woensdag 8 mei 2013

Even wachten nog...

We zijn drie dagen lang in de Ef.teling geweest. Wie de Eftel.ing een beetje kent weet dus waar de titel op slaat. Niet alleen hebben we drie keer de vierdaagse gelopen in dat park (wat is het groot!! Veel attracties en daar tussenin nog veel meer eetgelegenheden...)  maar ook heel veel moeten wachten.

Bij elke attractie (én voor de toiletten) stonden giga wachtrijen. Je was zo drie kwartier verder voor je ergens een ritje van twee minuten kon maken. Zwaar, zeer zwaar. Voor ongeduldige Mammalien, voor oudste (stuiterbal-moeite-met-wachten-en-stilstaan) maar vooral voor onze kleuter (en dus voor mij): rustig in de rij staan is er bij hem niet bij. Door de rij heen en weer rennen, één van ons vieren beklimmen, bij mensen voor ons in de rij in de tas gluren, praatjes maken, in de billen van tieners die op het hekje zaten porren... en wat ik het ergst vond: uitbreken uit de rij en wegrennen.... waarop wij oudste achter hem aan stuurden die onze opdracht "breng hem terug" altijd heel kindvriendelijk en met zeer creatieve oplossingen wist uit te voeren - veel beter dan een bozige ongeduldige mama dat kan.... Kreun. Doodvermoeiend. Hoewel er ook nog zat mensen waren die het ventje met vertederende blik en grote grijns bekeken, bij mij staat het zweet dan wel op mijn bovenlip.

Eigenlijk, achteraf, was dit park nog een beetje hoog gegrepen voor kleuter. Voor een gewone kleuter vind ik het al heel wat: al dat lopen (gelukkig hadden we een buggy mee!), al die indrukken en dan met name al die enorme wachtrijen. En laten wij nu net een kleuter hebben die alles behalve gewoon is. (*) 

Hij heeft ook heel veel dingen wél leuk gevonden hoor (zoals die Wildwaterbaan, waar vooral papa en ik heel erg nat werden!) Eigenlijk kwam het er op neer dat het allemaal nét iets te veel was. Te veel wachten, te lange dagen, te veel ongezond eten, te veel spanningen en indrukken. Niet alleen het park zelf maar ook nog eens dat huisje waar we in sliepen en al het onbekende daar... het ventje is een gevoelig type. En dan zo halverwege de middag, dan is het gewoon óp en dan komen de nukken en de (drift)buitjes.

Gelukkig (voor mij) was het na drie dagen klaar en konden we naar huis. "Bijna thuis!", riep ik dus vrolijk naar de ietwat bleekneuzerige achterbank, onderwijl de laatste pakjes yoghurtdrank uitdelend. Helaas bleek de A2.7 afgesloten, en bleef man maar naar de zich daar niet van bewust zijnde Tom.Tom luisteren in plaats van naar mij, zodat we zigzaggend door het land heen gereden zijn en keer op keer bij die afsluiting terecht kwamen of anders in een vette file reden. In plaats van drie kwartier waren we al anderhalf uur onderweg en nog geen zicht op verlossing. "Even wachten nog...", riep ik, zelf al flink wat minder Zen, naar de achterbank. Waar oudste begon te kreunen van het ongemakkelijk stilzitten op zijn kleine plekje in het midden en jongste de feestvreugde nog wat verhoogde door al zijn Fristi en de resten van drie dagen patat, donuts en pannenkoeken over zichzelf en broer heen te spugen....

Maar toen waren we er opeens: bij onze wasmachine en douche, kleuters favoriete dvd, onze teerbeminde katjes. Wat een genot om weer thuis te zijn!

Eerlijk is eerlijk, ondanks wat ik gisteren schreef, met onze oudste twee is het tegenwoordig prima vakantie vieren, zij redden zich wel. Het Louvre is vast nog te hoog gegrepen voor ze, maar zo'n paar dagen in een kindvriendelijke omgeving vol vermaak is goed te doen. Zelfs uit eten (ze verkochten ook patat) was gezellig!

Ik zei het al. Even wachten nog. En dan kunnen we vast gewoon zonder zorgen en gedoe met drie kinderen op vakantie.



* Ik las net bij Josine in haar blog "jongens zijn geen meisjes" allemaal dingen die ik heel erg herken. Laat ik nu ook een redelijk volgzaam, sociaal en oplettend meisje hebben en twee jongens die zo hun eigen ideeen hebben... Oudste is inmiddels wat wijzer en voor rede vatbaar, ik denk dat jongste er ook nog wel overheen groeit, al zullen het nooit meisjes worden, haha

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Wat denk jij er van?