Onze school heeft elk jaar een ándere schoolfotograaf. Sommige doen het erg leuk, met accessoires en originele poses. Soms is het geld kennelijk op, en wordt er productie gedraaid: kind wordt in te krap hokje geduwd, standaard pose voor standaard blauw gevlekte achtergrond en klik, klak, klaar, volgende. De resultaten waren zo mager dat ik de foto's van mijn bloedjes niet eens besteld heb.
Dit jaar hadden we vier fotografen. Eentje maakte de groepsfoto - in blokjes van vier die later digitaal aan elkaar geplakt worden. De anderen deden de individuele portretten. Ik was ook dit keer weer hulpouder. Aan ons hulpouders de schone taak om te zorgen dat alle kinderen aan de beurt kwamen en dat ze, eenmaal vooraan in de rij, snottebelvrij waren én enigszins in de plooi waarin mams ze die morgen had afgeleverd. Wat niet meeviel na de nogal herfstachtig uitgevallen pauze.
Wel leuk hoor, zo'n middagje helpen. Ik vind het geweldig om zo tussen die kinderen te zitten. Van de hele verse vierjarige kleuters die nogal benauwd stonden te kijken tot de al hier en daar flink aan het puberende groep achters met enorme schoenen.
Maar of ik nou schoolfotograaf wil worden? Ik zou knettergek worden van élke keer weer zo enorm enthousiast doen als er een kind voor m'n lens staat. Elke keer weer zeggen dat ze de mooiste en de stoerste zijn. en vooral leuke grapjes maken over scheetjes om ze maar te laten ontspannen en vrolijk te laten lachen. De dames deden het echter perfect.
Nu ben ik wél heel benieuwd hoe de foto's van mijn mooie dochter geworden zijn. Die heb ik niet langs zien komen in mijn groepjes. De zoons die allebei niet meer op school zitten mochten na schooltijd ook aanschuiven voor een familieportret, maar daar waren ze helaas niet meer voor te porren. Moet ik toch zelf maar weer eens kijken hoe ik ze met zijn drie tegelijk enthousiast en blij voor mijn camera krijg. Dan zal ik het maar niet over scheetjes hebben...
Posts tonen met het label foto's. Alle posts tonen
Posts tonen met het label foto's. Alle posts tonen
dinsdag 21 februari 2017
woensdag 23 oktober 2013
zaterdag 20 juli 2013
donderdag 4 april 2013
Verrassing!

Papa was al begonnen...

En toen de kinderen thuiskwamen wilden ze maar wat graag helpen...

En springen maar!
Het cadeau van het jaar, geloof ik. Zó blij waren ze! Oudste heeft me gezoend en wel veertig keer bedankt.
Dochter heeft al haar vriendinnen al ingeroosterd voor een middagje springen ("maar ik vind het niet leuk als ze alleen voor de trampoline komen en niet voor mij"). En jongste, die had het nou tien minuten in de kou en op dat hobbelige ding wel gezien. Terug naar binnen waar Nijntje (en mama, zucht...) wachtten!
woensdag 27 maart 2013
maandag 18 februari 2013
maandag 10 december 2012
zondag 2 december 2012
donderdag 22 november 2012
woensdag 21 maart 2012
Bijna klaar: de grote jongens kamer!
Tadaaaaaaa: het grote jongens bed!!
Peuter vond het direct geweldig. Hij gaat gráág naar bed en slaapt vervolgens als een roosje.
Met in één hand draak en in de andere "mijn beste vriendje Sulluf".
Hij lijkt nu ook zelf te beseffen dat hij groot is, want om de door het consultatiebureau zéér verboden maar door hem voorheen altijd nog zéér begeerde zuigfles melk voor het slapen gaan heeft hij niet meer gevraagd.
Nog even langs de Zweedse vrienden voor een
kastje met plastic bakken waar het losse speelgoed in kan...
En deze mag gewoon nog wel even blijven hangen.
maandag 12 maart 2012
Buiten spelen
Hoera! Het was echt lente gisteren. De bodywarmer en zomerjasjes werden tevoorschijn gehaald, dochter had zelfs teenslippers aan 's middags (want rond een uur of vier in de schaduw best koud bleek). En peuter en ik konden sinds lang weer eens een uitgebreide speeltuintjestocht doen.
zondag 4 maart 2012
dinsdag 14 februari 2012
donderdag 19 januari 2012
dinsdag 13 december 2011
Het kerstkaartendillema
Eén van de reacties hieronder bezorgde me zomaar een nieuw blogonderwerp. Het dilemma: to kerstkaart or not to kerstkaart. Stuur je iedereen, niemand, of alleen lekker kneuterig: mensen die jou ook een kaartje sturen?!
Vorig jaar was ik er uit: flauwekul, die kerstkaarten, geldverspilling. De beste wensen sturen leken me net zo'n verplichting en inhoudsloos als de rest van de kerst. Dus we stuurden niet. Op een paar bejaarden na waar ik dacht echt niet onderuit te kunnen en een paar waar de kinderen graag iets naar wilden sturen. Nee dus. Geen kerstkaarten. Doen we niet meer.
En toen werd E. ziek. E. was er één uit de categorie "soms heb je veel contact, soms zie je elkaar maanden niet, maar de vriendschap zit toch wel goed en dat je om elkaar geeft weet je toch wel". Maar ja, drukdrukdruk met je eigen lullige leventje: de was moet nog gedaan en de kinderen hebben volgende week vakantie, eerst even een nieuwe winterjas kopen. Dat soort excuses, je kent ze vast wel. Maar toen werd hij ziek, en toen was hij dood. En had ik spijt van dat kinderachtige gedoe om géén kaartjes met de beste wensen gestuurd te hebben. Niet dat ik denk dat mijn allerbeste wensen voor 2011 het verloop van dat jaar ingrijpend veranderd zouden hebben- zo ver rijkt mijn macht nu ook weer niet. Maar ik bedacht me wel dat het eigenlijk stom is dat je niet veel vaker gewoon even kort iemand laat weten dat je aan hem/haar denkt en om hem/haar geeft.

Er gebeurden nog wat meer dingen, en zo zat anti-kerst Mammalien middenin de herfst opeens in soort van warme kerstzweren, eh sferen. Vol van de gedachte dat er wat meer liefde en begrip zouden moeten zijn op de wereld, minder geweld en oorlog en ziekte. En ik besloot dus, middenin de herfst, dat het dit jaar wél kerstkaarten zouden worden. Met een persoonlijk tintje. Het blogje erover staat nog steeds in het klad, het is er nooit uitgekomen. De kaarten wel. Die liggen op tafel klaar om geschreven te worden.
De foto voorop was snel gevonden, een werkelijk engelachtige foto van de kinderen. Omdat ze echt voor mij groot geluk en liefde vertegenwoordigen, omdat ze serieus echt van elkaar houden, omdat dat op die foto -die per ongeluk ook nog eens door een echt fotograaf gemaakt is- ook zo duidelijk naar voren komt.
Op de achterkant van de kaart staat een bijna schaamteloos groot logo van de Kankerbestrijding - het Goede Doel waar een flink percentage van de kosten voor die kaart naar toe gaat. Niet omdat ik vind dat iedereen moet weten dat of welke goede doelen ik steun, maar wie weet inspireert het de medemens om zelf ook wat te geven...
Dus. Dit jaar is het een vette JA, wij sturen kaartjes.
Vorig jaar was ik er uit: flauwekul, die kerstkaarten, geldverspilling. De beste wensen sturen leken me net zo'n verplichting en inhoudsloos als de rest van de kerst. Dus we stuurden niet. Op een paar bejaarden na waar ik dacht echt niet onderuit te kunnen en een paar waar de kinderen graag iets naar wilden sturen. Nee dus. Geen kerstkaarten. Doen we niet meer.
En toen werd E. ziek. E. was er één uit de categorie "soms heb je veel contact, soms zie je elkaar maanden niet, maar de vriendschap zit toch wel goed en dat je om elkaar geeft weet je toch wel". Maar ja, drukdrukdruk met je eigen lullige leventje: de was moet nog gedaan en de kinderen hebben volgende week vakantie, eerst even een nieuwe winterjas kopen. Dat soort excuses, je kent ze vast wel. Maar toen werd hij ziek, en toen was hij dood. En had ik spijt van dat kinderachtige gedoe om géén kaartjes met de beste wensen gestuurd te hebben. Niet dat ik denk dat mijn allerbeste wensen voor 2011 het verloop van dat jaar ingrijpend veranderd zouden hebben- zo ver rijkt mijn macht nu ook weer niet. Maar ik bedacht me wel dat het eigenlijk stom is dat je niet veel vaker gewoon even kort iemand laat weten dat je aan hem/haar denkt en om hem/haar geeft.

Er gebeurden nog wat meer dingen, en zo zat anti-kerst Mammalien middenin de herfst opeens in soort van warme kerstzweren, eh sferen. Vol van de gedachte dat er wat meer liefde en begrip zouden moeten zijn op de wereld, minder geweld en oorlog en ziekte. En ik besloot dus, middenin de herfst, dat het dit jaar wél kerstkaarten zouden worden. Met een persoonlijk tintje. Het blogje erover staat nog steeds in het klad, het is er nooit uitgekomen. De kaarten wel. Die liggen op tafel klaar om geschreven te worden.
De foto voorop was snel gevonden, een werkelijk engelachtige foto van de kinderen. Omdat ze echt voor mij groot geluk en liefde vertegenwoordigen, omdat ze serieus echt van elkaar houden, omdat dat op die foto -die per ongeluk ook nog eens door een echt fotograaf gemaakt is- ook zo duidelijk naar voren komt.
Op de achterkant van de kaart staat een bijna schaamteloos groot logo van de Kankerbestrijding - het Goede Doel waar een flink percentage van de kosten voor die kaart naar toe gaat. Niet omdat ik vind dat iedereen moet weten dat of welke goede doelen ik steun, maar wie weet inspireert het de medemens om zelf ook wat te geven...
Dus. Dit jaar is het een vette JA, wij sturen kaartjes.
zaterdag 12 november 2011
Over een bruidspaar en een bijtje
Zaterdag 12 november 2011, intocht van de Sint. Weinig van gezien,
maar wel reden om flink pietenvlaggen (?!) te knutselen, schoenen te
zetten én te verkleden!
Op de een of andere manier had ik toch meer de neiging
om "Daar komt de bruid" te zingen.
En wat dit schattige bijtje met zijn dino's
met de Sint te maken heeft weet ik ook niet ...
woensdag 12 oktober 2011
Count your blessings
Twee lieve broertjes die dol op elkaar zijn en veel lol hebben samen.
Oók als er aliens verslagen moeten worden
helpen ze elkaar.

Ein-de-lijk ook hier een fietsenrekkie!
Gisteren ging de eerste wiebeltand er uit.
Stoer he!

En dan dit lekkere peuterpubertje.
Hoe blij ik ben als ik hem aan het einde van de dag
in zijn hok kan opbergen, ik ben nóg blijer
als ik hem er 's ochtends weer uit mag halen.
En hij ook!

dinsdag 26 juli 2011
zondag 19 juni 2011
Fotocabien (5)
Bij de Fotokabien maken we elke maand een foto - online of in een echt hokje.
Meer info of meedoen? Kijk hier (tweemeisjesindestad), ook voor een lijst met alle andere deelnemers!
woensdag 8 juni 2011
Abonneren op:
Posts (Atom)
Mammalien is er nog....
maar blogt hier niet meer. Lees hoe het met haar en de haren gaat op https://saralien.nl
-
Het was een hobbelige reis, en zo'n jute zak is behoorlijk klein en kriebelig. Maar het was het waard. Wat is het hier fantastisch zeg. ...
-
Mijn grote kleine man, mijn baby-die-nu-officieel-een-dreumesje is, Q.tje, drakendoder, lief kereltje is vandaag één jaar geworden!! En dan ...
-
Binnenkort moeten we weer trakteren op school. Géén cupcakes! riep hij geschrokken, op één van mijn voorstellen. Niet dat hij ze niet lust. ...

































