dinsdag 21 februari 2017

De schoolFotograaf

Onze school heeft elk jaar een ándere schoolfotograaf. Sommige doen het erg leuk, met accessoires en originele poses. Soms is het geld kennelijk op, en wordt er productie gedraaid: kind wordt in te krap hokje geduwd, standaard pose voor standaard blauw gevlekte achtergrond en klik, klak, klaar, volgende. De resultaten waren zo mager dat ik de foto's van mijn bloedjes niet eens besteld heb.

Dit jaar hadden we vier fotografen. Eentje maakte de groepsfoto - in blokjes van vier die later digitaal aan elkaar geplakt worden. De anderen deden de individuele portretten. Ik was ook dit keer weer hulpouder. Aan ons hulpouders de schone taak om te zorgen dat alle kinderen aan de beurt kwamen en dat ze, eenmaal vooraan in de rij, snottebelvrij waren én enigszins in de plooi waarin mams ze die morgen had afgeleverd. Wat niet meeviel na de nogal herfstachtig uitgevallen pauze.

Wel leuk hoor, zo'n middagje helpen. Ik vind het geweldig om zo tussen die kinderen te zitten. Van de hele verse vierjarige kleuters die nogal benauwd stonden te kijken tot de  al hier en daar flink aan het puberende groep achters met enorme schoenen.

Maar of ik nou schoolfotograaf wil worden? Ik zou knettergek worden van élke keer weer zo enorm enthousiast doen als er een kind voor m'n lens staat. Elke keer weer zeggen dat ze de mooiste en de stoerste zijn. en vooral leuke grapjes maken over scheetjes om ze maar te laten ontspannen en vrolijk te laten lachen. De dames deden het echter perfect.

Nu ben ik wél heel benieuwd hoe de foto's van mijn mooie dochter geworden zijn. Die heb ik niet langs zien komen in mijn groepjes. De zoons die allebei niet meer op school zitten mochten na schooltijd ook aanschuiven voor een familieportret, maar daar waren ze helaas niet meer voor te porren. Moet ik toch zelf maar weer eens kijken hoe ik ze met zijn drie tegelijk enthousiast en blij voor mijn camera krijg. Dan zal ik het maar niet over scheetjes hebben...

7 opmerkingen:

  1. Gelukkig zijn we tegenwoordig niet meer afhankelijk van de foto's van de schoolfotograaf om de kinderen "op te zien groeien" dat kunnen we ook heel goed zelf. Ik vind het erg jammer dat ik maar één schoolfoto van mezelf met één roer en één zus heb. Ze werden wel gemaakt, maar nooit gekocht door m'n ouders.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Het zou mijn hobby ook niet zijn.

    is een mooi cadeau voor jullie huwelijk eigenlijk: een foto van de drie kinders. Maar ja, wie organiseert dat dan?

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Vond het vroeger vreselijk altijd dezelfde stomme foto's en dan als er eens 1 leuk dacht te zijn dat mochten de skelters mee op de foto. Afgrijselijk dat neppe gedoe.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ik denk ook dat zo'n fotograaf aan het eind van de dag bekaf is!

    Huisvlijt

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Wij krijgen ook ieder jaar een fotograaf op de creche. Valt niet mee dat beroep, en ik moet eerlijk zeggen dat de een meer ervaring heeft dan de ander. En kinderen zijn nu eenmaal kinderen, hebben ze geen zin, dan hebben ze ook geen zin. We oefenen wel van tevoren met de kindjes, en vertellen ze wat er gaat gebeuren zodat ze ietwat voorbereid zijn. Maar dan nog schieten er genoeg in de stress. Jammer dat niet alle ouders even begripvol zijn, best lastig om iedereen tevreden te houden.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Kinderen en huisdieren zijn ook de lastigste dingen om te fotograferen zeggen 'ze' Het is een vak apart, wel heel knap. Mijn kinderen zijn alleen leuk op een foto als ze zich onbespied wanen, anders gaan ze van die belachelijke koppen trekken, net als ik.

    BeantwoordenVerwijderen

Wat denk jij er van?