zaterdag 2 maart 2013

Tijdreizen

Om de een of andere reden was ik opeens verdwaald in een donker hoekje van mijn harddisk waar allemaal lang vergeten foto's stonden van onder meer mijn kindertjes. De oudste twee als peutertje, als eigenwijze kleuters. Zo vertederend. Al is het maar een paar jaar geleden, toch waren ze een stuk kleiner dan nu. Kon ik maar even terug in de tijd om ze te knuffelen. Waren ze nog maar weer even zo klein en onbeholpen.

Als je er middenin zit zie je het niet meer altijd, kijk je uit naar het moment dat ze zelfstandig kunnen zitten zonder steeds om te kukelen, tel je de dagen af tot ze naar school mogen, juich je elk beetje extra zelfstandigheid toe. En als ze opeens zonder je kunnen, dan besef je dat het te laat is, dat je ze nooit had moeten laten gaan. Ik voorzie nu al een enorme post- eh wat? - depressie, empty nest syndroom, op het moment dat ze echt uit huis gaan.

Misschien toch maar tijdreizen dan? De dag die je zo graag voor jezelf wilt als je met je neus tussen de onzindelijke baby's zit, een nacht zonder onderbrekingen... die haal je later als je in een veel te groot en stil huis zonder thuiswonende kinderen zit maar wat graag weer in. Maar zolang niemand dat heeft uitgevonden heb ik zelf een truc bedacht: ik hersenspoel mijn schatjes elke avond, dat ze maar zo snel mogelijk aan lieve kleinkinderen voor mij moeten beginnen. En natuurlijk deze oma en opa vaak als oppas moeten inzetten...


Uit de tijd dat ze nog samen in een teiltje pasten...

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Laat maar horen!

Hoe kom je de donkere dagen voor kerst door?

De donkere dagen voor kerst zijn weer aangebroken, ik ben van de leg. Om zes uur, soms half zes klaarwakker en vol met plannen. Helaas slaap...