Posts tonen met het label geld uitgeven. Alle posts tonen
Posts tonen met het label geld uitgeven. Alle posts tonen

donderdag 30 juli 2015

Potverdrieduizenddubbeltjes

Waar is de tijd gebleven dat je ergens gratis een katje kon afhalen, die vervolgens op zijn of haar eigen verantwoordelijkheid aansprak en te werk zette in de kelder onder het huis? Hooguit mochten ze bij wijze van toetje op het gratis muizendieet af en toe een schoteltje melk of een pan eten uitlikken.

Zo niet die van ons. Die krijgen Hoogwaardig Voer, zodat ze in principe geen natte brokken meer hoeven (maar wel álles van ons proberen op te eten en drinken, van de chocopasta boterhammen tot roosvicee). Ze hebben me al een kapitaal aan krabpalen, mandjes en speelgoedmuizen gekost, maar vandaag was de klap op de vuurpijl: een bezoekje aan het consultatiebureau voor poezenbaby's, euh, de dierenarts.

Zoals een goed dierenarts betaamt begon hij tegen mijn kleintjes te kirren. Ze waren liefjes, en mooi. Poekiepoekiepoek  En mij vertelde hij dat ik een paar prachtexemplaren had, en helemaal gezond. En zooo rustig, opvallend gewoon. Ze werden geprikt en gechipt (piep, steunde Fientje, wat een dikke naald!) en ik kreeg nog wat goed advies en een paar anti-wormpillen mee. En toen mocht ik afrekenen.

Potverdrieduizenddubbeltjes. Toen moest ik toch zelf even zachtjes piepen. 







vrijdag 11 oktober 2013

Wit met rode stippen

Het begon met een kortingsbon, en hele droge voeten vol eelt en een uurtje tijd voor mezelf. En voor ik het wist hadden we het gezellig over van alles en nog wat. Haar werk, mijn uiterlijk, wat ik wel en vooral zelf niet zo goed kon en soms toch wel wilde... dat het crisis was en zij nog wel een half uurtje over had...

Weer een half uurtje later liep ik op het schoolplein mijn verplichte ouderparticipatie pleindienst te draaien. Toen ik na afloop in mijn autospiegeltje keek zag ik inderdaad niet zo veel haar meer als eerst, maar in plaats daarvan veel wit met rood gespikkeld, zeer ongelukkig uitziende stukjes vel.

Ik denk dat als ik me weer eens door een "schoonheids"specialiste durf te laten "verwennen" ik dat maar 's avonds laat moet doen, vlak voor bedtijd. En onder plaatselijke verdoving.

zaterdag 17 augustus 2013

Half augustus: tadaaaaa... de wintercollectie!

Het is weer zover. De catalogus van de Hen.nes was de eerste die me wreed wakker schudde uit mijn zomerslaap. Het schijnt dat er een einde komt aan het blote benen- en teenslippertijdperk. Ook in de kledingzaak waar ik gisteren per ongeluk was hing alleen nog maar herfstmode. Dikke vesten en - de heer sta me bij - winterjassen!

En de trouwe oplettende lezer weet dat ik daar elk jaar weer een probleem mee heb. Meedoen of gewoon laten hangen? Moet ik nou slim zijn, die winterjas en laarzen voor dochter kopen nu ze haar maat nog hebben of laat ik me fijn nog even in slaap sussen door het weerbericht? Komende week wordt het maar liefst 27 graden! Die winter, dat duurt nog een eeuwigheid. Maar dan sta ik waarschijnlijk over een tijdje op de eerste natte koude donkere dag van het jaar met honderden anderen in de rij voor die paar winterjasjes die ze nog hebben en zijn de leukste weg.

Het zij zo. Ik pas er voorlopig nog even voor, de zomervakantie duurt nog zeker twee weken. Die laat ik niet verpesten door die dikke kleding. Hoe leuk de kleurtjes van de nieuwe collectie ook zijn.

donderdag 26 januari 2012

Klassiek

Ik heb niets tegen klassiek, helemaal niet. Al beschouw ik mezelf, net als de meeste jonge mensen, vaak meer als liefhebber van het moderne. Dat de commercie de term klassiek lekker misbruikt voor bijvoorbeeld enorm tuttige kleding en de meest afgrijselijkste meubels (voor als je niet alleen bejaard maar ook nog blind bent), dat helpt natuurlijk ook niet echt. Aan de andere kant, dat jong en vet (al dan niet cool) ook al niet alles is viel me vandaag tijdens mijn wandelingetje door het centrum van de grote stad weer eens op. De meisjes van twintig zijn niet meer wat meisjes van twintig vroeger waren, en dan heb ik het niet over hun tailles maar meer over hun manier van doen. Maar als ik dat denk voel ik me natuurlijk weer een enorm arrogante ouwe klassieke taart. (Bovendien was dat ene groepje vast net de uitzondering, er zijn zat hele lieve en aardige vrolijke meiden van twintig.)

Goed. Genoeg gezeurd en gezeverd. Laat ik vertellen over mijn successen.

Even later ben ik helemaal gelukkig als ik in de uitverkoop een geweldig tuniekje weet te scoren. Leuke kleuren, valt mooi over de rondingen, verdoezelt en benadrukt, ik zie er prima uit voor mijn leeftijd. Naast mij uit een pashokje komt een gevalletje over-de-datum in dezelfde tuniek. Ai. Gelukkig besluit zij dat het niet haar ding is en hangt hem weer terug.

Na deze aankoop ben ik los. Het is overal sale, en aangezien ik een verarmde ouwe klassieke sloeber ben tegenwoordig met dat thuisblijfmoederen, kijk ik eens goed rond. Zo kom ik een paar laarzen tegen in een prachtige cognac kleur. Het is soepel leer en ze zitten lekker, zijn redelijk neutraal van model zodat ik er ook de volgende winter(s) zeker nog plezier van hebben zal. En best leuk afgeprijsd. Ik koop ze.

Het meisje achter de kassa scant het nummertje op de doos en op de kassa verschijnen, naast de te betalen prijs, opeens de letters die aangeven uit welke collectie de laarzen komen. Juist.

      K L A S S I E K


.

donderdag 24 november 2011

Crisis

Ben ik net helemaal enthousiast aan de Pilates, krijg ik het volgende bericht in mijn mailbox:

Helaas heeft de economische crisis ook xxx getroffen ... financiële slechte situatie ontstaan ... geen uitweg meer ...  faillissement aangevraagd ... Per direct zijn alle activiteiten gestaakt en er wordt geen les meer gegeven.
Tevens heeft xxx geen financiële reserves of eigendommen waarmee het lesgeld gerestitueerd zou kunnen worden ...

Wel potverd! Na drie van de tien lessen is het opeens voorbij. Dag strakke buik, dag geld. En ik maar denken dat die financiele crisis iets was waar ik wel doorheen zou glippen als ik maar lang genoeg niet naar het nieuws zou kijken en luisteren.

Maar mij hebben ze niet. Ik lig nu dus plat op de grond onder mijn bureau en doe al typend mijn buikspieroefeningen:  <adem in>omhoog en TYP!<adem uit, terug op de grond><adem in> en ik blog weer verder<adem uit, terug op de grond><adem in>au,d at is best zwaaklkl<adem uit,terug op de grond><adem in>agdjqjh31ui2y3jknsdnasdnam,da, ....

vrijdag 25 maart 2011

Resultaten

De resultaten van een dagje shoppen. Een shirtje van Maison Scotch. Nadat man al jarenlang bijna niets anders meer koopt dan Scotch eindelijk ook iets voor mij. Die witte streep, dat is de zon, ligt niet aan je beeldscherm of aan mijn wasmachine.


Van de juweliersbon die ik vorig jaar van mijn collega's heb gekregen (afscheidscadeautje) kocht ik een paar oorbellen, wit goud met parel. Mooi he!


En toen was er nog een beetje waardebon over, en met wat financiële steun van man kon ik ook deze stoere stalen Calvin Klein pegels nog kopen:


Dus doel 1 (waardebon verzilveren) gelukt. Doel 3, een terrasje in de zon, ook. Heeeerlijk was het. En wat een gezelligheid, in de stad. Toch weer heel anders dan een kopje koffie in de Vinex klei. Doel 4, de cadeautjes voor morgen... ssst.... dat kan ik even niet verklappen, ze leest ook mee!

Doel 2 was het uitzoeken van een mobiel internetdingetje. De beste aanbieding zoeken en bestellen doen we wel op internet, maar even voelen en uitproberen moest dan toch in een van die hondermiljoen nare telecomwinkels. De uit zijn mond stinkende sukkelige verkoper zonder enige kennis van zaken wist me zelfs te vertellen dat hijzelf de letters prima kon lezen, maar dat dat voor sómmige, wat meer op leeftijd zijnde mensen  (een wijfelende blik mijn kant op) wat tegen zou kunnen vallen. Pardon?!! Ik heb dus geen enkel schuldgevoel dat ik mijn geld niet in zijn zaak ga uitgeven.

Maar. De Samsung Galaxy Tab bleek inderdaad klein. Te klein om flink op te typen en te groot om lekker mee te bellen, dat moest dan weer met een hand-set. Het enige voordeel was, hij paste in mijn handtas. Daarna de Ipad even vastgehouden en daar was ik op slag verliefd op. Ik heb besloten. Mijn oude mobieltje mag blijven om mee te bellen, de rest doe ik op een schitterend nieuw iPadje. Nu nog een bijpassende tas (een beetje een hippe) zien te vinden.

Mammalien is er nog....

maar blogt hier niet meer. Lees hoe het met haar en de haren gaat op https://saralien.nl