dinsdag 5 februari 2013

En wederom goedgekeurd

De laatste keer op het consultatiebureau. Daar zat mijn ventje in de wachtkamer, tussen angstige peuters en snoezige waaromslikikeigenlijkeenpil ieniemienie babietjes, in zijn onderbroekje aan een tafeltje te ipadden en het abc nog maar weer eens mee te zingen.

Eenmaal aan de beurt liep hij braaf mee. Met 15 cm en 101 kilo leken de groeicurves opeens wat vreemd te buigen, maar ach, de assistente had ook wat problemen met opstarten vanmorgen. Toen we de getallen omgedraaid hadden bleek het allemaal wel in lijn. De peuterprofessor zelf had een goede bui en heeft de wijkverpleegkundige enthousiast verteld wat hij allemaal wist en kon. (Maar waar spéél je dan verder nog graag mee? Nou, letters! En cijfers. En de iPad. En filmpjes, wist hij ook nog te noemen. Ik was zo verbouwereerd dat ik geen aantekening in mijn moeder-dossier kreeg dat ik helemaal vergeten was dat hij ook graag met de playmobil speelt...)

Hij mocht nog wat blokjes in vakjes doen, torentjes bouwen. Ze heeft hem zelfs zover gekregen dat hij een rondje op papier wilde tekenen. Het prikje waar ik hem uit eigenbelang nog maar even niet over verteld had ging er zonder enig probleem in. De pleister, die wilde hij absoluut niet en ook de beloning-voor-goed-gedrag sticker bliefde hij niet. Blijkbaar hebben die tegenwoordig ook een negatieve lading sinds ze verdiend kunnen worden met écht nare dingen zoals naar de wc gaan of pleisters op je oog.

"Wat gaan we nu doen?", vroeg peuter nog enthousiast aan de wijkverpleegkundige, maar toen was het alweer klaar en moest hij het verder met zijn moeder doen. Die nog een laatste blik op die kleine baby's in de kleedruimte wierp en de deur van het consultatiebureau toen voorgoed achter zich dichttrok.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Laat maar horen!