Afvallen met 5:2

Al een paar maanden ben ik bezig met het "afvalprogramma" op de sportschool. Maar helaas levert dat nog niet genoeg op qua gewichtsverlies. Het probleem zit hem vooral in het eten, ben ik bang. De diëtiste van het programma draait het standaard verhaaltje af doet haar best, maar haar tips zijn niet nieuw. Alleen een schema meegeven en dan verwachten dat ik verder leef op rijstewafels en cherrytomaatjes tussen die ene boterham en die bak sla door, dat gaat natuurlijk niet lang goed. Op een bepaald moment ga ik de fout in omdat iemand met een pak punselies voor mijn neus zwaait, en als de beer los is dan gaat hij meestal goed los en snaai ik de rest van de dag wat ik snaaien kan.

En toen kwam ik toevallig het tv programma dieet op maat tegen waarin het "vastendieet" of het "5:2 dieet" werd besproken. Bekijk ook vooral de documentaire waarin Michael Mosley uitlegt waarom (een beetje) vasten zo goed voor je lijf is. Het idee van het 5:2 dieet is dat je 2 dagen per week bijna niets eet, slechts 500 calorieën. De rest van de week mag je eten wat je wilt.

Het is bijzonder simpel, en dat trekt me wel. Niet de hele dag calorieën tellen, niet dag in dag uit letten op wat je eet. Geen lijst met verboden voedingsmiddelen. Als je een dag vast, dan eet je gewoon (bijna) niets. En anders wel. Dat kan ik! In het verleden bewezen.

Ik ben inmiddels twee weken bezig. Een dag niet eten is helemaal niet zo moeilijk als het lijkt. Mijn ervaring is echt dat hoe minder ik 's ochtends eet hoe makkelijker ik het vind om de uren erna niet te eten. En hoe meer ik me er op instel dat ik niet eet (en dus ook niets hoeft te kopen of te klaar te maken) hoe simpeler het is. Een fijne bijkomstigheid is dat ik opeens héél veel tijd overhoud...

Ik kies elke week twee dagen waarop dat het makkelijkst is, meestal de maandag en de donderdag. Dagen waarop ik een groot deel van de dag zo min mogelijk kinderen om me heen heb die ik vermaken en voederen moet, dagen waarop de agenda lekker vol staat met bureauwerk of ander soort afleiding. Waarop er niet gesport hoeft te worden en er geen feestelijkheden zijn natuurlijk. Naar het theater en dan na afloop mineraalwater met een wortel, dat vind ik zo'n domper...

Aan het einde van de dag krijg ik nog wel vaak hoofdpijn of voel me wat licht in mijn hoofd. Dat zal voor een groot deel wel het vochttekort zijn, want ik vergeet dan vaak ook te drinken. En hoewel ik meestal einde middag wel iets eet heb ik dan later op de avond als ik op de bank plof vaak best wel trek. Gelukkig mag ik dan naar bed met het idee dat er de volgende dag weer gewoon een bak yoghurt met banaan op me staat te wachten.

Want natuurlijk let ik in die andere dagen ook wel een beetje op, begin ik niet direct met chocoladecruesli en vermijd ik lunches die bestaan uit saucijzenbroodjes. Ik kies zoveel mogelijk gezond, maar ga niet mierenneuken over die laatste calorie boterhambeleg. Uit eten of een gebakje op een verjaardag moet gewoon kunnen. Zonder me schuldig te voelen. En dat is ook wel eens lekker.

Iemand ervaringen met dit dieet? 

Inspanning is geen garantie voor succes

Deze week was de tweede meetavond van het afvalprogramma. Was ik de vorige keer dan wel veel in kilo's kwijt, er was wel wat centimeter af en vet had plaatsgemaakt voor spieren. Helaas was er deze keer wéér niets af, en erger nog, het vetpercentage was weer omhoog, ten koste van de spiermassa.

En daar baalde ik flink van. Ik heb namelijk flink mijn best gedaan, zeker met sporten. Het zal toch verdorie niet allemaal in één weekend teniet zijn gedaan. Na die pannenkoek voor man's verjaardag en die halve zak Pringles met  drie twee wijntjes  op ons "The Voice" familie tv avondje?  

Maar goed, even uithuilen en wederom met frisse moed er tegenaan. Vanochtend was het heerlijk rustig in de sportzaal en pas na anderhalf uur had ik er genoeg van. Ik mag dan nog steeds niet de kledingmaat hebben die ik me als doel had gesteld, ik ben wel fitter en sterker dan toen ik twee maanden terug begon.  

Maar mocht ik over drie weken wéér niets kwijt zijn (ik wil niet denken aan het scenario dat ik áángekomen ben!) dan vreet ik mijn schoen op. Of een frustratie-tompouce. Of ik zet m'n hormoonhuishouding eens lekker helemaal op zijn kop. 

Lijnen

"Mevrouw, ik ben klaar hoor, u kunt hier terecht. Zal ik de gewichten er even voor u afhalen?", vraagt hij galant. Eh, nou nee, meneer, dank u. Die gewichten hangen precies goed voor mij. 

Ik weet niet of ik er vriendjes mee maak, maar toch gaat het wel lekker, dat sporten. Ik zweet als een otter en heb een enorme rode kop aan het einde, maar het gaat steeds beter. Zelfs mijn gehate tegenstander, de crosstrainer, begint zich een beetje te gedragen. Ik heb de tijd die we samen doorbrengen al twee keer naar boven bijgesteld. 

Het eetgedeelte, of liever gezegd, het niet-eetgedeelte, dat is lastiger. Zeker met een weekend waarin dochter eerst haar grote-mensen-feest vierde en de dag er op haar kinderfeestje. Taart dus, en chips, en patat. En ga jij maar eens met een serieus gezicht in het zwembad tussen alle patat etende kinderen een salade naar binnen werken... En die enorme bak met Merci die mijn moeder aan mijn man heeft gegeven, daar moest ik gisteren dan toch ook maar een beetje van mee-eten.

Maar vandaag begin ik, wederom. Crackers, yoghurt. De Merci en de stroopwafels zijn toch al op. 

 

Afvallen. Of niet.

Ik zou willen dat mijn spaarrekening net zo opliep als mijn gewicht het afgelopen jaar. Ik weet niet waarom, maar de kilo's vlogen er aan. Elke keer dacht ik dat ik er nú klaar mee was, en dan wees de weegschaal een maand later wéér meer aan. Best frustrerend. Want volgens mij eet ik inmiddels een stuk minder slecht dan zeg een paar jaar terug.

Ik weet wat ik fout doe: veel te vaak tussendoortjes, uit gewoonte of uit verveling, als ik gefrustreerd ben of gewoon voor de gezelligheid. Ik kies graag voor zo veel mogelijk kant en klaar. En als ik eenmaal mijn vingers aan die zak met chips of reep chocola heb gebrand moet hij op ook.

Los van dat mijn zomerjurkjes lang zo leuk niet staan is het gewoon niet zo gezond, dat teveel aan vetpercentage. En het te kort aan conditie viel mezelf ook steeds meer op. Dus tijd voor nog meer actie! besloot ik, na de zomervakantie. Ik schreef me in voor een afvalprogramma bij de fysiotherapeut. Het is wel 12 weken flink aan de bak, maar dan heb je hopelijk ook wat. En daarna ga je natuurlijk zelf nog door, is het idee. Met hopelijk wat minder aan eigen gewicht en een enorme zin in bewegen.

Het programma is in samenwerking met een diëtiste (die meet en weegt en mijn eetpatroon onder de loep neemt...) en er komt een keer een presentatie van een psychologe. Ben benieuwd of die me zover krijgt dat ik ga smachten naar worteltjes in plaats van naar kroketten.

Waar het me ook vooral om ging was natuurlijk het sporten. Drie keer per week. Twee keer individueel en een keer - help - met de hele groep "afvallers" samen. Veel krachttraining - wat eigenlijk best leuk is, net als het beetje roeien. Maar die crosstrainer, dat blijft een hels apparaat.

Afgelopen vrijdag ben ik begonnen, en wat heb ik in het weekend een ongelofelijke spierpijn gehad! Zelfs vandaag nog niet helemaal over, maar ik ben toch trouw gegaan en heb mijn op maat gemaakte programma afgewerkt. Gewichtje hier, squadje daar. De bovenbenen hadden het er moeilijk mee. Omdat ik me natuurlijk niet wilde laten kennen zette ik door, maar nu lijk ik een spiertje in mijn linkerbeen verrekt te hebben.

Misschien toch even tandje minder, anders kan ik helemaal niet meer meedoen. En afvallen, dat is natuurlijk niet de bedoeling. Of eigenlijk wel. 

Aankomen

Het afgelopen jaar ben ik 4 kilo aangekomen, netto. Ik startte op 80 kilo, wat voor mij al 6 kilo meer was dan wat ik normaal woog, zo'n 8 kilo boven mijn streefgewicht. Naar de diëtist, die me vooral leerde dat váste eetmomenten belangrijk zijn.  (O, dus niet de godganse dag gewoon iets snacken als ik daar zin in heb, zelfs geen stukje (volvette) kaas of een extra-light komkommer? Nee. Gek genoeg was het nog een eye-opener ook.)

Dat probeerde ik dus, met wisselend resultaat. Verder liet ik de cruesli met chocola (die me eens zo gezond leken vanwege de muesli achtige klank) 's ochtends staan en nam gewoon een cracker. Veel meer tips heeft ze me niet gegeven, was ook niet echt nodig. Ik wist het wel, dacht ze.

En ja, wéten, dat is anders dan doen. Want een tijdje gaat dat goed, en dan opeens is er een feestje. Of voel ik me naar. Of blij. Of verveeld. Of is het zo gezellig om 's avonds met man bij Netflixx een fles wijn open te trekken (en eenmaal na dat eerste glas slaan alle stoppen door en moeten die olijven met feta en desnoods de chips ook op).

Concreet ben ik toen een kilo of twee afgevallen, op mijn meest succesvolle moment. Toen ik er in december afgelopen jaar weg ging was ik weer 80. Gewoontes veranderen, die tip gaf ze me nog mee.

En nu? Ik heb me natuurlijk daarna ook niet altijd kunnen beheersen, meer gesnackt en gesnaaid dan nodig, te veel ongezond en te weinig bewogen. Maar hé, dat deed ik de jaren ervoor ook. Meer nog zelfs. Helaas kwam ik daar vroeger hooguit een kilo per jaar van aan. Dit jaar vliegen de kilo's er per máánd aan. Potver. Waarom??

Een échte jojo-er ben ik niet, al ben ik een keer flink afgevallen en toen weer aangekomen. En ik eet dus niet eens echt méér dan eerst. De leeftijd? De overgang waarvan ik nog steeds niet of ik er wel of niet in zit? Of toch een stiekem lullig niet goed genoeg werkende schildklier? Ik google en ik zoek, en zo nu en dan herken alle symptomen. Van bijna alles, dat werkt dus ook al niet.

Het boek "Op dieet? Doe normaal" van Heleen Ligtelijn bevat goede tips. (Bekijk je gewoontes, pas kleine dingen aan, niet alles tegelijk) Ik heb het nu bijna uit. De theorie snap ik.

Nu hoop ik dat er op de laatste bladzijde een klein pilletje zit dat ik op kan snuiven waardoor mijn hersens (of maag of wat het ook is) het geleerde direct effectief in praktijk gaan brengen. Want zo vind ik het echt helemaal niet leuk meer.

Scheel

Een kat, poes of kater, die moet lekker stevig zijn. Want dik is gezellig. Bovendien kan ik niet zo goed tegen de smekende blikken van mijn poezenvriendjes. Ik hoef maar een stap de keuken in te zetten of ze staan me naast hun lege bakjes hongerig aan te staren en koppen mijn benen omver. Dus dan geef ik maar weer wat brokjes bij. Of ik laat een stuk leverworst vallen. Voeden op verzoek, dat was een tijdlang bij baby's helemaal in.

Nu heeft de dierenarts echter besloten dat mijn vriendjes al na slechts één jaar onder mijn dak te hebben gewoond behoorlijk vet zijn. Nap, die is nog lekker actief op jacht buiten, maar Fien ligt de hele dag op haar dikke derriere - als ze niet wakker geschud wordt door het geluid van een openslaand keukenkastje tenminste - zodat ze op een wit behaarde matroesjka begint te lijken. Niet gezond, besloot de dierenarts en adviseerde mij om ze wat minder voer te gaan geven.

Tel bij dat advies nog het dure voer dat we moeten kopen in verband met het blaasgruis, en je snapt dat er in huize Mammalien een streng regime heerst tegenwoordig. Twee keer per dag een beetje afgepast eten. Met de nadruk op beetje. Fien ziet scheel van de honger, ze loopt de godganse dag achter mijn kont aan te mauwen. Ze kijkt elk hapje mager rookvlees dat ik op mijn eigen boterham plak uit mijn mond. Maar helaas.

En Fien. Weet je. Baasje moet ook weer wat strenger worden voor zichzelf. Want dat plakje magere rookvlees wordt veel te vaak opgevolgd door een flinke chocoladereep of een handje pepernoten (en nog een en nog een en .. ope s de zak is leeg..)

Ik ben vanmorgen begonnen met magere yoghurt met twee gram muesli er in, en vanavond mag ik vast nog wel een halve druif. Ik kijk inmiddels net zo scheel als poes. En als ze niet oppast vreet ik samen met haar broer haar bakje met anti-gruisbrokken leeg.

Bijkomend effect

Geen tijd om te bloggen beste mensen. Ik moet als een haas naar de winkel. Die zomerjurkjes kunnen met dit weer echt niet meer, en al mijn broeken zakken van mijn billen af. Ben inmiddels 10 kilo kwijt(*) en daar zeer tevreden mee. Nu nog volhouden.

Het grote nadeel, of voordeel eigenlijk, is dat mijn herfstgarderobe wel eens uitgebreid mag worden. Ik ga dus maar eens even kijken of ik ook mijn spaarrekening wat kan laten afslanken en kom hopelijk straks weer terug met wat fijn zittende broeken en shirtjes. Natuurlijk in de laatste modekleuren en geheel passend bij mijn ouwe rotkop. Iemand zin om mee te gaan?

(*) mijn gouden tip: consuminder! Vooral snacks en snoep laten staan, geen wijn en een beetje minder tussendoortjes in de vorm van chips en volvette kazen. 

Tent

En toen zat ik opeens weer-  hallejuja! - op het gewicht dat ik al jaren nastreef maar waar ik vaak iets en de laatste tijd nog vaker flink boven zat. Het gewicht dat ik had voor mijn allereerste zwangerschap, nu alweer zo'n elf jaar geleden dus... Het gaat lekker nu, met minder en minder ongezond eten, dus ik ga ervan uit dat ik nog even doorzak - qua gewichtscurve dan... en dan maar hopen dat het jojo-effect wegblijft. En dat ik ook vanzelf weer strak en glad en vlekkeloos word zoals ik dertig jaar terug was.

Allemaal leuk en aardig, maar zondag met kleuter in het (subtropisch binnen) zwembad vielen me toch een paar dingen op. Dat kleuter opeens met de meisjes aan het sjansen was. Dat hij ook lekker alleen kan spelen met zo'n rubberen plank en een bal en eigenlijk niks. Dat hij nog steeds honderd keer van de glijbaan wil - samen met mama. Maar vooral, dat dat enorme allesverhullende taartenbadpak dat ik laatst had gekocht helemaal niet zo allesverhullend is: de voorgevormde cups hebben flinke kieren aan alle kanten die niet opgevuld zijn met lijf, zodat men gewoon mijn badpak inkijkt.

Mhmm. Misschien is het de komende zomervakantie toch leuker als ik een fleurig pakje in een iets strakker maatje en modelletje aanschaf.

Mocht u me zoeken, ik ben even aan het shoppen. Op het internet. Want die pashokjes met die grote neuzen van die winkeldames, daar kan ik helemaal niet zo goed tegen. Of ik nu mijn streefgewicht heb of niet.

Nieuwjaarsdag

Doe maar iets aan wat makkelijk zit, had mijn nieuwe pilatesjuf gezegd. Dus een half uur voor de proefles gisteren stond ik mezelf redelijk wanhopig in de slaapkamerspiegel te bekijken. Ik kon toch niet in mijn lekker soepele, alles verhullende maar toch wel zeer nette gebreide jurk met panties?  En om nou te zeggen dat die sportbroeken van voorheen lekker zaten, laat staan elegant stonden, daar was mijn buik net weer wat te dik voor geworden. Dus nam ik het besluit ende het voornemen: morgen is het nieuwjaarsdag, en ik ga NIETS meer eten, wekenlang. NIETS, niets, niets. En dan een appeltje ofzo, als ik wat flauw dreig te worden. In ieder geval geen ongezonde onnodige tussendoortjes.

Dus in plaats van manlief op de weekboodschappen los te laten liep ik vandaag zelf in de supermarkt. Het resultaat mocht er zijn, al weet ik niet of mijn huisgenoten blij met me zullen de komende dagen. Ik had tassen vol fruit, magere yoghurt, komkommers. Geen alcohol, geen snoep, geen koek, geen luxe toetjes. Ook geen dure supersnelle vet-verbranders of hongergevoel tegenhoudende shakes trouwens. Ik ben goed bezig.

Maar toen opeens vandaag peuter en ik en mijn pilates-spierpijn aan elkaar bleken overgeleverd omdat de rest  "leuke dingen" ging doen, kwam het zo dat we even bij oma en opa op bezoek gingen. Waar ik werd verleid door de doos met mer.ci schrokolaatjes. En op weg naar huis brandden de kortingsbonnen van die grote gele kleffe M in mijn tas. Maar hé, ik ben natuurlijk geen slappeling, en natúúrlijk ben ik daar niet langs geweest maar net op tijd gekeerd op de rotonde.

En die kleine portie kibbeling met een beetje saus is gewoon heel gezond. Zei de visboer ook. Twee keer per week, mevrouw. En peuter was het er helemaal mee eens.

Frustratievreten

Dinsdagavond. Het gaat niet helemaal zoals ik wil. Manlief toog na het avondeten naar de schuur om mijn fiets te repareren. En was na tien minuten weer terug met de mededeling dat mijn kettingkast niet open te krijgen is en wenste me succes bij de fietsenmaker. Dat kost tijd, gedoe (want twee keer met peuter onder mijn arm op en neer naar die fietsenzaak terwijl ik niet kan fietsen en het ding niet in de auto past), én het kost geld dat ik nu niet verdien.

Want. Nog een half uur later begon de software van mijn internetwinkeltje opeens gekke foutmeldingen naar me te spugen. Een directory die niet zou bestaan, terwijl hij er wel gewoon is en ik en mijn browser hem kunnen zien. Ik snap er niks van, manlief keek ook mee maar zag het zo snel ook niet. Met een kijkmaarevenophetforum verdween hij naar de televisie. Bah, bah bah. Spelden en hooibergen. Maar de boel moet wel werken want er moet verkocht en geld verdiend worden.

Tot slot had manlief ook nog de vrolijke mededeling dat hij morgen, op zijn vaste papadag opeens tóch niet vrij is wegens Belangrijke Dingen op het werk. Terwijl ik morgen met twee kinderen tegelijk op twee verschillende plaatsen moet zijn en nummer drie waarschijnlijk de vertragende dwarse factor gaat spelen. Succes ermee, mama, regel het maar.

Als dochter denkt dat het niet helemaal gaat zoals ze wil (zoals we zeker de halve decembermaand hebben gezien) dan stampt ze, gooit ze, trekt ze de pruillip en doet ze héél boos en dwars. Ik niet. Ik ga gewoon helemaal alleen eerst heel even in een hoekje zitten treuren. Dan bedenk ik me dat ik heel mindful en zen ben en bovendien aan het lijnen. En dan eet ik alsnog die zak borrelnoten leeg, en de reep witte chocolade met crisp. En drink ik een blikje cola. Zo. Klaar.

Nu de frustraties fijn weg gevreten zijn ga ik maar weer eens met frisse nieuwe moed aan een paar oplossingen denken. En beginnen aan een nieuwe dag waarin ik weinig en vooral gezond ga eten. Dat is makkelijk, want nu is echt alles wat ongezond is op. En even op de fiets een nieuwe voorraad halen zit er ook al niet in.

Voornemens

Eén van de goede voornemens die ik gisteren heb gemaakt was: meer op de fiets naar school. Aangezien het zelfs naar Mammaliens maatstaven niet echt rotweer te noemen was gingen we dus, met zijn vieren op drie fietsen naar school. Ging prima! Helaas bleek, toen peuter en ik weer terug naar huis wilden, mijn koop-nooit-een-He-ma-fiets het niet meer te doen. De trappers draaiden vrolijk rond maar de wielen deden niet mee. Dat het de ketting was, die los was, of kapot, wist een vriendelijke buurman me te vertellen. Die dus wel met me mee naar huis liep, voor de gezelligheid, maar niet zijn gereedschapskist uit zijn aktetas tevoorschijn toverde en mijn fiets repareerde. Dat moet man dan maar doen vanavond, als hij na die zakelijke borrel nog helder kijken kan tenminste. En de kinderen, die moeten maar met mij mee terug lopen vanmiddag, fiets aan de hand. Tot zover de goede voornemens.

Maar die zak borrelnoten die nog in de kast stond, die zak die ik NIET op zou eten, daar blijf ik vanaf. Ik zag net dat er stiekem een paar handjes uit zijn gehaald. Wat hem nog verleidelijker maakt. Man is blijkbaar gisteravond al bezweken, begrijp ik nu. Maar ik niet. Ik laat ze staan. En eet zo gewoon een bruine boterham met dunne smeerkaas.

Ritueel

Ik had al niet zo veel met rituelen, maar na vandaag begrijp ik waarom. Ik heb kennis gemaakt met de rituele wassing, met scrubhandschoen. Net als de rituele slachting iets wat ze niet zonder verdoving uit zouden moeten voeren. Niet alleen de dode huidcellen, maar ook de rest van mijn vel lag er bijna af.

De kruidenpakking daarna, die ook nog eens een afslankend effect zou hebben, was eerst wel lekker. Maar na twintig minuten plat op mijn buik te hebben gelegen, als een soort kerstkalkoen in huishoudfolie gewikkeld en met mijn kop door een veel te groot gat in de massagetafel zodat mijn voorhoofdsholte écht compleet dicht zat en de nekspiertjes begonnen te krampen, was het ontspannende effect wel verdwenen.

Gelukkig kwam daarna de ayurvedische rugmassage en, onbekender maar ook heel lekker, hoofdmassage in nek, gezicht en haar. Met olie, zodat ik er de rest van de dag uitzag alsof we thuis geen geld meer hebben voor stromend water... maar ach, ik rook wel lekker.

Lekker middagje dus. Gold ook voor de appeltaart mét slagroom. Om het afslankend effect van die pakking een beetje tegen te gaan.

Broodplankje

Wisten jullie dat er in de hele stad in alle kledingzaken lachspiegels hangen in de pashokjes? Alsof je 10 kilo dikker bent dan je denkt zeg maar. En niet op alle plekken hoor, maar de borsten en de dijen, de rug en de bovenbenen zien er niet meer uit. En ook in de pashokjes voor het sterke geslacht trouwens, kwam manlief achter. Oja, en ze hebben bij de heren opeens alle shirts van een verkeerd kaartje voorzien, de maatjes L zijn eigenlijk gewoon maatjes S. De breedte dan, lengte valt gewoon net als altijd.


Ik heb zelf gelukkig nog wel een paar mooie schoenen gevonden en een witte zomerjurk. Van Sandwich, die weten hoe ze vrouwen blij moeten maken met de maatjes die ze in de kleding naaien.