De schoonheid van de cijfertjes

Mijn vader vond het altijd machtig interessant als de kilometerteller van de auto op een "mooi" getal sprong, zoals 7777 of 9000. Bij standje 7776 drukte hij dus de achterbank op het hart héél goed op te letten, "want het gebeurt bijna". Waarop mijn moeder snoof en niet begreep wat daar nou zo boeiend aan was.

Het schijnt een beetje een mannen-ding te zijn,dat cijfergeneuzel (hoewel ik het ook wel grappig vind op zijn tijd). Ook mijn eigen man waardeert een bijzondere kilometerstand, al rijdt hij een stuk meer dan mijn vader deed, dus dan hebben we het al gauw over 212.121 in plaats van een lullige 7777. En zo heb je natuurlijk ook telefoonnummers waar je een wiskundige reeks in kunt ontdekken, of pincodes die de trouwdag van je oma weergeven.

Spannuúnd! Peuter, een nog wat beginnend maar zeer enthousiast cijferaar, kan in extase raken bij het zien van een cijfer dat hij herkent (de 1 of de 3 bijvoorbeeld) en als hij er dan ook nog bij mag tellen én springen, is het helemaal feest.

In april 2009, 3 jaar geleden was dochter 3 jaar oud en oudste zoon het dubbele, 6 jaar. En nu(*) is kleine Graaf Tel 3 jaar, dochter 6 en oudste 9. Is dat bijzonder, of wat? Het zal nooit meer gebeuren dat dochter 2x zo oud is als peuter en oudste  3x zo oud als peuter. Nog een half jaartje genieten van deze mooie drie-eenheid. En dan wordt zij 7....  Zo zie je maar, de meisjes verpesten de cijferlol toch weer als eerste.

(was gepubliceerd op 20-6-12)

Het gaat lekker.

Mijn auto is nog niet gerepareerd, de wasdroger heeft inmiddels ook een probleem en is niet goed te gebruiken. Het bonnetje is onvindbaar, net als de simlock-code van mijn telefoon. Mijn eyelinerkwastje lijkt op een bezem en het gisteren geleverde blogbook (voor de archieven, ik print elk jaar mijn blogs uit) had wel mijn foto's op de voor- en achterkant maar de binnenkant bleek een blog van een of andere geschifte Amerikaanse die foto's van haar cavia's aan de wereld toont.

Een blogje van niks

Het is inmiddels half tien en ik zit samen met mijn ipad, mijn ontzettend duffe hoofd en mijn levendige peuter op de bank voor de tv. We hebben net Casper en Lisa gezien en zo beginnen de Teletubbies. Voor hem wat kinderachtig misschien, ik kan het niveau net aan. Het was namelijk weer zo'n nacht. Om half vier wakker na een enge droom. (De auto van papalien was gestolen toen ik hem ergens stom had geparkeerd.) Om half zes was ik nog steeds wakker. En om zeven uur, toen de wekker ging had ik een kop als een donzen dekbed en dat is nog steeds niet echt over. Ondanks de frisse lucht buiten en het wandelingetje door de "sneeuw".

Niet alleen dat slaperige hoofd zit me in de weg, ik weet de laatste tijd helemaal niet zo goed meer wat ik op mijn blog moet schrijven. Ik ben al weken moe, heb een warrig hoofd. Weinig inspiratie, of juist teveel maar dan weer niet blogbaar. Ik kan toch bijvoorbeeld niet gaan schrijven hoe gezellig het vannacht weer was toen Papalien en ik allebei niet konden slapen? Of dat we vanmiddag een gesprek op school hebben waarin de psychologe aan de intern begeleidster en de inmiddels in revalidatie zijnde juf gaat vertellen wat de beste manier is om zoon in de klas tot werken te bewegen? Terwijl ik vanmorgen een goed gesprek had met de invaljuf die me vertelde heel goed te hebben opgelet, maar eigenlijk niets bijzonders aan zoon had gemerkt...

Kan ik misschien schrijven over de heroïsche actie van Papalien gisteren, die met een emmertje sop naar de bovenste verdieping trok om daar binnen maar vooral ook de buitenkant van de ramen te zemen? En de kozijnen en vensterbanken aan de buitenkant. Hoe hij heel stoer op twee hoog half buiten het raam heeft gehangen, en dat in de kou... Maar nu kunnen we dan ook weer fijn naar buiten kijken. (Dus vogels, NU IS HET KLAAR MET DAT GESCHIJT, JA!)

Ik denk gewoon nog even over een onderwerp. Als ik wat heb lezen jullie het wel. Tips zijn welkom.

Staat ie al?

De Boom, het lijkt het gesprek van de dag. Staat ie bij jullie al? vraagt de halve wereld aan me. Nou, inderdaad. Sinds donderdag, op heftig aandringen van dochter.

Sinds we kinderen hebben hebben we ook een boom, daarvoor waren we zeer gelukkig kerstboomloos. Deze knapperd hebben we een jaar of zes geleden aangeschaft, een blauwspar van de plastic soort. Bevalt prima, geen gedoe met uitzoeken, wegbrengen, verbranden. Elk jaar klapt Pappalien hem weer uit en in, prikt de piek (zijn engeltje) erin, gooi ik er met mijn engelengeduld wat niet meer geheel uit de knoop te krijgen  draadjes met glitters en lampjes in en worden verdere onbreekbare versierselen door de kinderen gedaan.

De eerste paar dagen dat ie staat vind ik het inderdaad best gezellig, deze foto doet hem geen recht. Als het ding een weekje staat begin ik hem een beetje zat te worden, sta-in-de-weg lichtwegnemend kreng. Een week later haat ik hem. Mede dankzij de vreselijke kerstterreur in winkelcentra, op tv, de radio waardoor ik half december zeker weet nóóit meer lekker te willen eten en geen enkele poging ga doen ook maar enigszins gezellig  over te komen. Dat vredige, dat warme, dat vooral hele dure en gemaakte, dat doen we gewoon van de zomer wel weer, oke? Bah. Grmbl.

Wat wel weer heel fijn is is dat ik hem op 2 januari lekker mag aftuigen en naar de garage verbannen.

En om het blogje toch niet al te zeer in een donkere deprimerende december dip te laten eindigen hier twee lichtpuntjes. Zijn het geen schatjes?

Ondergoed enquette

Namens dreumes de volgende enquette: wat draagt een beetje vette,eh, skinny peuter vandaag de dag over zijn luier heen?

Broer en zus waren met twee en een half (maatje 92/98) zindelijk en toen pas hebben we onderbroekjes aangeschaft en hemdjes.  (De hemdjes zijn door broer overigens altijd geweigerd, dochter draagt ze nog steeds met plezier, zij het inmiddels wel in een wat grotere maat).

Dreumes wordt volgende week peuter, twee jaar dus. En is voorlopig nog niet zindelijk. Wel is hij uit zijn rompers aan het groeien (kan ook aan mama's waskunst liggen) want die knoopjes onderin gaan steeds moelijker dicht en dreumes gaat er wat krom van lopen als ze dan toch eindelijk dichtgeklikt zijn.

De vraag der vragen is dus: krijgt dreumes voor zijn verjaardag nieuwe rompers of nieuwe onderbroekjes met hemdjes?!

30 vragen - 24. Iets waar ik van moet wenen

Ik ben eigenlijk niet zo'n janksmoel. Behalve om de serieuze dingen waar iedereen om weent, eh huilt: moord en brand, droefenis in de persoonlijke sfeer. Verder huil ik eigenlijk niet zo vaak. Hoewel de laatste paar jaar wel weer meer dan vroeger, ik weet niet waarom. Soms is het gewoon net allemaal even te veel, ben ik moe, en dan is het vaak die spreekwoordelijke druppel. Een niet opgeruimde kamer, een botte opmerking, dat verdmde speelhuis met te lage deuropening een pak melk dat ik op mijn tenen laat vallen...

In de zwangerschap, toen veranderde het opeens, mijn huilgedrag. En in de kraamtijd! Ik weet nog de eerste week van mijn eerste kind. Ik was (voor mijn doen) een emotioneel wrak. Hoe blij ik ook echt met mijn baby was (de roze wolk bestaat echt!), het was toch wel pittig. Een zware bevalling, zo'n hoopje gillend hongerig vlees zonder gebruiksaanwijzing, verpleegkundigen die beweerden dat er vanzelf wel een keer melk uit mijn borsten zou gaan stromen. En vermoeid lijf vol hormonen  en een vermoeide man (...) die af en toe per ongeluk een onvriendelijke opmerkingen over baby's maakte en hop, dan begon ik weer. Gelukkig heb je dan de hormonen om de schuld te geven, en eigenlijk ging het direct na het vertrek van de in mijn persoonlijke ruimte zittende betweter kraamhulp stukken beter.

Huilen om een boek of film, van die lekker luchtige traantjes, die heb ik wel hoor. Als ik alleen ben laat ik ze lopen, maar in gezelschap probeer ik me toch groot te houden. Slikken, wegvegen, haren los en flink het gezicht bedekken, haha. Stom he.

En tot slot huil ik ook nog wel eens gewoon van geluk, ontroering en trots als ik mijn kinderen weer een grote stap zie maken, iets moois zie doen.

Jullie?

30 vragen - 22. Iets waar ik overstuur van raak

Tijd voor een volgende in de rij "30 vragen". Overstuur. Waar raak ik overstuur van? Overstuur, dat zijn toch van die hysterische vrouwen die heel hard gillen, rondjes rennen en met hun armen zwaaien, hun haren uittrekken. Dat soort? Tegenwoordig zie ik veel meisjes en vrouwen heel hard met hun handen voor hun gezicht wapperen als er bijna traantjes in hun ogen komen. Dat is hip, blijkbaar, overgewaaid uit Amerika denk ik. Maar dat terzijde.

Noch dat handen wapperen, nog dat gillen en haren trekken doe ik aan. Ik zal het wel verkeerd begrepen hebben. Ik zoek het gewoon even op. Wat zegt de Wikipedia?

Overstuur is een technische term om het stuurgedrag bij auto's uit te drukken.

Overstuur treedt op als de maximale grip van de achterbanden wordt overschreden. De auto glijdt als het ware over de achterbanden naar de buitenkant van de bocht. Het effect is dat de achterkant van de auto de voorkant dreigt in te halen, wat in het extreme geval kan resulteren in een spin.

Ah! Maar dat herken ik wel. Ooit werkte ik in het verre Apeldoorn. Ik vond dat ver, een uur rijden enkele reis. In het begin was het leuk, lekker in het autootje van de zaak lange stukken (hard) rijden, maar op een dag begon het toch wat te vervelen. En dan pruts je eens wat aan je cd speler, je gaapt eens, je droomt lekker weg. En doe je dat allemaal tegelijk middenin de bocht die de A28 met de A1 verbindt, dan zie je die witte paaltjes op je afkomen en trek je daarop heel hard aan je stuur... dan raak je dus wel eens overstuur. Heel apart als je auto opeens een eigen wil blijkt te hebben. Best wel even schrikken.

Ik had geluk dat er net even geen andere auto's reden op dat stukje, want ik stond redelijk scheef op de weg stil, vlak voor zo'n paaltje. Geen deukje in de auto. Wel in mijn iets te grote vertrouwen in mijn stuurkunst. Het was een leermomentje, zullen we maar zeggen.

Mijn favoriete tv programma (en over waarheid in blogjes)

In mijn vorige blog, gisteren, dinsdag, beweerde ik een zak noten te hebben weggeschranst die eigenlijk bedoeld was voor man en mij bij ons favoriete tv programma die avond. Emma vroeg welk programma dat dan was.

Allereerst een bekentenis. Ik weet eigenlijk niet hoe jullie dat doen, maar euh... hoe eerlijk ik in real life ook ben, mijn blogs zijn niet helemaal honderd procent betrouwbare verslagen van de werkelijkheid. Het is een weblog, geen prive dagboek. De grote lijnen kloppen wel, maar verder veroorloof ik me wat dichterlijke vrijheden. Of dachten jullie echt dat mijn babyjaguar ( http://mamma-lien.blogspot.com/2011/01/30-vragen-12-de-inhoud-van-mijn-handtas_29.html) moest plassen?
Soms overdrijf ik wat, soms wijzig ik persoonsgegevens of gebeurtenissen waar dat verder niet belangrijk is voor het verhaal en wel voor de privacy. (Zo wordt de judoles een dansles, de buurvrouw noem ik mijn tante, of andersom. Niet altijd natuurlijk, maar soms voelt dat fijner. Namen zet ik nooit volluit of ander vervals ik ze. Mijn kinderen heten geen Roos en Janick. En Quintijn alleen een beetje.) Tijdsaanduidingen als gisteren of vandaag moet je maar helemaal niet serieus nemen. Dit blogje dat vandaag vroeg gepubliceerd is was trouwens gisteravond geschreven.

En het ligt ook een beetje aan het onderwerp. Over mijn bevalling zal ik niets verzinnen, over de 30-vragen challenge doe ik wat minder moeilijk. Een vraag als "Waar ik spijt van heb" was een lastige vraag. Het korte antwoord is: van niks.Niks bijzonders. Maar daar heb ik wel drie lange blogs aan gewijd. En alle drie weer ge-delete. De eerste bestond voornamelijk uit open deuren, de tweede was heel serieus en leverde me een hoop zelfinzicht op maar was toch wat prive, en de derde begon met een opsomming van onbelangrijke maar herkenbare dingen waar iedereen wel eens spijt van heeft. Zoals opmerkingen waarvan je direct na het uitspreken het gevoel hebt door de grond te willen zakken. Of als je er na het zwemmen achter komt dat je geen droge onderbroek hebt ingepakt... dat soort dingen. De eerste uit de rij was, inderdaad ja, de zak borrelnoten die lekker is tót hij op is en je de rest van de middag met een misselijk makend borrelnotengevoel in je buik zit. Dat gebeurt soms wel eens als ik alleen thuis ben en er even mijn gemak van neem bij een (paar hoofdstukjes) van een goed boek. Maar (Roelien!) gelukkig niet gisterochtend voor tienen al. Het kan trouwens ook met een pak bastognekoeken gebeuren. Of sate-pretzels. Dat boek, dat hoort er wel altijd bij.

En dan Emma, het interesseert jou natuurlijk niet waar precies die zak borrelnoten voor bestemd was, maar jij wilt gewoon weten waar wij graag samen voor gaan zitten, denk ik. Man en ik vinden allebei Boer Zoekt Vrouw erg leuk, en in die categorie ook Wie is de Mol, Peking Expres, Robinson. Verder kijk ik graag naar Labyrinth, Andere Tijden, Natgeo programma's of Holland Doc. Soms De Wereld Draait Door of Pauw&Witteman. Verder zappen we veel maar blijven zelden lang hangen bij iets. Meestal staat ook de tv wel aan terwijl ik aan het strijken of het lezen of computeren ben. Behang, zeg maar. Stom he.

En jullie?

30 vragen - 13 Deze week

Deze afgelopen week:

* ben ik in de "kappersval" gelopen, maar dat las ik later pas (http://www.huisvlijt.com/2011/01/tot-welke-leeftijd-mag-je-als-vrouw-je.html )

* heeft manlief met zijn verkoudheid niet alleen zichzelf maar ook mij veel wakker gehouden 's nachts

* heeft dreumelende dreumes last van zijn drang tot zelfstandigheid en eigen wil ("NEE")  en tegelijk een vreselijke verlatingsangst waarbij mama geen minuutje/centimetertje weg mag

* heb ik weer geen NEE gezegd en kan ik nog steeds niet genoeg voor mezelf opkomen

* is me weer duidelijk geworden dat goed thuismoederen leuk maar erg hard werken is, en tegelijk de meest onderschatte en ondergewaardeerde baan in de wereld.

* dat ik na een dag sloven nog steeds niet alles van mijn zelfbedachte veel te lange to-do lijstje af heb, daar een enorm schuldgevoel van krijg en als gevolg daarvan ook weer niet lekker ontspannen kan en dus nog vermoeider en kribberiger wordt

Volgende week maar weer eens naar de sauna. Een half dagje echt helemaal niks aan mijn hoofd, hooguit wat stevige knedende handen aan mijn lijf.

PS ik schrik een beetje van de reacties hier onder, zó erg was het ook allemaal niet! Het was een vermoeiende week, en soms had ik de pest in over... Hier zeur ik dat nu even lekker van me af. Verder gaat het goed met me en waren er ook veel (veel meer) leuke dingen.  

30 vragen - 12. De inhoud van mijn handtas vandaag

Vraag 12 van de 30 dagen challenge.Wat zit er in mijn handtas!

Een boeiende vraag. 

Allereerst, DIT is mijn handtas:

Eens even kijken wat daar in zit. 

Gewoon, de gebruikelijke rommel:
sleutels, lippenstift, een kurkentrekker,

2 euro, een ouderwetse gulden, 

een vieze luier, een voordeelpak
zakdoekjes, de heilige graal, een dooie mus. 

Oh.... en deze: 

Veel gezelliger dan pepperspray.

Goed dat ik hem er even uithaal trouwens. Hij moest een plasje.

30 vragen - 6.Mijn dag

Hoe komt Mammalien haar dag door. Ik geef even een kijkje op afgelopen woensdag. (Ik had de vraag stiekum al voorbereid ja, om precies te zijn, eh... afgelopen woensdag!) Een donderdag is anders, een zaterdag ook. En volgende week woensdag is vast ook weer anders.

7.00 -  Het ochtendritueel. Opstaan, mezelf en de kinderen klaarstomen voor een nieuwe dag. Aankleden, voederen, aansporen, schooltassen klaarmaken... Papa zorgt gelukkig voor zichzelf.

8.10 - Op weg naar school, oudste moet schoolzwemmen en de bus gaat om 8.15 weg (in theorie, soms eerder, soms later) dochter moet voor 8.30 in de klas zitten. Het parkeren in de ochtendspits blijft lastig. Fietsen trouwens ook. Daar heb ik al eens een blogje aan gewijd.

8.45 - Weer thuis, waar jongste me blij en vrolijk ontvangt. Ondanks de nogal misselijk makende kotslucht die in zijn haartjes hangt. Lang leve de griep. Papa is vandaag vrij en ze gaan samen onder de douche. Ik mag dreumes afdrogen en aankleden terwijl papa zijn eigen toilet maakt.

9.30 - Werken! Het is tenslotte papadag en dus kan ik in theorie ongestoord achter de pc werken. En de administratie te doen: rekeningen, mail. Oja, en bloggen.

10.30 - Papa gaat naar de Ikea om nieuwe bekleding voor de bank te kopen, die hoezen zijn nú in de aanbieding dus zonde om te laten liggen. Ik pas op Q. en samen besluiten we bij oma en opa op de koffie te gaan.

11.45 - Ik drop Q. thuis bij papa en vertrek weer om de kinderen van school te halen. Zonder weglopende dreumes (hij wil allang niet meer in de bugaboo vast worden gezet) is dat een stuk eenvoudiger namelijk.

12.30 - Thuis. Er is een vriendinnetje mee om te spelen. We eten krentebollen en drinken wat.

13.00 - Ik begraaf me nog even achter mijn pc.

13.45 - Ik rijd de meisjes naar dansles, assisteer bij aan- en uitkleden en klets een uurtje bij met andere moeders.

15.30 - Weer thuis. Samen doen we de nieuwe hoezen om de bank. Best veel werk! Maar het staat wel weer strak, nu hebben we een zwarte bank. Van de zomer wordt 'ie weer zandkleurig.  

16.30 - Family time. De kinderen smeren snot aan de nieuwe hoezen, tuigen elkaar af, janken van de honger en wij denken na over een eenvoudige doch voedzame, kindvriendelijke maaltijd. Man heeft de stoofperen gelukkig eerder vanmiddag al geschild en op het gas gezet. Nu nog wat patat in de oven, rundervinken ontdooien (onee, éérst ontdooien en dán pas de oven aan, onthoud dat nou eens!) en bakken. We doen omstebeurt een beetje koken en op de kindertjes passen.

18.00 - Klaar met koken, eten en opruimen. De kleinste twee mogen vandaag samen in bad.

18.30 - Bedritueel met dochter begint. Ze is nog erg moe van de griep en moet vandaag om 19 uur slapen. Ik lees haar voor. Zo meteen mag papa een verhaaltje, dan pas ik nog even op Q en werk hem dan in bed.  

19.00 - Twee kinderen in bed, eentje achter de spelcomputer. Ik duik nog even achter de pc.

19.30 - Oudste en ik kletsen en snoepen wat, terwijl ik met een half oog naar de tv kijk (De Wereld Draait Door)

20.30 - Oudste naar bed, man en ik kijken een deel van de Millenium trilogie, onlangs opgenomen van tv. Spannend!

22.30 - Klaar, over en uit. Nog wat laatste mail, stukje boek lezen, het mooie behang op de slaapkamer bestuderen...  Daarna slapen.