vrijdag 27 mei 2016

Het kluitje en het riet

Kwam ik vroeger nóóit bij de dokter, de laatste paar jaar sta ik er regelmatig op de stoep. Als patiënt of als begeleider van kinderen of ouders. Diverse huisartsen, allerlei specialisten in het ziekenhuis, logopedisten, psychologen, verloskundigen, fysiotherapeuten en onze eigen tandarts (die overigens goud waard is). En ik moet zeggen, mijn rotsvaste vertrouwen in de medische wereld is daar niet op vooruit gegaan.

De meeste zijn vriendelijk en behulpzaam, veel ervan zijn zeer kundig, efficiënt. Soms zelfs in combinatie. Maar helaas niet altijd. Iedereen kent wel verhalen van grote missers. Maar vaak is het ook gewoon niet weten. Trial and error praktijken.

Vooral bij de wat vagere klachten. Zo hebben mijn (bejaarde) ouders wel hele vervelende klachten, meestal 's nachts of in het weekend (van hele dikke pijnlijke voeten tot enorme duizeligheid of zelfs flauwvallen) die dan weer redelijk verdwenen zijn als ze dagen later op het spreekuur komen. En dan is het toch een beetje raden naar de oorzaak, en "kom maar terug als het weer is". Wat ze dan natuurlijk niet meer zo snel doen.

En soms is de diagnose duidelijk maar is de behandeling wat vaag. Mijn ervaring met fysiotherapie is op dat gebied wat minder. Werkt de ene behandeling niet, proberen ze een ander. Of sturen ze je opnieuw door voor foto's of echo's, vinden dan wel een ándere mogelijke oorzaak met een ander behandelplan.

De vorige keer, toen er een zenuw in mijn rug kapot bleek gegaan stuurden ze me - voor de zekerheid - toch naar een orthopeed die een dure mri deed en concludeerde dat de schouder op zich oké was maar hypermobiel. Gelukkig ben ik niet begonnen aan een operatie van het schoudergewricht. Inmiddels is zenuw (na drie jaar!) helemaal hersteld en gaat het weer prima, hypermobiel en al.  

Vorig jaar heb ik een hielspoor opgelopen. Pijn onder de hiel bij het opstarten, ben ik in beweging gaat het de rest van de dag wel. Een lastige, soms pijnlijke kwaal, maar zo erg is het nou ook weer niet. Toch ging ik maar naar de fysio.

Bij de fysio was het wederom trial and error. Ik zal jullie de details besparen. Soms gaat het even beter, soms slechter. Het effect, als het dat al heeft gehad, is niet meetbaar. De echo toont nauwelijks verbetering.

Ik werd het zo zat dat ik bedacht er maar mee te gaan stoppen. De fysio kennelijk ook. (Hoe gaat het? Goed hoor, deze week heb ik me rustig gehouden dus weinig klachten.... Mooi mevrouw, fijn! Dan is het nu wel goed geweest en moet u verder thuis maar oefenen. Nu WIJ het herstel zo fijn op gang hebben gebracht is het aan U om nog heel veel extra thuis te oefenen met die oefeningen - waarvan u zelf zegt dat ze niet zoveel helpen. O ja. En koop stevigere schoenen. Duh...)

Met een kluitje het riet ingestuurd, helemaal met mijn eigen volledige vrij opgeluchte toestemming, dat wel. Heeft - maar dat bedacht ik me pas veel later - waarschijnlijk te maken met de vergoeding die de fysio van de zorgverzekering krijgt voor deze klacht. Tijd zat er gewoon op dus klacht is over - en zo niet dan toch. Maar helemaal lekker zit het me toch niet. Gewoon eerlijk toegeven was prettiger geweest.

5 opmerkingen:

  1. Hielspoor is een heel vervelende aandoening, mijn man had er jarenlang last van, maar het is nu eindelijk weg. Heeft ongeveer constant met speciale zooltjes in zijn schoenen gelopen, nu alleen nog in zijn tennisschoenen. Dochter van kennissen heeft 2 operaties ondergaan om er (snel) vanaf te komen. Zij was op weg om professioneel skiester te worden, wellicht de reden van haar ongeduld? Want het heeft tijd nodig, heel veel tijd ...

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Artsen zijn ook maar mensen. Soms vergeten zij dat zelf wel eens. Heb zelf helaas ook ervaringen met artsen die weigeren toe te geven dat ze een fout maakten maar nu dik tevreden met mijn huidige 'team' van tandarts, mondhygiëniste, neurologe, fysiotherapeut, huisarts, podoposturaal therapeut, psychologe en orthopeed. Zij mogen mij wel betalen voor het aan het werk houden van zoveel mensen...! ;-)

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Ook wel een beetje mijn insteek, al zitten er toch ook wel twee kanten.
    Niet iedereen kan even goed z'n klachten omschrijven en in veel gevallen kunnen artsen nou eenmaal alleen afgaan op wat de patiënt aangeeft. Komt ook nog bij dat we tegenwoordig vaak niet het geduld hebben om te wachten tot het probleem zichzelf oplost, wat toch óók vrij vaak gebeurt. Een kuurtje eisen voor een koutje heeft gewoon geen zin. Maar inderdaad, veel artsen nemen nog amper de tijd zich in de patiënt te verdiepen en dreunen een rijtje vragen op terwijl ze met hun toetsenbord in de weer zijn.
    Ik beperk doktersbezoek dan echt tot calamiteiten, de rest gaat mééstal vanzelf wel over en ik besef goed dat ik niet meer het lichaam en de conditie van een 30 jarige heb, met sommige kwaaltjes leer ik dus leven.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Balen dat het niet altijd lekker loopt zo.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Bij ons heeft fysiotherapie ook nog nooit geholpen. Mijn middelste zoon had nekklachten, en na 20 sessies heeft hij die nog steeds.... Lekker dan.

    Huisvlijt

    BeantwoordenVerwijderen

Wat denk jij er van?