Posts tonen met het label van alles. Alle posts tonen
Posts tonen met het label van alles. Alle posts tonen

vrijdag 30 augustus 2013

Dat kan ik dus allemaal hier niet kwijt

Lastig, zo'n openbaar blog. Kan je niet al te veel opzetten wat de privacy schendt. Ik kan dus in niet in detail uitleggen waarom ik zo blij ben met de dag van vandaag.

Ik schrijf dus niet dat de internist vandaag in één klap heeft besloten dat ik voor Jan met de korte achternaam heb zitten piekeren de afgelopen zomer, onze angsten ongegrond bleken.

Ik schrijf ook niet dat oudste net stralend en zeer tevreden thuiskwam van een hele geslaagde kind.ervak.antieweek. Veel stralender dan vorig jaar, toen hij zichzelf er wat te groot voor leek te vinden. Blijkbaar waren er dit jaar nieuwe inzichten. Je bent tien en opeens huppelt zo'n inzicht zomaar voorbij. En nog een keer, en dan jij weer achter haar aan. Was dat vorig jaar nog stom, dit jaar is het allemaal een stuk spannender.

Het was een mooie dag. Ik denk dat het gewoon het lekker nazomerweer was. Of de nieuwe spuitbus waarmee ik de hardnekkigste badkamervlekken in één keer weg heb gespoten (en mijn netvlies en vingertoppen ook bijna). Of omdat Slurf toch weer niet echt kwijt bleek maar gewoon in de struikjes naast de trampoline gesprongen was.

Mammalien is in ieder geval een blij mensch. Zomaar. Om van alles en niets.

zondag 20 januari 2013

Gewoon, zondagmorgen

Oudste kwam me vanmorgen om negen uur uit mijn bed vissen: ze hadden een verrassing voor me. Op zich was ik al fijn verrast dat Papalien een uur eerder op het geroep van jongste (ikmoetpoepuh!) was afgegaan, zodat ik nog een uurtje alleen in mijn bed kon liggen dommelen. De verrassing van de kinderen was niet heel verrassend maar wel heel erg lief: een gedekte ontbijttafel.

Na het ontbijt werd er wat gelummeld, wat gewordfeud en wat geknutseld. Ieder zo zijn eigen knutsel.

Pappalien de Kuifjebootknutsel met duizend-en-een miniscule stukjes hout...

Dochter kleide mooie taartjes, ijsjes en koekjes...


En jongste schreef het pak ontbijtgranen over... 



zondag 6 januari 2013

Ben er weer

Het is stil hier, ik ben me er van bewust. Zowel mijn schoonmoeder als mijn man hebben me op mijn vingers getikt (hihi). Maar ja, hoe minder vaak je schrijft hoe hoger die drempel wordt. In bed bedenk ik nog wel eens een zinnetje dat het goed zou kunnen doen op de blog, maar overdag lijkt het helemaal nergens meer op en heb ik een fiks bloggers-block. Niets te melden, niets blogwaardigs. Wie is er in geínteresseerd en wat wil ik nu eigenlijk vertellen. Heb er zelfs over gedacht om Mammalien, mijn blog dan, helemaal in de wilgen te hangen.

Ook heeft de kerstvakantie er flink ingehakt. De lethargie is toegeslagen, ik hang vooral op de bank met een boek of een iPad (als ik hem tenminste van jongste zelf even gebruiken mag) of ik kijk wat tv/dvd (The Killing). Koken en schoonmaken, administratie of alles wat ook maar enigszins met mijn bedrijfje te maken heeft wordt op de lange baan geschoven. Aan de andere kant, er is de afgelopen twee weken natuurlijk heel energie gaan zitten in het kindervermaak. Van het geldmuseum met vriendin N en kinderen naar het Schateiland waar ik een heuse medeblogster met haar kinderen heb ontmoet, leuk! Er werd gelogeerd (dochter op de kamer van oudste zoon) en we reden we heen en weer tussen ballenbakken, zwembaden, bioscoop, sporthal, bibliotheek, kapper, speelgoedwinkel, visboer en MacDonalds. Is Pappalien met de oudste kinderen nog gezellig kerstmis gaan vieren (je weet, ik heb een kerstmisfobie en doe daar nooit aan mee). En zijn wij zowaar met twee andere volwassen zónder kinderen uit eten en naar de schouwburg geweest. Heb ik een heel gaaf notitieboekje gewonnen bij MammaMaai (dank!). En tussendoor wat artsenbezoek, waarbij ik dan vooral de begeleider was.

En last but not least, omdat dat afplakken van het luie oog alleen niet echt een succes is gebleken, een bezoekje aan de opticien. Is het geen schatje?



vrijdag 3 februari 2012

Sneeuw en spektakel

Ondanks dat ik vanmorgen in al mijn premenstruele chagrijn al plannen had gemaakt voor een emigratie richting warmere streken, bleek het uiteindelijk toch wel leuk, die sneeuw. Mooi vanachter het raam, en de kinderen vonden het geweldig. Peuters alarm ging geregeld af als hij zijn 'handsloenen' weer eens kwijt was of niet meer aan wilde, maar hij vond het ondanks de kou toch wel erg boeiend. Op de slee vond hij het geweldig, maar daar heb ik dan weer geen foto van, helaas. (Ik maak eigenlijk vooral foto's vlakbij de plek waar ik het fototoestel opberg, en dan meestal als ik me verveel. Dus bewijzen dat we ook werkelijk wel eens iets leuks doen heb ik niet zoveel!) 




Dochters nieuwste schepping


Zoon poseert even in de tuin. 
In volle vaart de helling af, daar heb ik dan natuurlijk
weer geen foto's van... 

En wat een inzicht, dat ik laatst van die snowboots en skibroeken heb gekocht (klik) ... Geen koude natte kinderbenen dit keer. (Volgende keer koop ik ook een maatje mama.) 

Verder hadden we nog helemaal gratis wat extra spektakel voor de deur: een heuse brandweer-crew kwam oefenen met gaten in het ijs hakken, brandweermannen erin gooien en er later toch ook weer voorzichtig uittrekken. 

Sneeuw en spektakel dus. Ook voor papalien. Met dit weer weet je ook weer waarom je eigenlijk liever niet met de trein naar je werk gaat. Of met de auto, wat dat betreft. Je komt namelijk niet meer thuis. Ik hoop dat we papalien dit weekend toch nog een keer mogen begroeten. De kip madras staat in ieder geval op je te wachten schat, als je dit leest. 

donderdag 12 januari 2012

(Niet) goed bezig

Kinderen naar school gebracht - check
Peuter naar peuterspeelzaal - check
Weer terug naar school: luizenmoeder gespeeld - check
Wasje gedraaid - check
Kopje "welness vol gezonde kruiden thee gezet" - check
De mobiele fietsenmaker gebeld - check
Computerproblemen op fora en helpdesk aangekaart - check
Nieuwe pilatesclub opgezocht en proefles aangevraagd - check
Rekeningen betaald - check
Weekendje weg met de familie geboekt - check
Papieren klaargelegd voor morgen - check
Met frisse moed begonnen aan een dag vol fruit en groente - eh.. check
Blogje geschreven - check

Blogje verzonden en toen weer teruggehaald. Want ineens realiseerde ik me...  dit is het niet. Ik word inderdaad blij en vrolijk als ik lekker op kan schieten, dingen doen die er te doen zijn. Ik wil altijd zo veel en ik vaar wel bij "produktie draaien". Het irriteert me dan ook als het allemaal niet zo lukt: zo'n dag als gisteren dat er dingen kapot gaan en reparatie weer tijd vraagt die ik niet heb, ik mijn plannen moet omgooien of  opschorten. Maar goed, zo'n dag, daar kom ik wel overheen. Als ik de dag erop dan maar weer lekker meters kan maken. Met wat dan ook. Onkruid trekken, stukjes schrijven, programmeren of luizen tellen. Maakt niet uit. Resultaten zien.

En dat is lastig als thuisblijfmoeder. Ik ben de hele dag echt druk, vrijwel geen moment voor mezelf in ieder geval. Maar als ik 's avonds op de bank in elkaar zak en probeer te bedenken wat ik allemaal heb bereikt dan weet ik het eigenlijk niet. Ik heb de hele dag opgeruimd maar mijn huis ziet er nog steeds uit alsof het ontploft is. Ik heb eten gekookt, maar de bordjes van de kinderen zijn nauwelijks aangeroerd. Ja, peuter. Die heeft de ene helft in zijn haar gesmeerd en de andere helft op mijn witte vloerkleed. Opvoeden dan? Pfff. Dochter kreeg een driftbui en zoon heeft de halve avond alleen voor de tv gehangen. Als er al resultaten zijn dan waarschijnlijk pas over een jaar of twintig te zien. En in dat ene halfuurtje dat ik mijn handen vrij had heb ik zoveel kleine klusjes proberen te doen dat ik de rest van de dag een gigantische hoofdpijn had en niet kon genieten van de verhalen van de kinderen toen ik ze 's middags weer van hun clubjes ophaalde.

En dat is toch eigenlijk stom? Waar is die mindfulnes gebleven? Het ophalen van kinderen is geen taakje dat even snel afgecheckt moet worden maar iets leuks. Iets waar ik vroeger toen ik de hele dag op kantoor zat naar uitkeek. Die blije gezichtjes als ze je zien staan, de mooie verhalen... En ik wilde fijn bij peuter zijn om hem groot te zien worden. Dan moet ik niet zeuren dat ik geen tijd heb om nieuwe websites op te zetten, dat gaat nu eenmaal heel slecht samen.

Het kwartje is weer eens gevallen. Ik heb voor de rest van de dag maar een ding op mijn to-do lijstje staan. Gewoon eens heel goed opletten, kijken en luisteren. En vooral genieten.

Mijn zegeningen tellen - check ... eh.... bezig!

maandag 12 december 2011

Staat ie al?

De Boom, het lijkt het gesprek van de dag. Staat ie bij jullie al? vraagt de halve wereld aan me. Nou, inderdaad. Sinds donderdag, op heftig aandringen van dochter.

Sinds we kinderen hebben hebben we ook een boom, daarvoor waren we zeer gelukkig kerstboomloos. Deze knapperd hebben we een jaar of zes geleden aangeschaft, een blauwspar van de plastic soort. Bevalt prima, geen gedoe met uitzoeken, wegbrengen, verbranden. Elk jaar klapt Pappalien hem weer uit en in, prikt de piek (zijn engeltje) erin, gooi ik er met mijn engelengeduld wat niet meer geheel uit de knoop te krijgen  draadjes met glitters en lampjes in en worden verdere onbreekbare versierselen door de kinderen gedaan.

De eerste paar dagen dat ie staat vind ik het inderdaad best gezellig, deze foto doet hem geen recht. Als het ding een weekje staat begin ik hem een beetje zat te worden, sta-in-de-weg lichtwegnemend kreng. Een week later haat ik hem. Mede dankzij de vreselijke kerstterreur in winkelcentra, op tv, de radio waardoor ik half december zeker weet nóóit meer lekker te willen eten en geen enkele poging ga doen ook maar enigszins gezellig  over te komen. Dat vredige, dat warme, dat vooral hele dure en gemaakte, dat doen we gewoon van de zomer wel weer, oke? Bah. Grmbl.

Wat wel weer heel fijn is is dat ik hem op 2 januari lekker mag aftuigen en naar de garage verbannen.

En om het blogje toch niet al te zeer in een donkere deprimerende december dip te laten eindigen hier twee lichtpuntjes. Zijn het geen schatjes?

maandag 10 oktober 2011

The morning after

The morning after de vrijdagavond met de tijgerslip en de Ik.ea Kalas. Zie hier de foto's. We hebben er voor de gelegenheid zelfs maar eens een tafel bij gedekt.





Verder was het een vermoeiend weekend. Het zwembad op zondag dat heel druk was, dochter die (illegaal want zonder diploma) zonder bandjes mocht van ons (en inderdaad, de juf heeft gelijk, ze moet nog flink wat oefenen en kracht opdoen). Oudste heeft serieus zijn best gedaan om nou eindelijk die irritante tafels eens uit zijn hoofd te leren en jongste, eh, nouja, die was gewoon zijn eigen vermoeiende maar lieve peuter zelf.

Maar vooral ik, ik werd doodmoe van mezelf. Ik had een flinke herfstdip. Het to-do lijstje dat ik had gemaakt was meters langer dan de energie van de personen die het uit dienden te voeren, óók de mijne. En mijn geduld was ook al op. Ben om te voorkomen dat ik zou gaan slaan maar met een boek in mijn bed gaan liggen.

En vandaag is het nog steeds kutweer herfst, maar iedereen is weg en peuter en ik zijn lekker bezig. Wassen, stofzuigen, heb me zelfs aan wat internetwinkel-programmatuur vergrepen. En om de laatste restjes pestbui weg te werken een heuse stoomreiniger besteld. Want het schijnt dat je daar echt álles weg mee krijgt. Wees dus gewaarschuwd.

donderdag 6 oktober 2011

Mijn kleedje!

Wat zag ik nou gisteren liggen, in de H.E.MA? Een katoenen gehaakt granny kleedje (klik), dat verdacht veel lijkt op het ding dat ik van de zomer heb zitten knutselen en waar ik dochter blij mee heb gemaakt. Vijfenveertig (45) euro maar liefst, vroegen ze ervoor.

Mijn deken kostte trouwens ook zeker vijfenveertig euro aan materiaal. Aan de andere kant heb ik met al dat gehaak wel kunnen besparen op dure psychotherapie en een paar potten rustgevende pillen. Want eigenlijk was het gewoon vooral lekker om te doen, ongeacht het eindresultaat. Dat dochter er nog blij mee is ook doet mij deugd, dat dit soort dingen door de H.EM.A worden verkocht eigenlijk ook wel (zie je wel dat ik geen theemuts ben, het is hartstikke hip!) 

Maar eh... hé. De wereld draait tenslotte om geld, liefdadigheid is niet meer van 2011. Daarbij ben ik ook maar een arme thuisblijfmoeder (aangezien ik door dat gedoe met die kinderen en dat huishouden zelden tijd heb om te zzp-en). Ik denk dat ik dochter maar eens op haar zakgeld in ga houden. Vijfenveertig euro materiaal, zes weken arbeidsloon op het niveau van een academisch geschoolde arbeidskracht uit een westers land. Plus rente. Krijgt ze het bijbehorende kussentje gratis, het is tenslotte toch je familie. Wat vinden jullie?

vrijdag 15 juli 2011

Zomervakantie 15/45 - hoera in de gloria

Zoals gisteren beloofd nu een positief logje, ik tel mijn zegeningen. Sorry voor iedereen die op iets leuks zat te wachten: ik begrijp ook wel dat er niks leukers is dan leedvermaak, maar lekker zeiken zoals ik graag doe, dat schijnt helemaal uit te zijn tegenwoordig. Lang leve het positivisme. Geen bedreigingen maar kansen. Hoera, hoezee, wie geniet er met me mee (gaaaaap, wat saai).

Komt ie!


- Een nieuw koffieapparaat. Uitgezocht vanwege het mooie en niet te duur, maar de cappuccino en latte machiato en de chocolademelk zijn toevallig ook echt erg lekker!


- Nieuwe laarsjes! Lekker met hak, lekker stoer, mooie kleur. De foto is bagger, maar geloof mij maar op mijn woord.


- Vanmorgen hebben we ze heerlijk uitgeraasd in Ballorig. Dochter neemt heel lief kleine broer op sleeptouw, en ook oudste zoon is een geweldige hulp. En als de oudsten samen willen spelen, ach dan is mama ook niet te beroerd om even op plat op zo'n opblaasding te gaan liggen en peuter helemaal gek te kietelen en knuffelen.



- De zon schijnt!!! Peuter ligt in zijn bed en Mammalien kan even opdrogen in het zonnetje. Wat een héérlijk weer vandaag!


- En zo meteen ga ik weer lekker verder met mijn granny's. Dochter heeft zich bereid verklaard een deken van granny's op haar bed te tolereren. Moet er wel een roze fleece deken aan de andere kant worden genaaid, want die gaten, dat lijkt haar koud. Een dochter van haar moeder dus.

-  En terwijl ik haak staat de Tour op. Ik ken(de) geen enkele renner, maar het geeft zo'n fijn ouderwets vertrouwd gevoel, zwoegende fietsers en dat Tourgeluid. Bovendien is het commentaar altijd wel gezellig. En als je geluk hebt zie je nog wat blote, hier en daar wat gehavende en bloederige billen voorbij komen. ("Je was niet de enige die dat is opgevallen", was het commentaar van manlief toen ik de billen van Johnny roemde...)

- We zijn op één derde van de zomervakantie!

- Ik ben uitermate tevreden met mijn haarkleur. En het zit eigenlijk ook gewoon heel goed, zo helemaal niet in model.

- Mijn rug gaat al stukken beter. Hoewel ik het bukken nog even aan de kinderen overlaat.


- De kinderen kunnen sinds mijn spitaanval opeens zelf hun bordjes opruimen, hun drinken inschenken, haren kammen en zelfs de vloer van hun kamer opruimen. Wat een beetje spit al niet doet voor de zelfstandigheid.


- En ach... deze dan. Het is een schatje, toch? Net als de andere twee. En mijn lieve schattige man die zo blij is met zijn nieuwe baan en daar heerlijk veel huishoudcentjes aan het verdienen is op het moment dat ik mijn schatjes uitlaat en zijn overhemden strijk  en de tuin die zo mooi in bloei staat en de aardige buren, de vogeltjes, onze geweldige regering... euuh. Nee. Nu sla ik door. Tijd om te stoppen. Bovendien is de Tour begonnen.

dinsdag 8 maart 2011

30 vragen - 25. Een eerste keer

Een eerste keer is vaak spannend, nieuw. Een eerste keer heeft altijd iets speciaals, vind ik. Zo onbevooroordeeld en open als je die eerste keer bent word je nooit meer. De keren erop is de lichte spanning voor het onbekende er niet meer, maar dat wil niet zeggen dat het persé leuker is. Ik bedoel, als je wéét wat er gebeurt tijdens een bevalling sta je toch minder hard te springen dan die eerste keer, niet?

De eerste keer op een nieuwe zakelijke opdracht,een eerste eigen huisje, de eerste keer serieuze sex, de eerste keer dat je met je handen in je haar zit omdat je je eigen kind niet begrijpt. Een eerste blog, een eerste ziekenhuisopname, de eerste rijles. Soms doe je iets voor de eerste keer en weet je zeker dat er nooit een volgende keer zal komen (de eindeloze rit op die knokige k*t kameel dwars door de Egyptische woestijn, 1996)

Een eerste schooldag. Van allebei de schoolgaande kinderen weet ik het nog goed. Hoewel van mijn eerste kind beter dan van mijn tweede, simpelweg omdat dat ook mijn eerste schooldag als moeder was (en elke juf kan je vertellen, o,o, wat vinden die moeders dat moeilijk!)

De eerste schooldag van mezelf weet ik ook nog heel goed. De tweede ben ik kwijt, net als de meeste daarna, maar die eerste heeft indruk achtergelaten. Ik zie mezelf nog in de klas zitten, ik moest de letter B van BOOM overtrekken en inkleuren geloof ik. De juf deed heel gewichtig, het was allemaal heel belangrijk dat we het goed leerden. Ik stonk erin en dacht "O God, als ik dat maar kán". Dat gevoel dat ik toen had, dat weet ik nog goed. (Toen daarna vrij snel bleek dat ik het prima kon ben ik tot de conclusie gekomen dat juffen niet zo moeten overdrijven en heb ik het voor de rest van mijn schoolcarriere opgegeven om erg op te letten of al te zeer mijn best te doen.)

zondag 6 maart 2011

Rusthuis

Na vrijdag het allerlaatste maar meest intensieve onderdeel van de verjaardag van oudste te hebben gehad (het kinderfeestje) dacht ik eerst wel een weekend nodig te hebben om weer helemaal tot mezelf te komen. Maar omdat er geen rusthuis in de buurt is die mij hebben wil ben ik vrijdagavond maar om een uur of half negen gaan slapen. De zaterdag en de zondag waren gevuld met twee keer een vader en twee keer een moeder waar je een kwartier lang onbenulligheden mee staat uit te wisselen voor ze eindelijk weer oprotten en hun kinderen achterlaten/meenemen twee speelafspraakjes hier thuis en met het begeleiden van een of meer van mijn eigen bloedjes naar zwemles, bibliotheek, subtropisch familiezwemparadijs. Oja, en de speelgoedwinkel. Want er moet na zo'n kinderfeestje natuurlijk altijd wel wat geruild worden omdat er altijd moeders zijn die zich er met een snelle greep uit het dit-vindt-elke-8-jarige-leuk-vak vanaf maken heel toevallig een keer of drie hetzelfde cadeau bleek uitgezocht...

Toen mijn zenuwen bijna hersteld waren van de drukte van al die kindertjes begon gisteravond de brandmelder te piepen. Om de vijf minuten een door merg en been gaand riedeltje. En dat alleen maar om te vertellen dat zijn batterij bijna op was. Die batterij die de mannen van de alarmcentrale elk jaar komen vervangen a 25 euro per batterij. Fijn! Van de muur trekken hielp niet, kwamen we achter, integendeel, toen begon het ding echt alarm te slaan en stond de buurman al bijna met een brandblusser in onze voortuin. Dus vanmiddag, toen ik eindelijk even lekker op mijn luie stoel op een windvrij plekje in het zonnetje lag, liep er een vreemde vent in mijn huis nog meer piepjes te veroorzaken, met veel gefoeter en heen en weer geren. Maar toen hij eindelijk vertrok was het piepje ook weg, dus dat viel mee.

Maar goed. Ik lag dus op mijn stoeltje in het zonnetje. Boekje erbij, ogen dicht. Ken je dat? Kleine Q lag na zijn grote wildwaterglijbaanavonturen van vanmorgen uitgeteld in zijn bedje, de andere kindjes hadden de buurkindjes gevonden en speelden vrolijk buiten met ballen en springtouwen zodat ik bij elke auto die langsreed opsprong om te kijken of ze allevier nog rechtop stonden. De hutspotstamp die op mijn avondprogramma stond werd geannuleerd en man heeft tosti's gemaakt. En toen was er rust. Heerlijk.

zondag 12 december 2010

De invloed van het seizoen

Dat het weer, of de seizoenen van invloed zijn op het functioneren van het menselijk lichaam en de geest, daar wilde ik nooit zo aan. Beetje geitenharensokken wetenschap, dacht ik dan. Ook de juf van mijn dochter bekijk ik altijd met grote twijfel als ze roept dat ze aan de kinderen kan merken wanneer er storm of een weersomslag op komst is, omdat de klas dat drukker en onrustiger is dan normaal. Aan de andere kant is natuurlijk al jaren bekend dat er een relatie is tussen weinig daglicht en depressieve gevoelens, dus dat er in de herfst/winter meer depressies voorkomen dan in het voorjaar is niet gek. En wat te denken van die mensen die bij bepaald weer pijn in hun gewrichten hebben, of aan hun (geamputeerde) ledematen voelen dat het gaat regenen?! De maya's dachten zelfs dat de dag van het jaar waarop iemand geboren werd invloed had op de rest van zijn leven. Of dat iets met het seizoen en het weer te maken had weet ik eigenlijk niet...

Eigenlijk merk ik het ook aan mezelf (en aan de kleintjes). Het lijkt zo logisch, maar pas de laatste jaren valt het me op (of is het zo dat pas de laatste jaren mijn lijf zich er meer van aantrekt?!) dat mijn slaappatroon heel anders is, afhankelijk van het seizoen. 's Zomers met het vroege licht buiten, of zoals nu in de donkere dagen rond kerst. Al sta ik altijd op ongeveer dezelfde tijd op (zonder wekker, dat gaat vanzelf), dat wil niet zeggen dat mijn lijf het daar altijd mee eens is. 's Zomers lig ik vaak al te vroeg helemaal onuitgeslapen wakker, en 's winters draai ik me het liefst nog een paar keer om. En van slaaptekort krijg ik dan weer allemaal andere kwaaltjes. Misschien toch maar eens een lekker verduisterend gordijntje aanschaffen...   En natuurlijk de griepen en verkoudheden in de herfst, de keelontsteking in februari (waarom?!), kou op mijn spieren en botten of juist warmte, en de invloed van zon of juist druilerige regen en koude wind op mijn humeur, ook overduidelijk...

En jij? Hoe reageert jouw lijf of geest op de seizoenen en het weer?

maandag 22 november 2010

Wat willen ze horen?

Ik weet het even niet. Waar moet ik over bloggen? Wat willen jullie horen? Of wat wil ik kwijt, dat is ook een goeie. Dat mijn huis heerlijk ruikt. Dat ik heb gestofzuigd, naar babyzwemmen ben geweest, dat dreumes wel wat woordjes kent maar na "mama" toch het liefste "nee" zegt en zijn hoofdje schudt met een allerschattigst glimlachje daarbij (trek zelf je conclusie hoe het babyzwemmen ging vandaag)? Dat de spatiebalk van mijnlaptopwatmoeizaamindrukbaarisendatdatlastigtyptenonleesbaarleest. Boeiend.

Ik kan bloggen over mijn neef die, zoals ik gisteren plots via via hoorde (we hadden geen contact, niets persoonlijks, maar dat heb je gewoon wel met een grote familie waarbij bijna iedereen veel ouder was dan ik)  op vierenveertig jarige leeftijd aan longkanker is overleden (nee, nooit gerookt). Een blije vrolijke vent, met vrouw en kleine kinderen, veel vrienden. Niet heel veel eerder ging een andere neef, ook in de veertig, ook vader, maar met een iets minder makkelijk leven als ik de verhalen geloven mag. Triest.Voor de neven zelf, en hun omgeving ook. En wat is dan verdrietiger, en waarom zou je je dat uberhaupt afvragen?  

Ik kan ook bloggen over mijn verjaardag. Morgen. Dat ik zeer verrast was dat de buurman dat wist omdat ik het eigenlijk nooit vier, en dus zeer verrast was met een aardige felicitatie alvast. Dat manlief en ik morgen... o nee, dat vertel ik morgen pas, anders komen jullie ook allemaal, en het moet wel ontspannend blijven natuurlijk (-; Dat ik vooral gezondheid en geluk wil voor mezelf en mijn omgeving, maar dat dat niet zomaar even op internet te bestellen is.

O, ik weet wat. Ik laat even zien wat ik in zoon's kamer vond. Geen zin om foto's te maken, dus ik vertel het even. Het is een verlanglijstje voor de sint. Hij heeft voor het gemak niet alleen zijn eigen wensen erop gezet maar ook die van zus. Daarbij heeft hij overduidelijk zich zelf de vraag gesteld: wat vinden ze leuk??

zus: barbies, mooie jurk, little petshop
broertje: slapen, lachen, spelen en stinken
papa: boeken (huh??? papa leest 1 boek per jaar)  en mama
mama: zingen (ahum, zo zou ik het niet willen noemen, die geluiden), papa en knuffelen

Nou, schattig toch?


Phew. Net op tijd toch nog wat bedacht. Het valt allemaal niet mee.

donderdag 11 november 2010

Bloossssen

Het is inloop, wat betekent dat de ouders de eerste tien minuten van de les even mee
mogen kijken met hun kinderen die aan hun reken- of taaltaakjes beginnen te werken. En als het even mee zit mogen ze daar ook wat bij helpen natuurlijk.

Mijn zoon doet is spellingsachtigs: hij moet alle woorden waarin de letters "ei" voorkomen inkleuren (voorheen heette dat een "korte ei" maar daar heeft zoon nog nooit van gehoord). De groep 4 jongen tegenover hem doet al iets serieuzers: ik bloos, wij bl.... Vul maar in. De man naast deze jongen heb ik nog niet eerder gezien. Dat zal dan wel de vader-van zijn, denk ik. Zal ik me voorstellen? Maar de vader kijkt me ineens aan en bijt me op barse toon toe: "Schrijf je blozen met een s of een z?!" Hij heeft werkelijk geen idee.

Terwijl ik van schrik de daad bij het werkwoord voeg en rode wangetjes krijg kijkt zoonlief op van zijn gekleur en slist de man door zijn fietsenrekkie toe (je moet het eigenlijk horen, dat is leuker dan lezen, maar bedenk zelf het geslis er even bij): "Blooosssen? Dat ssschrijf je met een sssjét. Natuurlijk!"

zondag 7 november 2010

Even bijbloggen

Ik ben er nog hoor. Ben ook weer redelijk hersteld van de hulkjes die mijn hoofd bezet hielden vorige week. Maar dreumeszoon is ook hersteld, en die is ondeugender dan ooit. En hongeriger. En dat gecombineerd zorgde er gisteren voor dat ik uit pure wanhoop de deuren van de snoepkast met een centimeter aan elkaar vast heb gebonden zodat meneertje hem niet meer open kreeg. Een ervaren moeder weet dat je dan ook gelijk de filmcamera bij de hand moet houden, want dat levert grappige taferelen op als zo'n klein ventje bijna ontploft van woede...

Vanmorgen na het ontbijt dacht ik de oudste twee in te zetten als tuinhulpjes. Gewapend met een vuilniszak en een paar tuinhandschoentjes de achtertuin in. Opdracht: bladeren rapen! Wij hebben twee flinke (dak)platanen staan en van die bladeren ligt de hele achtertuin vol. Staat wel mooi, maar het wordt toch een vieze prut die (weet ik inmiddels uit ervaring) niet vanzelf verdwijnt!
Helaas hadden de kindjes het niet helemaal gesnapt: ze hadden de mooiste tien bladeren uitgezocht en kwamen er toen mee binnen om een mooi knutselwerk van te maken. Nouja, ook goed. Ze zijn erg creatief geweest (ik las ergens dat "creatief" vooral ook betekent nieuwe en originele ideeen, en niet perse netjes hoeven plakken en knutselen...) en zijn de hele ochtend zoetjes bezig geweest samen.

En om ze ook nog wat lichaamsbeweging te geven is papa net met ze naar het zwembad vertrokken. Q. naar zijn bed, en mama achter de pc. Eindelijk weer eens even bijbloggen. Al heb ik geen idee waarover. Jullie wel?

donderdag 19 augustus 2010

Mooi werk, die natuur

Wat een regen he, en wat een wind was het de afgelopen dagen.  En gevoelig natuurkind als ik ben (dit ironisch bedoeld voor wie mij niet zo goed kent) reageer ik daar direct op: ik ben fijn inkopen gaan doen, nieuw najaar nieuwe kinderkleding want het groeit maar door. Vesten, najaarsjasje, blousjes met lange mouwen, dikke leggings en winterschoenen. Alleen ben ik voor die laatste nog niet geslaagd. Q. weigert te passen en de andere twee weigeren zelfs mee te gaan. Snap ik ook wel hoor, als ze lekker buiten in het warme zomerzonnetje kunnen spelen, dan wil je geen winterschoenen kopen natuurlijk... Hoewel. Zo'n paar stoere korte blauwe laarzen maat 40?! Die zijn best welkom hier. Ook nu al.

Gelukkig schijnt vandaag de zon alweer. Ik heb nog helemaal geen zin in de herfst, doe mij maar gewoon wat zon, 22 graden, weinig wind. Heerlijk. Het heeft wel weer wat, al die mooie rode bladeren, dat dan weer wel. Maar het liefst als de zon er wat op schijnt en ik er niet te nat van wordt.

En weet je wat ik ook zo fijn vindt aan deze tijd van het jaar? Dat de nachten steeds langer worden. In het voorjaar ben ik ook altijd zo blij dat de dagen langer worden, lange lichte avonden, heerlijk. En 's ochtends als je opstaat, dat je geen tl-licht nodig hebt om te voorkomen dat je er overdag achterkomt dat je met één donkerblauw en één zwarte sok onder een bruine broek loopt. Maar ik wil wél graag tot een uur of zeven doorslapen. En nu de babydiegeenbabymeeris lekker doorslaapt hoef ik niet persé van het daglicht wakker te worden, zo rond een uur of 5 in de nacht. Dat gaat ook weer te ver. Maar de laatste week slaap ik weer als een zonnetje. Heerlijk.

Laat maar komen die herfst. En zondag is het weer 30 graden. Heerlijk.

woensdag 4 augustus 2010

Gevonden voorwerpen

Mijn oude tante Riek riep altijd, als ze wat kwijt was, de heilige Sint Antonius aan. Soms hielp het, soms niet.

Hier in huis is men ook voortdurend alles kwijt, maar bij gebrek aan kennis van en geloof in heiligen roepen  ze mijn naam.

- "Mama, mijn slippers zijn weg" (kijk eens voor de deur waar je ze altijd uit trekt)

- "Mama, ik ben dat ene zwarte barbieschoentjes kwijt, die met die glitters" (linkerlaatje van de witte kast, ergens aan de rechterkant in het doosje met het lieveheersbeestje er op).

- "Schat, waar zijn die sokken die ik vorige week drie dagen heb aangehad, ze liggen niet meer tussen de bank" (euh, fris gewassen in je kast?) of een beschuldigend "Schat, waar jij toch mijn gereedschapskist gelaten?" (in de slaapkamer, ik heb gisterochtend nog mijn make-up bijgewerkt... Weet ik veel?!).

Wonderbaarlijk hoeveel ik nog terug weet te vinden van de dingen die ik toch écht niet zelf kwijt gemaakt heb. Daar hebben ze dus wél gelijk in. Je kunt beter mij aanroepen dan Antonius: mijn scoringspercentage is beduidend hoger. En ik geef in ieder geval een duidelijker antwoord.

vrijdag 30 juli 2010

M'n aigenda

Nee natuurlijk heb ik niet zo'n ouderwetse papieren agenda meer, ik schrijf al mijn afspraken gewoon direct in mijn aaifoon. Natuurlijk. Maar ik moet eerlijk toegeven, eigenlijk pas sinds kort, en enigszins onder druk gezet door de omgeving. Ik wil tenslotte ook een hippe e-vrouw (aaivrouw?) zijn. Bovendien kost een nieuwe agendavulling al gauw 20 euri en ik zou even wat zuiniger aan gaan doen, had ik mezelf beloofd.

Een week of wat terug heb ik dus mijn papieren agenda overgetikt in mijn telefoon. Zó handig! Kan ik overal en altijd op dat minuscule schermpje proberen het overzicht te bewaren van al mijn ditjes en datjes de komende maanden. En wat ik ook zo handig vind? Dat 'ie met me meedenkt. Woorden aanvult of verbetert als ik met mijn dikke vingers weer eens een letter te ver zit. Of gewoon omdat hij nog eigenwijzer is dan mijn man en mijn jongste zoon bij elkaar. Zodat ik gisteren opeens in mijn digitale agenda zag staan dat ik ergens in december een afspraak in Amersfoort heb.

Kindermishandeling, stond er met dikke letters. De moeder die een afspraakje voor haar dochter met de mijne wilde regelen rende opeens heel hard weg.

zondag 4 juli 2010

Closed

Maison Mammalien gaat op slot. Casa Carolina is open, maar daar zijn jullie niet welkom sorry. Hoe lang het hier stil blijft, dat weet ik nog niet niet zo lang hoor hoop ik. En waarom, dat weet ik wel maar jullie niet. Heb dus even een mulitple choice gemaakt. Omcirkel het juiste antwoord:

1. We gaan met de sleurhut naar Oostenrijk
2. Ik moet schoonmaken, de bezem door maison mammalien
3. Twee weken cruise in de Caribean
4. Een hutje op de hei
5. Ik moet een entertainment programma voor drie kids verzorgen, gelukkig samen met manlief
6. Ik moet mijn computertijd even helemaal richten op de nieuw te bakken site
7. Ik heb last van stress
8. De mieren hebben gewonnen
9. De belastingdienst heeft me gevonden en nu moet ik voor 5 jaar adminstratie bijwerken
10. Manlief heeft behoefte aan aandacht

Laat maar horen! En, tot later...

Mammalien is er nog....

maar blogt hier niet meer. Lees hoe het met haar en de haren gaat op https://saralien.nl