DIY battle: borduren vs 3d-printen

Meestal, als er een knoop los zit of er een kledingstuk ingenomen moet worden bellen we oma. Mijn vijf jaar geleden aangeschafte naaimachine moet namelijk nog steeds unboxed worden. Geen idee hoe het ding werkt. En mijn moeder doet het graag en goed.

Toen er dan dan toch laatst opeens een spoedklusje was en oma niet beschikbaar, moest ik, onder toeziend oog van dochter en jongste zoon, mijn naaigerei uit het vet halen. Met de hand, naald en draad heb ik een kleine maar noodzakelijke reparatie (operatie?) aan een van de knuffels uitgevoerd.

Samen met mijn naaigerei kwam er ook een aantal kleurige strengen borduurgaren tevoorschijn, en zelfs een proeflapje waarop ik het een en ander aan letters borduren heb uitgeprobeerd.
Dochter was zeer onder de indruk. Of ik dat had gemaakt?! Zelf?! Net als die schilderijtjes bij oma op zolder? Eh... Ja. Vroeger, toen ik jong was en volop tijd en geduld had deed ik dat soort dingen wel.

(Paddington 1995 voor babykamer nichtje)

(Als je goed kijkt zit er vast wel ergens een foutje. Maar zoals oma altijd zei: "als je hard loopt zie je het niet".)

Als kind leerde ik de beginselen van haken en breien van mijn oma en moeder, en heb net zolang zitten pielen en proberen en oefenen tot het lukte en ik steeds meer kon. Kleding voor mijn poppen en pluche, zo'n leuk hoedje voor de wc rol op de hoedenplank van de auto, later truien voor mezelf. Toen er babyneefjes en -nichtjes kwamen had ik helemaal een geweldige doelgroep en heb ik naast truitjes ook nog vet zitten borduren op schilderijtjes met namen en geboortedata.

Wow. Dat wilde dochter ook kunnen. Ik legde dus kort uit hoe de kruissteek moet, en zij begon met frisse moed aan project smiley. Het ging best goed, maar alle begin is moeilijk, en na een paar minuten zat ze helemaal vast met haar naald en draad en was ze gefrustreerd. Veel te moeilijk! Ze gaf het op.

Om boven op haar kamer een mobiele telefoon te gaan maken met haar 3d-pen. Met een klein beetje hulp van YouTube en veel gepiel en proberen flanst ze inmiddels de mooiste dingen bij elkaar. Wow. Dat wil ik ook, maar mij lijkt het veel te moeilijk...

Een heuse iPhone!
Met knopjes opzij en oplaadmogelijkheid van onderen.

Voorkant iPhone 3d-pen
kijk die icoontjes!

Achterkant 3d-pen gemaakte iPhone

Mammalien en de trein

Samen met mijn 11 jarige dochter zou ik naar Arnhem. De binnenstad, dus eigenlijk sneller en zelfs voor mij als vastgeroeste automobilist vast handiger met de intercity dan met de auto. 

De trein, ben er niet zo heel vertrouwd mee. Vroeger, met de studenten OV-jaarkaart, toen wel. Vaak lang wachten op koude stations (want looks tellen, dus veel dunne panties in pumps onder minirok of hotpants). Volle treinen in de spits (altijd hopen dat er niemand naast je kwam zitten), overdag heerlijk rustig. Ik ging vaak met de trein een andere stad ontdekken om te gaan winkelen, koste niks en ik alle tijd aan mezelf, lang leve het studentenleven. Soms bleef ik gewoon een stukje verder blijven zitten dan nodig omdat de muziek op mijn walkman zo lekker klonk of ik een boek aan het lezen was. 

Toen ik eenmaal werkte kreeg ik al snel een auto, en sindsdien zijn de keren dat ik bus en vooral trein in ben geweest op één hand te tellen. En dat is te merken ook, maagdelijke ov-ganger als ik ben...

Wij gingen dus met de trein.

Eerst altijd even zoeken waar die stomme ov-chipkaart is. Dán uitvogelen hóe er geld op te zetten. Thuis, de avond van tevoren, via internet leek dat even te lukken, tot ik wel geld afgeschreven kreeg van mijn rekening maar pas na het bezoek aan een oplaadpunt (what the f??) op mijn ov chip erbij kon laten zetten? Lekker praktisch. Op het station zelf dan maar, vlak voor vertrek. Een railrunnertje er bij, en gaan. Inchecken (waar staat die paal? maakt het uit of ik mijn kaartje achterstevoren houd?) en na een flinke tijd op een koud perron gewacht te hebben (hé dat is nog niet veranderd) de trein in. Gelukt!

We giechelden als twee heuse pubers en maakten selfies, stootten elkaar aan, ik maakte nog maar weer eens een foto voor dochters Instagram verhaal over deze Hele Bijzondere manier van reizen en we bespraken hardop al die interessante schermpjes met ov-info die er in de trein hangen tegenwoordig... tot ik op het raam de letters s i l e n c e zag staan en ik begreep dat ik nóg iets nieuws had ontdekt wat er in '87 niet was: de stiltecoupé...

Oeps. Sorry! Zei ik al dat ik een naïef provinciaaltje was op ov gebied? (Maar ik heb wel uitgecheckt! Een keer teveel zelfs, zodat ik nogmaals moest uitchecken...)

NS forum

Een stilte-coupé is trouwens een vreemde term. Men praat er dan wel niet, maar het kantoormannetje achter ons maakte een flink gebruik van zijn niet zo heel stille toetsenbord. Hij kraakte met zijn boterhamzakje en snufte zijn neus. En spoot een halve fles after-shave op, aan de lucht te ruiken die opeens over de bankjes heen vloog. Dáár hebben ze dan ook weer geen bordjes voor, die een en ander over het gebruik van luchtjes zeggen.

Gelukkig kunnen pubers ook héél zachtjes slap liggen van het lachen.

Een Oscar waardig

Het was weer een leuk druk weekend. Gisteren met de kinderen naar de Spelerij geweest, waar we hadden afgesproken met een vroegere mede-blogster met haar drie kinderen. De kinderen zijn goed vergelijkbaar qua geslacht, leeftijd en eigenlijk ook wel karakter, dus dat gaat prima. En de moeders, ach, die redden zich ook wel op het terras :-)

Zaterdag was het tijd om aan onze tv-carrière te werken. Kuch.

Al eerder schreef ik, dochter houdt van toneelspelen. Van musicalles tot toneelclub. Ze wil later "iets" met film of tv doen (mag ook als presentatrice van het Jeugdjournaal). Dus toen ik een paar weken terug de oproep langs zag komen waarin er figuranten werden gezocht voor de tv serie van Mees Kees heb ik haar direct opgegeven. En zaterdag mochten we komen.

Super leuk om te zien hoe dat allemaal in zijn werk gaat op "de set". Helaas was Mees zelf er niet (de Mees Kees uit de vorige film vond ik persoonlijk wel een lekker ding). Ze draaiden een scene met twee meisjes en een jongen. Ik weet niet hoeveel ik er over vertellen mag, dus ik houd me maar op de vlakte.

Dochter was helemaal klaargestoomd. Haartjes gewassen, nageltjes gelakt. Drie setjes kleding in de tas, zoals voorgeschreven. En toen we eenmaal daar waren bleek dat ze ook op de moeders gerekend hadden. Ik kón eventueel nee zeggen, maar dochter vond het wel heeeel leuk als ik ook mee zou doen.

Met angst en beven stiftte ik nog gauw even mijn lipjes, probeerde ik niet al te veel te denken aan het feit dat ik niet helemaal mijn beste kleding aan had, en begaf me dus maar op "de set". Niet alleen bang dat mijn enorme kont straks door heel Nederland bekeken zal worden maar vooral ook voor al die loslopende hondjes en honden. We stonden écht precies op dé plek in Nederland waar heel het Gooi zijn Woefjes graag uitlaat, soms met vier tegelijk. Ik was super stoer en dapper - en als goede moeder moet je ook het goede voorbeeld geven natuurlijk - en heb geen kik gegeven. Het bleken gelukkig ook vrijwel allemaal keurig opgevoede honden die bovendien meer interesse hadden in de hei dan in mij, en het merendeel liet de figuranten gewoon met rust. (Er is slechts één bal opgevreten en één kindje panisch afgevoerd.) 

We kregen duidelijke instructies en deden keer op keer op keer een geweldige acteerprestatie in onze rol van voorbijlopend wandelaar (tegen elkaar praten, maar dan zónder geluid!). Zo'n uur of vijf later deden onze voeten en ruggen pijn, maar stond het er eindelijk allemaal op. Die vijf minuten serie waarvan wij waarschijnlijk hooguit twee seconden van heel ver af wat in beeld zijn.

Maar toch was het leuk.  

En zodra ik meer weet ga ik jullie zeker vertellen wanneer ons sterdebuut op tv komt!

Mijn grote meid

Ze is tien en een half, een meter veertig en mooi slank. Een lekkere kwebbel. Zodra ik haar ophaal van school of waar dan ook, begint ze te vertellen. Zodra kleine broer een te lange pauze in zijn verhaal laat vallen begint zij met een eigen verhaal. Maar ze kan ook goed rustig zijn en luisteren. Meedenken en meehelpen. Ze regelt, ze zorgt, ze verzint en voert het ook uit, maakt leuke, mooie en lekkere dingen. Zit aan "Brugklas" en haar mobiele telefoon vastgeplakt soms. Ze denkt na over hele andere dingen dan de mannen in dit huis en weet dat dan ook uitstekend te verwoorden.

Gisteren was ik met oudste zoon op stap en moest zij alleen naar huis. Ik kreeg een whatsapje: "Gaat lekker hier. Jullie nog nat geworden?", vergezeld van een foto van haar druipnatte hoofdje na de hagelbui. En een foto van een dikke koek en een kom zelfgemaakte warme chocolademelk (die ze helaas toch niet warm genoeg had gekregen omdat ze de magentron nog niet helemaal precies snapt, maar hé, wel geprobeerd!). Had ik al gezegd dat ze graag groot en zelfstandig wil worden en daar goed haar best op doet?

Heerlijk meisje. Maar vandaag is ze weg. Logeren. Weliswaar maar een straat of twee verderop, maar toch is het gek. En stil. Eerst leek dat wel even lekker rustig. Maar nu begin ik haar toch wel weer te missen. Het is ánders, een huis met man en twee zoons in plaats van een man met twee zoons én een dochter. Iets met groepsdynamiek en ieder zijn eigen rol en zo.

Ben al even in haar kamertje gaan kijken, met haar knuffel geknuffeld. Een appje gestuurd met een kusje én eentje teruggekregen.

Morgen is ze er weer.

Een beetje of heel erg

Ken je ze, die lijstjes waarbij je mag scoren op een schaal van "helemaal niet", "een beetje niet",  "een beetje wel" en "heel erg". Het verschil tussen mij en Pappalien is dat hij de extremen aankruist terwijl ik altijd de "beetjes" in het midden neem, ook al vinden we verder hetzelfde.

In dit geval ging de vragenlijst over persoonlijkheidskenmerken en gedrag van onze kinderen en de mogelijke plaatsing in de plusklas. Het leuke is dat ze éérst werden geplaatst (op grond van cijfers en inschatting van de juf), daarna moest er nog een lijst worden ingevuld door de ouders. Waar verder geen consequenties aan leken te zitten, maar nu opeens, een half jaar na dato, misschién eventueel onverhoopt zou kunnen gaan worden gebruikt om volgend jaar, als er opeens te veel kinderen in aanmerking zouden komen toch een klein beetje als soort van meting gebruikt zou kunnen worden... criteria, blabla, zwartwit doen we niet maar en ... arrgghhhhh.

Vandaag een evaluatiegesprekje over dochter in de plusklas(*). Het lijstje dat de juf had ingevuld en het lijstje dat ik had ingevuld verschilden dus ook nogal. Waar de juf van haar groep positief was was ik dat een stuk minder. En dat is stóm! Want dochter voelt zich prima in de plusklas, de uitdaging is heel goed voor haar, de plusklasjuf is tevreden... Al kijkt dochter volgens haar wel de kat uit de boom en is ze wat voorzichtig in haar uitlatingen.

Mh. Ja.. Van wie zou ze dat nou hebben. Verdorie.

(*) Morgen beoordeling van de lijstjes en het werk tot nu toe van oudste zoon. Ik denk dat ik Pappalien maar stuur.

Schoolreisje

Een schoolreisje. De groep van dochter, groep 5, nog een groep 5 en twee groepen 6. De reis ging naar het Ar.cheon, dat ik zo leuk vond in de zomervakantie, dus ik bood mij spontaan aan als vrijwilliger. Ik ben niet zo goed in ehbo en boefjes aan hun oren trekken, maar foto's maken, veters strikken en hier en daar een schouderklopje kan ik prima. Bovendien mochten de kinderen zelfstandig het park door.

Was het 's ochtends nog wat fris, al gauw zaten wij met twee moeders en twee juffen in het zonnetje op een bankje te wachten bij de tassen tot er kinderen zouden opdagen met bloederige wonden of uit de hand gelopen ruzies. Met de nadruk op in het zonnetje. Jasjes uit, kopje thee er bij. Het ontbrak er nog aan dat er iemand een fles rode wijn kwam uitschenken.

Daarnaast liepen we af en toe een rondje, toonden wat interesse, maakten veel foto's en hebben vooral vaak geteld of iedereen er nog was. Ik heb aan het einde van de dag nog een verloren schaap uit een prehistorische hut weten te bevrijden - het wichtje had geen horloge en ook de weg terug naar de verzamelplek wist ze niet meer. Hulde voor Mammalien. Maar dat was wel zo'n beetje het spannendste. De kinderen hadden het allemaal prima naar hun zin en er gebeurde vrijwel niets wat niet hoorde. 

De juffen verzuchtten in de bus op weg naar huis dat ze nog nooit zo'n relaxed schoolreisje hadden gehad.