zaterdag 27 juli 2013

Te klein

Het past net op de achterbank, ons drietal. In het midden de oudste, aan zijn ene zijde zus op een stoelverhoger, aan de andere broertje in zijn kinderstoel. Riemen vast, auto starten, we gaan!

Het meisje praat soms gezellig mee, maar kijkt vooral naar buiten. Als we wat verder rijden wordt ze stiller en droomt ze weg, doet soms even haar ogen dicht.

Voor zover dat lukt. Oudste in het midden heeft namelijk een smal lijf, maar ook een smal plekje en vooral grote bewegingsdrang. Een tijdje houdt hij het nog wel vol om stil te zitten, zeker als hij grapjes mag maken en zelfverzonnen liedjes mag zingen. Broertje mag vermaken.

Broertje gaat daar meer dan graag in mee. Broertje, die een riante plaats heeft voor zo'n klein lijfje. Hij heeft geen problemen met stilzitten, maar wil wel heeel graag gehoord worden. Letterlijk en figuurlijk. Op mijn vraag "wie is hier een schreeuwlelijk?" zeggen de oudste twee kinderen niets, roept papalien keihard "IK NIET" in mijn oor, en kleuter zo mogelijk nog harder: "IK WEL!" Zelfkennis heeft ie wel dus.

Een kwartiertje is het gezellig. Na een half uur vragen ze wanneer we er zijn. Na drie kwartier is de auto te klein. De ene begint zich te vervelen, de andere vindt de grapjes niet leuk meer. Jongste is zijn rem even kwijt en gaat steeds harder commanderen en het "duw-voorzichtig-op-mijn-neus-spel" is uitgemond in flink rake klappen op de kop van oudste. Oudste kan veel hebben maar dit wordt ook hem te gek. Als zijn moeder dan ook nog eens begint te zeuren dat hij het zijn eigen schuld is en het niet had moeten uitlokken is de maat vol en zitten ze er drie te pruilen, te jammeren en te krijsen.

Ik heb gehoord dat er mensen bestaan die met een auto met kinderen erin gewoon naar Italie of Spanje rijden. Wonderbaarlijk. Dit jaar ligt ons vakantieadres op twee uur rijden en dat lijkt mij al een hele uitdaging.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Wat denk jij er van?