De jas

Met al die regen en wind van de afgelopen dagen werd één ding pijnlijk duidelijk: ik heb geen jas voor dit weer! Ik heb winterjassen, een leren jasje dat niet zo geschikt is voor de regen en een spijkerjack dat ook al niet dicht kan. Mijn zomerjas mét rits die ik eigenlijk niet zo leuk meer vond is laatst in een of andere goede doelen zak verdwenen. (Ik gooi namelijk nooit iets weg, meestal gaat het naar de kringloop of naar de zolder van mijn ouders, waar zussen en tantes regelmatig kleding komen brengen die ze zelf niet meer willen of niet meer passen. Iemand anders heeft er soms nog lol van.)

Nou ben ik gezegend met paraplu en auto, en op schoolhaal en -brengtijden na, de tijd redelijk aan mezelf. Maar dinsdagochtend stond ik opeens mijn met handen in mijn haar. Ik had me met mijn stomme kop als vrijwilliger opgegeven om te helpen op de sportdag bij zoon in de klas. Een sportdag op een blubberig voetbalveld op zeker een half uur fietsafstand van hier. En om daar nou de hele dag te staan verregenen op mijn teenslippers en in dat korte spijkerjackje? Brrr. Woensdag was kinderboerderijdag in de groep van dochter. En tennisles voor beide kinderen. Buiten.

Vandaag had ik de eerste mogelijkheid om naar een winkel te gaan. Op zoek naar een geschikte jas voor nu. Niet te dik, niet te dun. Niet te kort, niet te lang, hoogsluitend, vooral water/ en winddicht. Een neutrale overal bijpassende kleur en vooral ook iets dat lekker ruim en zacht zit. En liever niet te duur, want ik ben ook maar een arme zelfstandige. Na een uurtje of twee stevig doorzoeken had ik natuurlijk nog niets gevonden, en toen moest ik weer paraat staan op het schoolplein, als overblijfhulpje dit keer. Het regende net niet hard genoeg om de kinderen binnen te laten.

Maar toen ik na die overblijf-ellende mijn peuter bij oma op ging halen, zag ik hem liggen. De jas. Zo eentje zocht ik, precies mijn smaak! Hoe ze daar aan kwam? Nou, gewoon, dat was mijn jas? Blijkbaar had ik daar een jaar of twee geleden afstand van gedaan. Ze had hem keurig bewaard, want niemand anders van de familie wilde hem hebben. Of ik hem niet weer eens wilde passen? 

En zo liep alles toch nog goed af, ik sta voorlopig droog en warm. En kostentechnisch ook een mooie meevaller, zo in de crisis. Dat doet het nieuwe kabinet mij niet na!