Waar ik blij van word

Vandaag ben ik jarig! Na het gezinsritueel van wakker zingen en felicitaties en cadeau´s op bed zijn man en kinders vertrokken naar werk en school. Aan mij om te bepalen hoe ik mijn ochtend in ga vullen. En ook dat voelt als een soort cadeautje. Ik kan gaan werken, maar ik kan mezelf ook verwennen met eh... tja.

Waar word ik blij van? Zo dacht ik. Los van dat i

k meestal(*) gewoon elke dag opsta met een vrolijk en positief gevoel (en daar heel blij mee ben), word ik nog blijer van

- het zonnetje dat schijnt! Liefst op een droge en windloze dag
- vrolijke vriendelijke vreemde of semibekende mensen die je onderweg blij toeknikken
- veel reactie op mijn stukjes :-)
- een gezellige poes op schoot en een gevoel van rust in je hoofd
- een weegschaal en vooral spiegel die me laten zien dat ik goed op weg ben

Een kinderhand is gauw gevuld, ook als je al 49 bent. Leuk, maar lastig zelf te regelen.

Hoewel het afmaken van mijn lange to-do list fijn is en ik graag resultaat zou zien, is een ochtendje  ongegeneerd niets doen ook fijn. Een legpuzzel met heel veel stukjes maken? In bad liggen, op de bank onder een dekentje naar Netflixx kijken? Boek helemaal uitlezen? Of zomaar eens een keer geld uitgeven aan mezelf: naar de sauna? De schoonheidsspecialiste (nee, dat doet pijn!) De bioscoop? Een stukje wandelen en een cappuccino met taartje in een gezellig tentje? Nieuwe pumps kopen? Naar het strand? Een museum nu de museumkaart nog geldig is?

Te veel keus soms.

Een blog schrijven dan maar? Wie weet kom ik nog op goede ideeën.

De bruiloft, een stapje verder

We zijn druk bezig met het zoeken naar locaties, brainstormen over ideeën. Alles wijst nu naar locatie X. De Y is top maar vereist een wat jonger en hipper en mobieler publiek dan wat wij hebben denk ik. Locatie Z is juist wat te burgerlijk en viel al helemaal af toen ik de foto's ging bekijken die eerdere bruiloften op facebook hadden gezet. Bah!

Locatie X heeft alles. Inclusief de hoogste prijs, hoewel ze dan wel weer als enige een offerte uitbrengen en niet zo maar wat waaien van "dat komt wel goed". Ze hebben veel ervaring met feesten en bruiloften, zijn flexibel, hebben veel uitwijkmogelijkheden binnen en buiten voor elke leeftijd, weersomstandigheden, zin om te zitten of te hangen of te wandelen, in gezelschap of even alleen. Mooie fotolocatie, vette speeltuin, water, bomen, terras en zaal zonder zaaltjesgevoel. Eten en drinken hebben ze overal wel zo'n beetje en overal rekenen ze gewoon de vette horecaprijzen. Maar goed, dat hoort er bij en we besparen weer op kosten voor decoratie en een dj. Het is maar wat je belangrijk vindt.

De grote lijnen worden dus wel wat duidelijk. Ceremonie, grote borrel en dan iets eten (en nog wat borrelen) met de "kleine" groep die toch best groot is - mede vanwege het gebrek aan anticonceptie in de tijd dat onze ouders jong waren.

Nu kunnen we dan gaan nadenken over details zoals "de jurk", bruidstaart, fotosessies en het diner. En wat voor alternatieven daarvoor zijn. Ik riep altijd: géén officiële bruiloft met moetjes (zoals die jurk en die taart en een zoveel gangen menu op in stof verpakte tafels en stoelen) maar ja, je moet toch iets aan en lekker wat eten bij de koffie of de borrel is ook wel prettig. Maar dat hoeft dus niet persé een (wat onze smaak betreft vieze en veel te dure) marsepeinen toren te zijn die we met veel ceremonieel aansnijden. Pappalien is liefhebber van macarons, ik minder, maar ze zien er wel spectaculair uit. Kun je ook torentjes van bouwen.

Pinterest

Wat De Jurk betreft. Dochter had in haar hoofd dat ik in een soort prinsessenjurk van veel witte stof met tierelantijnen sluier en sleep mijn opwachting maak en vooral dat zij dan ook een bijpassend bruidsmeisjesuniform krijgt. Kom op zeg! Niet alleen vind ik het zonde van het geld, het is ook niet mijn smaak en het past ook niet echt meer. Ik ben allang geen naïef slank maagdje van 18 lentes meer die denkt dat ze een prinses is en een haar bruiloft de állermooiste dag van haar leven.

Dit wordt 'm dus niet...

Aan de andere kant, ik wilde eerst gewoon een King-Loui-tje kopen van het huidige seizoen, maar daar begin ik over te twijfelen. De bruid moet toch wel een beetje opvallen tussen de andere gasten. En natuurlijk krijgt dochter een mooie jurk, eentje die we allebei mooi vinden en bij haar past. En de jongens krijgen natuurlijk een pak met vlinderstrik. Hahahhahaa. (Ik ben al blij als de jongens hun haar wassen en een nieuw t-shirt aan willen, of ze al dan niet met blote benen mogen bedenken we later nog wel.)

En dan de ringen! Oeps. Die hebben we al. Dertien jaar geleden gekocht, en nog steeds heel blij mee. (Wit) goud, diamant, sieraden... altijd prettig om te hebben wat mij betreft en je doet er véél langer mee dan met een macaron. Zou ik misschien mijn aanstaande kunnen overtuigen dat we nog wat extra's bestellen bij die man die deze ringen heeft gemaakt??

Heugelijk nieuws: wij gaan trouwen

We vonden het niet zo belangrijk. Hielden/houden wel van elkaar en willen graag de rest van ons leven samen blijven. Maar zo'n bruiloft? We wisten niet hoe, met wie, waar. Af en toe brainstormden we wat maar helemaal precies wisten we het niet en dan was er altijd wel weer iets anders dat onze aandacht nodig had.

Dochter probeerde vorig jaar de druk al
iets op te voeren met deze mooie tekening... .

En voor je het weet heb je een koophuis, drie kinderen, en nog veel meer nichtjes en neefjes dan eerst, en ken je elkaar al meer dan 20 jaar... Het middelste kind, een meisje, vindt bovendien dat het er bij hoort, trouwen. En dat het leuk is. Mooi aankleden, mooie haartjes en make-up, véél gasten, een leuk feest ("maar dan niet de hele tijd gaan zitten praten en drinken, dat is sáái!") 

En ja, ze heeft gelijk. Het moet er maar eens van komen. Ik bedoel: wij hebben er zin in! Dit jaar gaat het gebeuren:

We gaan trouwen!!

En dan is de grote vraag. Wanneer? Met wie? Waar? Hoe val ik snel 10 kilo af? Wat moet het kosten? En vooral, hoe leg ik aan dochter uit dat haar moeder nu echt niet meer in een maagdelijke witte trouwjurk met de prijs van een klein boodschappenautootje rond gaat paraderen?  

Die jurk, daar komen we wel uit. Ook die van haar. En onze haartjes worden vast ook mooi gedaan. Het wannéér is ook redelijk duidelijk. Mijn aanstaande (Pappalien, dus), wil lékker weer hebben. Zomer. In Nederland. Hopelijk valt het dit jaar goed uit. Nu even kijken dat het niet binnen in de toetsperiode van oudste valt, of in de eerste periode dat dochter net haar brugklasdebuut maakt. 

Hoe? Niet te traditioneel. Dat weten we al 20 jaar. En niet al te duur.

Waar? Buiten! Loungen, hangen, borrelen. In de schaduw van een boom, of aan het water. 's Avonds bij een vuurtje. Dat lijkt me wel wat. Op een plek waar zowel de kinderen lekker kunnen rennen en gillen en doen maar ook waar de hier en daar al flink krakkemikkig wordende familieleden rustig op een stevige stoel kunnen zitten en niet al te ver hoeven te lopen vanaf een ruime parkeerplaats. 

Een bruiloft zonder stress. Voor niemand, en zeker niet voor onszelf.  Je begrijpt, we zijn de afgelopen weel al compleet in de stress geraakt omdat we snel moeten beslissen maar nog volop zoekende zijn...  

Jarig

Vandaag ben ik jarig!

En traditie is hier: als je jarig bent word je wakker gezongen door de hele familie. Vandaag ging dat wat moeizaam. Het derde kind lag - zoals al dagen nu - dwars, het eerste kind had nog een zere strot en zere ogen van de griep. Maar hij, zus en vader deden hun best.

Inmiddels zijn ze allemaal naar school en werk, en lig ik in mijn dekentje op de bank, met "ziek-tv" op (iets oppervlakkigs, waar je naar kunt kijken zonder je in te spannen of te veel emoties bij te voelen). Zou met een vriendin taart met koffie gaan halen ergens, maar dat hebben we afgezegd wegens wederzijdse onwelheid. De paar uitverkoren familieleden die vanmiddag zouden komen hebben me gefeliciteerd maar ik zie ze graag een andere keer. Hoef ik er alleen straks nog uit om de kinderen op te halen en iets lekkers voor ze te kopen. 

En weet je wat de leukste verrassing van de dag tot nu toe was? Nee, niet de huisarts die het jammer vond maar geen antibiotica meer voorschreef bij keelontstekingen. (Als u uw mond niet meer open kan krijgen kunt u terugbellen, ondertussen gewoon paracetamol eten...) 

De gemeentewerkers...  Lig ik lekker onder mijn dekentje op de bank te doezelen, hoor ik opeens een godsgruwelijke herrie. Op straat? Het lijkt wel in mijn tuin! De mannen van de gemeente groenvoorzieing met hun bladblazers staan inderdaad gewoon IN mijn voortuin alle bladeren op straat te blazen. Zodat hun collega met de grote zuiger straks zorgt dat ik de rest van de maand niet hoef te bukken en kliko's vol dood blad hoef af te voeren. Jippie!!! Wat een service. (Nou de achtertuin nog. Maar dat durf ik niet te vragen..)

Lijnen

"Mevrouw, ik ben klaar hoor, u kunt hier terecht. Zal ik de gewichten er even voor u afhalen?", vraagt hij galant. Eh, nou nee, meneer, dank u. Die gewichten hangen precies goed voor mij. 

Ik weet niet of ik er vriendjes mee maak, maar toch gaat het wel lekker, dat sporten. Ik zweet als een otter en heb een enorme rode kop aan het einde, maar het gaat steeds beter. Zelfs mijn gehate tegenstander, de crosstrainer, begint zich een beetje te gedragen. Ik heb de tijd die we samen doorbrengen al twee keer naar boven bijgesteld. 

Het eetgedeelte, of liever gezegd, het niet-eetgedeelte, dat is lastiger. Zeker met een weekend waarin dochter eerst haar grote-mensen-feest vierde en de dag er op haar kinderfeestje. Taart dus, en chips, en patat. En ga jij maar eens met een serieus gezicht in het zwembad tussen alle patat etende kinderen een salade naar binnen werken... En die enorme bak met Merci die mijn moeder aan mijn man heeft gegeven, daar moest ik gisteren dan toch ook maar een beetje van mee-eten.

Maar vandaag begin ik, wederom. Crackers, yoghurt. De Merci en de stroopwafels zijn toch al op. 

 

Even weg zónder kinderen

Zo romantisch. Ongeveer deze zomer 20 jaar geleden dat we elkaar voor het eerst zagen. Wat niet gelijk staat aan 20 jaar verkering hebben of verlief zijn... er waren nog wat hobbels te nemen.

Man is altijd heel romantisch. Maar ik was hem dit keer voor en verraste hem met een tweedaags uitje. Zonder kinderen, die bleven fijn thuis bij de oppas. In de stad die wij maar vooral hij vroeger goed kende, Rotterdam.
In augustus, want dan is het lekker weer. Helaas hebben we twee dagen miezer-regen en kou gehad... maar het was toch leuk.

Hotel New York, de super gezellige Fenix Food Factory, de Markthal ook, de Kunsthal met Botero. We hebben nog een filmpje gekeken in de Imax, veel gewinkeld, gegeten, gedronken, even uitrusten tijdens een ritje met een heuse touristentouringbus door de stad (van een afstandje gekeken naar de bezienswaardigheden als Speedo en Euromast waar we niet meer persé heen hoefden...) en vooral lekker samen... Het was top!

Zeven

Zeven jaar geleden kwam hij ter wereld, na een supersnelle (en dus flink heftige) bevalling. Ik zie 'm nog liggen, daar bloot op mijn buik. Natte haartjes, beetje slag er in, bloot lijfje. Wat was hij klein! In verhouding tot de drie en de zesjarige dan vooral. Met zeven pond viel het geboortegewicht ruim boven dat wat ze van te voren hadden ingeschat.

Mijn jongste kindje, ik zou er zó extra goed op te letten, alles mee te maken en dubbel te genieten van deze laatste. En op de een of andere manier is dat ook bij deze weer niet echt gelukt, want ik heb maar één keer met mijn ogen geknipperd en toen was hij opeens zéven jaar oud.  En met de beste wil van de wereld kun je dat zelfs geen kleuter meer noemen...

Hij vond het zelf ook: "Mam, ik vóel me echt een beetje anders. Gróter".

Nog heel veel gelukkige en gezonde jaren gewenst, mijn lieve grote Jo.jis. Ook al spreek je zelfs de rrr  nu prrrima uit, voor mij en je vader en je broer en je zus zul te toch altijd het kleintje blijven.  :-)

Briljanten huwelijk

En toen was het feest: mijn ouders zijn 65 jaar geleden voor de katholieke kerk getrouwd. We hebben het een half jaar geleden al eens slapjes gevierd toen het 65 jaar geleden was dat ze een handtekening hebben gezet op het stadhuis, maar dat "telde" in die tijd en voor hun gevoel niet zo als de belofte voor de kerk. Toch kwam de burgemeester langs en werd er wat taart gegeten. Het idee was dat het kerkelijk huwelijksjubileum in april "echt" gevierd ging worden met een feestje buiten de deur of een etentje of zoiets.

Hun 50 jarig trouwfeest was een heus feest, in een zaaltje, met veel van beide families erbij. Stukjes, speeches, muziek. Daar denken ze nog steeds met plezier aan terug. Het 60 jarige huwelijk werd gevierd met een lunchbuffet. Ook leuk, maar er waren al weer minder broers en zussen van het bruidspaar en het was wat gezapiger.

Inmiddels is hun familie (broers en zussen) nog verder uitgedund. En ook mijn ouders zijn niet top-fit meer. Doof, kwaaltjes, klachten, erg onzeker ook. Vooral mijn vader ziet het zelf steeds minder zitten om zich buitenshuis te begeven. Op zo'n feest met teveel mensen, daar hoort hij toch niets, hij wordt er moe van. Mijn moeder wil altijd wel, misschien wel meer dan ze eigenlijk aankan.

Dus werden dit keer alleen kinderen en kleinkinderen uitgenodigd op de koffie bij hun thuis, 15 man.vrouw/kind sterk. We hadden een pot gemaakt waarin we 65 "herinneringen" op 65 papiertjes hadden verzameld. Bloemen, en nog wat praktische cadeau's. Los van de koffie was er natuurlijk (bij mijn ouders wordt er altijd té veel eten en drinken geserveerd) ook taart, broodjes, hapjes en (al dan niet alcoholische) drankjes. Het was een supergezellig middag en ook het bruidspaar was helemaal blij.

Sint Maarten

Een paar jaar geleden, we woonden hier nog niet zo lang - en waren nog kinderloos - ontdekte ik het verschijnsel "Sint Maarten". De  bel gaat, er staat een groepje kinderen met lampionnen voor je deur, een ouder ergens achteraf in de schaduw. Ze zingen een lied en verwachten dan euh.. wat? O, dat je snoep geeft, zag ik aan de grote plastic tas die ze voor mijn neus hielden. Gek gedoe, dat Sint Maarten. Dat vierden we in mijn tijd, daar waar ik woonde niet. (En kom ik er  jaren later achter dat Sint Maarten nota bene de schutspatroon van mijn stad is.)

Toen de oudste twee er een paar jaar geleden ook achter kwamen wat dat feest inhield moesten ze natuurlijk ook langs de deuren. Met papa, want mama is daar wat sukkeliger in, snoep voor een maand bij elkaar bedelen bij mensen die je eigenlijk niet zo goed kent..  (snoep waarvan we trouwens de helft weggooien omdat het a. veel te veel is, b. we geen biscuitjes lusten waar vieze mensen met hun vieze vingers aan gezeten hebben c. mama iets tegen enorme lolly's en ander stiksnoep heeft en de kinderen toch niet meer weten wat ze hebben binnengehaald...)

Na de successen van voorgaande jaren stonden de oudste twee ook dit jaar weer te popelen om met papa op stap te gaan. Ik, de enige in huis die verder kijkt dan de dag van vandaag, had vorige week al wel de hand weten te leggen op de allerlaatste drie lampionnen met lampje die er in onze regio te koop waren. Drie! Dus jongste mocht ook mee. Als hij wilde. Eerst dacht hij van niet, maar al gauw bleek het toch wel interessant, die lichtjes in het donker. En omdat onze peuter zijn ziel en zaligheid verkoopt als je hem snoep aanbiedt, kon hij opeens tóch het bijbehorende  (maar-dat-kan-ik-niet) liedje zingen. En dat ging prima natuurlijk. Qua volume was hij sowieso het best van alle drie!

Om half zeven vertrokken ze. Om kwart voor acht - vet ná bedtijd van de jongste twee- begon ik me enigszins zorgen te maken. Ze zouden toch niet verdwaald zijn? Papa kwijt? Peuter kwijt? Opgegeten door die boze Duitse Buurman die vorig jaar ook al niets snapte van Sint Maarten? Papa denkt dat ze een kroegentocht doen i.p.v. een kinderfeestje? Oudste twee willen door de hele wijk snoep zoeken terwijl jongste huilend met bevroren voetjes en een zeer vermoeid lijfje écht niet meer lopen laat staan zingen wil maar door papa voortgetrokken moet worden? Zoiets?

Lang leve de mobiele telefoon. Papa en drie nog steeds zeer enthousiaste kinderen liepen in de straat achter die van ons. "Maar hóe laat is het dan? Waarom bel je eigenlijk?" En tegen de achterban die blijkbaar net een deur open zag gaan: "Oke, jongens, jullie mogen NU weer zingen!"

Een minuut of vijf later stonden ze dan toch voor mijn deur. Drie stralende (maar-ik-wil-nog-niet-naar-bed) gezichtjes, vier paar bevroren voeten en neuzen. Met behulp van een (één) greep uit de meegebrachte "buit", een warme chocomel en een paar warme dekbedden heb ik ze weer weten te ontdooien en zijn ze lekker gaan slapen. Maar volgend jaar gaan ze weer!

Er is er een jarig hoera hoera

Hoera! Mijn lief is jarig.

Ik zal niet verklappen hoe oud hij is geworden (hij is lief, grappig, wijs, knap, speels en dan doet dat toch wel afschrikwekkende getal er niet meer toe!) maar wel wat hij gekregen heeft van ons. Een doos vol, overvol knutsels van dochter, en hoewel oudste zoon ook iets moois geknutseld had kon hij het op het moment supreme ook zelf niet meer terugvinden. Peuter had zelf (ahum ahum) een doosje chocola in de vorm van kusmondjes uitgezocht, want knutselen, dat verdomt hij. Geen verrassingen dus, voor wie mijn kinderen kent of hier iets langer meeleest.

En mijn cadeau? Wat geef je aan een man die alles heeft (iemand nog een neusflutje, een piefje of een palletje nodig, kom gerust langs!) en die ook niet te beroerd is zelf een mega-verpakking luxe navulling van zijn luchtje te bestellen als de bodem in zicht lijkt te komen? Wat geef je zo iemand? Juist, een waardebon dus, om iets te gaan doen. Een bungyjump, een vasectomie, een etentje bij bruin-met-beige kleedjes restaurant V - het oudste restaurant in naburig dorp. Maar ja, dat durft hij allemaal niet.

Dus werd het een waardebon voor 45 minuten zélf vliegen in een Cesna vliegtuigje. Met een instructeur er naast weliswaar, maar toch. En hij was er erg blij mee, dat had hij altijd al eens gewild. Dol op apparaatjes besturen, op vliegen... Wat ik zelf minder leuk vond was dat in de paar weken nadat ik die bon had gekocht er welgeteld drie van die klotevliegtuigjes zijn neergestort. Nu vertrouw ik echt wel op man en zijn talenten en op de statistieken, maar ik zal toch weer blij zijn als hij weer helemaal heel beneden komt...

Kinderfeestje

Om 9.00 uur cupcakes laten maken door grote zus en papa. De kamer laten versieren door mama en grote broer. Zelf de deur open doen om 10.50, om 10.54, om 10.55 en om 10.59. Scherp om 11 uur: aan tafel! Cakeje eten, beetje drinken. Cadeautjes uitpakken (en niet te vergeten het wie-mag-zijn-cadeau-nu-geven-spel met de dobbelsteen). Filmpje laten maken. Snel schoenen en jas aan, vriendjes en familie verdelen over twee auto's.

Vervolgens drie en een half uur met zijn allen lekker naar eigen inzicht uitrazen in de ballenbak / binnenspeeltuin. Inclusief vette lunch naar keuze, een cadeautje uitzoeken (zo'n troepding waar je eigenlijk geen moer aan hebt), genoeg limonade en nog een half uurtje frisse buitenlucht happen in het buiten gedeelte. In de auto op weg naar huis nog wat evalueren. Dan al je vriendjes weer met een plastic tasje vol gesuikerde kleur- geur- en smaakstof én potje bellenblaas bij hun moeders afleveren. Thuis even uitpuffen en dan met de nieuwe cadeaus spelen.

Zo. Eerste echte officiële kinderfeestje zit er op. Kind kan de was doen. En het was een succes. Nu op naar de échte verjaardag zondag.

D i s c o z w e m m e n

Gisteravond hadden we een kinderfeestje. Met acht meisjes en één grote broer. (Kleine broer vond het maar niks, dat hij niet mee mocht, maar dan moet hij toch eerst een stuk of drie zwemdiploma's halen en wat meer toegevoegde waarde hebben dan blok-aan-het-been zijn. Dat grote broer - hoeder, animator, gast - mee was vonden niet alleen de meisjes leuk maar ook wij ouders.... ) 

Het begon om half zes, met het uitpakken van de cadeautjes. En alleen dát al gaat heel anders dan bij een jongensfeestje. Zo worden de cadeaus uitgebreid (positief) becommentarieerd, er wordt bedankt en geknuffeld, het duurt een eeuwigheid maar het is allemaal zeer lief en gezellig.

Ook in de auto, was het allemaal heel interessant om aan te horen, die gesprekken op de achterbank.  Ik ben inmiddels he-le-maal op de hoogte van alles wat de dames zoal voelen, denken en meemaken in hun leventje. Welke problemen ze ondervinden ("ik ben gewoon heeeel gevoelig en daarom ga ik nu elke week tekenen bij juf Silke in het huis op nummer 94!") hoe de konijnen van de zusjes van de jongetjes waar ze verliefd op zijn heten en wat hun moeders voor de kost doen. Ik zei het al, een feestje met tienjarige jongens is écht heel anders :-)

Op de plaats van bestemming hebben we eerst wat patat en snacks naar binnen gewerkt. Een paar dames konden er heel wat kwijt in die kleine buikjes, maar er was ook een heel stel dat van de spanning over wat komen ging al snel vol zat en misselijk was. Dus maar snel omgekleed en toen kon het beginnen: disc.ozwemmen!

Het zwembad was donker met spannende discolichtjes en natuurlijk vrolijke dansmuziekjes. Gelukkig vonden de dames dat allemaal heel erg leuk. Er werd van de kant gedoken, van de hoge duikplank gesprongen, in de golven gespeeld, met zijn allen van de glijbaan...

Niet alleen voor de kindjes was het spannend. Alle gastjes waren voorzien van genoeg zwemdiploma's maar ik was natuurlijk toch elke keer aan het tellen of ik ze allemaal nog met het hoofd boven water zag...(alsof ze allemaal netjes bij elkaar blijven..duh...dus was er steeds een paar kwijt...) En als je denkt dat het alleen of met je eigen kinderen al zweten in meerder opzichten is, in zo'n kleedhokje na afloop van een zwempartij, neem er dan nog eens zeven van een ander mee. Phew.

Gelukkig zijn ze dan ook wel weer zo groot dat er op wat oordoppen en vlechtjes na eigenlijk geen hulp meer nodig was. Er zijn geen kledingstukken of handdoeken kwijtgeraakt, geen oorbellen door de goot gespoeld, en alle kinderen zijn in goede gezondheid en min of meer droog en aangekleed weer bij hun ouders afgeleverd na afloop. En dat ze eenmaal thuis, vér na kleinemeisjesbedtijd, hoorden dat menig grote brus al lag te slapen was natuurlijk ook wel héél spannend!

Ik vond het een heel leuk feest, zuchtte dochter tevreden toen ze eenmaal in haar bedje lag. En zo was het.

ACHT

Het belangrijkste van vandaag: 

onze mooie lieve slimme dochter is 8 jaar geworden!!! Hoera!

De foto van de traktatie die we gisteren geknutseld hebben is er even bij ingeschoten. Eierkoeken met gezichtjes. Het was weer een hoogtepunt in de culinaire knutselkunst.

Feest!

Ze is pas donderdag jarig, maar het "grote mensen feest" vierden we afgelopen zaterdag. Vanaf een uur of twee, stond er in de uitnodigingsmail.

Ze ging 's ochtends mee om de taart te halen. Ze hielp bij het opruimen en stofzuigen van het huis. En toen alles er klaar voor was was het pas twaalf uur. En ging ze zich "vervelen". Stuiterend van de spanning en met een iets te kort lontje liep ze door het huis. Tel daarbij op een vermoeide kleuterbroer in een dwarse bui, een altijd vrolijk stuiterende grote broer die per ongeluk wel eens een lang knokig ledemaat in je gezicht slingert en een storing bij Ziggo zodat een rustgevend uurtje tv kijken er ook al niet meer inzat en je kunt je voorstellen waarom de feeststemming even helemaal weg was.

Eindelijk, eindelijk.. om kwart over twee kwam oma. Opa en andere oma moesten om gezondsheidsredenen verstek laten gaan, maar oma was er toch maar mooi: het kon beginnen! De taart met acht kaarsjes bleef nog even wachten tot de volgende gasten er een kwartiertje later ook waren. En toen was het allemaal goed. Het feest barstte los. Ze blies de kaarsjes keurig uit, opende wat cadeautjes, kreeg zoenen en ging lekker met de nichtjes spelen.

Het was een mooie dag. Zondag was er nog wat na-bezoek én is het verjaardagsgeld samen met een beetje spaargeld bij de speelgoedwinkel omgeruild voor een heuse stoere sp.acesc.ooter step. Donderdag is ze dan echt jarig en krijgt ze een cadeau van ons én mag ze trakteren op school. Vrijdag is haar kinderfeestje.

En dan is deze achtste verjaarweek ook weer klaar en is ze vast al snel weer bijna negen.

Klein kinderleed

Hoe verzinnen ze het toch? Chocolade paashazen, beertjes van zeep, de meest schattige poppetjes van suiker? Ik vond het vroeger ook vreselijk om de kop van zo'n haas af te happen, al kon mijn chocoladeverslaving me niet weerhouden steeds een heel klein stukje van een oor of voet af te knabbelen... tot ie uiteindelijk toch op was.

Het meest heb ik als kind geloof ik toch wel geleden onder het medelijden met de sneeuwpopjes-kaars. Het sneeuwpopmannetje had een heel lief gezichtje, dat heel langzaam wegsmolt en scheef begon te hangen toen de vlam eenmaal door zijn hoed was... O, wat vond ik dat zielig....

Dat niet alleen ik zo'n teergevoelige sukkel was bewees dochter gisteren maar weer eens. Ze kwam thuis van een kinderfeestje met een zelfgemaakt marsepeinen eendje. Zo lief, zo schattig. En omdat ze zelf geen marsepein lust en papa en broer er dol op zijn vond ze dat zij hem wel mochten delen. Na het avondeten.

Na het avondeten ging ze zelf het toetje versieren. We maakten nog een paar mooie foto's van eendje, en ze zette hem op een bordje dat versierd werd met poedersuiker. Toen ik het grote scherpe mes erbij pakte om hem in tweeën te delen hield ze het niet meer droog (en ik ook niet). Toch moest eendje er aan, vond ze dapper, want het was tenslotte maar een stuk marsepein en geen levend wezen en ze had het beloofd.

In goed overleg (Pappalien lust geen marsepein waar zoveel traantjes aan te pas komen en broer vond het ook wel zielig voor haar) hebben we besloten eendje nog maar even een tijdje op de kast te laten staan zodat mijn lieve meisje er nog even naar kan kijken.

Volgende keer moeten ze maar marsepein maken in de vorm van een snoepje. Of een lelijke drol. Dat is in ieder geval minder zielig om door te snijden.

Ik vraag me af of het zelfgebakken broodje in de vorm van een schildpadje nog in haar lunchtrommel zit als ze vandaag uit school komt...

VIER JAAR!!!!!!

.

Geen tijd om te bloggen, vandaag is het feest.

Ons lieve mannetje is 4 jaar !!

Enerverende ochtend, zo'n eerste paaszomertijdzondag

Voor iedereen die net zo dom is als ik: de klok moet vandaag vóóruit.

Op mijn nachtkastje twee wekkers, eentje stelt zichzelf netjes op de juiste tijd, de ander moet ik twee keer per jaar een uurtje voor- of achteruit zetten. Laat ik nou de verkeerde wekker serieus hebben genomen en er pas net achterkomen dat ik de hele morgen al twee uur achter loop...

Verder heb ik het zure maar zeer gemeende stuk dat ik hier had getikt - over Pasen en de Commercie en de paashaas die er met een christelijk feest vandoor gaat - maar weer gewist. Want het was tóch wel heel erg leuk om die enthousiaste kindjes te zien die paaseitjes gingen zoeken en te mogen verstoppen En die blije gezichtjes met vieze bruine mondjes aan een voor de gelegenheid gedekte ontbijttafel met "donots". Over tien jaar ziet het er hier vast anders uit op paasochtend, dus nu geniet ik er nog maar van.

De afgelopen week

Decennium

Vandaag - om 21.12 - ben ik tien jaar moeder. Tis me wat. Maar nog belangrijker, vandaag is deze kleine grote held tien jaar geworden! Feest dus. Al tien jaar en hopelijk nog vele jaren erbij.

Feestje

Nét terug van een zeer geslaagd kinderfeestje van oudste zoon. Acht drukke (bijna) tien jarige jongens en een meisje (niet zomaar ééntje, een hele stoere zevenjarige die gewoon met de grote jongens meedeed!)  Een goede reden om alleen wat foto's te plaatsen en geen leuke teksten meer te verzinnen dacht ik zo.

Welterusten!

Tuigjes aan, helmpjes op en instructie

Oefenen op het oefentereintje

Het echte klimwerk op grote hoogte

En naar beneden glijden!