Ik houd hem onder zijn armen vast, hij zet zijn voetjes op de trappers en fietst. Een beetje wankel, maar hé, eerste keer. "Ja, goed zo!", moedig ik hem aan. Hij vindt het maar zo-zo. "Ik kan het niet, mama."
Het gaat helemaal niet slecht, vind ik juist. Voor een eerste keer? Hij moet wel blijven oefenen natuurlijk, en ik help hem. Hij zal het snel leren.
Na vijftig meter keren we weer om en weer bij het tuinhek aangekomen wil hij stoppen. "Dat wil ik niet mama, als ik het niet gelijk kan, dan wil ik het niet".
Waarmee hij gelijk even zijn grootste uitdaging van het moment samenvat.
Waarmee hij gelijk even zijn grootste uitdaging van het moment samenvat.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Laat maar horen!