Posts tonen met het label consumeren. Alle posts tonen
Posts tonen met het label consumeren. Alle posts tonen

donderdag 21 december 2017

Hoe ik een beetje vrek werd - en dat behoorlijk veel tijd en irritatie kost

Ik ben, correctie, ik was nooit iemand die echt op voordeeltjes uit was. Bovendien vertrouwde ik de medemens en keek ook bonnetjes niet of niet goed na. Het zal wel kloppen, dacht ik, en anders mis ik dat laatste kwartje ook niet echt. 

En toen bleek 2017 desastreus voor mijn financiën. Daarover een later blogje. (Gelukkig heb ik een man die de hypotheek, gaslichtwater en de boodschappen betalen kan zodat ik niet bij het Leger des Heils hoef aan te kloppen, maar mijn privé uitgaven staan momenteel echt even op een heel erg laag pitje.) Geen nieuwe kleding, dus. Die cappuccino met taart met vriendin kan er nog af maar mijn laarzen moeten nog een jaartje mee. Dat festival in mei leek leuk, maar heb de kaartjes weer uit mijn mandje gehaald toen ik alle bijkomende kosten (reserveren, parkeren, oppas en de prijs voor de eet-en-drink-muntjes in mijn achterhoofd) erbij optelde. Het was het me toch niet waard.

Mijn mindset is inmiddels helemaal aangepast: ik kijk minder in winkels on-line en ga zelden naar het centrum om zomaar te winkelen. Ik koop alleen wat ik van plan was en nodig denk te hebben. Eigenlijk verbazend eenvoudig, vind ik. Ik wil niet eens meer anders. Pas als dochter mee is en heel verliefd naar een of ander onbenullige frutsel van een paar euro bij de Xenos staat te staren heb ik moeite te kiezen tussen enthousiast meedoen en het voor haar te kopen of te gaan zeiken over geld en milieu en watmoetjeereigenlijkmee. (En áls ik dan aanbied het voor haar te kopen zegt ze meestal toch nee!) 

Los van keuzes maken tussen wel en niet kopen, probeer ik ook als ik iets koop op te letten wat dan, en waar. Ik speur naar aanbiedingen en kortingsbonnen. Ik verzilver vouchers die ik anders vergeten zou zijn. Ben een stuk kritischer over prijs-kwalititeit verhoudingen zeg maar en merk dat een rondje zoeken je vaak voor hetzelfde artikel heel veel verschillende prijzen oplevert. 

Zo wil ik graag met een vriendin naar de sauna binnenkort. Een dag geprikt in beider agenda's, op internet gezocht naar een fijne sauna én een goede aanbieding. We vonden er een bij Social Deal. Ziel aan de duivel verkocht eh, persoonlijke gegevens ingevoerd, en deal gekocht. Ik bestel, betaal, en probeer te reserveren, dat moest dan via de website van de sauna zelf. Geklungel vouchernummers die niet kloppen en sites die niet lekker werken. Ben ik er bijna, zegt ie: Error! Aanbieding niet geldig op die dag. Wel potv... Weer een telefoontje naar Social Deal, omdat de voorwaarden op beide sites nogal van elkaar afweken. Ze stelden me gelukkig in het gelijk en het geld wordt nu teruggestort, binnen 5 dagen. Maar dat was dus weer een uur verspild en 5 dagen rente op 30 euro (haha) misgelopen. Irritatie.

Het mooiste was: even later op de site van die sauna zelf zie ik een ándere actie, met deze datum nog wél beschikbaar. Dus ik reserveer weer. Zie ik pas in de bevestigingsmail dat er een "weekendtoeslag" wordt berekend? Het staat wel ergens op de site ja, maar goed verstopt. 

Normaal was me dat niet opgevallen, maar ja, nu ik op de centen zit dus wel. En dat irriteert eigenlijk best wel: hoe er op meer of minder slinkse wijze overal kleine bedragen uit je zak worden geklopt. Toeslagje hier, administratiekosten daar. Dat een vakantieaanbieding van 500 euro opeens na boeken het dubbele kost, dat wist ik al. Maar kennelijk geldt dat voor veel meer. 

Een ander fenomeen nu ik op zwart zaad zit: ik controleer opeens driedubbel. Of de rekeningen die ik stuur wel betaald worden, het wisselgeld klopt en of het geld van geretourneerde pakjes (ik koop nog wel kleding voor de kinderen en stuur zo mogelijk nog meer terug!) of geannuleerde verkopen wel netjes wordt teruggestort. Ik kan je vertellen, je hebt er een dagtaak aan. Maar het levert wel wat op. Vanmorgen een tientje wisselgeld dat ik dankzij mijn oplettendheid bij de HEMA toch nog terugkreeg, en twee facturen (45 dagen betaaltermijn! inmiddels verstreken) waar ik mails achterna heb moeten sturen. "Er was even iets verkeerd gegaan, we maken het direct in orde". Fijn. Maar wat zou er gebeuren als je er niet zelf op let, vraag ik me dan af. 

dinsdag 1 augustus 2017

Met angst en beven...

Ze staan er klaar voor: nog een paar weekjes te gaan en dan...

Na het ja-woord (en de bubbelende drankjes en de zoete hap - geen bruidstaart), als de volwassenen saai gaan zitten kletsen mogen de kinderen zich gaan uitleven op dit bruidspaar. Geblinddoekt met grote stokken. Tot ze uit elkaar barsten en de snoepjes en wie weet rommelcadeautjes(*) er uit vliegen.

Geweld stimuleren? Eh, tja. Kleur- smaak- geurstoffen en suikers? Eh, wie weet. Ik probeer het te beperken. Consuminderen en milieuvriendelijk bezig zijn? Eh, nee. 

Maar het is wel leuk!

(En leerzaam, want ze moeten de troep achteraf zelf opruimen...)

(*) Wie heeft er nog een tip wat betreft de vulling? Liefst voorverpakt snoep ivm hygiëne, niet al te veel suikers en kleurstoffen om de andere moeders blij te maken (omdat hun kinderen daar naar zeggen net iets té hyper blij van worden). Niet te duur en geschikt voor 6 tot 14 jarigen...



maandag 12 september 2016

Afvallen. Of niet.

Ik zou willen dat mijn spaarrekening net zo opliep als mijn gewicht het afgelopen jaar. Ik weet niet waarom, maar de kilo's vlogen er aan. Elke keer dacht ik dat ik er nú klaar mee was, en dan wees de weegschaal een maand later wéér meer aan. Best frustrerend. Want volgens mij eet ik inmiddels een stuk minder slecht dan zeg een paar jaar terug.

Ik weet wat ik fout doe: veel te vaak tussendoortjes, uit gewoonte of uit verveling, als ik gefrustreerd ben of gewoon voor de gezelligheid. Ik kies graag voor zo veel mogelijk kant en klaar. En als ik eenmaal mijn vingers aan die zak met chips of reep chocola heb gebrand moet hij op ook.

Los van dat mijn zomerjurkjes lang zo leuk niet staan is het gewoon niet zo gezond, dat teveel aan vetpercentage. En het te kort aan conditie viel mezelf ook steeds meer op. Dus tijd voor nog meer actie! besloot ik, na de zomervakantie. Ik schreef me in voor een afvalprogramma bij de fysiotherapeut. Het is wel 12 weken flink aan de bak, maar dan heb je hopelijk ook wat. En daarna ga je natuurlijk zelf nog door, is het idee. Met hopelijk wat minder aan eigen gewicht en een enorme zin in bewegen.


Het programma is in samenwerking met een diëtiste (die meet en weegt en mijn eetpatroon onder de loep neemt...) en er komt een keer een presentatie van een psychologe. Ben benieuwd of die me zover krijgt dat ik ga smachten naar worteltjes in plaats van naar kroketten.

Waar het me ook vooral om ging was natuurlijk het sporten. Drie keer per week. Twee keer individueel en een keer - help - met de hele groep "afvallers" samen. Veel krachttraining - wat eigenlijk best leuk is, net als het beetje roeien. Maar die crosstrainer, dat blijft een hels apparaat.

Afgelopen vrijdag ben ik begonnen, en wat heb ik in het weekend een ongelofelijke spierpijn gehad! Zelfs vandaag nog niet helemaal over, maar ik ben toch trouw gegaan en heb mijn op maat gemaakte programma afgewerkt. Gewichtje hier, squadje daar. De bovenbenen hadden het er moeilijk mee. Omdat ik me natuurlijk niet wilde laten kennen zette ik door, maar nu lijk ik een spiertje in mijn linkerbeen verrekt te hebben.

Misschien toch even tandje minder, anders kan ik helemaal niet meer meedoen. En afvallen, dat is natuurlijk niet de bedoeling. Of eigenlijk wel. 

maandag 27 januari 2014

Mammalien en de goede voornemens

Januari of niet, ik ben zo nu en dan eens bezig met het uitvoeren van de goede voornemens. Soms gaat dat beter dan anders. In ieder geval vind ik het al een positief iets dát ik me voorneem mijn leven te beteren. En al gaat het maar met kleine stapjes, ook dat is winst.

Eén van de goede voornemen is al jaren om wat groener te worden. Dus kocht ik van de week  een tasje om mee te nemen in mijn handtas, zodat ik wat vaker de plastic tasjes in de winkel kan weigeren en toch mijn handen enigszins vrij kan houden. Het is een superschattig poesje, en rits je zijn koppie open komt er een heus tasje tevoorschijn.



Nou, snoezig, niet? En zoooo handig....

Je mag me gerust uitlachen hoor, dat heeft Pappalien ook al gedaan toen ik met deze Vondst thuiskwam.

En voor wie nog harder wil lachen de volgende poging de wereld te verbeteren.

Behalve groen en gezond en bio en onbespoten en alles, vind ik het namelijk ook fijn om Fair Trade producten te kopen. Alleen moet ik daar dan niet te ver voor om hoeven autorijden fietsen. Dus toen onze lokale super opeens een heel schap vol van die supergezonde bio eerlijke handel had liggen sloeg ik mijn slag. Zoon prees de sinaasappelsap, de cashewnoten waren ook heerlijk en deze week heb ik zelfs vaatwasblokjes van dat merk gekocht.

Fair Trade vaatwasblokjes, lachte ik nog tegen man. Gek eigenlijk! En ze waren zoooo goedkoop!

En toen begreep ik opeens dat die enorme niet te missen E in de okE op verpakking voor Euro staat en niet voor Eko (laat staan Fair Trade). Hoe suf kun je zijn, Mammalien, beetje de kritische consument uithangen met je ogen dicht en je verstand op nul. Ik begrijp inmiddels wél waarom de boodschappen steeds zo goedkoop uitvielen. Ook prettig, maar of goedkoop nu wel met eerlijk en bio te matchen valt betwijfel ik. 

maandag 30 december 2013

Ah mama moet je deze zien!

Dochter, die houdt er wel van, van winkelen. Van bepaalde winkels dan he. De speelgoedwinkel is natuurlijk goed, kledingzaken eigenlijk niet (nog niet) maar de X.enos bijvoorbeeld, daar kan ze úren doorbrengen. Al die leuke kleine prulletjes moeten bekeken worden, liefst even vastgehouden. En als ze dan soms iets mag kopen, een of ander frutseltje voor thuis, dan is ze helemaal blij.

Als klein meisje kon ik ook uren in de plaatselijke drogist rondhangen. Ook al hadden ze niet zo heel veel, het was een heerlijkheid om daar rond te scharrelen. Later leerde ik de Bijen.korf kennen, en van die cadeauwinkels in de stad. Met grappige prullaria en met serieus design. En al vind ik het nog steeds wel leuk om zo af en toe te kijken wat er zoal voor nieuws is, ik heb helemaal niet meer de behoefte om alles te willen hebben. Integendeel, ik kan zeer gelukkig worden als ik weer een doos met rommeltjes naar de plaatselijke kringloop breng.

Maar ja. Toen moest ik vorige week voor iemand een kamerplantje kopen en ging ik naar het tuincentrum. Met dochter. En besefte ik opeens een gruwelijke fout gemaakt te hebben. Het mag dan begin november zijn, de kerstmarkt is al in volle gang. (En Mammalien heeft, beste lezers die nog niet zo lang meelezen of last van het geheugen hebben, een flinke kerstfobie)

Dochter komt ogen tekort. We scharrelen uren langs de rekken en luisteren naar vrolijke kerstmuziekjes, we zien dikke kerstmannen met een batterij in hun kont heen en weer klimmen langs touwen. Treintjes rijden door Anton Pieck-achtige tafereeltjes. Veel kerstmuziekjes, rode lichtjes en knipperende lampjes. Dochter is in extase en moet alles zien. Van de O en de Ah-mama-moet-je-deze-zien. Het liefst zou ze onze huiskamer willen opvrolijken met al die glinsterende ballen en slingers, met engelen, lichtjes, boompjes, kerststallen, schaapjes en kabouters.

Maar mama is een paar jaar geleden al overstag gegaan met een kerstboom van twee meter  die zo meteen na twee zeer knusse weken in de weg staan gelukkig weer in ingeklapte vorm de schuur in mag. Dat lijkt me voorlopig wel weer genoeg. De volgende keer mag ze met haar eigen spaarpot onder de arm leuk prulletjes gaan uitzoeken voor haar eigen kamer. Samen met papa.

maandag 9 september 2013

Bijkomend effect

Geen tijd om te bloggen beste mensen. Ik moet als een haas naar de winkel. Die zomerjurkjes kunnen met dit weer echt niet meer, en al mijn broeken zakken van mijn billen af. Ben inmiddels 10 kilo kwijt(*) en daar zeer tevreden mee. Nu nog volhouden.

Het grote nadeel, of voordeel eigenlijk, is dat mijn herfstgarderobe wel eens uitgebreid mag worden. Ik ga dus maar eens even kijken of ik ook mijn spaarrekening wat kan laten afslanken en kom hopelijk straks weer terug met wat fijn zittende broeken en shirtjes. Natuurlijk in de laatste modekleuren en geheel passend bij mijn ouwe rotkop. Iemand zin om mee te gaan?

(*) mijn gouden tip: consuminder! Vooral snacks en snoep laten staan, geen wijn en een beetje minder tussendoortjes in de vorm van chips en volvette kazen. 

maandag 19 augustus 2013

Genaaid

Ik ben genaaid, getild, opgelicht door een webwinkel (*). Ik, it-er, internetter van het eerste uur, groot-inkoopster op het web, webwinkel-eigenaar. Misschien dat er ééntje is die nog net iets meer van het www weet, en dat is mijn man. Maar ook hij was vergeten vóór de koop even na te gaan of die winkel waar ik mijn geld naar heb overgemaakt een beetje een goede reputatie had. Als je achteraf ziet dat het halve web volstaat met klachten over die zaak dan sla je jezelf toch wel voor je kop.

Moe van het voortduwen van het logge gevaarte dat moederfiets heet, besloot ik dat het tijd werd voor een "gewone" fiets. Met slechts één kind in een zitje achterop moet dat kunnen dacht ik. De fiets van mijn keuze werd in diverse winkels verkocht, dus Hollander als ik ben, ging ik op zoek naar de aller- allerbeste aanbieding. Voor de zekerheid heb ik nog een mailtje gestuurd met de vraag of deze fiets geschikt was voor m'n mandje (onmisbaar voor het vervoeren van knutselwerkjes, handtas en minimaal één schooltas) en voor peuters achterzitje.

Tuuuuuurlijk mevrouw, daar zijn deze fietsen uit-er-ma-te geschikt voor. Ik hoorde het accent bijna door de mail heen. En nog steeds geen rinkelende bellen.

Dus heb ik de fiets besteld, betaald en werd hij binnen een dag al geleverd. Super! Dacht ik. De fiets werd door man in elkaar gezet en wat bleek: mijn kinderzitje paste er écht niet op. Geen ruimte. Potver. En dat ene handvat dat scheef zit blijkt stevig vastgeplakt en ook daar kan niets aan gedaan. We vermoeden ook dat deze fiets een showroommodelletje was geweest. Op zich niets mis mee, maar vertel dat wel even van te voren.

De zaak kreeg een mailtje van me, met wat keurig geformuleerde puntjes van kritiek en wat vragen. En toen begon de ellende pas goed. Wat ik wel niet dacht! Natuurlijk zijn zij een keu-ri-ge winkel, en alles wat er mis was, dat was niet waar, en anders was het onze fout. Ik werd uitgescholden en bijna bedreigd. Hoe durfde ik het een keurige zaak te verwijten dat er iets mis was?

Dit heb ik werkelijk nog nooit meegemaakt. Wat een ei.kels zeg. Maar goed, we zijn weer even van de straat met het schrijven van boze e-mails en het plaatsen van slechte reviews. Het aanschrijven van de club die achter het (wassen-neus) keurmerk op die winkel zit ("wij kunnen verder niets doen mevrouw").  En met het aanpassen van fiets en zitjes en mandjes zodat ik er toch een beetje mee overweg kan.

(*) dit blogje vond ik nog ergens, is van ruim een half jaar terug dus voor wie mij kent: nee, ik heb niet weer een nieuwe fiets..

woensdag 31 juli 2013

Winkelen - Zomervakantie 2013 dag 13/45

Ben ik na 44 jaar eindelijk zo ver dat ik niet meer alles wil hébben, ook al kan ik het betalen. Dat ik eerst eens kritisch nadenk over nóg een extra paar teenslippers van de soort die welliswaar fijn zit maar waar ik er al een paar van in de kast heb staan. Dat ik géén lullige troepjes meer op mijn kasten en in de vensterbank wil - en zéker niet van de B.lokker en de X.enos. Dat ik een bruine boterham verkies boven de Mac en even doorsparen boven nog een paar plastic pareloorbellen.

Net nu ik gekozen heb voor meer tijd thuis en minder inkomsten, nu ik het nut inzie van consuminderen, de flauwekul van marketing en commercie...  heb ik een dochtertje dat graag met me uit winkelen gaat. En zich bij elke winkel op alles wat roze is stort, alles met glitters en glimmende tijgerprint. Alles waar je zonder kan of waarvan je eigenlijk niet weet wat het is of wat je er mee moet. Of waar je er al hondervijftig van hebt (knuffels).

En dan kijkt ze me aan met die oogjes... "maar mama, ik vind het allemaal zo mooi!".

En natuurlijk strijk ik dan mijn hand een beetje over mijn hart, als zij dat nou leuk vindt... ze groeit er ook nog wel eens overheen... dus natuurlijk mocht ze een paar dingen uitzoeken. En heb ik maar weer eens zo'n soppige cheesburger weg zitten knagen omdat zij het aller-allerliefst bij de Ma.cD eet. Het was een gezellige dag, mijn meissie en ik in de grote stad. En nu gaan we zo samen de allernieuwste Barbie-dvd bekijken....

vrijdag 29 maart 2013

Daar kan ik zo boos om worden

Een bejaard echtpaar (mensen die niet bij naam genoemd willen worden - en voor iedereen die vermoedt wie het zijn, dit stukje heb ik niet geschreven en heb jij niet gelezen), lieve aardige mensen. Ze weten al lang dat je op goedkope busreizen geen troep moet laten aansmeren die je niet hebben wilt. Ze laten zich niet in met boekenclubs, vertellen elkaar steeds  dat al die mooie aanbiedingen dus eigenlijk gewoon lokkertjes zijn. Maar ze hadden een nieuwe "relax-fauteuil" eh, gemakkelijke stoel, nodig. En dit bedrijf(*), dat leek toch wel heel betrouwbaar en ze kregen nog korting ook. Dus ze belden voor wat vrijblijvende informatie.

Er werd een afspraak gemaakt. Het bedrijf stuurde hele aardige zogenaamd "persoonlijke" kaartjes, ze kwamen bij de mensen thuis om demo's geven van de stoelen die ze verkochten. De stoelen waren vies duur, maar "dat moesten ze toch wel voor zichzelf over hebben". En meer verkooppraatjes. Eenmaal binnen gaf de verkoper niet op tot de mensen - om er maar vanaf te zijn - hun handtekening hadden gezet. Pas daarna overhandigde hij een stapeltje met voorwaarden.

Zodra de verkoper de deur uit was hadden ze spijt, voelden ze zich (terecht) genaaid en belden ze met het bedrijf om de boel te annuleren. Want dat is natuurlijk altijd mogelijk, zeker op zo'n korte termijn. Dachten ze...

De verkoper zeek ze min of meer af. Annuleren kan niet, de stoel kon wel afgezegd maar dan moest er tóch dertig procent betaald worden van dat enorme bedrag. De zogenaamde "klantvriendelijke kwaliteitsmanager" van het bedrijf die ze later aan de telefoon kregen was heel begaan en kon ze een andere mooie "aanbieding" geven. Weliswaar op een paar matrassen die ze nog nooit hadden gezien of hadden geprobeerd, maar ja, die hadden ze ook nodig. En dan hadden ze toch iets voor hun geld. Betaald moest er sowieso worden, daar kwamen ze niet meer onderuit.

Of toch. MIjn broer De oudste zoon kreeg het verhaal de dag er op te horen en is zo'n beetje ontploft. Hij heeft direct de telefoon gepakt en een "goed gesprek" met deze afzetters het bedrijf gehad. De bestelling is alsnog geannuleerd en ze zijn hoeven niets meer te betalen. De verkoper komt ook niet meer langs. Zo ver zo goed. Maar wat een vervelende week hebben die oudjes gehad. Veel spanningen en een flinke deuk in het zelfvertrouwen, dat ze zich zo hebben laten belazeren én dat ze ook de tweede keer zo goedgelovig waren dat ze dachten dat die klantmanager ze echt wilde helpen.

En ik ben ook weer eens hard van mijn geloof afgevallen. Dat zo'n bedrijf gewoon willens en wetens op zo'n agressieve manier de bejaarden opzoekt om ze van hun geld af te helpen. Bah. Er zijn weer veel meer boefjes in het land dan ik had gedacht. En het is nog gewoon legaal ook.

donderdag 7 februari 2013

Nieuwe collectie

Mijn mailbox zit vol met nieuwsbrieven dat de nieuwe lente- en zelfs zomercollecties er aan komen. Leuk! Ik ben dol op lente, en luchtige kleertjes. Al dat gedoe met sjaals en jassen en dikke sokken, dat heb ik wel gehad. Tijd voor iets nieuws.

Nadat ik het ijs van mijn auto had gekrabd en bijna onderuit was gegaan omdat de straat lekker was aangevroren toog ik dus naar het winkelcentrum. Helemaal geïnspireerd. Maar toen ik eenmaal de fijne bloesjes en korte mouwtjes tussen mijn vingers door liet glijden begreep ik weer wat er mis was. Het is gewoon begin februari, winter. Voorlopig kan ik helemaal niets met die vrolijke lentecollectie. Ik vond wel leuke laarsjes, nu vreselijk afgeprijsd omdat het euh, nou ja seizoen waarop men winterkleding koopt zo'n beetje is afgelopen. Dus die nam ik ook maar niet mee. Met de winter heb ik het wel gehad. Wat niet wil zeggen dat de winter het al met mij gehad heeft.

Waarom stink ik er toch elke keer weer in? De mode-industrie loopt helemaal uit de pas met de echte seizoenen. Dus ik deed mijn sjaal nog maar eens wat steviger om en ging weer naar huis zonder geld uitgegeven te hebben. Nou ja, met een een pakje sla dan, in plaats van een saucijzenbroodje. Want dat is weer het voordeel, als het nog even duurt voor het zomer is heb ik nog wel wat tijd om weer bikini-fertig te worden.

donderdag 20 september 2012

De jas

Met al die regen en wind van de afgelopen dagen werd één ding pijnlijk duidelijk: ik heb geen jas voor dit weer! Ik heb winterjassen, een leren jasje dat niet zo geschikt is voor de regen en een spijkerjack dat ook al niet dicht kan. Mijn zomerjas mét rits die ik eigenlijk niet zo leuk meer vond is laatst in een of andere goede doelen zak verdwenen. (Ik gooi namelijk nooit iets weg, meestal gaat het naar de kringloop of naar de zolder van mijn ouders, waar zussen en tantes regelmatig kleding komen brengen die ze zelf niet meer willen of niet meer passen. Iemand anders heeft er soms nog lol van.)

Nou ben ik gezegend met paraplu en auto, en op schoolhaal en -brengtijden na, de tijd redelijk aan mezelf. Maar dinsdagochtend stond ik opeens mijn met handen in mijn haar. Ik had me met mijn stomme kop als vrijwilliger opgegeven om te helpen op de sportdag bij zoon in de klas. Een sportdag op een blubberig voetbalveld op zeker een half uur fietsafstand van hier. En om daar nou de hele dag te staan verregenen op mijn teenslippers en in dat korte spijkerjackje? Brrr. Woensdag was kinderboerderijdag in de groep van dochter. En tennisles voor beide kinderen. Buiten.

Vandaag had ik de eerste mogelijkheid om naar een winkel te gaan. Op zoek naar een geschikte jas voor nu. Niet te dik, niet te dun. Niet te kort, niet te lang, hoogsluitend, vooral water/ en winddicht. Een neutrale overal bijpassende kleur en vooral ook iets dat lekker ruim en zacht zit. En liever niet te duur, want ik ben ook maar een arme zelfstandige. Na een uurtje of twee stevig doorzoeken had ik natuurlijk nog niets gevonden, en toen moest ik weer paraat staan op het schoolplein, als overblijfhulpje dit keer. Het regende net niet hard genoeg om de kinderen binnen te laten.

Maar toen ik na die overblijf-ellende mijn peuter bij oma op ging halen, zag ik hem liggen. De jas. Zo eentje zocht ik, precies mijn smaak! Hoe ze daar aan kwam? Nou, gewoon, dat was mijn jas? Blijkbaar had ik daar een jaar of twee geleden afstand van gedaan. Ze had hem keurig bewaard, want niemand anders van de familie wilde hem hebben. Of ik hem niet weer eens wilde passen? 

En zo liep alles toch nog goed af, ik sta voorlopig droog en warm. En kostentechnisch ook een mooie meevaller, zo in de crisis. Dat doet het nieuwe kabinet mij niet na! 

zaterdag 10 maart 2012

Opoe in de grote stad

Er moest een cadeau worden gekocht, een portemonnee. En hoe dol ik op online shoppen ben, bij sommige artikelen moet je gewoon even passen en voelen. Dus ging Mammalien, voorheen dol op winkelen, naar de stad. De stad die ze vroeger op haar duimpje kende.

Peuter ging mee, en omdat peuter niet dol op winkelen is maar wel dol op ontdekkingstochten had ik de wandelwagen meegenomen in de hoop dat hij daar in zou blijven zitten terwijl ik in straf tempo door de winkels ga. Ik moet zeggen, dát was geen slecht idee. Peuter deed het prima. Waar ik meer last van had was van die wagen zelf. Want als niet-invalide besef je pas op het moment dat je zo'n ding bij je hebt hoe ellendig het geregeld is in de stad. Hier en daar zit er een lift, maar niet op de etage waar je je parkeerkaartje kunt afrekenen bijvoorbeeld. Via een soort James-Bond achtige sluiproute ben ik er uiteindelijk toch in geslaagd met kinderwagen, peuter én betaald parkeerkaartje in de garage terug te keren. Waar de hele verdieping (nummer 6) waar mijn auto zou moeten staan spoorloos bleek. Verdieping 6 bleek niet bereikbaar vanaf 5 of 7, hooguit via een trapje of over een hek.

Het assortiment portemonnees bleek trouwens op de site een stuk ruimer dan in de winkel, en die ene die ik op het oog had, daar was er nog maar eentje van. Met beschadiging. Dus gingen we een uurtje later onverrichter zake naar huis. Vijf euro parkeergeld, nog een patatje bij de grote gele M om peuter om te kopen en huiswaarts. Thuis vond ik op internet een prachtige leren portemonnee. Over twee dagen wordt íe bezorgd, en de verzendkosten zijn een stuk goedkoper dan een parkeerkaartje.

donderdag 26 januari 2012

Klassiek

Ik heb niets tegen klassiek, helemaal niet. Al beschouw ik mezelf, net als de meeste jonge mensen, vaak meer als liefhebber van het moderne. Dat de commercie de term klassiek lekker misbruikt voor bijvoorbeeld enorm tuttige kleding en de meest afgrijselijkste meubels (voor als je niet alleen bejaard maar ook nog blind bent), dat helpt natuurlijk ook niet echt. Aan de andere kant, dat jong en vet (al dan niet cool) ook al niet alles is viel me vandaag tijdens mijn wandelingetje door het centrum van de grote stad weer eens op. De meisjes van twintig zijn niet meer wat meisjes van twintig vroeger waren, en dan heb ik het niet over hun tailles maar meer over hun manier van doen. Maar als ik dat denk voel ik me natuurlijk weer een enorm arrogante ouwe klassieke taart. (Bovendien was dat ene groepje vast net de uitzondering, er zijn zat hele lieve en aardige vrolijke meiden van twintig.)

Goed. Genoeg gezeurd en gezeverd. Laat ik vertellen over mijn successen.

Even later ben ik helemaal gelukkig als ik in de uitverkoop een geweldig tuniekje weet te scoren. Leuke kleuren, valt mooi over de rondingen, verdoezelt en benadrukt, ik zie er prima uit voor mijn leeftijd. Naast mij uit een pashokje komt een gevalletje over-de-datum in dezelfde tuniek. Ai. Gelukkig besluit zij dat het niet haar ding is en hangt hem weer terug.

Na deze aankoop ben ik los. Het is overal sale, en aangezien ik een verarmde ouwe klassieke sloeber ben tegenwoordig met dat thuisblijfmoederen, kijk ik eens goed rond. Zo kom ik een paar laarzen tegen in een prachtige cognac kleur. Het is soepel leer en ze zitten lekker, zijn redelijk neutraal van model zodat ik er ook de volgende winter(s) zeker nog plezier van hebben zal. En best leuk afgeprijsd. Ik koop ze.

Het meisje achter de kassa scant het nummertje op de doos en op de kassa verschijnen, naast de te betalen prijs, opeens de letters die aangeven uit welke collectie de laarzen komen. Juist.

      K L A S S I E K


.

donderdag 24 november 2011

Wensen en cadeau's

Dank voor alle felicitaties hieronder. Het was een drukke dag, maar dat kwam vooral door de kinderactiviteiten op woensdag, niet zozeer door mijn verjaardag die ik eigenlijk weer eens niet vierde. 's Avonds -ik lag net in bad- kwamen nog wel onverwacht onuitgenodigd onaangekondigd broer en schoonzus even langs, dus dat was wel gezellig.

Ik heb een paar mooie lieve leuke cadeautjes gehad. Maar om nog even terug te komen op de op de vraag van Twistmom hieronder, wat ik zelf wens? Eigenlijk als ik er goed over nadenk heb ik wel genoeg. Een beetje teveel zelfs. Te veel ongeduld, te veel kilo's. Te veel de neiging me de godganse dag vol te proppen met vetten en suikers. Vooral als de emoties weer eens hoog oplaaien of ik me stierlijk verveel. Of gewoon uit gewoonte tussendoor.

Dus als dát nou vanaf nu eens een beetje minder kan, zou dat fijn zijn. Dan zit ik hier volgend jaar weliswaar een kalenderjaartje ouder maar ook een stuk strakker, slanker en gezonder. Mooi cadeau van Mammalien voor Mammalien. Houden jullie me eraan? (En nee, niet gaan zeuren op feestjes, dan mag het wél)

vrijdag 18 november 2011

Snowboots en de kansberekening

Mijn ouders hebben toegang tot bronnen waar ik verre van blijf meestal niet mee in aanraking kom: ze lezen het huis-aan-huis-blad, hebben een abonnement op het landelijk sensatieblad dat onlangs onze regionale krant heeft overgenomen de krant, en vooral mijn moeder heeft wisselende contacten met buiten in het wild los lopende bejaarden. Dat levert vaak nuttige informatie op die ze maar wat graag met mij willen delen. Zoals het nieuws dat de spruitjes bij de super in de aanbieding zijn, dat je een gratis cd van Bassie de Clown Gaat Solo krijgt als je vijfentwintig zegeltjes uitknipt en opplakt - nadat je vijfentwintig niet te vreten pakken chickentonight hebt moeten kopen - of wanneer Sinterklaas precies aankomt in ons durp. Soms is het echt wel nuttig ja. 


Van de week wisten ze ook te melden dat er een héle strenge winter aankomt. Ik vraag me af welke bron daar zijn hand voor in het vuur durft te steken, maar goed. Wat ik me nog veel harder afvraag is of ik toch maar niet drie paar snowbootsjes en sneeuwbroekjes moet gaan kopen. Handschoenen en sleetjes heb ik wel. Maar snowboots? Eigenlijk ben ik daar aan het begin van de winter meestal te gierig voor: als het niet gaat sneeuwen heb je toch weer geld uitgegeven voor niets, want het jaar erop past de boel geheid niet meer natuurlijk. Gaat het wél sneeuwen, dan ben je te laat, is alles uitverkocht of als je geluk hebt nog voor over-de-top prijzen verkrijgbaar. Vorig jaar, toen de hele wijk hele dagen druk aan het spelen was in de sneeuw waren mijn kinderen na vijf minuten met koude natte voeten en benen weer binnen om vervolgens heel zielig vanaf de verwarming voor het raam de sneeuwpret van anderen te volgen. Terwijl ik het internet afspeurde naar het laatste paar laarsjes en een waterdichte broek.

Dus. Gelukkig heb ik bronnen waar mijn ouders weer helemaal niets van weten: medebloggers, wat denken jullie?

maandag 10 oktober 2011

The morning after

The morning after de vrijdagavond met de tijgerslip en de Ik.ea Kalas. Zie hier de foto's. We hebben er voor de gelegenheid zelfs maar eens een tafel bij gedekt.





Verder was het een vermoeiend weekend. Het zwembad op zondag dat heel druk was, dochter die (illegaal want zonder diploma) zonder bandjes mocht van ons (en inderdaad, de juf heeft gelijk, ze moet nog flink wat oefenen en kracht opdoen). Oudste heeft serieus zijn best gedaan om nou eindelijk die irritante tafels eens uit zijn hoofd te leren en jongste, eh, nouja, die was gewoon zijn eigen vermoeiende maar lieve peuter zelf.

Maar vooral ik, ik werd doodmoe van mezelf. Ik had een flinke herfstdip. Het to-do lijstje dat ik had gemaakt was meters langer dan de energie van de personen die het uit dienden te voeren, óók de mijne. En mijn geduld was ook al op. Ben om te voorkomen dat ik zou gaan slaan maar met een boek in mijn bed gaan liggen.

En vandaag is het nog steeds kutweer herfst, maar iedereen is weg en peuter en ik zijn lekker bezig. Wassen, stofzuigen, heb me zelfs aan wat internetwinkel-programmatuur vergrepen. En om de laatste restjes pestbui weg te werken een heuse stoomreiniger besteld. Want het schijnt dat je daar echt álles weg mee krijgt. Wees dus gewaarschuwd.

vrijdag 7 oktober 2011

Pilates

De mindfulnes cursus is klaar, lang leve de nieuwe cursus. Al was het maar om één keer per week aan het avondritueel te kunnen ontsnappen. Pilates, moest het worden, schijnt goed voor je lijf te zijn. Vijf minuten voor tijd stond ik in trainingsbroek en tennisschoenen tussen een trosje zeer onsportief uitziende middelbare taarten voor een hele dichte deur. De juf was ziek. En de emailadressen van de cursisten bleken onvindbaar.

Eenmaal ontsnapt aan mijn bloedzuigertjes wilde ik toch zeker niet vóór kinderbedtijd thuiskomen. Nog maar een stukje om dan. Het tuincentrum was dicht, dus dan kom je al gauw bij I.k.ea uit. Even heerlijk consumeren voor bijna niks. Inmidddels zijn we een "Bagisen" (waarom heb ik die niet eerder gezien?) een "Fangst" (wie kan zonder) en acht stuks absoluut onmisbare "Kalas" rijker, en dat voor slechts 12 euro. Op de terugweg mooie avondluchten en fijn muziekje in de auto, ik was alweer bijna vergeten dat ik zo'n klotehumeur had vandaag.

Een half uur na kinderbedtijd parkeerde ik mijn auto. Ik verheugde mij al op het opgeruimde huis met de zoet slapende kindertjes, de knappe man in tijgertanga die me op zou zitten wachten op het kleedje voor de in mijn afwezigheid snel even ingebouwde open haard. Flesje rode wijn erbij, een paar minibrosjes en...en...  En ja hoor, toen mijn sleutel in het slot stak hoorde ik het al. Een uitgelaten dochter die nóg een verhaaltje wilde, een oudste zoon druk bezig aliens af te schieten op mijn computer, en een opgelucht kijkende papa die mij direct een schone luier en een zeer vies ruikende peuter overhandigde.

Wie weet er nóg een cursus voor me?

woensdag 6 juli 2011

Koffie

Pappalien is fijn met drie kinderen naar de kinderboerderij. In de tijd dat zij wat cavia's platknijpen en de koe van de leg brengen kan ik mooi even mijn geest verzetten. Dat is even wennen natuurlijk, van mama naar gewoon mens, dus eerst even een kopje koffie maar.

Koffie. Juist. Dat gaat in ieder geval thuis niet door. Het sen.seo apparaat dat we een jaar of tien geleden hebben aangeschaft heeft gelukkig helaas eindelijk de geest gegeven. En voor manlief een reanimatie heeft kunnen proberen heb ik hem naar de vuilstort voor witte en bruine apparaten gebracht (ook al was hij zwart). De koffiezet is dood, lang leve de nieuwe koffiezet.

En daar heb ik jullie mening dan weer voor nodig. Want wat moet ik in vredesnaam kopen? Man drinkt geen koffie, kinderen ook niet  en bezoek moet niet zeiken.  Ik drink eigenlijk al sinds mijn eerste zwangerschap geen koffie meer, geen gewone in ieder geval. Zo'n cappuccinootje in de horeca of uit een automaat op het een of andere bedrijf vind ik dan wel weer lekker, eens in de zoveel tijd. Vooral met zo'n koekje erbij. Maar moet ik duizend euro uitgeven aan zo'n een luxe apparaat met toeters en bellen dat één kopje tegelijk zet? En wat dan als er een feestje is en er opeens tien man tegelijk koffie willen? Toch maar zo'n ouderwets koffieding dan dat een hele kan viezigheid tegelijk zet? Dan drink er zelf weer niet van. Maar ieder voordeel hep zijn nadeel, geloof ik.

Help?

Mammalien is er nog....

maar blogt hier niet meer. Lees hoe het met haar en de haren gaat op https://saralien.nl