Mijn ouders stonden altijd voor de kinderen én de kleinkinderen klaar. Nog even los van alle morele steun en gezelligheid ook veel praktische hulp. Helpen met klussen in huis, met naaiwerk. Ging er iemand op vakantie? Zij "deden" post, poezen en plantjes. En en-passant was de keuken ook nog schoon en de was gestreken als je terug kwam. En ook kleinkinderen dus, die mochten altijd komen, oma ging een dagje met ze weg, opa vermaakte ze thuis met blokjes bouwen aan de tafel. Hadden de ouders even iets anders, oma en opa stonden altijd klaar.
Helaas ben ik het nakomertje, op latere leeftijd gekregen, en ben ik zelf ook niet heel jong aan de kinderen gegaan. Dus werd het voor oma en opa in verband met voortschrijdende leeftijd en de achteruitgang in lijf en leden, steeds lastiger om nog dát met onze kinderen te doen wat ze met de oudere kleinkinderen deden. Het verschil in hoe oudste en hoe jongste er terecht konden is al enorm, wat zes jaar tijd doet met de gezondheid van oude mensen... En vooral oma baalt daar enorm van. Ik baal niet, ik accepteer, en geniet nog steeds van wat ze wél kunnen. Ze zijn nog steeds enorm leuke grootouders en mijn kinderen boffen met ze.
Maar ja, oppassen, bijvoorbeeld dat lukt niet meer. En hoeft gelukkig ook niet altijd meer want de kinderen worden ook groter. Maar toch, soms.. als het later op de avond wordt, als er gekookt moet worden, als er iemand met wat meer overwicht nodig is om jongste op tijd naar bed te bonjouren... Dan zoeken we nog wel eens. En vinden we niet zo veel. En daar baalt ook vooral oma dan weer enorm van. Ze kan er niet bij dat bijvoorbeeld mijn brussen of nichtjes het niet geweldig vinden (zoals zij zelf dat altijd vond) dat er nog kleine kinderen in de familie zitten? Dat het zo leuk is om dat van dichtbij mee te maken, bijvoorbeeld door wat vaker langs te komen of een keertje iets met de kinderen te doen? Tja.
We hebben we eigenlijk al jaren een betaald oppasmeisje. Een hele toffe. Ze vindt onze kinderen leuk, en zij haar ook. We vragen haar dus toch wel regelmatig voor een paar uurtjes ouderavond of een etentje soms.
Maar nu ligt daar nog steeds die cadeaubon die we gekregen hebben, man en ik. Een overnachting in een hotel in Nederland, twee dagen weg dus. We zouden er heel graag samen weer een keertje op uit. Maar de vraag is dan natuurlijk.... wie zorgt en past er op de kinderen? Als we het doordeweeks doen bijvoorbeeld zitten ze voor een groot deel van de dag op school en kan ik voor jongste wellicht nog een speeldate regelen, zodat het alleen om de namiddag, avond, nacht en ochtend gaat. (En ze slapen inmiddels alle drie goed door, hahaha)
Visjes hier en daar uitgegooid, maar geen enthousiaste reacties van familie of vrienden. Alleen de oppas, die vond het zoals gewoonlijk prima. Ze frommelt wel wat tijd vrij tussen studie, bijbaan en social life door.
Wie past(te) er (ooit) op jouw kinderen? En ga je wel eens een nachtje of meer weg alleen met je partner?
Posts tonen met het label oppas. Alle posts tonen
Posts tonen met het label oppas. Alle posts tonen
woensdag 1 november 2017
Abonneren op:
Posts (Atom)
Mammalien is er nog....
maar blogt hier niet meer. Lees hoe het met haar en de haren gaat op https://saralien.nl
-
Het was een hobbelige reis, en zo'n jute zak is behoorlijk klein en kriebelig. Maar het was het waard. Wat is het hier fantastisch zeg. ...
-
Mijn grote kleine man, mijn baby-die-nu-officieel-een-dreumesje is, Q.tje, drakendoder, lief kereltje is vandaag één jaar geworden!! En dan ...
-
Binnenkort moeten we weer trakteren op school. Géén cupcakes! riep hij geschrokken, op één van mijn voorstellen. Niet dat hij ze niet lust. ...