Het tafeldiploma

Jongste kende in groep 2 al een behoorlijk aantal tafels uit zijn hoofd. Vond ie leuk. Had hij ergens gezien of gehoord, en ging aan de slag met onder meer het houten spelletjes met blokjes met keersommen en uitkomsten er op.

Nu zit hij in groep 3 van combi 3-4 en de andere helft van de combi-klas (groep 4 dus) moest het  "tafeldiploma" gaan halen. Misschien leuk voor jongste ook, vertelde ik de juf. Een extra opsteker kan hij wel gebruiken.

Wist ik veel dat het ook nog een serieus iets was, dit keer. Het letterdiploma in groep 3 bleek verder zonder enige verplichting gewoon een leuke opsteker voor alle kinderen, Het tafeldiploma daarentegen was een heuse test: 80 tafelsommen binnen 5 minuten moesten er gemaakt, ter plekke, voor de feestelijkheden begonnen. En elk kind van groep 4 dat niet slaagde mocht dan nog wel mee feesten maar moest later in de week nog verder oefenen en weer examen doen...

Twee dagen terug kwam hij thuis met de mededeling dat hij maar 40 sommen in 5 minuten had gehaald. Het handige bruggetje dat hij gebruikte om de sommen uit te rekenen werkte wel maar niet zo snel...

De tafels, legde ik uit, die moet je gewoon uit je hoofd leren - automatiseren. Ouderwets stampen. Of nieuwerwets stampen, met behulp van een leuke app op de tablet. Jongste ging er direct en geheel uit vrije wil mee aan de slag. Ik moest hem er af sláán toen het eten klaar was. Wat een gedrevenheid heeft die jongen soms.  Hij moest en zou het halen.

En het heeft gewerkt. Hij was netjes binnen de tijd klaar op het officiële tafelexamen vanmorgen. Die blik, die armpjes in de lucht. Heerlijk! Even later mocht hij samen met een paar groep 4 kindjes als enig groep 3 kindje tussen de geslaagden van groep 4 staan.

"Oefenen helpt, he mama!" Nou en of jongen. Ben ook blij dat je dát snapt...

Oefenen - de fixed versus de growth mindset

Eindelijk heb ik m'n vijfjarige zover dat hij op zijn oude fietsje wil gaan zitten. Hij heeft een mooie nieuwe grotere fiets, maar met zijwielen. Bij het oude kleintjes zijn de zijwieltjes eraf gehaald. Op mijn verzoek. Ik denk dat hij er aan toe is, hij zal het snel leren.

Ik houd hem onder zijn armen vast, hij zet zijn voetjes op de trappers en fietst. Een beetje wankel, maar hé, eerste keer. "Ja, goed zo!", moedig ik hem aan. Hij vindt het maar zo-zo. "Ik kan het niet, mama." 

Het gaat helemaal niet slecht, vind ik juist. Voor een eerste keer? Hij moet wel blijven oefenen natuurlijk, en ik help hem. Hij zal het snel leren. 

Na vijftig meter keren we weer om en weer bij het tuinhek aangekomen wil hij stoppen. "Dat wil ik niet mama, als ik het niet gelijk kan, dan wil ik het niet".

Waarmee hij gelijk even zijn grootste uitdaging van het moment samenvat. 

Ik ben twee en ik tel mee!

En het is wel woordeloze woensdag, maar

 dat lieve stemmetje mag ik jullie niet onthouden, toch? 

Zomervakantie 19/45

Zo. Weer een mijlpaal. En na de eerste successen een wedstrijdje. Wie het mooist veters kan strikken.

Ik hoop dat papa de knopen er zo weer makkelijk uit krijgt.

The 30 day song challenge - 26. A song that you can play on an instrument

Ik heb ergens tussen mijn achtste en mijn vijftiende jaar klassiek gitaarles gehad, op zo'n spaanse gitaar. Eén keer per week les in een groepje van drie kinderen en één keer per week in een heus gitaarensemble van zo'n twintig personen, in leeftijd varierend van puber tot soms wel hele oude mannen van in de dertig. Dat laatste vond ik niet zo'n succes dus, op mijn twaalfde. En aan het einde van het jaar hadden we een heuse uitvoering waar familie en vrienden mochten komen kijken. Ook daar gemengde gevoelens over.

Toen op mijn vijftiende mijn motivatie tot onder het vriespunt was gedaald ben ik gestopt. Hoewel ik het wél heel fijn vond om in een verloren uurtje alleen thuis gewoon een beetje de nummers te spelen die goed in mijn vingers zaten: na een half uurtje raak je in een soort van trance, een flinke meditatie is er niks bij.

Helaas ging het door het weinige oefenen steeds slechter en slechter, en krijg ik het nu nauwelijks meer voor elkaar om de noten op bladmuziek om te zetten in muziek op mijn gitaar. En als ik al eens iets probeer klinkt het nergens naar. Maar het nummer hieronder ("Spanish Ballad") ken ik dan nog min of meer uit mijn hoofd.

Hier een versie van iemand die duidelijk meer geoefend heeft dan ik (en een stukje muzikaler is waarschijnlijk...)

Leerzaam logje

De oudste, die werd goed gepusht om maar snel slim en groot te worden. We keken de eerste woordjes uit zijn mond en moedigden hem flink aan bij alle klim- en klauterpartijen die hij deed op weg naar zijn eerste stapjes.

De tweede, die mocht het iets rustiger aan doen. Wij hadden inmiddels ontdekt dat baby's ook wel eens slaap nodig hebben, en dan liefst een paar keer per dag, boven in hun eigen bedje in het eigen kamertje. (En eigenlijk was dat ook best fijn voor ons als ouders.) Maar ook bij haar hebben we niet stilgezeten. Ze heeft alle tafels uit haar hoofd moeten leren van ons. Ze kreeg pianolessen van Wibi S, zat op klassiek ballet en las Plato in het Oud Grieks. En dat alles ruim voor haar eerste verjaardag. Wij vinden dat nou eenmaal belangrijk, dat je een kind wat meegeeft, zeg maar.

En de jongste gaat zeker ook heel veel van ons leren, zeker weten. Maar pas als hij er aan toe is, nu nog niet. Toch? Mijn jongste, mijn babymannetje is dan wel vorige maand twee geworden, maar het is mijn hoofd nog niet opgekomen om het met hem over zoiets ingewikkelds als kleuren te hebben bijvoorbeeld. Eerst maar eens verstaanbaar leren praten, dacht ik zo.

Dus vorige maand wees hij blij naar een blokje en noemde daarbij de kleur. Seel. Of soen, jood en blaaaaaauuuw, die kent hij ook. Manlief wist van niks, oudste twee hadden het niet gedaan, maar oma bekende. Dat had ze hem geleerd toen hij daar even was laatst. O, echt? Tjee.

Maar wat flikt mijn baby peuter me van de week? Aan tafel zit hij een beetje met zijn vinger ergens in te prikken en te mompelen: "ter", "kant", "hoek"... Wazegtienouw? Ik kijk eens goed, hij prikt zijn vingertje in een lineaaltje waar vormpjes uit zijn gesneden. VIERkant? Ster? DRIEhoek? Wow... En hij wijst ze nog goed ook.

Papa wist van niks, de oudsten wisten van niks en dit keer was oma ook onschuldig. Zou mijn baby peuter nou gewoon stiekum mijn oude wiskundeboeken uit de kast hebben getrokken? (Trok hij het potje maar met net zo veel enthousiasme uit de kast!)

Het is me wat. De ontwikkeling van kinderen in het algemeen en die van mijn eigen kinderen in het bijzonder. Boeiend, leuk om te zien, fijn dat ze groeien en leren. Maar eh, Q,tje, lieve baby vent van me, de laatste baby mag nooit té snel groot worden hoor, daar hebben moeders soms een beetje moeite mee...

Noem dat maar een woordeloze woensdag!

Dochterlief heeft een schriftje van me gekregen. Ze verdwijnt naar boven en komt een half uurtje later terug met de mededeling dat ze een boek over haar leven aan het schrijven is. Ah, je memoires, zuchten papa en ik tegelijk. Nee, gewoon over wat ik heb en over dingen die ik leuk vind. En als ik dan later oud ben dan lees ik het nog een keer en dan weet ik weer wat ik nu geschreven heb.

ikvinhetlukoomtesreiven

Ach meisje, ik vind het ook leuk om te schrijven. En zo

zijn er wel meer in onze familie. Zit in je genen, denk ik.

De tekening laat een kastje zien, een bureau en

het meisje zelf op een stoeltje met een kroontje op.

3+3=6

ikvinhetluekoomenbroertjeteheb

ebheihetjorisheiisleiv

De tekening spreekt voor zich! Zou ze m'n vorige logje gelezen hebben?

Spiegelschrift is het helemaal als je net begint met schrijven!

Naast de sommen staat iets over Josje die het liefste is, mijn favoriete ster van K3

Een blogje over poep

Ha, nu hebben we haar door, die Mammalien. Met die foto net doen alsof kleine Q. met zijn 20 maanden opeens zindelijk is. Nou, daar stinken we mooi niet in. Ik hoor het jullie denken. En gelijk hebben jullie, het is namelijk een foto van grote broer toen die 22 maanden was. Een ventje mét luier, die een eerste geslaagde poging deed op het potje te poepen (ik zal jullie de foto's van ná deze actie besparen!) Dat hij pas met twee en een half echt helemaal zonder luier kon mag de pret niet drukken, toch? (met de nadruk op drukken, haha) Bij je eerste kind kijk je naar alle mijlpaaltjes uit en wil je hem zo snel mogelijk groot zien worden. En maak je overal foto's van.

Zo niet bij je jongste. Mijn hoofd stond er nog niet naar, naar het potjesgebeuren. Q. is nog zo klein (en dat willen we graag zo houden) nog niet aan potjes toe. Maar Q. dacht daar zelf heel anders over en verraste ons vanmorgen met een goeie actie op oma's zolder: terwijl oma en ik gezellig aan het kletsen waren, stopte Q even met het ondersteboven houden van de diverse puzzeldozen en pakte uit de speelgoedkast een oud plastic roze pispotje dat daar nog stond uit de tijd van zus. Om er vervolgens op te gaan zitten, met luier en spijkerbroek en al. Hij trok een vreselijk moeilijk gezicht en kreunde "ppppppppp" (dat betekent "poep" dus, ik vertaal het even). Haha, wat een komiek, grappig hoor. Leuke mimiek ook. Dat heeft papa vast een keer voorgedaan. Maar ... wat een stank opeens! Het bleek niet zomaar alleen voor de grap, hij had verdorie een enorme drol gemaakt! In zijn luier. En dat scheelt wel een vieze pot, dus zo dom was dat eigenlijk helemaal niet.

Wat zegt 'ie?

Ik zit ergens te wachten, samen met dreumes in een goeie bui, dus dat is gezellig. Dreumes loopt wat heen en weer, klimt wat op de banken, komt me af en toe een flinke knuffel brengen en gaat dan weer op zoek naar een boekje om in te lezen.

Naast me zit een vader met een ontzettend lief babymeisje op zijn schoot en we raken aan de praat. Hoe-oud-is-die-van-jou? Je kent het wel. Het had gezellig kunnen worden, tot hij vond dat mijn zoon "helemaal niet goed praatte voor zijn achttien maanden". (Wat is dat met die vaders van tegenwoordig?? Lompe boeren!)

Pfff. Tja. Weet ik veel, mijn oudste twee kinderen kwamen zo'n beetje volzinnen pratend mijn baarmoeder uit, en deze is inderdaad wat langzamer. Hij roept wel wat, maar het is onverstaanbaar buiten de context. En zelfs als ik weet wat hij bedoelt lijkt het er niet altijd op. Hij snapt daarentegen zo'n beetje alles wat je zegt en voert opdrachten prima uit handig zo'n opruimslaafje. Ik prent mezelf al een tijdje in dat hij niet extreem langzaam is maar dat de anderen gewoon supersnel waren. Net als met lopen, waar jongste "pas" met 14 maanden goed een stuk los kon lopen zonder onderweg iets vast te hoeven grijpen en moet je hem nu zien rennen.

Maar ja, de twijfel is gezaaid, en we oefenen nu dubbel zo hard. Wat zegt het slangetje? SSSSSSS. Oke. Dat zwartwitte be-uierde beest daar in het gras? KOE! Juist. Een plaatje van die vrolijke gele Bumba op de fiets? PAPA!!!!! Eh, nou, niet helemaal.

Dan haakt hij af en gaat maar weer eens aan de slag met het lichtknopje. Aah(n)! brult hij blij, wijzend op de lamp. Uit. Aan! Uit!

Nee!

Nog niet zo lang geleden riep ik Q. en dan kwam hij aangedribbeld. Voor een luier, een kusje, stukje brood. Maar de laatste tijd heeft meneer iets nieuws. Hij komt een paar pasjes de goede kant uit, kijkt me dan aan met oogjes sprankelend van ondeugd en een allerliefst lachje waar elk moederhart van smelt en... keert om en rent heeeel hard weg op zijn kromme pootjes. Hij giechelt wat, maar je hóórt hem denken: "Nee! Ik kom niet, zie jij me maar te pakken!" (En dat doe ik dan ook, ik win nog steeds, en bijt hem dan lekker in zijn buik voor straf, waar we allebei hard om moeten lachen...)

Een ander soort "nee" kende hij ook al, iets minder grappig (hoewel.... zolang ik niet al te erge haast heb kan ik er wel om lachen, stiekum..) Plat op de buik op de grond en stampen maar, met de beentjes en de vuistjes. Meestal als mama vraagt om even door te lopen terwijl Q. zelf nog lang geen genoeg heeft van het bestuderen van iets interessants op de grond, zoals een dood blaadje of een vertrapte pier.

Maar het gaat steeds beter, het nee-zeggen wat Q betreft dan he, ik heb er nog wel eens moeite mee : toen opa gisteren vroeg of Q even op zijn schoot kwam zitten keek hij hem doordringend aan, schudde zijn hoofd en riep kalm doch zeer beslist "NEE". Toch knap voor een jongen die vooral "lodilo" en "da" zegt tegen alles en iedereen. Dat belooft wat voor de toekomst.

Kokikokikoki

Q. en Mammalien bladeren voor de vijfhonderenachtenveerstigste keer door het "mijn eerste woordjesboek".

Mama: Hé Q., wat is dat voor beest?
Q.:  Ll--luuulll--llll
Mama: Juist, LEEUW ja. (Groow) En die?
Q: K- k-kkk..

Mama: Een krokodil! Goedzo!
Q: Kokikokikoki!!!

Q. doet het boek dicht, geeft het aan mij en zegt tot grote hilariteit van de rest van de familie stralend "dankidankidanki!"

En sindsdien praat ook de rest van de familie een beetje vreemd, maar het klinkt wel gezellig...

PS: op zoek naar een kokikoki plaatje kwam ik de omslag van dit boek tegen - kopen!! Het was hier (twee jaar terug bij oudste zoon) een groot succes...