Posts tonen met het label dingen-die-niet-veranderen. Alle posts tonen
Posts tonen met het label dingen-die-niet-veranderen. Alle posts tonen

donderdag 6 juli 2017

Afscheidsmarathon

Vandaag de grote finale van de afscheidsweek. Na talloze afsluitingen op dansclubjes, scoutingclubjes en zwemclubjes. Op de twee scholen al weken eindmusical, eindfeest, eindfeest, eindbarbecue, eindpicknick.... Dit keer écht de laatste schooldag voor twee van onze kinderen, die ook nooit meer op die school terugkomen. En een crematie.

Op school 1 's ochtends begon het al lekker. Tussen de verhuisdozen in de lege klas stonden twee juffen die allemaal leuke zelfgemaakte cadeautjes kregen. Mijn kind en ik blonken uit in lege handen en weinig gepaste tekst. Om het nog genanter te maken bleek achteraf dat de juffen zelf ook flink geknutseld hadden met foto's en snoepjes en grappige afscheidstekstjes...

's Middags een crematie in de familie. Ik ging er samen met mijn moeder heen. Een oom op vrij hoge leeftijd, en op zich niet iemand die we veel zagen. Maar het was allemaal zeer plotseling gegaan, en het was de laatste en jongste van de 13 broers en zussen van mijn vader. Best wel heftig dus, voor mijn ouders. Zelf voelen ze zich ook een stuk minder de laatste tijd. Het leven is eindig, dat weet je, maar nooit leuk om daar zo op gedrukt te worden. Al had de oom in kwestie er heel stoer en luchtig over gedaan en wilde het allemaal vrolijk en positief houden, net als zijn hele instelling en zijn leven was geweest.

Of je mij nou mee moet nemen als rots in de branding naar zoiets, ik geloof het niet. Ik ben een emotioneel wrak eh gevoelig type en neem direct alle emoties over. Een kind met een gedichtje over opa, een stoere voetbalpuber die niet uit zijn woorden komt van het verdriet, een liedje met aangrijpende tekst... Ik ben een lek mandje op begrafenissen. Lekker dan lek, lekker dan alle direct betrokkenen bijna. Zeer génant. Ik probeer uit alle macht aan moeilijke wiskunde te denken om mijn gedachten te verzetten tijdens zo'n bui, maar ik blijf er wat nat en verwilderd uitzien na afloop.

Op een bijna-val van moeder na (ze werd duizelig en greep een paaltje dat niet vast bleek te staan)
verliep het toch allemaal naar wens.

En toen moest ik als een speer door naar school om dochter op te vangen die haar laatste dag groep 8 had en de school werd "uitgezwaaid". Of de ouders allemaal even op konden vangen, was gevraagd? Ik was nét te laat....  Gelukkig bleek het opvangfeest weer eens slecht georganiseerd, dus ik was niet de enige die het gemist had. Dochter was nog steeds moe, en de rest van de meiden in de klas bleek er gelukkig ook niet zo'n tranentrekker van te maken als de meiden dat twee jaar terug in de klas van oudste hadden gedaan. "Ik zie de meesten toch morgen al weer, of anders na de zomervakantie", was het nuchtere commentaar. En ze reed samen met grote broer, die daar heel lief in mijn plaats al stond te wachten, samen naar huis. Ik bleef nog even met een andere moeder dralen. Voor het laatst op het plein van de basisschool waar we de afgelopen tien jaar zo vaak zijn geweest en nu nooit meer terugkomen...

Thuis snel koffer van dochter gepakt voor een kinder/slaapfeestje, weggebracht en wat chinees gehaald. Een half uurtje later jongste weer opgehaald van zijn kinderfeestje. Ze bleken toch nog in staat een tas van hem op school te hebben laten hangen. Die andere school waar we niet meer terug zouden komen. Ik denk dat ik het verlies van de shopper maar op de koop toe neem. Nog een keer afscheid nemen van school en de juffen en het veelgelukvolgendjaarenwieweetzienweelkaarnogeens trek ik niet.

Ik ben even compleet uitgeput. Gelukkig is het bijna vakantie!

vrijdag 1 november 2013

Metamorfose

Eens in de zoveel tijd krijg ik er last van, van mijn uiterlijk. Dan moet er een metamorfose komen en krijg ik opeens het idee dat make-up eigenlijk helemaal niet zo'n slecht idee is.

Laatst was het weer zo ver. Ik kwam mezelf per ongeluk 's ochtends ergens onderweg tegen in een spiegel waarvan ik niet zo snel doorhad dat het een spiegel was. Meestal als ik met voorbedachte rade naar zo'n ding toeloop strijk ik eerst even wat rimpels glad, zet mijn vrolijkste glimlach op en duw mijn haar omhoog. Nu overviel ik mezelf nogal met mijn afgetrokken bekkie, slap haar en enorme wallen.

Dat haar, dus, denk ik dan. Moet daar geen ander kapsel in? Ik heb toch inmiddels de leeftijd dat ik een módel zou moeten hebben, in plaats van studentikoos halflang op één

lengte met af en toe een staartje of knotje? Daarbij is het steil en valt het slap langs mijn gezicht naar beneden in een soort nana-mouskouri-coupe. Is tegenwoordig weer heel modern, geloof ik, maar mij flatteert het niet zo. Wat meer volume is gewenst.

Dan moet er zeker wat kleur op het gezicht. Zonder dicht te plamuren, want a. dat is lelijk, en b. dat zit niet fijn. Een dot dagcreme trek ik ook maar af en toe, het voelt gewoon niet lekker. Heel soms smeer ik dan ook nog een lekker kleurtje op mijn ogen, maar dan zie ik er voor mijn gevoel eerder uit als pipo de clown dan als een vrolijke veertiger. Het enige dat me enigszins bevalt is het eyeliner lijntje, de mascara (het eerste half uur, daarna ben ik al snel een soort pandabeer) en de niet zo opvallend gekleurde lippenstift van dat anti-allergiemerk. Maar dat vergeet ik dan weer eigenlijk bijna altijd op te doen.

Ik ga maar eens op zoek naar een personal styler. Of beter nog, een kamermeisje die me 's ochtends klaarmaakt om naar buiten te gaan. En ja, dochter helpt me af en toe met make-up en kapsel. Maar dan durf ik helemaal niet meer naar buiten.

woensdag 31 juli 2013

Winkelen - Zomervakantie 2013 dag 13/45

Ben ik na 44 jaar eindelijk zo ver dat ik niet meer alles wil hébben, ook al kan ik het betalen. Dat ik eerst eens kritisch nadenk over nóg een extra paar teenslippers van de soort die welliswaar fijn zit maar waar ik er al een paar van in de kast heb staan. Dat ik géén lullige troepjes meer op mijn kasten en in de vensterbank wil - en zéker niet van de B.lokker en de X.enos. Dat ik een bruine boterham verkies boven de Mac en even doorsparen boven nog een paar plastic pareloorbellen.

Net nu ik gekozen heb voor meer tijd thuis en minder inkomsten, nu ik het nut inzie van consuminderen, de flauwekul van marketing en commercie...  heb ik een dochtertje dat graag met me uit winkelen gaat. En zich bij elke winkel op alles wat roze is stort, alles met glitters en glimmende tijgerprint. Alles waar je zonder kan of waarvan je eigenlijk niet weet wat het is of wat je er mee moet. Of waar je er al hondervijftig van hebt (knuffels).

En dan kijkt ze me aan met die oogjes... "maar mama, ik vind het allemaal zo mooi!".

En natuurlijk strijk ik dan mijn hand een beetje over mijn hart, als zij dat nou leuk vindt... ze groeit er ook nog wel eens overheen... dus natuurlijk mocht ze een paar dingen uitzoeken. En heb ik maar weer eens zo'n soppige cheesburger weg zitten knagen omdat zij het aller-allerliefst bij de Ma.cD eet. Het was een gezellige dag, mijn meissie en ik in de grote stad. En nu gaan we zo samen de allernieuwste Barbie-dvd bekijken....

woensdag 29 mei 2013

Suikeroma

Mijn moeder is de liefste moeder die ik ken, ze is zorgzaam, gastvrij en gul(*). En slaat daarin soms wat door. Terwijl ze zelf zelden iets eet, doet ze niets liever dan de gasten lekkere dingen aanbieden. En nog een keer. En blijven aandringen. De meeste volwassenen weten op een bepaald moment toch wat goed voor ze is en weigeren beleefd. Zo niet mijn kinderen. Die weten wat lekker is en dat bij oma alles mag, in ieder geval van oma en opa. En naar mij luistert nooit iemand als we daar zijn.

De oudste twee zijn inmiddels iets beschaafder geworden, maar als kleuter binnenkomt loopt hij direct door naar de kast met etenswaar, ongegeneerd "Oma, wat mag ik hebben?!" roepend. Waarop oma één voor één de koek en snoeptrommels opentrekt en aanbiedt. Dat is de gewoonte, oma is dat ooit zo gaan doen en ze moeten er erg om lachen. Ik zou me dood schamen als hij het ergens ánders ook zo deed dus sputter ik wat pedagogisch tegen. Maar naar mij luistert nooit iemand als we daar zijn.

Als de smarties van de roze koek afgegeten zijn en die droge korst niet meer zo appetijtelijk is, gaan ze over op de volgende ronde. Een chocolaatje dan maar? "Die heeft hij nog niet gehad", bedelt oma naar mij. "Hij mag toch wel íets hebben, dat jongetje..." Het jongetje zelf kijkt me zeer geslepen heel lief aan vanachter oma´s benen. Daar kan ik geen nee meer op zeggen natuurlijk. Ze somt wat `gezonde´ varianten op. Chips zonder kleurstof? Een ijsje voor het vocht? En kijk, op deze verpakking staat dat er extra vitamine C in zit. Dat hebben ze nódig hoor.

Nou gaat hier thuis ook best veel te veel wel wat koek en snoep doorheen, en zeker als we eens bij iemand op visite zijn waar we niet zo vaak komen of op feestjes doe ik niet moeilijk over gezond versus niet gezond. Maar te vaak en te veel, dat is gewoon niet goed en leg oma dus op een later moment uit over wat men anno 2013 denkt over een gezond eetpatroon. Over suikers. Dat bij een wekelijks bezoekje van een half uur echt niet altijd drie soorten koek en snoep horen, dat ze het met een droog biscuitje ook echt wel gezellig vinden. Over onzin op verpakkingen. Dat ook croissantjes en yoki niet direct in de categorie gezond en verantwoord vallen. En dat onze kindjes wel vrij dun zijn, maar dat dat niet  betekent dat ze volgestopt moeten worden met ongezond eten. Dan talen ze helemaal niet meer naar hun boterhammen en groente.

Oma snapt het, ze heeft het beste met de kindjes voor. Ze zal er aan denken.

En dan moet ze nog even naar de supermarkt. Mijn nichtje doet eindexamen, en omdat mijn zus momenteel aan het lijnen is en er daar "niets" in huis is, moet oma maar voor een paar marsen en gevulde koeken zorgen om het nichtje straks toe te kunnen stoppen. "Want dat heb je nodig als je geestelijk zo moet inspannen..."

Zoals ik al zei, naar mij luistert nooit iemand.

(*) en nog veel meer kwaliteiten maar daar gaat dit logje niet over

dinsdag 5 maart 2013

Dierentuinuitje - op herhaling

Natuurlijk was ik vaker in de dierentuin geweest, maar nog niet met dit kind. Ten minste, niet meer sinds hij een baby was. We hebben gewacht tot de oudste twee (wij-vinden-de-dierentuin-saaaaaai) op school zaten en het weer lekker genoeg was. Vanochtend was het zover.

En hoe dom kon ik zijn, denkend dat nu alles anders zou gaan. Natuurlijk was ik weer vergeten dat het park pas om tien uur open was zodat we een half uur voor een dichte kassa hebben moeten wachten. Natuurlijk bestelde mijn kind weer een kaasbroodje in het restaurant om er vervolgens achter te komen dat het ding er anders uitziet dan bij onze lokale bakker en het dus NIET wil proeven. Zodat ik wederom twee van die caloriebommen moest wegwerken. Gelukkig had ik wel weer een oud biscuitje en een bruine banaan in mijn tas om toch ook het humeur van de peuter in kwestie wat op te vijzelen.

Het mini-treintje, waarin mama ook dit keer weer in behoorlijk opgevouwen vorm mee mocht, deed zijn oogjes wél glinsteren. Ook herkenbaar ja, van de vorige twee. Maar het állerleukste van de hele dierentuin, gaf peuter later toe, waren toch wel de speeltuintjes. Drie wipkippen en twee glijbanen, waarvan hij er één te hoog vond. En dat voor 43 euro. Deja-vu. En ik was niet de enige mama met deze ervaring vandaag.

Waar hij wel anders reageerde dan de brussen was in het dinobos. Oudste broer was compleet dinogek en kende alle namen en kenmerken uit zijn hoofd. Zus daarentegen is was doodsbang voor die knap nagemaakte maar toch overduidelijk niet echt levende dingen. Peuter boeide het allemaal niet zo. Hij zag letters op bordjes en vogeltjes tussen de bomen ... maar de gigantosaurus heeft hij over het hoofd gezien. Ook best knap. Scheelde wel veel tijd trouwens.

En de dieren dan? Ik moet er eerlijkheidshalve nog wel even bij vermelden dat de enthousiaste peuter die ik normaal heb vandaag als lulletje rozenwater in zijn uit elkaar vallende en te krap geworden buggy zat geplakt. Snotverkouden en moe kwam hij er alleen uit als het niet anders kon. Hij wedijverde overigens met veel van de dieren die te beroerd waren om zich van hun actieve kant te laten zien, áls ze zich al lieten zien. Die mottige leeuw liet alleen zijn mottige kont zien. En mijn favoriet, de tijger, lag ook al voor oud vuil in een hoekje. Zelfs de aapjes deden maar een paar slappe stappen. De bruine beer deed wel zijn best en de vleermuizen fladderden om het hardst (alleen kijkt daar nooit iemand naar, zó zielig!). Maar het grootste succes bij peuter hadden mama olifant en baby olifant. Die vond hij echt wel schattig! Ik denk omdat het zo  herkenbaar voor hem was. Zo'n lieve kleine die steeds tegen de gigantische kont van zijn moeder aanliep.

Kom ik op de een of andere manier toch weer op die kaasbroodjes uit.

woensdag 27 februari 2013

Hardnekkig

Sommige gedachten zijn nogal hardnekkig. Bepaalde paden in mijn hersenen zijn zo vaak betreden dat de herinnering echt voorgoed ingesleten is. Al zit ik over honderd jaar als kwijlende dementerende bejaarde te bedenken wat mijn eigen naam is, dit soort dingen vergeet ik niet meer.

Topografie of jaartallen, dat bleef allemaal nooit zo hangen. Maar bijvoorbeeld elke keer dat ik het  schoonmaakmiddel gebruik dat allang geen Vim meer heet maar Jif of tegenwoordig zelfs Cif, dat middel dat ook al járen niet meer in die blauwe bus met gaatjes zit maar nog steeds zo lekker schuurt en zo typisch ruikt, elke keer als ik dát dus gebruik, zie en hoor ik weer die kunstschaats die rondjes draait in de gootsteen. (Voor de 40 plussers: weten jullie nog?) Over sterke marketing gesproken. Dat doen de huidige reclames 'm niet na.

Zo roept Pappalien al jarenlang bij het zien van een paar panty's : "door panty's van S.orbella ziet men het been!". Heeft ook indruk gemaakt, waarschijnlijk door de bijzonder sukkelige slogan. Ik vermoed ook dat ik hem aan dat zinnetje zal herkennen, later, als we allebei een beetje vergeetachtig zijn geworden.

Het zijn trouwens niet alleen reclames of irritante, maar lekker in het gehoor klinkende liedjes. Zo heb ik ook elke, echt elke keer als ik aan het stofzuigen ben of als ik zou moeten stofzuigen omdat er overal in huis van die irritante kattenbakgritkorrels liggen die in je voetzolen prikken de gedachte aan die ene collega. Die collega van twintig jaar terug waarvan ik geen naam meer weet, niet meer waar we werkten, wat hij deed of hoe hij er precies uitzag. Maar wel weet ik dat hij me waarschuwde: "Poezen zijn leuk, maar ik wil ze niet meer. Die korrels uit die kattenbak, die vind je door het hele huis terug, en je gaat er altijd op staan."

Hij had gelijk. Dat heeft hij nu wel bewezen. Mag ik dan nu eindelijk eens ergens anders aan denken als ik korrels opzuig, alsjeblieft?

Jullie ook wel eens last van dit soort nutteloze hardnekkige herinneringen?

donderdag 7 februari 2013

Nieuwe collectie

Mijn mailbox zit vol met nieuwsbrieven dat de nieuwe lente- en zelfs zomercollecties er aan komen. Leuk! Ik ben dol op lente, en luchtige kleertjes. Al dat gedoe met sjaals en jassen en dikke sokken, dat heb ik wel gehad. Tijd voor iets nieuws.

Nadat ik het ijs van mijn auto had gekrabd en bijna onderuit was gegaan omdat de straat lekker was aangevroren toog ik dus naar het winkelcentrum. Helemaal geïnspireerd. Maar toen ik eenmaal de fijne bloesjes en korte mouwtjes tussen mijn vingers door liet glijden begreep ik weer wat er mis was. Het is gewoon begin februari, winter. Voorlopig kan ik helemaal niets met die vrolijke lentecollectie. Ik vond wel leuke laarsjes, nu vreselijk afgeprijsd omdat het euh, nou ja seizoen waarop men winterkleding koopt zo'n beetje is afgelopen. Dus die nam ik ook maar niet mee. Met de winter heb ik het wel gehad. Wat niet wil zeggen dat de winter het al met mij gehad heeft.

Waarom stink ik er toch elke keer weer in? De mode-industrie loopt helemaal uit de pas met de echte seizoenen. Dus ik deed mijn sjaal nog maar eens wat steviger om en ging weer naar huis zonder geld uitgegeven te hebben. Nou ja, met een een pakje sla dan, in plaats van een saucijzenbroodje. Want dat is weer het voordeel, als het nog even duurt voor het zomer is heb ik nog wel wat tijd om weer bikini-fertig te worden.

dinsdag 28 februari 2012

Hulpouder

De groep van dochter (groep 3/4, kinderen van zes tot en met acht jaar) had een uitje. En ik mocht mee als één van de hulpouders. Leuk!

Vanmorgen bleek ik echter niet één van de zéven gewenste hulpouders, maar slechts één van de twéé. Zodat de oorspronkelijke taakomschrijving ("rijd met je auto een stuk of vier kinderen naar de plaats van bestemming") werd vervangen door "zorg dat alle dertig kinderen in flink tempo en zonder ongelukken naar de plaats van bestemming marcheren". Goed. Ik ben de beroerdste niet, en het regende maar een klein beetje. Volgens de juf waren de kinderen niet van suiker, over mij deed ze verder geen uitspraken.

Bij het verlaten van het schoolplein liepen ze allemaal braaf twee aan twee, handjes vast, blij en vrolijk en goed luisterend naar de begeleiders. Een kwartier later begon een aantal onvermoeibare jongetjes wat te keten, in lantaarnpalen te klimmen, belletje te lellen, verkeersagentje te spelen... Een aantal meisjes had het zwaar, want het was toch wel érg ver lopen. En het ging zo hard. En ze hadden hun loopschoenen niet aan. En Felientje had ook al zo onaardig gedaan 's ochtends toen ze Maribelle niet in haar rekenboekje mee liet kijken. En Sandra had gisteren tegen Amber gezegd dat Lotte eigenlijk gewoon DIK was. Zei Amber net tegen Lotte.

En toen moesten we nog een kwartier.

En ach, dat hoort er allemaal bij. Eigenlijk ging het allemaal gesmeerd. Ze zijn er allemaal gekomen, op tijd, zonder grote verwondingen. Het was een leuke voorstelling en ook de terugweg ging prima.

Maar herinner me de volgende keer aan wat elke moeder met hulpouder-ervaring weet (ik ook, maar was het  even vergeten): ga NIET naast je eigen kind lopen. Dat kind dat bij juffen en andere moeders wél prima hard en ver lopen kan, altijd grappig en gezellig doet en niet zo snel zeurt. Dat kind dat nu opeens je hand vast wil houden en eigenlijk helemaal niet meer zo op je eigen kind lijkt.

Ongetwijfeld denkt kind hetzelfde van haar moeder: dat gekke mens dat zich opeens inbeeldt dat ze tijdens zo'n schooluitje een surrogaatmoeder voor al die andere kinderen zou moeten zijn. Gek gedoe.

woensdag 4 januari 2012

Van het concert des levens en de gebruiksaanwijzing

Ondanks dappere pogingen om niet terug te blikken op het afgelopen jaar had ik mezelf toch mooi tuk toen ik min of meer per ongeluk mijn blogjes van 2011 nog eens door zat te lezen. Een bijzondere ervaring.

Ten eerste val ik in herhalingen. Zo schrijf ik bijvoorbeeld in de categorie "dingen die niet veranderen" elk jaar met kerst een mopperblog en net na nieuwjaar iets optimistisch over schoonmaken en lengende dagen en zo. Maar verder is er ook veel in de categorie "het kwartje viel pas later". Zo zag ik een patroon in de blogjes over abnormaal vervelend gedrag bij één van de kindertjes, kort daarop gevolgd door blogjes over een of ander griepvirus dat het betreffende kind heeft getroffen. Wat nou, hardleers.

Net zoals bij een (goede) film, als je eenmaal weet hoe het afloopt zie je bij de tweede keer kijken opeens allerlei details en nuances die je de eerste keer gemist had. Zo was daar aan het einde van het jaar het  A D D labeltjes plot. En zie ik nu tal van eerdere blogjes waarin ik alle symptomen beschrijf. Het is allemaal zo simpel, als je het eenmaal weet. En wat te denken van de (niet allemaal gepubliceerde) blogs (en mails) over de kanker van E., mijn angsten toen hij voor het eerst naar de huisarts ging, de hoop en angsten tijdens de behandeling, de twijfels over hoe... Die teksten herlees ik nu met hele andere gevoelens dan toen, nu de hoop en de angst weg zijn en er berusting, verdriet en gemis voor terug zijn gekomen.

Tot slot was het fijn geweest als ik in de nacht van 2 op 3 mei, toen ik gek werd van de opeens opkomende vreselijke pijn en de angst voor iets ernstigs, had geweten wat ik nu weet (en de medische wetenschap mij pas een maand of drie na dato hebben weten te vertellen): een lullig kindervirusje dat een onschuldige maar zeer vervelende kwaal in de vorm van een beschadigde zenuw heeft veroorzaakt.

Maar goed, ik heb ook ergens gelezen (niet op mijn eigen blog gelukkig): van het concert des levens krijgt niemand een program. Hoeft ook niet hoor. Ik ben dan wel nieuwsgierig van aard, maar om nu precies te weten hoe en wanneer je gaat eindigen, dat is toch wat eng misschien. En saai. En of je er prettiger van gaat leven is ook maar de vraag. Aan de andere kant zou ik soms wel eens een wat duidelijkere gebruiksaanwijzing willen hebben. Dat die kwartjes wat eerder vallen.

En nu wil ik eigenlijk alleen nog maar even weten wanneer ik verdorie die rechterarm weer eens volledig vanzelf omhoog kan krijgen, ik ben het behoorlijk zat aan het worden. Ik wil weer tennissen, en op de kast in de keuken moet hoognodig eens gestoft worden.

maandag 12 december 2011

Staat ie al?

De Boom, het lijkt het gesprek van de dag. Staat ie bij jullie al? vraagt de halve wereld aan me. Nou, inderdaad. Sinds donderdag, op heftig aandringen van dochter.

Sinds we kinderen hebben hebben we ook een boom, daarvoor waren we zeer gelukkig kerstboomloos. Deze knapperd hebben we een jaar of zes geleden aangeschaft, een blauwspar van de plastic soort. Bevalt prima, geen gedoe met uitzoeken, wegbrengen, verbranden. Elk jaar klapt Pappalien hem weer uit en in, prikt de piek (zijn engeltje) erin, gooi ik er met mijn engelengeduld wat niet meer geheel uit de knoop te krijgen  draadjes met glitters en lampjes in en worden verdere onbreekbare versierselen door de kinderen gedaan.

De eerste paar dagen dat ie staat vind ik het inderdaad best gezellig, deze foto doet hem geen recht. Als het ding een weekje staat begin ik hem een beetje zat te worden, sta-in-de-weg lichtwegnemend kreng. Een week later haat ik hem. Mede dankzij de vreselijke kerstterreur in winkelcentra, op tv, de radio waardoor ik half december zeker weet nóóit meer lekker te willen eten en geen enkele poging ga doen ook maar enigszins gezellig  over te komen. Dat vredige, dat warme, dat vooral hele dure en gemaakte, dat doen we gewoon van de zomer wel weer, oke? Bah. Grmbl.

Wat wel weer heel fijn is is dat ik hem op 2 januari lekker mag aftuigen en naar de garage verbannen.

En om het blogje toch niet al te zeer in een donkere deprimerende december dip te laten eindigen hier twee lichtpuntjes. Zijn het geen schatjes?

vrijdag 15 juli 2011

Zomervakantie 15/45 - hoera in de gloria

Zoals gisteren beloofd nu een positief logje, ik tel mijn zegeningen. Sorry voor iedereen die op iets leuks zat te wachten: ik begrijp ook wel dat er niks leukers is dan leedvermaak, maar lekker zeiken zoals ik graag doe, dat schijnt helemaal uit te zijn tegenwoordig. Lang leve het positivisme. Geen bedreigingen maar kansen. Hoera, hoezee, wie geniet er met me mee (gaaaaap, wat saai).

Komt ie!


- Een nieuw koffieapparaat. Uitgezocht vanwege het mooie en niet te duur, maar de cappuccino en latte machiato en de chocolademelk zijn toevallig ook echt erg lekker!


- Nieuwe laarsjes! Lekker met hak, lekker stoer, mooie kleur. De foto is bagger, maar geloof mij maar op mijn woord.


- Vanmorgen hebben we ze heerlijk uitgeraasd in Ballorig. Dochter neemt heel lief kleine broer op sleeptouw, en ook oudste zoon is een geweldige hulp. En als de oudsten samen willen spelen, ach dan is mama ook niet te beroerd om even op plat op zo'n opblaasding te gaan liggen en peuter helemaal gek te kietelen en knuffelen.



- De zon schijnt!!! Peuter ligt in zijn bed en Mammalien kan even opdrogen in het zonnetje. Wat een héérlijk weer vandaag!


- En zo meteen ga ik weer lekker verder met mijn granny's. Dochter heeft zich bereid verklaard een deken van granny's op haar bed te tolereren. Moet er wel een roze fleece deken aan de andere kant worden genaaid, want die gaten, dat lijkt haar koud. Een dochter van haar moeder dus.

-  En terwijl ik haak staat de Tour op. Ik ken(de) geen enkele renner, maar het geeft zo'n fijn ouderwets vertrouwd gevoel, zwoegende fietsers en dat Tourgeluid. Bovendien is het commentaar altijd wel gezellig. En als je geluk hebt zie je nog wat blote, hier en daar wat gehavende en bloederige billen voorbij komen. ("Je was niet de enige die dat is opgevallen", was het commentaar van manlief toen ik de billen van Johnny roemde...)

- We zijn op één derde van de zomervakantie!

- Ik ben uitermate tevreden met mijn haarkleur. En het zit eigenlijk ook gewoon heel goed, zo helemaal niet in model.

- Mijn rug gaat al stukken beter. Hoewel ik het bukken nog even aan de kinderen overlaat.


- De kinderen kunnen sinds mijn spitaanval opeens zelf hun bordjes opruimen, hun drinken inschenken, haren kammen en zelfs de vloer van hun kamer opruimen. Wat een beetje spit al niet doet voor de zelfstandigheid.


- En ach... deze dan. Het is een schatje, toch? Net als de andere twee. En mijn lieve schattige man die zo blij is met zijn nieuwe baan en daar heerlijk veel huishoudcentjes aan het verdienen is op het moment dat ik mijn schatjes uitlaat en zijn overhemden strijk  en de tuin die zo mooi in bloei staat en de aardige buren, de vogeltjes, onze geweldige regering... euuh. Nee. Nu sla ik door. Tijd om te stoppen. Bovendien is de Tour begonnen.

dinsdag 29 maart 2011

Het ochtendritueel

Papa heeft dreumes uit zijn middagslaapje gehaald
Er komt wat geluid uit zijn kamertje. Ik doe de deur open. Hij zit rechtop in zijn ledikantje, in zijn slaapzakje. De knuffel waar hij net mee speelde nog in zijn handjes kijkt hij op van het geluid van de deur. Als hij mij ziet wordt ik begroet met een stralende glimlach. Elke dag weer. Dit jongetje kent geen ochtendhumeur. En eigenlijk ook geen middag of avondhumeur. Enthousiast en blij is hij, altijd. Die stralende blauwe oogjes, die kuiltjes in zijn wangen. Ik ben dolverliefd op dit jongetje.

En dan begint het ochtendritueel. Ik rits zijn slaapzakje open, hij trekt hem uit. Armpjes eruit, beentjes, knietjes. Hij benoemt ze allemaal. Maar de voetjes? Waar zijn dan de voetjes? O nee, de voetjes zijn weg! En met veel ondeugende plezier tovert hij dan - na het nodige gesmeek van mama - ook zijn voetjes tevoorschijn. Met teentjes. Een kusje voor elk voetje. Voor elk teentje. Maar dat kriebelt en dat is toch wel heel grappig.

Ik hijs hem op de commode. Elke dag moet ik iets meer tillen, hij groeit en groeit maar door. "Luijahr!" roept hij. Of ik. Of samen. De schone luier wordt eerst grondig bestudeert, wat staat er vandaag op? Een koe, hondje ("hodj") of paard ("paat!") ? Ondertussen help ik hem van de vieze luier af en gooi hem als een ervaren basketballster zonder te kijken in de emmer een stukje verderop. Dreumes zwaait hem na. "Bos!" commandeert hij, met priemend vingertje wijzend naar het muziekdoosje boven de commode hangt. Ik trek aan het touwtje en dan begint het ding te spelen: olifantje in het bos. Gelukkig vindt dreumes nog dat zijn moeder mooi kan zingen, dus ik doe uit volle borst mee.

Soms helemaal, soms half aangekleed, soms nog in pyjama - afhankelijk van de plannen en de timing van de rest van de ochtend- zet ik hem op de grond. Hij wandelt de gang op. Als broer en zus nog niet op audiëntie in zijn kamer zijn geweest gaat hij ze zoeken. Ligt zus nog in bed? Even een kusje geven. Broer komt langs gestuiterd en samen doen ze een dansje.

Dan gaan we op weg naar beneden. Ik sta al op de trap, dreumes denkt nog even na. Neemt hij Slurf ("pluhpluh") mee naar beneden? Lopen (plat op de buik liggen, benen steeds iets verder naar achteren tot ze  van de vloer in de open lucht zweven, kont achteruit, en op de knietjes de trap af) of "draguh!" ?

En dan zijn we eindelijk beneden. Hij rent op zijn puzzels af, ik begin aan zijn ontbijt. De dag begint.

dinsdag 1 maart 2011

30 vragen - 23. Iets waar ik blij van word


Er is veel waar ik blij van word, maar één belangrijke is "warmte". Niet te warm, maar koud, daar houd ik helemaal niet van. Warmte dus. Een andere is "zon". En de combinatie van die twee is helemaal om blij van te worden. Buiten in het zonnetje met de zon op mijn gezicht, of 's zomers in de schaduw van de felle zon. En 's winters is er echt niets fijner dan mezelf opkrullen om precies in die ene warme zonnestraal te gaan liggen die door het raam komt vallen en dan langzaam weg te doezelen. Puur geluk.

dinsdag 8 februari 2011

History repeating itself

Ruim drie jaar geleden kroop dochter gezellig bij haar grote broer in het kleuterbed.


Gisteren kroop jongste bij grote zus in datzelfde kleuterbed. Het blauw is roze geworden, de jongste van toen werd opeens de oudste van nu, maar de lol bleef hetzelfde!



Mammalien is er nog....

maar blogt hier niet meer. Lees hoe het met haar en de haren gaat op https://saralien.nl