat ze met haar 96 jaar te grinniken als een echte puber. Ik heb daar hard om moeten lachen.

Inmiddels stink ik er zelf regelmatig in. Ik heb geen bril en geen staar, hooguit een wat druk leven en te weinig aandacht voor de dagelijkse dingen.  Zo loop ik bijvoorbeeld dagenlang met zo'n plastic beschermdingetje op de wijzerplaat van mijn nieuwe horloge en ben dan blij verrast als iemand het eraf haalt en ik opeens een heel scherp beeld heb. En mopperde ik elke keer weer als ik het kaartje uit het fototoestel in de daarvoor bestemde sleuf van de pc propte, want dat paste niet echt lekker. Tot we er na een jaar achter kwamen dat er... inderdaad.. een plastic beschermdingetje in die sleuf zat. Dankzij dat beschermdingetje zijn de pinnetjes inmiddels zo verbogen dat we een nieuw apparaatje moeten kopen om de foto's over te kunnen zetten van toestel op pc, maar dat terzijde.

Van het weekend had ik na een iets te intiem contact met de ovenschaal een brandwondje op mijn pols. Water er op, maar het deed nog zeer. Normaal roep ik dan heel hard om Pappalien, maar ik was alleen thuis. Het enige dat ik me nog van de ehbo cursus voor kinderen herinnerde was dat ik zo'n ehbo kist vol handige spullen had aangeschaft, acht jaar geleden. Dus deze -nog steeds bijzonder maagdelijke- kist maar eens afgestoft, geopend en in het foldertje gekeken. Een zalfkompres! Dat moest het worden. Na een minuut of vijf tussen de spullen gerommeld te hebben had ik hem al gevonden. Het stond dan ook met grote letters op de verpakking. Ik heb het papier eraf gehaald (haha, ik ben niet gek!) en het verbandje op mijn pols gedaan. Na een half uur kompres er af gehaald, het voelde toch een beetje gek, helemaal niet zo verzachtend.

En raad eens wat? Het plastic beschermdingetje zat gewoon nog tussen mijn brandwondje en het gezalfde verbandje. Kijk, zo simpel ben ik nou.

De Veldwachter

Mijn moeders vader is geboren in 1899. Mijn vaders moeder in 1892 en haar man, mijn opa, was zelfs nog een jaar of 10 ouder dan zij geloof ik. Mijn jongste is uit 2009, is me dat een verschil?! Niet alleen de jaartallen maar ook de hele wereld om hen heen. Onvoorstelbaar bijna.

En wat te denken van deze foto? Er was wat discussie of het nou de vader van mijn vaders moeder was, mijn vaders opa dus, of misschien daar nog de vader van, zijn betovergrootvader? Het was in ieder geval een echte serieuze stoere veldwachter. Dat is niet zomaar iets, he. Een man met aanzien. Niet te vergelijken met zo'n suffe hedendaagse stadswacht op scooter natuurlijk.

De andere kant van de familie hebben we ook nog even bekeken. Leukleukleuk allemaal. Al is het nog even onduidelijk waar ons blauw bloed en aristocratische neuzen vandaan komen.

Zomervakantie 35/45

Vandaag zijn man en ik helemaal alleen thuis. Winkelen dan maar? Rotterdam? Of toch Scheveningen?

Het blijkt eerst een ochtendje ziekenhuis. Mijn vader mocht weer naar huis en wij zouden hem ophalen. Helaas bleek er iets mis met de communicatie, dus moesten we even wachten tot de arts de verpleging had overtuigd dat hij echt weg mocht. Wij vonden het niet erg, even wachten, maar mijn vader sprong bijna tegen het plafond van ongeduld. En dat is best knap als je achter een rollator loopt.

Daarna nog even naar de stad geweest. Mijn Ipanema's, mijn dierbare lievelingslippers hadden vorige week de geest gegeven. En raad eens wat ik heb gekocht?! De Ipanema's zijn dood, Lang Leve de Ipanema's!!
Manlief nog twee poloshirtjes voor op het werk, en toen zijn we op een terras heerlijk in de zon gaan hangen en redelijk vroeg naar huis om gewoon lekker te niksen. Dat schijnt ook bij vakantie te horen, las ik gisteren.  Beetje lezen, beetje bijslapen in de tuin. Heerlijk!!

En nu, ook fijn, de kindjes weer even ophalen....

Dankwoord

Dit werk kon slechts tot stand komen dankzij de steun en hulp van vele mensen.

Bijzondere dank gaat uit naar mijn leraressen, mijn moeder maar vooral ook oma L. (*)  die mij in de oertijd de fijne kneepjes steekjes van het haken (en het breien, en het borduren) hebben bijgebracht.

Dank ook aan mijn schepper voor het doorzettingsvermogen, de briljante geest, de vaardige vingers zodat ik ondanks jaren niet praktiserend te zijn geweest de draad toch zo weer op heb kunnen pakken. (**)

Vooral ook veel dank aan de site Hip Haken waarop ik uiteindelijk een patroon vond dat ik wél min of meer snapte.

Natuurlijk mag ik al die creatieve, mooie foto´s publicerende blogsters niet vergeten die mij geinspireerd hebben tot het zelf willen fabriceren van een knutsel. In het bijzonder wil ik even Fienke noemen(***) .

Tenslotte wil ik mijn kinderen en vooral mijn huisgenoot en partner bedanken voor hun niet aflatende morele steun gedurende de tijd van het project. Sorry dat ik zo ongezellig was, jullie je eigen drinken hebben moeten inschenken en de vloer nog steeds niet is gestofzogen, stofgezogen, gestofzuigd  gedweild.

Het waren twee fantastische dagen en euh twaalf mooie granny squares. Niet zo heel netjes, maar wel snel. Het lijkt verdorie het rapport van oudste wel. Maar als je hard loopt zie je het niet, was een andere wijze les van oma.

*Noot voor mijn dochter: L. is de achternaam, oma's hadden in onze tijd geen voornaam, of niet een die je gebruiken mocht als snotneusje in ieder geval)

** Geweldig leuk gevonden woordspeling, he, ik lijk zelf wel een granny. Bovendien is het niet waar, het viel me vies tegen. Gelukkig zijn de muren dik en kan manlief tegen vloeken.

*** Sorry meid, ik hoop dat ik je blogvriendinnetje mag blijven nu ik zo ongelofelijk de club van niet-knutselaars aan het verraden ben.