Bespiegelingen

Nou dahag, Milan(*), en mama-van-Milan, bedánkt voor het spelen! 

 

Bam. Voordeur dicht, ik wijs jongste waar de auto staat. 

Jongste geeft me gezellig een handje en huppelt naast me. Een goede bui, kennelijk. "Mam, het was écht heel leuk". Hij heeft zijn volumeknop nog op 10 staan. Gelukkig is het niet erg als de gastvrouw dit nog meekrijgt. 

Ik krijg nog wat uitleg. "Want Mam, het was de éérste keer hè, dat ik daar speelde. En weet je, een eerste keer, dat is lastig, want je weet nog niet hoe het is. En daarom doe ik het dan niet altijd. Soms is het leuk, maar soms is het helemaal niet leuk. Of een vriendje zegt dat het leuk is maar dat vind ik dan helemaal niet. Maar Milan is écht heel aardig, en hij zei dat het leuk is om bij hem thuis te spelen, dus ik geloofde hem." 

Er volgen nog meer mooie bespiegelingen in de auto. Dat hoofd van hem, dat denkt altijd wel, dat zie ik aan hem. Maar alleen als hij goed in zijn vel zit komt het er ook in woorden uit. Ik begin hem te snappen, mijn zoon. En hij zichzelf ook steeds beter geloof ik.  

(*) U begrijpt, Milan heet in werkelijkheid natuurlijk geen Milan maar gewoon Pietertje. Of Roderik. Zoiets.

Een van de beste boeken die ik in de afgelopen tijd heb gelezen

Op mijn e-reader staat een verzameling boeken die ik niet zelf heb uitgezocht. Soms valt het tegen, soms mee. En soms heb je echt een pareltje ontdekt. Zoals het boek Naamloos van Pepijn Lanen. Mooi geschreven, grappig, anders dan anders.

Een rauwe eerlijke en humoristische roman over de worstelingen van de dertiger, lees ik op de achterkant. Na afloop, gelukkig, want anders was ik er misschien niet aan begonnen. Dacht eigenlijk dat ik even klaar was met de twintigers en dertigers en hun overgecommercialiseerde mommyblogs en social media gedoe. Bleek dit toch opeens wel een geweldig boek.

"Het begint met dat ik mijn naam niet kan herinneren", begint het boek. De ik persoon, een dertiger dus, is na afloop van de laatste dag op zijn werk enorm bezopen geraakt. Ontwaakt niet met zomaar een kater maar is compleet de weg kwijt. Wie hij is, waar. Woont in een tijdelijke appartement van een vriend, maar wie dat is weet hij ook niet. Hij staat er helemaal alleen voor. Hij weet dat hij pas aan het einde van de maand ergens moet komen opdagen op een nieuwe baan maar geen idee wat hij doet of waar. Heeft nog wat geld maar ook dat lijkt eindig. Hij besluit een maand niet te drinken en trekt zijn hardloopschoenen aan. Een zoektocht naar zichzelf.

De verhaallijn is goed, maar vooral de manier waarop het verhaal wordt verteld, de sfeer, het taalgebruik vond ik mooi.

Dit stukje:

Het is nog vroeg als de amoebe stijfjes ontwaakt op het midden van de vloer. Kleine tikjes tegen het schuine dakraam hebben hem gewekt. [..] De amoebe wil gevoed worden. Hij wil een flinke kom warme havermout osmoseren. Banaatje d'r bij. Handje blauwe bessen. Een walnootje of een pecan. Het water loopt de amoebe in de mond. Dan is het tijd om te zuchten. 
'Zucht,' zucht de amoebe. 

Pas onder de douche ontpop ik me weer een beetje tot een mens. De amoebe laat ik van me af glijden en wegspoelen door het putje.

Om te zoenen. Of deze:

Ik voel me als een rijpe banaan in een heerlijk luchtig gebakken sneetje warm bananenbrood vers uit de oven. Geprakt, gemixt, gebakken en toch aromatisch en op de enige plek waar ik thuishoor.

Kortom, een aanrader. Ook te koop bij Bol.com: Naamloos; Pepijn Lanen.

Stoere scout

Vorige week zondag brachten we hem weg: onze grote kleine man, naar het scouting zomerkamp. Het afscheid was niet moeilijk, zoals bij een paar mede-scouts, maar om nou te zeggen dat hij echt stond te trappelen... hij hield zich groot en deed net alsof hij het niet bere-spannend vond.

Al snel volgden de eerste foto's vanaf locatie. Blije gezichtjes, een mooie boomhut, vuurkuil... komt wel goed.

Een paar dagen later, we begonnen hier net te wennen aan de rust en de vrijheid zonder de lawaaierige handenbinder, ging de telefoon. Dat hij zo veel sliep. Huh? Wie? Die jongen van ons, die nooit slaapt en dat ook niet schijnt te missen? Hij lag vaak op bed en was energieloos, hoorde ik. Misschien dat hij plotselinge aanvallen van slaap kreeg als hij corvee moest doen? Of dat het afkicken van computergames hem zwaar viel? Ik gokte maar wat... Hij at ook bijna niets, zeiden ze. Waarop we samen tot de conclusie kwamen dat het brood en de worst dan waarschijnlijk nét even anders waren dan bij ons thuis en dat macaroni echt iets oneetbaars is voor hem. Ik heb nog wat tips gegeven wat hij in geval van nood altijd eet - om te voorkomen dat hij compleet zou uithongeren (en voordien het kamp zou vergallen met vermoeidheid en chagrijn).

Ze deden hun best (applausje voor de top-leiding die hem zo goed snapt en zo hun best doet voor de kinderen), maar dat bijvoeren bleek nauwelijks nodig op die bak met frikandellen na dan. 

Uit de appjes en foto's die ik de dagen erna kreeg bleek dat hij echt wel op zijn plek was daar: er kwamen een hoop grapjes uit en ze hadden veel lol met zijn allen. Onze kleine held deed het zo goed! Slapen op een hard luchtbed, "vreemd" eten en ander regime dan thuis, dat is best wel heel moeilijk voor kleine gevoelige piekerende kinderen die niet zo van anders dan anders houden. Maar ook wel heel leerzaam en gezond. En vent is wel heel koppig maar ook berestoer. Waar anderen eerder afhaakten vanwege heimwee of iets, ging hij door tot de volle week. En had veel lol.

Wij konden met een gerust hart met zijn vieren naar de Efteling, en ik moet zeggen, zonder die kleine ben je echt een stuk sneller en kom je nog eens in attracties waar je anders niet komt. Ook leuk.

Na zes nachten 's avonds laat naar een leeg bedje te hebben staan kijken stonden vanmiddag dochter en ik weer klaar om hem op te halen. Een héél blij, heel vies en heel moe gezichtje lachte me toe vanuit een van de auto's. Hij was echt blij dat hij mij en zus weer zag, we kregen zowaar een handje en dikke knuffels, maar hij had het wel heel erg leuk gehad. En ook toen we nog even moesten wachten ging hij al weer met wat andere scoutjes in de weer.

(Gesprek net in badkamer. Ik: "Jongste, wat geef je het kamp voor cijfer voor leuk van nul tot tien?" "Een NUL!" Het was echt niet leu... Om vervolgens weer honderduit te vertellen over levend stratego, de liedjes van de bonte avond te zingen, te vertellen over zwemmen en pretpark, eten en wat die en die toen en toen zei en deed en... )

Ik ben beretrots op mijn stoere scout. Die lekker weer in zijn eigen bedje ligt te slapen. Hopelijk tot ergens halverwege de ochtend morgen.

Daarom, misschien

"Mam, waarom moet ik eigenlijk naar school? Ik weet alles al". Groep 4, zit hij nu. Ik geef hem een (denk ik net een beetje te moeilijke) groep acht-som: hoeveel is twee procent van 150?

Hij denkt er even hard over na. "Drie?"

Wow. Het antwoord is goed, hij is trots. Ik ook.

"Maar hoe heb je dat berekend?" Nou, dat kon hij eigenlijk niet vertellen. Hij wist het gewoon.

En juist daarom is het goed om toch nog even wat uitleg mee te pikken op basisschool, voor je verder gaat. Een goed inzicht en gevoel vóór is leuk, maar op een bepaald moment moet je toch terug kunnen vallen op regeltjes, methodes en gewoon hard werken.

Niet altijd leuk, maar wel nodig. Dat je anders flink op je muil kunt gaan in de brugklas hebben we vorig jaar gezien. En dat vond ik persoonlijk ook helemaal niet leuk.

Hij wil zo graag

Sesenta-cuatro, sesenta-cinco... hoor ik opeens uit de hoek komen waar kleuter het laatst gesignaleerd is. Nou is mijn Spaans niet zo best, maar enigszins verstaan kan ik dit nog wel. Hij gaat door tot in de sesenta's en de setenta's. Op verzoek doet hij 's avonds onder het eten voor papa nog even van uno helemaal tot cien. We wisten niet dat hij het kon of dat hij er mee bezig was. Lang leve het internet en de iP.ad. Kleuter heeft zijn herfstvakantie weer goed besteed, begrijp ik.

Hij heeft het de eerste twee jaar van zijn leven redelijk goed weten te verstoppen, ik dacht eigenlijk altijd dat hij net even wat minder snel was dan zijn slimme broer en slimme zus. En toen begon hij met vormen en kleuren en puzzels. Tellen, letters en als vanzelfsprekend door met serieus lezen en rekenen. En hij blijft ons keer op keer verbazen. Zo frustreert hij dochter als wij haar de tafels overhoren. (Ze is slim en kan rekenen, maar tafels stampen is geen geliefde bezigheid.) Nog voor zij heeft nagedacht over hoeveel acht maal acht ook alweer was roept hij direct "vierenzestig". Waar de oudste twee zuchten en steunen over dat saaie stampwerk zie je zijn oogjes glimmen als hij weer een nieuwe tafel leren kan. En een kleine overhoring van oudste zoons Engelse woorden leverde ook al heel veel goede antwoorden op van de jongste.

Hij wil het ook echt zo graag. Niks met autootjes spelen, dino's of voetbal. Na een gezellig dagje bij oma (de speeltuin en de bakker en spelletjes vindt hij dan wel weer leuk gelukkig...) zit hij naast me op de bank, pakt mijn i.pad en gaat op zoek naar yo.utube filmpjes. "Mama, ik wil dat ook.", wijzend op een filmpje waarin Amerikaanse schoolkindjes papiertjes met woordjes uit een doosje pakken. "En ik wil ook sommen maken".

Ik zal het na de vakantie nog eens voorzichtig bij de juf aankaarten, maar die heeft al gezegd dat hoewel ze hem wel nu op de een of andere manier al "extra uitdaging" bieden, ze geen stof uit groep 3 kan gaan geven (daarbij moet hij eerst leren om samen te werken en zijn eigen schoenen aan te trekken). Dus denk ik dat ik het maar aan Sinterklaas overlaat. Een sommenboekje, in plaats van een nieuwe rode brandweerauto. Past vast ook beter door de schoorsteen.

Binnen de lijntjes kleuren

We zijn in het ziekenhuis, controleafspraak bij de orthoptist. Op weg naar afdeling O komen we natuurlijk eerst weer alle andere letters tegen. Het Walhalla voor kleuterzoon, die niets liever doet dan cijfers en letter lezen, liefst hardop en op flink volume. Zie een vorig logje. We zijn nu echter een half jaar verder, en die letters op de deuren zijn niet meer zo heel boeiend. Hij leest nu de woorden boven de deuren. Zolang ze maar van flink formaat zijn heeft kleuter nergens meer moeite mee.  Zo stopt hij onderweg om even "HUISARTS, eh. HUISARTSEN, eh. HUISARTSENP, O, S, HUISARTSENPOST!" te lezen. Een langslopende medewerkster van het ziekenhuis keek nog eens goed hoe groot hij eigenlijk wel niet is en gebaarde naar mij -ik stond al weer een paar meter verderop- dat dat toch wel heel bijzonder is. Aan de andere kant, zijn eigen schoenen aan trekken, daar is dan niet zo goed in.

Waar de rest van Nederland zich druk maakt over wel of geen citotoetsen op groep 2-ers los te laten maak ik me vooral zorgen over mijn eigenwijze kleuter die nog twee jaar verplicht moet plakken en knutselen en binnen de lijntjes moet leren kleuren voor hij de dingen mag gaan doen die hij echt leuk vindt. Misschien weten jullie nog mijn trotse blogje, net voor hij vier jaar werd en op school begon, dat hij zelf "maan" en "vis" van die losse letters kon maken. Hij heeft niet stilgezeten en leest ons tegenwoordig hele bladzijden voor uit de prentenboeken die ik voor hem in de bieb haal. Liefst zo kinderachtig mogelijk, Ka.atje helpt Mama, Nijntje, dat soort. Die vindt hij het leukst. Dat er dan best lastige woorden met meer dan drie lettergrepen en onuitgelegde spellingsregels in staan boeit hem niet - zolang de letters groot genoeg zijn. En leest hij niet, dan vermaakt hij zich met you.tube en filmpjes waarin iemand in het Engels uitlegt hoe de tafel van 11 gaat. En dat is geen grapje.

Maandag begint hij weer, in een nieuwe groep 1/2. Twee (voor hem) nieuwe juffen, een paar bekende gezichten uit de instroomgroep van voor de zomer, maar de overige 25 oudere kinderen kent hij niet. Ik ben erg benieuwd (en tips zijn welkom). Ik hoop vooral dat hij het er een beetje naar zijn zin zal hebben en wat vriendjes zal maken.

Van het verjaardagsfeest dat eigenlijk afscheid bleek

Worden jullie al gek van me, met al die verhalen over onze peuter? Deze week is natuurlijk wel een hele belangrijke in zijn jonge leventje, zo'n verjaardagsweek met de grote overgang naar school en zo...  Zo meteen als hij op school zit en we daar allebei aan gewend zijn ga ik maar gewoon bloggen over mezelf. Zullen we eens zien of ik dan nog lezers over houd.

Gisteren begon de verjaarweek met het "feest" op de peuterspeelzaal. Hij vond het wel wat, verjaardag vieren. Op de stoel, mooie muts, uitdelen. "En waar gaan kindjes heen die vier zijn geworden?" vroeg de juf. Je zag de doodsangst in peuters ogen vanonder zijn feestmuts. Wát? Waar ga ik heen? Alle peuters antwoorden in koor: "naar school!". Of dat antwoord al zijn vreselijke vermoedens nu ontkrachtte dan wel bevestigde, dat weet ik niet. Er verscheen een flinke frons in zijn voorhoofdje. Dit was niet zomaar een feestje, dit was een afscheid. En erger nog, zeer binnenkort een nieuwe grote spannende sprong in het duister. Want al gaan broer en zus al jaren naar school, voor hem is het toch allemaal wel nieuw en eng.

Aan het einde van de middag hoefde ik niet te zeggen dat hij De(*) juf moest knuffelen, dat deed hij uit zichzelf. Knuffelen, zoenen, het hield niet op. En toen zij ook nog eens tegen mij begon over hoe ze erg ze hem zou gaan missen ("alle kinderen zijn bijzonder, maar hij is wel héél erg bijzonder!") toen hield ik het ook niet meer droog. En net zoals ik de vorige keer erg heb meegeleefd maar ook wel een beetje moest glimlachen om die gekke jankende moeder van K. toen die op zijn beurt vier werd, zo knikte de rest mij vandaag allemaal vriendelijk lachend toe. Eén pot nat, die moeders. Maar ja. Als zomaar je baby een heuse schoolgaande kleuter wordt, dan is dat niet niks.

Ben benieuwd of ik morgen op school weer ga janken als ik hem alleen op school achter laat.

(*) die ene, die superjuf...

Decennium

Vandaag - om 21.12 - ben ik tien jaar moeder. Tis me wat. Maar nog belangrijker, vandaag is deze kleine grote held tien jaar geworden! Feest dus. Al tien jaar en hopelijk nog vele jaren erbij.

Alfa(bet)mannetje

Het was feest op de peuterspeelzaal. Toen ik zoon kwam ophalen zag ik tijgers, boeven, prinsessen... En mijn zoon?! Juist. Dat leek hem wel een goed idee. Niet één, niet de vijf uit zijn naam, maar alle zesentwintig.

Anders

Peuter bekijkt de twee-en-een-halfjarige naast hem. Het ventje zit onbeweeglijk in zijn buggy, dromerig voor zich uit te staren met een speen in zijn mond. "Dat is gewoon een béébie!", brult hij. Niet dat dat nou echt minder is, of het kind is kwestie te verwijten valt, maar het is tóch anders. En hij voelt zichzelf een hele vent met zijn drie jaar en bijna acht maanden.

Even later, we zijn in een nieuwe indoor-speeltuin bij ons om de hoek. Hij scharrelt, luidkeels het Engelse alfabet zingend, wat tussen diverse speelmogelijkheden door. Met blokken met vrolijke letters en cijfers op de zijkant besluit hij een toren te bouwen. Op alfabetische volgorde. En  passant rekent hij nog even uit hoeveel lichtbakken er boven zijn hoofd hangen. "Een, twee, drie, vier en dan nog een rij dus dat is vier plus vier is ACHT!", vertelt hij een in de buurt rondhangende vader die mij wat verbaasd aankijkt. En terecht. Ik heb nog niet eerder een kind van zijn leeftijd gezien met zo'n rekenkundig inzicht en ik schat de kans dat hij kan lezen als hij op dag één naar school gaat redelijk hoog in(*).

Aan de andere kant, een interesse voor dino's of zich afvragen wat er na de dood gebeurt (dingen die ándere slimme kinderen, waaronder broer, bezig houden) daar heeft hij verder (nog) geen boodschap aan. En die prachtige volzinnen die zijn zus maakte op driejarige leeftijd, die heb ik uit zijn mond ook nog niet zo gehoord.

Ook motorisch is het geloof ik geen hoogvlieger. Bij het klimwerk neemt meneer vaak de simpelere route en wordt daarbij nog door leeftijdsgenoten ingehaald, ook al geef ik hem kontjes en handjes. Op de trampoline stond zelfs een meisje dat peuters houterige huppeltjes wat meewarig aankeek en haar moeder meldde "dat dat jongetje helemaal niet zo goed kon springen".

Soms vraag ik me af of hoe het nou moet met zo'n kindje dat ánders is als de rest. Maar dan kijk ik nog eens goed en weet ik, het maakt allemaal niets uit. Hij weet precies wat hij waard is. En dat mag iedereen weten. Hij is gewoon SuperJojis.

(*) het klinkt misschien opschepperig, maar dat is niet zo bedoeld. Ik verbaas me er gewoon elke keer over. Hij telt tot 100 en kan ook van bijvoorbeeld 20 terug naar 0, rekent onder de 10. Kan alle letters en cijfers goed lezen, en doet niets liever dan de hele dag alles wat hij ziet hardop voorlezen. Hij heeft nog niet door dat v-i-s achter elkaar "vis" betekent. Maar dat kwartje valt binnenkort ook.  

Alles is relatief

Vroeger wist ik precies wat hip en niet was, kon ik verschillende stijlen goed uit elkaar houden. Ik kon bijna met mijn ogen dicht aan een student in de bus zien wat voor studie hij deed (Hoezo stereotype? Maar leuk om weddenschappen op af te sluiten). Toen ik ging werken had ik weer een hele nieuwe doelgroep. Tegenwoordig zit ik vooral tussen de niet meer zo heel frisse vinexmoeders en vinexvaders (ook niet het soort waar je wakker van ligt) en ben ik wat kleding betreft vooral op de hoogte van wat hip is voor kinderen tot 10 jaar.

We hebben wél een aantal nichtjes van even voor de twintig tot even voor de dertig. En die komen opeens met vaste relaties van de mannelijke soort thuis. Dat is even wennen hoor, zo'n vent ziet er tóch weer heel anders uit dan ik gewend was toen ik zelf die leeftijd had. Toen ik laatst heel cultureel in de stad in het Nijntje museum rondliep zag ik dus ook wel vier keer die man van nichtje X zitten. Huh? Onee. Hij leek er alleen maar op. Blijkbaar had ik het even gemist, maar kun je als man van de wereld toch echt niet meer zonder dat kapsel en die bril. Man, zeg ik? Jongen.  Even serieus, midden twintigers, die worden ten slotte ook steeds jonger en kleiner en dunner. 

Een tijdje terug had ik het met pubers, die zagen er opeens allemaal hetzelfde uit. En wat waren ze klein! Nou kan dat bij pubers nog wel, dat op elkaar lijken, want dat vinden ze fijn, daar doen ze zelfs hun best voor. Maar later bleken ook de studenten het te hebben. De lichting eerstejaars was nog nooit zo klein en onvolwassen geweest.

Maar wat zegt het over mij dat ik nu die jonge papa's van midden twintig ook al niet meer uit elkaar kan houden? En dat de meest aantrekkelijke vader die ik daar tegenkwam aan zijn grijzige kop te zien toch al heel dicht bij de midlife in de buurt geweest moest zijn? 

Negen jaar

Gisteren negen jaar geleden werd er een baby op mijn buik gelegd (de mijne, eerst zat hij in mijn buik, toen werd hij er met grof geweld uitgetrokken en tussen mijn borsten gelegd). Ik keek naar hem en ik vroeg me af wat het voor een kind zou zijn, hoe we het de komende jaren zouden gaan doen zo met elkaar. Vijf minuten later was ik  verliefd. En nog steeds.

Hij is lief, hij is intelligent en altijd vrolijk. Creatief, al zijn de bijzondere ideeen in zijn hoofd vaak indrukwekkender dan de uitvoering. Hangt hij liever de clown uit dan een serieus gesprek te willen voeren. Hij heeft een geweldig gevoel voor humor, hij snapt zelfs de subtielste grapjes en is dol op het bizarre. Hij denkt diep na over de dingen, maar praat daar zelden over. Kan helemaal opgaan in zijn eigen wereld en ziet of hoort dan niets meer wat er daarbuiten gebeurt. Hij speelt leuk met zijn zusje en is superlief voor zijn peuterbroer.

Bescheiden en wat verlegen soms, hij vraagt zelden en wordt dus ook wel eens overgeslagen of niet voor vol aangezien (Mammalien, zelf de kunst van het zich onzichtbaar maken al op jonge leeftijd machtig, vond dat op de lagere en middelbare school altijd wel handig, maar is er nu van overtuigd dat zoon dat toch maar beter niet moet doen...) En hij houdt niet van opscheppen. Dus dat doe ik dan wel voor hem. Vanmiddag op het kinderfeestje was hij de beste klimmer van allemaal, kijk maar:

Ik ben

Midden in de voorjaarsvakantie van school had Mammalien ook een dagje vrij. Even weg van het driestemmig kinderkoor ("mamma, mag ik / kun jij / kijk eens wat ik .. , maaaamaaaaaaa..."). De kinderen heb ik aan de goede zorgen van papa-lego-lien achtergelaten.

En waar kan ik beter de Caro onder de Mammalien uit proberen te halen dan in het hete stoombad, de warme droge sauna, een heel klein beetje met mijn grote teen bikkelhard onder de koude stort en bijkomen in het kruidenbad? Tussendoor hebben we natuurlijk ook gezellig gekletst, lekker gegeten en gedronken en geluierd. Heerlijk.

Weer helemaal mens, zij het een beetje een rozige en met niet gekamd haar, draaide ik einde van de middag mijn voordeur weer open. Het vrolijke gezichtje van het blauwogige peutertje begon opeens helemaal te stralen toen hij me zag en hij rende met wijd open armen op me af: "Hé! Mamaaaaaa!" "Ahh.. Josa(*)" "Mama!" "Josa!" "Mama!" "Josa!" "Mama!" "Josa!" "Mama!" "Josa!" "Mama!" "Josa!" Knuffel en zoen.
Dan glipt hij van mijn schoot en pakt mijn hand: "Mama pelletje pelen?"

Mama is weer thuis.

(*)nee zo heet hij niet, maar ooit noemde hij zichzelf zo en het rijmt zo leuk op mama

Over opruimen en bewaren

Hoe veel ik ook van opruimen houd, meestal gaat het dan gewoon om spullen zonder waarde die me in de weg staan. Ik ben daarentegen wel een enorme bewaarster waar het gaat om dingen waar emotionele waarde aan zit. Oude brieven van lief aan mij, van mijn opa aan mij oma, een boek met een opdracht, foto's, een cadeautje dat ik ooit van een bijzonder iemand heb gekregen, een tekening die ik maakte op de kleuterschool, de speld die aan mijn luiertje zat lang geleden, in het pre-wegwerpluier-tijdperk, dat soort dingen waardeer ik. Man heeft de trouwring van zijn oma en wij hebben allebei nog ergens in een doosje de ringen die we droegen bij onze vorige partners. Natuurlijk doen we die nooit weg.

En stiekem hoop ik dat mijn kinderen dat soort dingen ook zullen waarderen. Dus ben ik gisteren druk geweest om drie mooie doosjes te vullen met spulletjes uit de eerste babyjaren van elk van onze kinderen. Per kind een paar ienieminie kleertjes, een haarlokje, een schriftje met behaalde mijlpalen en wetenswaardigheden over de bevalling. Over een tijdje hier en daar nog wat aan te vullen met de favoriete knuffel en de melktandjes, zodra die worden losgelaten.

Ooit, als ze groot zijn en op zichzelf wonen krijgen ze die doos mee. Met de andere vierhonderdvijfenzestig vuilniszakken vol met tekeningen en knutsels die ik nu onder geen voorwaarde weg mag doen van de makers zelf. Dus ik raad ze aan om goed op te letten op school en een vet betaalde baan te zoeken, dan wel een beetje op stand te trouwen, want een huis met flink wat bergruimte is absoluut noodzakelijk.

Zwemmen met je peuter

Het clubje Muziek-Met-Peuters is leuk, maar het peuterzwemmen eigenlijk nog leuker. En weet je wat ik nou het allerleukste aan het Zwemmen-Met-Peuters vind? Dat zoon zich zélf als een aapje tegen me aanklemt, en nu eens langer dan een minuut. Zijn armpjes om me heen, ik zing zacht liedjes in zijn oor waar hij dan weer om lachen moet. En hij is ook nog eens lekker licht zo in dat water, dus dat houden we wel even vol. We schuifelen dansen langzaam rondjes door het water en we kijken elkaar diep in de ogen. We genieten, allebei.

Dat het hem niet alleen maar om mijn zoete kusjes te doen is maar vooral ook gewoon zeer terechte angst om zijn hoofd niet boven water te kunnen houden in dat diepe bad, daar maak ik dankbaar misbruik van.

Mijn mannen

Oudste en manlief. Je stuurt ze om een boodschap, maar je weet dat ze negen van de tien keer onderweg verdwalen in hun eigen gedachtenkronkels. Even naar boven om een schone broek te halen en tien minuten later zónder broek terugkomen maar wél even een stukje van het lego-project afgebouwd.

Ze denken echt wel na hoor, méér dan genoeg, over van alles en nog wat. En meer. En dat je dan even zoiets praktisch vergeet als waar je ook alweer mee bezig was, dat kan natuurlijk. Zo is zoon altijd een minuut of tien bezig met opstarten op school. Schriftjes zoeken, potloden slijpen, bedenken wat hij eigenlijk precies voor taak moet gaan doen. En als de rest dan bijna klaar is begint hij ook. En weet ze meestal vlak voor het einde nog nét in te halen en alsnog eerder klaar te zijn, dat is dan wel weer knap.

En het zit in de genen, dat is overduidelijk. Papa's genen. Wat te denken van die keer dat manlief voor de laatste keer naar een avondje van de club ging waar hij in het vrijwillig bestuur meedraaide. Thuis bij een paar hele aardige, wat oudere mensen, waar hij altijd enorm werd onthaald met lekkere hapjes en veel gastvrijheid. "Neem een bloemetje mee, dat is wel het minste wat je terug kan doen", riep ik al dagen van te voren. Natuurlijk, dat zou hij doen. Tijd zat. Hij zou er wel één gaan halen.

Op de avond zelf ben ik dus toch maar snel langs de bloemenwinkel gereden en heb een bos voor hem gekocht ("O, fijn, ik was het vergeten"). Een joekel van een bos, in opvallende kleuren, niet zomaar een bezinepompbosje waar je makkelijk overheen kijkt. "Vergeet je ze niet?", vroeg ik nog in mijn onschuld. Natúúrlijk niet, dat zou hij niet. Omdat ik een wijze vrouw ben en mijn man geheel terecht niet vertrouw als het op dit soort dingen aankomt heb ik ze maar pal voor de voordeur gezet. Zodat hij zo'n beetje moest hinkstapspringen om in de auto te komen zónder die bos.

En inderdaad. Daar stonden ze nog steeds toen ik zijn auto weg hoorde rijden.

Inmiddels staan er naast die bos (die er na twee jaar toch wat vreemd uit begint te zien) nog wat spullen. Zoals de schooltas van oudste (alleen op schooldagen overigens, in de vakantie ligt de tas meestal op school), tennisrackets, zwemtassen en een paar cadeautjes (ongetwijfeld gekocht voor feestjes waar één van mijn mannen alleen heen zou gaan).  Oja, en een peuter. Die zou manlief nog even naar de oppas brengen voor hij naar het werk ging. Man zelf zit er trouwens niet, dus dat valt mee. Ik heb net zijn gsm gebeld om te controleren of hij op zijn werk zit, maar ik krijg geen gehoor. Ik hoor wel een bekend gsm-geluidje, vanuit een jaszak aan de kapstok...