Posts tonen met het label en dan gaat het toch weer anders dan je denkt. Alle posts tonen
Posts tonen met het label en dan gaat het toch weer anders dan je denkt. Alle posts tonen

donderdag 4 augustus 2016

Je krijgt er zoveel voor terug

Hij wilde geen chips. Op zich had dat al een alarmbel moeten doen rinkelen. Hij zag wit en hing wat. Wilde naar bed, buikpijn. Ah, dacht ik, hij is moe!! Het was wel tijd, dus ik begeleidde hem naar zijn kamer. Die conclusie bleek echter ietwat kort door de bocht.

Ik stond - vraag niet waarom - even gebukt half onder, half naast de halfhoogslaper waar hij inmiddels in gekropen was. "Ik ben ook een beetje missel.." wilde hij nog zeggen, maar toen vloog de eerste golf al op mijn achterhoofd.

Terwijl ik de gele brokken langzaam over mijn rug mijn onderbroek in voelde glijden kwam er een tweede golf, over de vloer. De derde kwam natuurlijk toen ik nét onder de douche mijn haar had ingezeept. Zie je het voor je?

En wat moet je dan? Man was ergens verderop heel zakelijk belangrijk heel veel bier aan het drinken, voor grote broer en zus was dit karweitje net even te veel gevraagd. Met een half ingezeept hoofd en druipend lijf stond ik dus weer in zijn kamertje. Om mijn best-wel-stoer manneke te troosten en de grootste ellende vast te verwijderen van de vloer.

Leuk hoor, kinderen. Het is wel wat investeren, maar je krijgt er zóveel voor terug! 

woensdag 3 februari 2016

Een heus beloningssysteem

"Mogen we ook zo'n beloningskaart als vriendin X?", vraagt dochter. Al jaren werken ze daar thuis met een soort stickersysteem. Een streepje per "goed punt", en zoveel streepjes levert een letter van je naam. Als je naam vol is krijg je een beloning. Wat dat is, kan van alles zijn. Afhankelijk van de tijd van het jaar en de zin van de ouders.

Hier in huis zijn we niet zo van de stickers en de beloningssystemen geweest. Af en toe deed ik een halfslachtige poging. Voor elk plasje op het potje een sticker. Maar ja, plassen op het potje was zo leuk, dat deden ze ook wel zonder sticker, toen ze het eenmaal konden. En dat hapje boerenkool proeven, dat was zo afgrijselijk, dat deden ze toch niet. Daar hielp dan ook geen sticker of lange termijnbelofte aan. Met name oudste was niet omkoopbaar.

Nu hebben dochter en ik (onder lichte dwang van dochter) dus samen dus toch even een heus puntensysteem in elkaar geflanst. Voor alle kinderen. De beloning: een klein cadeautje per kind als ze het einddoel gehaald hebben, en, als ze alle drie klaar zijn, met de hele familie een etentje bij hun favoriete all-you-can-eat restaurant.

Tot zover duidelijk. Het áántal punten is ook duidelijk, tien punten keer vijf letters per naam keer drie kinderen. Elke punt mag in de vorm van een Plaimaïs korreltje in een eigen bekertje worden gegooid. Dochter is in extase. Alle regels en beloning zijn met verschillende kleuren stift op een groot papier geschreven dat aan de muur hangt, naast de bekertjes.

Maar waarvóór ze dan een punt kunnen krijgen?  Dat varieert nogal. Zonder dat ik boos moet worden op tijd aangekleed beneden komen, bijvoorbeeld. Check, daar mag best eens iets aan veranderen op het moment, bij alle drie. Maar zonder zeuren avondeten opeten, met het licht uit gaan slapen, niet gillen?! Dat is voor het ene kind de gewoonste zaak van de wereld en voor de ander best een uitdaging.

Jongste probeert al weer leuk te profiteren van mijn niet zo S.M.A.R.T. gespecifieerde eisen en verzint allerlei manieren om makkelijk aan zijn punten te komen. Mama, als ik nu zelf mijn melk inschenk, krijg ik dan een punt? Kijk eens mam, ik heb mijn jas al aan, goed he? Krijg ik nu een punt? Kan ik ook punten verdienen als ik zelf mijn broek in de wasmand gooi vanavond? Ja duh...

Leerzaam is het dus wel. Ook voor mama's.

woensdag 9 oktober 2013

Fijn zo

De vorige keer schoenen (en jassen) kopen met kleuter stond me nog vers in het geheugen - mén wat een gedoe. We hebben de halve winkel gepast en hij wilde niets. Niets was mooi, niets zat lekker. Maar aangezien het toch tijd begint te worden voor een maatje groter en een maatje warmer, probeer ik al dagen om kleuter vast aan het nieuwe-schoenen-idee te laten wennen.

Vanmiddag, na school, dan gaan we!, waarschuwde ik vanmorgen dus vast. Was hij daar vanmorgen nog niet zo van overtuigd, vanmiddag na de boterham ging hij braaf mee. Niet eens met tegenzin, want éérst mocht hij zijn voetjes laten meten. En dat is natuurlijk wel heel graaf, als je van cijfers en meten houdt.

Eenmaal over de drempel van de winkel schoot hij gelijk zelf de verkoopster aan. Of ze zijn voetjes wilde meten. En dat deed ze natuurlijk. Tweemaal een 26-maar-zoek-maar-maat-27-schoen. Ik koos op goed geluk een paar mooie met klittenband  (o,o, wat ben ik toch een slimme ervare moeder!)  uit het rek en hield ze voor. Of hij deze wilde passen. Meneer zei ja, deed ja, en vond ze ook nog lekker zitten. En ging wederom zelf naar de verkoopster. "Mevrouw, heeft u de andere ook voor me?"

Zoals een echte man hier in huize Mammalien betaamt was hij dan ook direct zeker van zijn zaak. Hij keek niet meer naar wat er nog meer voor moois, leuks en lekkers op schoenengebied in de winkel te zien was en wilde déze hebben. En hij heeft ze niet meer uitgetrokken.

Het zal er wel niet zo slim uitzien, maar mijn mond hangt er nog steeds een beetje van open.

Mammalien is er nog....

maar blogt hier niet meer. Lees hoe het met haar en de haren gaat op https://saralien.nl