Herintredende moeder maakt come-back

Vroeger tenniste ik veel. Ik ben geen groot talent en niet heel sportief, maar alles wat je aandacht geeft groeit. En zo werd ik uiteindelijk - mede dankzij mijn superfijne sportieve lieve mix-partner(s) en tennisteam - toch wel best aardig goed en behaalde ik een 6 in de dubbel en (per ongeluk zelfs) een 5 ranking in de single.

En toen begon het grote zwangeren/moederen en bleef er weinig tijd en zin over om toernooien en competitie te blijven spelen. Uiteindelijk ben ik helemaal gestopt. Toen ik jaren later weer wilde beginnen liep ik al na twee maanden een hardnekkige blessure op die me drie(!) jaar van de tennisbaan heeft gehouden. Toen ik daarna weer begon waren al mijn tennisvriendjes verhuisd/dood/gestopt met tennissen... en op de nieuwe club leek ik er maar moeilijk tussen te komen.

Dit jaar zou het laatste jaar worden dat ik voor Jan met de korte achternaam lidmaatschap betaalde: als ik weer niet zou spelen stopte ik er definitief mee, beloofde ik mezelf. En ik schreef me in voor het openingstoernooi. Een supergezellig middag waar ik een paar hele leuke enthousiaste nieuwe leden tegenkwam en van het een kwam het ander.

Oké, zo lang geleden was het nou ook weer niet, mijn hoogtij dagen.
(En mijn rokje is ook net weer iets moderner...)

Ik mocht een paar keer invallen tijdens de competitie, speelde een aantal keer gewoon vrij met wat dames en dat was heel gezellig maar ging eigenlijk ook best wel heel erg goed. Hooguit de volgende dag merkte ik dat ik geen 30 meer ben, maar op de baan ging het eigenlijk best lekker. Ik ruilde mijn veertien jaar oude tennisschoenen dus in voor een paar nieuwe. De rest van de outfit - het donkerblauwe rokje volgens de mode van vijf jaar terug, het gewone simpele zwarte (niet bij donkerblauw kleurende maar wel lekker slank afkledende) t-shirt van 5 euro bij de Hema - kon nog wel. Ik moest mezelf nog even wat meer bewijzen voor ik een nieuwe dure outfit mocht kopen, vond mijn nieuwe zuinige ik.

Een van de dames vroeg me om samen een toernooitje te spelen in de buurt. Dat was ik eigenlijk nog niet (niet meer) van plan geweest, maar ach, ze was niet bloedfanatiek, de club lekker dichtbij en het leek wel leuk.

We werden ingedeeld in de 8. Omdat ik een paar jaar niet ingeschreven heb gestaan heeft de knltb mijn (dubbel) ranking teruggedraaid van 6 naar 8. Begrijpelijk, want een beetje techniek en conditie en vooral vastigheid in de slagen lever je wel in. Maar ingedeeld worden op niveau 8? Mijn aanstaande lachte zich rot toen hij het hoorde. Dat toernooi moesten we op onze slofjes gaan winnen....

Oef. Nou. Ik zal de clou vast verraden, we hébben inderdaad vandaag de finale gewonnen, maar op onze slofjes ging het niet altijd. Soms omdat het best lastig is te spelen tegen mensen die veel slechter zijn, soms omdat we zelf gewoon bere-slecht speelden, en soms omdat er wel meer mensen in die 8 spelen die eigenlijk prima met de 7 mee hadden kunnen doen.

Mijn officiele ranking wordt nu een stukje beter na dit resultaat, maar daar lig ik al jaren niet meer wakker van. Wel was ik heel blij dat het gewoon nog ging, zo'n wedstrijdje. En dat het leuk was. Ik vond het eigenlijk heel erg tof om weer mee te doen. De sfeer, de spanning van zo'n wedstrijd, lekker wat ballen raken, het biertje .. eh.. de koffie achteraf. Man en kinderen kwamen zelfs een wedstrijdje aanmoedigen met een ipad en springkussen erbij vermaakte zelfs jongste zich. of bleven gewoon thuis zonder dat mama's aanwezigheid echt heel noodzakelijk was.

Ik denk niet dat ik een hele grote come-back ga maken als toernooi-tijger, maar af en toe moet kunnen. Leuk!

En nu even genieten van deze overwinning. En morgen mag ik van mezelf de gewonnen waardebon om gaan zetten in net zo'n vet hip modern rokje als de helft van mijn tegenstandsters aan hadden deze week.

Als ik tenminste morgen de getergde spieren en gewrichten weer aan de gang weet te krijgen...

Inspanning is geen garantie voor succes

Deze week was de tweede meetavond van het afvalprogramma. Was ik de vorige keer dan wel veel in kilo's kwijt, er was wel wat centimeter af en vet had plaatsgemaakt voor spieren. Helaas was er deze keer wéér niets af, en erger nog, het vetpercentage was weer omhoog, ten koste van de spiermassa.

En daar baalde ik flink van. Ik heb namelijk flink mijn best gedaan, zeker met sporten. Het zal toch verdorie niet allemaal in één weekend teniet zijn gedaan. Na die pannenkoek voor man's verjaardag en die halve zak Pringles met  drie twee wijntjes  op ons "The Voice" familie tv avondje?  

Maar goed, even uithuilen en wederom met frisse moed er tegenaan. Vanochtend was het heerlijk rustig in de sportzaal en pas na anderhalf uur had ik er genoeg van. Ik mag dan nog steeds niet de kledingmaat hebben die ik me als doel had gesteld, ik ben wel fitter en sterker dan toen ik twee maanden terug begon.  

Maar mocht ik over drie weken wéér niets kwijt zijn (ik wil niet denken aan het scenario dat ik áángekomen ben!) dan vreet ik mijn schoen op. Of een frustratie-tompouce. Of ik zet m'n hormoonhuishouding eens lekker helemaal op zijn kop. 

Lijnen

"Mevrouw, ik ben klaar hoor, u kunt hier terecht. Zal ik de gewichten er even voor u afhalen?", vraagt hij galant. Eh, nou nee, meneer, dank u. Die gewichten hangen precies goed voor mij. 

Ik weet niet of ik er vriendjes mee maak, maar toch gaat het wel lekker, dat sporten. Ik zweet als een otter en heb een enorme rode kop aan het einde, maar het gaat steeds beter. Zelfs mijn gehate tegenstander, de crosstrainer, begint zich een beetje te gedragen. Ik heb de tijd die we samen doorbrengen al twee keer naar boven bijgesteld. 

Het eetgedeelte, of liever gezegd, het niet-eetgedeelte, dat is lastiger. Zeker met een weekend waarin dochter eerst haar grote-mensen-feest vierde en de dag er op haar kinderfeestje. Taart dus, en chips, en patat. En ga jij maar eens met een serieus gezicht in het zwembad tussen alle patat etende kinderen een salade naar binnen werken... En die enorme bak met Merci die mijn moeder aan mijn man heeft gegeven, daar moest ik gisteren dan toch ook maar een beetje van mee-eten.

Maar vandaag begin ik, wederom. Crackers, yoghurt. De Merci en de stroopwafels zijn toch al op. 

 

Afvallen. Of niet.

Ik zou willen dat mijn spaarrekening net zo opliep als mijn gewicht het afgelopen jaar. Ik weet niet waarom, maar de kilo's vlogen er aan. Elke keer dacht ik dat ik er nú klaar mee was, en dan wees de weegschaal een maand later wéér meer aan. Best frustrerend. Want volgens mij eet ik inmiddels een stuk minder slecht dan zeg een paar jaar terug.

Ik weet wat ik fout doe: veel te vaak tussendoortjes, uit gewoonte of uit verveling, als ik gefrustreerd ben of gewoon voor de gezelligheid. Ik kies graag voor zo veel mogelijk kant en klaar. En als ik eenmaal mijn vingers aan die zak met chips of reep chocola heb gebrand moet hij op ook.

Los van dat mijn zomerjurkjes lang zo leuk niet staan is het gewoon niet zo gezond, dat teveel aan vetpercentage. En het te kort aan conditie viel mezelf ook steeds meer op. Dus tijd voor nog meer actie! besloot ik, na de zomervakantie. Ik schreef me in voor een afvalprogramma bij de fysiotherapeut. Het is wel 12 weken flink aan de bak, maar dan heb je hopelijk ook wat. En daarna ga je natuurlijk zelf nog door, is het idee. Met hopelijk wat minder aan eigen gewicht en een enorme zin in bewegen.

Het programma is in samenwerking met een diëtiste (die meet en weegt en mijn eetpatroon onder de loep neemt...) en er komt een keer een presentatie van een psychologe. Ben benieuwd of die me zover krijgt dat ik ga smachten naar worteltjes in plaats van naar kroketten.

Waar het me ook vooral om ging was natuurlijk het sporten. Drie keer per week. Twee keer individueel en een keer - help - met de hele groep "afvallers" samen. Veel krachttraining - wat eigenlijk best leuk is, net als het beetje roeien. Maar die crosstrainer, dat blijft een hels apparaat.

Afgelopen vrijdag ben ik begonnen, en wat heb ik in het weekend een ongelofelijke spierpijn gehad! Zelfs vandaag nog niet helemaal over, maar ik ben toch trouw gegaan en heb mijn op maat gemaakte programma afgewerkt. Gewichtje hier, squadje daar. De bovenbenen hadden het er moeilijk mee. Omdat ik me natuurlijk niet wilde laten kennen zette ik door, maar nu lijk ik een spiertje in mijn linkerbeen verrekt te hebben.

Misschien toch even tandje minder, anders kan ik helemaal niet meer meedoen. En afvallen, dat is natuurlijk niet de bedoeling. Of eigenlijk wel. 

Judo

Een paar overwinningen deze week.

Allereerste oudste. Hij zit - nu dan toch eindelijk- op huiswerkbegeleiding. Na veel gedoe, getwijfel, gezeur en gepuber, hebben we toch doorgeduwd. Intelligentie heeft hij meer dan genoeg, waarom de cijfers dan steeds zo tegenvallen is een raadsel. Hopelijk is dit even een duwtje in de goede richting. Al was het maar om de relatie ouder-kind wat gezelliger te kunnen houden. Nu mag een ander boeman spelen en over huiswerk zeuren...

Al snel bleek hij een 10 voor een s.o. te hebben. Weliswaar een mini s.o. met een paar Engelse woordjes, zwakte hij het zelf af, maar toch. Top! In ieder geval voor zijn zelfvertrouwen.

En dan jongste. Na wat mindere successen bij zwemles, proeflesje turnen, voetballen in de pauze buiten op het schoolplein en stomme tikspelletjes (hij háát het als hij zelf getikt wordt!) gingen we vol goede moed naar een proefles judo. Dat legaal tegen elkaar duwen en aan elkaar trekken, dat leek hem wel wat. 

De eerste proefles zat ik zelf nogal met kromme tenen wegens zijn gedrag. Van niet meedoen, niet opletten, beetje uitdagen tot bewust weigeren. Hij zat halverwege de les zijn tranen te verbijten langs de kant wegens niet luisteren. En tóen hij er weer in mocht later bleken de andere kinderen ook nog eens beter te kunnen judoën dan hij. Niet eerlijk! 

Laten we zeggen dat er een hoop te leren valt, ook buiten de judo bewegingen om. Gelukkig zijn judo trainers een hoop gewend en kijken niet zo op van wat aandacht vragende kindjes. Ze gaan daar lekker relaxt mee om. Kind was zeer welkom. En vooral, kind wilde zelf ook graag. Ondanks dat hij af en toe wat aangesproken wordt, ondanks dat hij keer op keer letterlijk het onderspit delft omdat hij gewoon nog niet zo goed weet hoe hij die ander om moet krijgen, vindt hij het leuk. 

Thuis vertelde ik het heugelijke feit tegen dochter: je broertje gaat op judo! "Nee mam, ik ZIT op judo", wist hij het toch weer beter. Nu dat judopak nog. Dat vindt hij ook wel heel erg tof. En later wordt hij zwemjuf, of judoleraar, dan kan hij de rest eens fijn commanderen eh, uitleggen wat ze mogen doen.

Ik vraag me een beetje af hoe ik aan een kind heb kunnen komen dat van uniformen en commanderen houdt, maar ben ondertussen gewoon blij dat hij enthousiast is en kennelijk iets wil léren dat misschien moeilijk is. 

Tijd voor een vette fles wijn vanavond. Ik denk dat ik heerlijk zal slapen. 

Spring is in the air

Het is lente! Andere jaren keek ik de krokusjes uit de grond, nu na deze lekkere warme kwakkelwinter heb ik het eigenlijk niet eens zo in de gaten gehad. Ik keek gisteren uit mijn raam en de halve prunus zat al vol met roze bloemknoppen! Wow.

Kater Nappie loopt al weer veel vaker buiten, ik heb mijn dikke winterjas aan de kapstok al vervangen door een tussen-jasje en beraad me op de beste dag om nieuwe schoenen voor de kinderen te gaan kopen (voor mezelf lukt dat vast wel tussendoor deze week). Behalve het heerlijke weer met dat fijne zonnetje en de aangename temperaturen vind ik het ook zo fijn dat het langer licht is. Zelfs de kinderen gaan opeens zomaar buiten spelen! Dochter is al twee dagen te laat thuis voor het eten omdat ze zo lekker in de buurt aan het steppen is met buurkinderen die we al die tijd niet gezien hebben. Misschien moet ik het avondeten dus maar wat later gaan inplannen.

Helemaal bij deze periode hoort natuurlijk ook de start van het tennisseizoen. Vroeger werd ik altijd helemaal wild als begin april naderbij kwam, de zomercompetitie begon en we weer lekker buiten konden tennissen. Nou gaat dat helaas niet meer door - mijn beste tennismaatje is dood en mijn schouder wordt waarschijnlijk ook niet meer wat hij geweest is zodat bovenhands spelen er niet inzit - maar komende zondag mag oudste zoon beginnen met een jeugdcompetitie, buiten. En met een beetje geluk zit ik dan geflankeerd door een paar gezellige mede-ouders in het zonnetje op een bankje langs de kant.

Weer op zwemles

De vlag ging uit bij mijn collega-zwembad-moeder, anderhalf jaar terug, toen haar dochter voor het B diploma slaagde: ze hoefde nóóit meer naar die vervloekte zwemles met de kinderen! Ook mijn dochter was er toen wel klaar mee. Ze had nipt haar B gehaald en was daar reuzetrots op maar wilde duidelijk niet verder voor C. "Ach," troostte de badjuf me, "ze kan altijd later nog eens haar C halen, als ze dat wil." Yeah. Alsof dat ooit zou gebeuren. .

Maar verdomd. Afgelopen week, toen ik mevrouw 's ochtends uit bed schudde keek ze me wat lodderig vanonder haar dekbed aan en deelde mee dat ze had besloten. Alleen al de manier waarop ze dat zegt weet je dat er geen onderhandelen meer aan is, dus ik hoopte op iets goeds. Ze ging weer op zwemles om het C diploma te halen. Ze wist ook verschillende sterke argumenten aan te dragen. Het was gezond, het was leuk om te doen (de rest van haar vriendinnen zwemt ook op zaterdag, dus wat moet je anders als je je niet wilt vervelen?!) en ook heel veilig als ze nog eens extra goed leerde zwemmen.

Ik beloofde dus vaag eens te informeren. De lokale zwemclub reageerde echter zeer snel ende enthousiast, en voor ik het wist waren er 14 weken lesgeld van mijn rekening afgeschreven en was ze ingedeeld - in het groepje van vriendin A. - op de eerstvolgende zaterdag. Afgelopen zaterdag dus.

En het ging zowaar nog, het zwemmen. Sterker nog, het ging gewoon hartstikke goed. Was het B-gat (zoveel meter onder water en dan door een gat in een zeil) nog moeilijk, het C-gat was dan wel verder maar bleek (nu) een eitje.... En de rest kon ze ook. Mijn kleine meisje, dat nog niet zo heel lang geleden bang was voor water in haar gezicht, en nauwelijks boven bleef in dat grote koude zwembad. Dat met "vrij zwemmen" vooral op papa of mama hangt. Ik vind haar stoer.

Dochter blij, mama blij, vriendin A. blij, én papa blij. Want laat nou net afgelopen zaterdag de les zijn geweest waarop ik een niet te verzetten afspraak bij de kapper had en één van de ouders mee mocht zwemmen... Wat zeg ik, mee-léssen. Niet zomaar wat spelen en spetteren, maar serieuze C-les. Voor papa-met-alleen-een-A-diploma en een beroerde conditie toch wel reden voor zeker drie dagen spierpijn. Ik vind Pappalien ook stoer.

Ijsdansen, de tussenstand

Daar stonden we gisteren, op het ijs. Omdat peuterzoon een koudefobie heeft (van zijn moeder geërfd) moesten we in shifts het ijs op. 's Ochtends papalien met de oudste twee kids, 's middags mocht ik mee en bleef papa bij de dvd-speler met Diego peuter.

Papalien had allemaal excuses om zijn gloedjenieuwe Zandstra's toch maar in de doos aan de kant van het ijs te laten staan en is na een half uurtje afgedropen richting warme chocolademelk.

Dochter vindt het dit jaar opeens wel leuk. Ze krabbelt lekker op de dubbele ijzers en waant zich een kunstdanseres ("Mama, gaan we ijsdansen? Doen we samen een pirouette, goed!" Eh.. ) 

Zoon kent-geen-kou ("waaróm moet ik mijn jas dan dicht?") gaat op zijn ijshockeyschaatsjes. Hij maakt serieuze schaatsbewegingen en heeft als motto: als ik maar hard genoeg ga val ik niet om. Aan de andere kant, dat remmen is ook zo ingewikkeld, dus komt hij regelmatig met een al dan niet opzettelijke buik- of rugsliding voorbij gegleden. Onderwijl sneeuwballen gooiend naar zijn vriendjes.

En ik, mensen, wat was ik een held. Na twintig jaar weer op de schaats (die drie keer de afgelopen drie jaar tellen niet mee) en wat een ge-wel-di-ge rondetijden. Zo sierlijk, zo gracieus, je zou niet zeggen dat ik vierhonderd kilo zwaar en evenzoveel jaren oud ben en nog in de moeilijke dagen van de maand ben ook. Jammer van die valse scheur in het ijs die me bij mijn schaats greep toen ik net al héél ver was zonder te vallen en gelukkig buiten het zicht van de gezellig kletsende club met buren/kennissen. En nee, geen heupen gebroken of rug verrekt, zo oud en gammel ben ik gelukkig ook weer niet. Maar ik denk wel dat mijn been en bil morgen spannende kleurtjes hebben. Tot nog toe heb ik niet durven kijken. 

Nieuwjaarsdag

Doe maar iets aan wat makkelijk zit, had mijn nieuwe pilatesjuf gezegd. Dus een half uur voor de proefles gisteren stond ik mezelf redelijk wanhopig in de slaapkamerspiegel te bekijken. Ik kon toch niet in mijn lekker soepele, alles verhullende maar toch wel zeer nette gebreide jurk met panties?  En om nou te zeggen dat die sportbroeken van voorheen lekker zaten, laat staan elegant stonden, daar was mijn buik net weer wat te dik voor geworden. Dus nam ik het besluit ende het voornemen: morgen is het nieuwjaarsdag, en ik ga NIETS meer eten, wekenlang. NIETS, niets, niets. En dan een appeltje ofzo, als ik wat flauw dreig te worden. In ieder geval geen ongezonde onnodige tussendoortjes.

Dus in plaats van manlief op de weekboodschappen los te laten liep ik vandaag zelf in de supermarkt. Het resultaat mocht er zijn, al weet ik niet of mijn huisgenoten blij met me zullen de komende dagen. Ik had tassen vol fruit, magere yoghurt, komkommers. Geen alcohol, geen snoep, geen koek, geen luxe toetjes. Ook geen dure supersnelle vet-verbranders of hongergevoel tegenhoudende shakes trouwens. Ik ben goed bezig.

Maar toen opeens vandaag peuter en ik en mijn pilates-spierpijn aan elkaar bleken overgeleverd omdat de rest  "leuke dingen" ging doen, kwam het zo dat we even bij oma en opa op bezoek gingen. Waar ik werd verleid door de doos met mer.ci schrokolaatjes. En op weg naar huis brandden de kortingsbonnen van die grote gele kleffe M in mijn tas. Maar hé, ik ben natuurlijk geen slappeling, en natúúrlijk ben ik daar niet langs geweest maar net op tijd gekeerd op de rotonde.

En die kleine portie kibbeling met een beetje saus is gewoon heel gezond. Zei de visboer ook. Twee keer per week, mevrouw. En peuter was het er helemaal mee eens.

Pilatles

Na wat ongelukkige communicatie en organisatieprobleempjes was vrijdag dan echt de allereerste pilates les. Wat lacherig lagen we daar op onze matjes. Voor de groep stond niet onze vast juf maar een hoog getoupeerde en geblondeerde Jane Fonda die haar beste tijd gehad had. Dacht ik, te zien aan de lijntjes in haar gezicht.

Toen we eenmaal een kwartiertje bezig waren wist ik zeker dat eigenlijk ík het was die haar beste tijd gehad had. Mèn wat is dat zwaar zeg. En wat ben ik stijf!! Het was de aller- allerhoogste tijd om eens serieus aan dat lijf te gaan werken, bedacht ik me na een minuut of tien. Na een minuut of twintig bedacht ik me alleen nog maar dat ik wilde stoppen (maar hé, dat deed ik niet natuurlijk, hooguit een beetje gesmokkeld met de hoogte van de beentjes). De juf zelf deed alle oefeningen niet alleen zonder enige moeite, maar wist er ook nog keihard bij te zingen en echt heel grappige (over onze rode hoofdjes ja, maar daar hou ik wel van) grapjes bij te maken.

Au. Dacht ik gisteravond dat ik geen buikspieren had, inmiddels voel ik ze wel degelijk. Net als de spieren in mijn rug en mijn benen. Hoe lang het duurt voor we allemaal zo strak zijn als beloofd in de cursusgids, vroeg een van mijn lotgenoten. Nog een week of 29 te gaan, dacht ze, dan kon je er wel eens wat van gaan zien. Voelen al eerder, dat kon morgen al. Inderdaad. Arrrrghhhh.

Pilates

De mindfulnes cursus is klaar, lang leve de nieuwe cursus. Al was het maar om één keer per week aan het avondritueel te kunnen ontsnappen. Pilates, moest het worden, schijnt goed voor je lijf te zijn. Vijf minuten voor tijd stond ik in trainingsbroek en tennisschoenen tussen een trosje zeer onsportief uitziende middelbare taarten voor een hele dichte deur. De juf was ziek. En de emailadressen van de cursisten bleken onvindbaar.

Eenmaal ontsnapt aan mijn bloedzuigertjes wilde ik toch zeker niet vóór kinderbedtijd thuiskomen. Nog maar een stukje om dan. Het tuincentrum was dicht, dus dan kom je al gauw bij I.k.ea uit. Even heerlijk consumeren voor bijna niks. Inmidddels zijn we een "Bagisen" (waarom heb ik die niet eerder gezien?) een "Fangst" (wie kan zonder) en acht stuks absoluut onmisbare "Kalas" rijker, en dat voor slechts 12 euro. Op de terugweg mooie avondluchten en fijn muziekje in de auto, ik was alweer bijna vergeten dat ik zo'n klotehumeur had vandaag.

Een half uur na kinderbedtijd parkeerde ik mijn auto. Ik verheugde mij al op het opgeruimde huis met de zoet slapende kindertjes, de knappe man in tijgertanga die me op zou zitten wachten op het kleedje voor de in mijn afwezigheid snel even ingebouwde open haard. Flesje rode wijn erbij, een paar minibrosjes en...en...  En ja hoor, toen mijn sleutel in het slot stak hoorde ik het al. Een uitgelaten dochter die nóg een verhaaltje wilde, een oudste zoon druk bezig aliens af te schieten op mijn computer, en een opgelucht kijkende papa die mij direct een schone luier en een zeer vies ruikende peuter overhandigde.

Wie weet er nóg een cursus voor me?

Atletiekdag

Kijk, dat is nou mijn zoon. De ene helft van zijn groep maakt zich druk bij de estafette, de andere helft is serieus aan het aanmoedigen. 

En de mijne? Die doet gewoon de vogeltjesdans. Of zoiets. 

Als je maar lol hebt, toch? 

Zomervakantie 15/45 - hoera in de gloria

Zoals gisteren beloofd nu een positief logje, ik tel mijn zegeningen. Sorry voor iedereen die op iets leuks zat te wachten: ik begrijp ook wel dat er niks leukers is dan leedvermaak, maar lekker zeiken zoals ik graag doe, dat schijnt helemaal uit te zijn tegenwoordig. Lang leve het positivisme. Geen bedreigingen maar kansen. Hoera, hoezee, wie geniet er met me mee (gaaaaap, wat saai).

Komt ie!

- Een nieuw koffieapparaat. Uitgezocht vanwege het mooie en niet te duur, maar de cappuccino en latte machiato en de chocolademelk zijn toevallig ook echt erg lekker!

- Nieuwe laarsjes! Lekker met hak, lekker stoer, mooie kleur. De foto is bagger, maar geloof mij maar op mijn woord.

- Vanmorgen hebben we ze heerlijk uitgeraasd in Ballorig. Dochter neemt heel lief kleine broer op sleeptouw, en ook oudste zoon is een geweldige hulp. En als de oudsten samen willen spelen, ach dan is mama ook niet te beroerd om even op plat op zo'n opblaasding te gaan liggen en peuter helemaal gek te kietelen en knuffelen.

- De zon schijnt!!! Peuter ligt in zijn bed en Mammalien kan even opdrogen in het zonnetje. Wat een héérlijk weer vandaag!

- En zo meteen ga ik weer lekker verder met mijn granny's. Dochter heeft zich bereid verklaard een deken van granny's op haar bed te tolereren. Moet er wel een roze fleece deken aan de andere kant worden genaaid, want die gaten, dat lijkt haar koud. Een dochter van haar moeder dus.

-  En terwijl ik haak staat de Tour op. Ik ken(de) geen enkele renner, maar het geeft zo'n fijn ouderwets vertrouwd gevoel, zwoegende fietsers en dat Tourgeluid. Bovendien is het commentaar altijd wel gezellig. En als je geluk hebt zie je nog wat blote, hier en daar wat gehavende en bloederige billen voorbij komen. ("Je was niet de enige die dat is opgevallen", was het commentaar van manlief toen ik de billen van Johnny roemde...)

- We zijn op één derde van de zomervakantie!

- Ik ben uitermate tevreden met mijn haarkleur. En het zit eigenlijk ook gewoon heel goed, zo helemaal niet in model.

- Mijn rug gaat al stukken beter. Hoewel ik het bukken nog even aan de kinderen overlaat.

- De kinderen kunnen sinds mijn spitaanval opeens zelf hun bordjes opruimen, hun drinken inschenken, haren kammen en zelfs de vloer van hun kamer opruimen. Wat een beetje spit al niet doet voor de zelfstandigheid.

- En ach... deze dan. Het is een schatje, toch? Net als de andere twee. En mijn lieve schattige man die zo blij is met zijn nieuwe baan en daar heerlijk veel huishoudcentjes aan het verdienen is op het moment dat ik mijn schatjes uitlaat en zijn overhemden strijk  en de tuin die zo mooi in bloei staat en de aardige buren, de vogeltjes, onze geweldige regering... euuh. Nee. Nu sla ik door. Tijd om te stoppen. Bovendien is de Tour begonnen.

Geslaagd!

Hoera!!! Na een schooljaar lang mopperen over schoolzwemmen, een gat op négen meter van de kant af waar je onder water naar toe moet zwemmen, veel geploeter met het regenjack door het water en eigenlijk moeiteloos allerlei speciale verrichtingen is het C diploma op zak. Ik weet het nu helemaal zeker, hij is een held! En hij kan zwemmen.

Zus is reuze trots op haar broer en deelt sowieso graag mee in wat voor feestvreugde dan ook, zie foto. Al zag ze er na een uur stilzitten op de tribune als een gestoomde garnaal uit en voelde ze zich ook zo. Goed volgehouden meissie!

Hij heeft nu drie keer zoveel (zwem)diploma's als papa. Mama is op de een of andere manier nog wel tot B gekomen (maar dat was in de tijd dat je gewoon met je ogen dicht mocht zwemmen en de borstcrawl niet tot de verplichte slagen behoorde), wij halen oudste niet meer in qua zwemprestaties. Nu is de uitdaging voor zus en broertje...

Hemelvaren

Het was me weer een dag, een zonnige dag, zo voel ik aan het strakke warme vel op mijn armen en mijn decolleté. De dag begon ook al erg vroeg trouwens: om 8 uur stonden dochter, oudste en ik op de tennisbaan voor een jeugdtoernooitje.

Nou ben ik zelf iets te oud voor een jeugdtoernooi, en dochter heeft nog nooit een racket vast gehad. Maar zoon mocht meedoen. Helaas had hij weer eens last van enig gebrek aan motivatie en concentratie en werd er wat met het racket gejongleerd. In de tweede partij was ik hem helemaal kwijt. Na enig speurwerk bleek hij bijna geheel onder het gravel te liggen, ergens ver achter de achterlijn. ("Maar mam, ik krijg helemaal geen bal!" "Nee, schat, misschien moet je overeind gaan staan en je IN het veld opstellen, dan vliegt er af en toe vanzelf een voorbij die je pakken kan!?") Gelukkig was het een dubbelspel, en of er nu vier, vijf of drie achtjarige beginners op de baan staan, dat maakt allemaal niet zoveel uit. Een chaos is het toch wel. 

Maar de gratis hapjes en drankjes waren prima, de ballonnen leuk, de wipkip door dochter gepromoveerd tot circuspaard. En ze hebben ook nog allebei een écht schilderij gemaakt, met verf op doek. Dus dat was leuk.

Minder leuk was dat mijn duurbetaalde kpn 3G op m'n Ipad het niet deed. Geen verbinding, zei 'ie nog wel, maar dat was alles. Na een half uur met de helpdesk te hebben gebeld bleken ze op hemelvaart alleen spoedgevallen te helpen. Morgen dus weer in de wacht. Bedankt KPN, voor de geweldige service.

's Middags nog een stukje gefietst, een stukje bezoek en een stukje speeltuin. De stukjes ovenpatat bij het avondeten waren wat slap en de groente en het vlees bleken een stukje kwijt. Nu dus met een stukje honger (maar vanwege nog een stukje buik teveel zónder stukje koek) een stukje bloggen en dan zo een stukje voor de tv hangen om daarna en stukje te gaan lezen en een stukje te gaan slapen.

Morgen tweede hemelvaartsdag. U kunt ons desgewenst weer vinden in een speeltuin in de buurt. Dit keer mét zonnebrandcrème op. Anders kan ik stukjes vel uit mijn decolleté pulken morgenavond, en dat is ook weer niet de bedoeling.

Avond4daagse

Oudste zoon heeft er vier keer vijf gelopen, papa en mama ieder twee keer vijf. De eerste keer op blote voeten in mijn pumps dagelijkse schoentjes wat achteraf niet zo handig bleek. Gelukkig straft het opperwezen onmiddellijk alle vaders die moeders daarom uitlachen met nóg dikkere en vooral pijnlijker blaren.

Oudste heeft - op de allereerste kilometer dinsdag na - niet gepiept of gezeurd over pijntjes, kwaaltjes, geen zin of andere kwellingen en vond het gewoon wel gezellig. Zeker toen hij een clubje vriendjes tegenkwam die de avond4daagse in de vorm van een soort tikkertje/krijgertje van voor naar achter van links naar rechts ondersteboven achterstevoren liepen. Hij heeft er dan waarschijnlijk ook eigenlijk wel een kilometer of tien per avond opzitten.

Vanavond nog even afzien tussen de fanfare en andere takke-herrie, rijen dikke irritante zich verplicht voelende buren en grootouders supporters die veel te veel snoep geven aan alle kinderen die ze ook maar enigszins van gezicht kennen, en dan kan zoon de felbegeerde medaille ophalen. Want dat is het ultieme doel (zeker sinds hij vorig jaar werd afgescheept met een vaantje).

I am back!

Ik tennis. Al jaren en jaren. In den beginne vaak, elke dag stond ik bijna op de baan. Later ging ik competitie spelen, en toernooien, en ook dat was leuk. Supergezellig met ons vaste team, hoewel we wel probeerden te winnen ging het altijd toch wel meer om de lol dan om de winst.

En toen kwam er een kindje. En nog een zwangerschap en nog een kindje en de zin werd steeds minder. Ik was moemoemoe, de sleur was er een beetje ingekomen, er werd een vervelende hockeymuts aan ons team toegevoegd. Er waren vaak partijen bij waarbij ik op mijn horloge stond te kijken wanneer we de baan weer af mochten. En dat is niet goed, dan moet je ermee ophouden. Nou ben ik heel slecht in stoppen, dus heb ik dat eigenlijk nog wel een tijdje laten sudderen. Tot ik écht geen zin meer had, zelfs na de wedstrijden het drankje met de tegenstander als een verplichting begon te zien.

Dus: lidmaatschap opgezegd. En lekker rustig aangemoederd. Ik vond het heerlijk om thuis te zijn en niet de hele zaterdag op sjouw te hoeven en aan het bier te zitten terwijl mijn kinderen thuis zaten. Werd nog een keer zwanger, babytje erbij en eens heel diep nagedacht over een sport. Toch maar besloten me op de wachtijst te laten zetten bij de tennisclub hier om de hoek waar oudste inmiddels ook aan het lessen is. (Niks fijners overigens dan een wachtlijst als je twijfelt. Dat is zo lekker voor-je-uitschuiven, dan hoef je eigenlijk nog niet maar het is niet je eigen schuld dat je nog niks doet. Beetje dat gevoel.)

En toen opeens was ik aan de beurt, deze lente. Aangezien ik niet meer op de welliswaar goedbetaalde maar vermoeiende dagopvang voor grote meisjes zit (ik mag tegenwoordig van man en  kinderen thuisblijven en de was en de luiers doen) heb ik soms weer wat energie over voor nieuwe activiteiten buitenshuis met andere volwassenen. Ik heb me met frisse tegenzin de contributie betaald en me met gemengde gevoelens naar de baan gesleept voor mijn eerste lesje. En het kennismakingstoernooi voor nieuwe leden. En weet je wat? Het was hartstikke lekker! Leuk gespeeld, een paar aardige mensen ontmoet.

Denk nou niet dat ik gelijk weer fanatiek mee ga doen met toernooien en competitie, ik heb nog steeds drie kleine kinderen en weinig oppas, geen conditie en ben erg roestig, maar de lol in het spelen zelf is weer terug. Op de terugweg in de auto (zei ik dat de tennisbaan om de hoek was?) -  moe maar voldaan - verbaas ik me er elke keer weer over hoe leuk het toch eigenlijk is, even lekker tennissen!

Aftakeling en verval

Ik word oud, verzucht ik wel eens. Laten we het hopen, zegt er dan altijd wel iemand. Maar ik bedoel eigenlijk, ik ben nu toch wel oud aan het worden. En dan kunnen ze wel zeggen dat ik eruit zie als "een meisje" maar ik ben verdorie volgende week wel twee-en-veertig (Wah? Nee toch? Ik toch niet?) En mijn lijf vertoont tekenen van verval. Of op zijn zachts gezegd veert het niet meer zo makkelijk terug in de oorspronkelijke staat.

Zo zijn daar 's ochtends in mijn gezicht een aantal kreukels die er nog wel uit te strijken zijn, maar met steeds meer moeite. En heb ik een slechte nacht gehad met wat wakkere uurtjes, dan heb ik daar de halve dag last van. Het lijkt wel een kater, verdorie, maar dan zonder de drank. (Hoe deed ik dat vroeger in vredesnaam?!) En mijn ogen...nee, dat wordt een ander blogje.

En dan gisteren. Ik bral al jaren dat mijn lijf geen warming-up nodig heeft al was het maar omdat ik me nooit zo erg uitsloof tijdens het sporten En"*pats* daar ging tijdens het voorzichtig inslaan van de eerste paar ballen een spier in mijn bovenbeen. En de illusie van mijn onfeilbaar lijf. Gelukkig deden de armen het nog wel, en hebben we de tactiek maar wat gewijzigd zodat vooral de tegenstander moest rennen. Wel gewonnen dus, maar het doet nog steeds pijn. Verdorie.

Ben jij al aan het aftakelen en zo wat is er anders dan "vroeger"?

Een deuk in een pakje boter

En toen was het opeens weer zo ver: de wintercompetitie tennis. Een kwartiertje voor aanvang brak een lichte vorm van paniek uit want de laatste tennisactie was toch zeker al weer een half jaar geleden. Waar is mijn racket? Wat deed ik ook altijd weer áán (waar ligt het en past het nog?!). Ballen, zou de tegenstander ze hebben? En hoe sla ik in godsnaam een forehand binnen de lijntjes?

Nog even afgezien van de winnersmentaliteit waar het zowel mij als mijn partner en vriendinnetje K geheel aan ontbreekt, bleek ook weer dat een paar jaar van zwangerschap, een nest vol jonge kinderen en het daar mee samenhangend tekort aan trainingsuurtjes funest is voor je forehand. Als ik de bal al raak dan is het elke keer weer een verrassing waar hij dan vervolgens naar toe vliegt. Maatje K. mag dan iets zekerder van haar forehand, zij heeft vooral last van bijzondere ongeplande effecten in haar service. Hard is íe wel, maar niet heel zuiver. Negen van de tien keer vliegt hij rakelings langs mijn oor, zo in het net of naast de lijn. En de tiende keer... juist. Au.

Kortom, het was bedroevend. Ons niveau. De uitslag. En de bron van irritatie aan de overkant van het net. Een bejaarde pad in tennisrok, die elke keer op een bijzonder irritant nasaal toontje al onze lijnballen UIT riep.

Maar goed, achteraf samen lekker zeuren en zeiken en onszelf en de tegenstander belachelijk maken, dat is toch ook wel weer gezellig (-; Wat me nog wel irriteert is die conditie... De winterstop - euh van de vorst afgelopen winter tot aan vandaag of misschien morgen-  in mijn hardloopschema heeft wonderen gedaan voor mijn conditie. Ik wist niet dat het nóg slechter kon dan voor ik begon met lopen. Tijd voor actie dus. Nouja, tijd. Geen tijd eigenlijk.

Hup Holland Hup - Nederland Duitsland (geloof ik)

Pappalien heeft alvast wat spelsituaties uitgedacht. Zo moet het lukken vanavond, toch?

Koppen bij elkaar...

Au! Een Duitse voetballer probeerde de bal in ons doel te schieten. Nu heeft hij een zere neus.

 

 Hoera! Doelpunt Nederland.