Even met de man er tussenuit, de foto's

Wij waren dus zomaar opeens met zijn tweetjes weg. Twee dagen Maastricht. Zonder kinderen.

Op weg naar Maastricht eerst even langs de Outlet van Roermond. Lelijk winkelcentrum, bovendien voor mensen die niet zoveel om merken geven ook niet heel nuttig. Het was grappig om een keer gezien te hebben, maar als je niet persé iets in de uitverkoop zoekt is het niet een uitje dat de moeite van het bekijken waard is. Ik zag wel wat laarzen bij Fred de la Bretonniere - maar hé, geen laarzen nodig. En ik heb een mooie Ray Ban gezien, maar was toch te gierig om 100 euro een zonnebril neer te tellen. Achteraf natuurlijk spijt, want die 5 euro brillen van de Hema zijn zo waardeloos dat ik er elk seizoen wel een paar koop maar er zelden een opzet...

En toen waren we precies op tijd op het Vrijthof voor een fijne lunch. In het zonnetje, onder de terrasverwarmer. Het leek wel zomer! De twee biertjes (per persoon) zakten er in ieder geval lekker in...

Mooie doorkijkjes in het oude deel van de stad, keitjes, oude stadswal, mooie gebouwen... Ik houd er wel van. 

Heerlijk! Er even uit. Dingen doen die je niet doet met je kinderen. En toch, bij alles wat ik doe moet ik aan ze denken. Zie ik in de winkels kleding voor de kids in plaats van voor mezelf, ze zijn onderwerp van gesprek als we op het terras zitten. En daarbij was er nog een klein beetje tegenslag in de vorm van een dochter met griep. Ze was aan de beterende hand, dachten we, en was op de ochtend van ons vertrek ook gewoon naar school gegaan maar kwam toch vroegtijdig naar huis met klachten en is de dag er op thuis gebleven... Niet dat ze met haar twaalf jaar en haar verstopte neus niet zonder mama kan, maar toch... voelde het wat minder fijn. Al was het maar omdat haar telefoon er nog beroerder aan toe was dan zijzelf (overleden) en de meeste communicatie dus via broer of oppas verliep.

In het hotel... natuurlijk altijd even een paar foto's maken terwijl de man het bed uitprobeert. 

Geen foto's van de Wellness, er waren een paar sauna's en een zwembad. Dat hebben we natuurlijk ook even gedaan. (Vlug vlug, in twee dagen moet je álles gedaan hebben, dus het relaxen gaat ook wat sneller dan normaal....)

Toen wij in het hotel toch net lekker even de voetjes omhoog hadden (lees: man snurkt, ik doe een Wordfeud) kwam er een telefoontje van de oppas: paniek! Ze moest met spoed weg voor iets spannends in de familie...

 Gelukkig was er een inval-oppas snel geregeld en kon oppas nummer 1 na een paar uur gewoon weer terug naar ons huis. Maar het zorgde toch voor wat onrust. 

(Zo belden de kinderen mij, toen oppas 2 net was gearriveerd en het onduidelijk was wat de toekomst zou brengen. "Mama, wie blijft er vannacht bij ons?" Dochter vond het niet tof, die onzekerheid. Iks telde haar gerust. Oppas 1, of oppas 2, of een ander. Komt goed. Ze moeten maar even overleggen.   Papa riep op de achtergrond nog dat ze wel alleen konden blijven 's nachts, met zijn drietjes.  Dochter van 12 - en mij - leek dat geen goed plan. Jongste broer van 8 zag het probleem niet. "Ik pas wel op zus hoor, mama!" Stoer en lief, maar gelukkig niet nodig.)

De tweede dag was nogal nat en winderig, dus voornamelijk binnen doorgebracht. In het natuur historisch museum (nice! ook zonder kids leuk en veel meer tijd om rustig de bordjes te lezen :-)

En in de prachtige Lumiere bioscoop. Een heel mooi verbouwd oud industrieel 

pand, fijne sfeer en een heerlijke lunch.

De film "Three billboards outside Ebbing, Missouri" (klik voor youtube) was wel oke, maar ik had er hogere verwachtingen van. Het was een beetje traag. Kan ook komen omdat ik nog véél meer wilde doen in de tijd die we hadden. 

Zelfde voor Belgisch Restaurant Witloof. Heel veel lekkere biertjes, grappige menukaart, leuk gestyled interieur en een prachtige website, maar het eten vond ik dan weer wat tegenvallen na de goede recensies en de moeite die het ons gekost had een plekje te kunnen reserveren. (Ik had Luikse boulekes, die kun je beter laten staan. De frites was slap, het brood vooraf was keihard, de boter vies koud. De desserts waren wel weer oké. En de witloof met ham en kaas uit de oven die man had ook.)

En toen moesten we weer naar huis. Waar onze kinderen natuurlijk heel blij waren om ons te zien. En anders ik wel om hun te zien. Je krijgt de Lien soms even uit de mama, maar de mama nooit meer uit de Lien. Of zo iets.   

Een beetje aandacht voor de maaltijd graag

Ik moet een kwartiertje blijven wachten, op tafel ligt een Allerhande. Even bladeren dan maar. Wie weet vind ik wat. Een keertje iets anders eten, mijn niet al te grote recepten-repertoire uitbreiden met iets nieuws is wel een goed idee.

Tussen de  noodzakelijke advertenties (dat snap ik, ze moeten ook geld verdienen, ik kijk er wel doorheen) vind ik de eigen artikelen. Hier en daar een recept, maar vooral moet ik kennelijk in de mood komen door de hele uitstraling van het blad. De ene hipster baard na de andere gezellig uitziende kok. Foto's van open haarden, warme kleuren. Rake teksten met veel trefwoorden die het de laatste tijd goed doen in foodminnend Nederland. Styling. Zelfs de foto's van het eten zien er uit alsof ik er zelf helemaal niets mee kan. Nog los van de accessoires die ik mis. De opeenstapeling van ingrediënten, keurig uitgelijnd of heel doordacht losjes neergelegd met alle kleuren en vormen in een evenwichtige verdeling.


Het is me wat, de foodindustry. Met al die hippe culinaire blogs, fotografen die zich helemaal gespecialiseerd hebben in het fotograferen van iets kunstmatigs dat meer op lekker eten lijkt dan het eten zelf. Het is een wereld op zich geworden. Mij gaat dat allemaal een stapje te ver.

Nee, dan de foto's van gerechten in restaurants in warme toeristische streken, die al decennialang achter het raam in de zon hangen te vergelen en vergroenen. Groene patat links, een vaag stuk vlees in het midden, rechts een klodder van het een of ander. Ook dat is het eigenlijk niet.

In een restaurant vind ik het wel aardig als er iets bijzonders op het menu staat en mogen ze het ook nog wel wat presenteren, maar daar heb ik thuis ten eerste het publiek en ten tweede het geduld en ten derde het talent niet voor. Ik ben al blij - als het geen eenpansgerecht is - dat ik alle onderdelen ongeveer tegelijk klaar heb en kwak dan alles zo snel mogelijk naast of bovenop elkaar op een bord, ondertussen de kinderen aanmoedigend snel wat bestek neer te leggen en wat glazen te pakken.

Bij mij komt niemand genieten van een twaalf gangen tellend kerstdiner, dat moge duidelijk zijn. 

Zo'n dag dat de broccolischotel zichzelf omtovert in patat-met

Zo'n dag dat zoon één met een lekke drinkbeker thuiskomt. Zoon twee van zijn step was gekukeld en bloedend en kermend op de bank zit te wachten tot jij bij hem gaat zitten. Bijna klaar zoon, even het eten in de oven!   

Zo'n dag dat je beseft dat je toch wat eerder die pan met dat half-losse handvat had moeten vervangen. (Maar ook wel weer blij bent dat je tenen en vingers niet geraakt zijn.) En je in plaats van te kunnen gaan zitten nu kunt gaan soppen. 

Zo'n dag dat je ovenschotel met broccoli had willen uitproberen maar eindigt in de snackbar. 

Zo'n dag dat er midden in alle chaos van pannen en auto's een buurman van verderop voor de deur staat die de sleutel in je handen duwt om vijf weken post en plantjes te verzorgen als hij ("het gaat helemaal niet goed met me") vijf volle weken op vakantie gaat. Geen probleem hoor, maar al was het geformuleerd als vraag, het was toch "na al die pakjes die IK voor jullie heb aangepakt, iets wat JIJ nu wel terug zou MOETEN doen". ("Dat vond ik wel wat raar om dat zo te zeggen, mama", vond ook de twaalfjarige. Ik moet een beetje lachen. "Ach, hij bedoelt het vast niet zo...", hopen we maar.)

Zo'n dag dat je echtgenoot met de auto naar zijn werk ging omdat zijn gerepareerde fietsbatterij nog niet geleverd is, en dan 's middags in alle kook-hectiek thuis komt met een spijker in zijn band. Zijn auto op de oprit pal achter de jouwe parkeert, en jij - op weg naar de patatzaak - dus eerst zijn auto opzij moet zetten. Die niet wil starten omdat jij de verkeerde knopjes hebt ingedrukt en geen idee meer hebt hoe dat ook alweer werkt, en hij vervolgens boos wordt als je het vraagt, omdat hij denkt dat jij in zijn auto met lekke band wilt gaan rijden.

Gelukkig was het dan weer niet zo'n dag dat je bij de patatzaak staat met je bestelling, wetende dat er een aantal hongerige kinderen thuis zitten en het pinapparaat niet werkt, je geen los geld hebt en alle pinautomaten in de verre omgeving ook niet werken omdat de bank een storing heeft... Die hadden we de vorige keer. Dit keer liep het gesmeerd, het betalen.

En zelfs de patat was beter te pruimen dan de vorige keren. Misschien stiekem nog wel beter dan de broccoli.

Met angst en beven...

Ze staan er klaar voor: nog een paar weekjes te gaan en dan...

Na het ja-woord (en de bubbelende drankjes en de zoete hap - geen bruidstaart), als de volwassenen saai gaan zitten kletsen mogen de kinderen zich gaan uitleven op dit bruidspaar. Geblinddoekt met grote stokken. Tot ze uit elkaar barsten en de snoepjes en wie weet rommelcadeautjes(*) er uit vliegen.

Geweld stimuleren? Eh, tja. Kleur- smaak- geurstoffen en suikers? Eh, wie weet. Ik probeer het te beperken. Consuminderen en milieuvriendelijk bezig zijn? Eh, nee. 

Maar het is wel leuk!

(En leerzaam, want ze moeten de troep achteraf zelf opruimen...)

(*) Wie heeft er nog een tip wat betreft de vulling? Liefst voorverpakt snoep ivm hygiëne, niet al te veel suikers en kleurstoffen om de andere moeders blij te maken (omdat hun kinderen daar naar zeggen net iets té hyper blij van worden). Niet te duur en geschikt voor 6 tot 14 jarigen...

Eetlust

Het begint haast een obsessie te worden. Was het eerst nog een soort overerving van mijn moeders zorgzaamheid en gastvrijheid, tegenwoordig neemt het obsessieve vormen aan. Wil je wat eten, wat zal ik voor je maken? vraag ik zodra ik er eentje zie. Zal ik melk inschenken? Yo.ki? Een gevulde koek? Alsjeblieft? Als je nu die oliebol eet krijg je tien euro van me en hoef je de hele zomer je kamer niet meer op te ruimen. Zucht.

Ik heb drie slanke kinderen. Al waren het grote baby's, ze zijn van nature slank gebouwd. Maar vooral ook hebben ze niet zoveel met eten. De een nog minder dan de ander. Wil er bij dochter nog wel eens iets in wat ze lekker vindt, oudste leeft op een dieet van lucht en kale macaroni. Peuter doet zijn naam (Jo.ris-Carni.voris) eer aan en houdt het bij worst, vlees, vlees en worst. En de stukjes vlees van het bord van zijn brusjes. Maar drinken, dat blieft hij niet. 

Oke, ik sla door. (Ze eten ook wel eens toffees. En boterhammen, de oudste twee, dan. En jongste lust pudding.) Maar ik meen het wel dat ik er doodmoe van word. Die welgemeende tips uit de blaadjes als "laat je kinderen helpen eten uitzoeken" of "maak het gezellig aan tafel" en "ze gaan wel eten als ze honger hebben" zijn blijkbaar ook voor ander soort kinderen dan ik heb geschreven. Met die laatste tip had ik trouwens altijd nog wel wat. Ik geloofde dat een kind zichzelf niet uithongert en wel een keer iets gaat eten als zijn lichaam erom vraagt. Maar sinds het gewicht van oudste al een tijdje niet meer toeneemt en peuter het presteert om de hele dag niet te willen drinken of plassen tenzij ik hem dwing, ben ik ook van dat vertrouwen verlost. 

Het kieskeurige op het gebied van eten zit in de genen ben ik bang, van beide kanten. En dus weet ik ook vrij zeker dat later uiteindelijk wel goed zal komen. Dat ze ook zullen gaan genieten van olijven en vis en paprika's met brie, maar dat komt waarschijnlijk pas als ze het huis uit zijn. Ondertussen moet ik zorgen dat ze niet uit huis gepláátst worden voor ze 18 zijn, wegens ondervoeding en verwaarlozing.

Tel bij de kieskeurige genen nog wat langzaam eten en weinig trek, de peuterpuberteit, wat valse virusjes én vermoeidheid op en je kunt je misschien voorstellen dat ik momenteel met mijn handen in mijn haar zit. (En frustraties, beste lezers, zijn voor de lijn van een emotie-eter als ik niet zo geweldig. Gelukkig zijn alle chocoladeletters inmiddels op. Oók de J van Jammalien...)

Over een paar jaar lach ik me waarschijnlijk rot om dit logje, als ze in de puberteit zitten en de boodschappen en de grotere maten kleding niet aan te slepen zijn. Maar nu moet ik snel even beneden gaan kijken of oudste misschien nog zin heeft in een zelfgemaakte aardbeienvollemelkmilkshake. Met roomboter.

Weekendje survivallen met kids

Wij waren een weekendje weg. Het was leuk, maar zwaar. Drie dagen spelen (in het so-called speelparadijs op het park) patat eten, spelen, pannenkoeken eten, spelen, macaroni met kaas, stapelbedden beklimmen, spelen, beetje slapen, spelen, patat eten, patat eten, spelen, subtropisch zwemmen, patat eten, spelen, spelen, spelen...

U begrijpt, we hebben echt genoten van de omgeving, de mooie natuur en de culinaire hoogstandjes van het Drentsche land. En een peuter in een ledikantje aan het voeteneinde van de echtelijke sponde is niet alleen een prima wekker, hij doet het ook goed als voorbehoedsmiddel.

En toen waren ze moe. In volgorde van aflopende leeftijd: een beetje lekker moe, heel erg moe, en compleet over de top oververmoeid met bijbehorend minder plezierig gedrag, de laatste paar uur. Ik heb nog nooit een kindje zo snel in slaap zien vallen in de auto. Gelukkig was het vanmorgen vroeg toen hij in zijn eigen bedje wakker werd gewoon weer mijn eigen lieve kleine vrolijke (zij het ietwat naar overgeefsel ruikende) peutermannetje.

Nieuwjaarsdag

Doe maar iets aan wat makkelijk zit, had mijn nieuwe pilatesjuf gezegd. Dus een half uur voor de proefles gisteren stond ik mezelf redelijk wanhopig in de slaapkamerspiegel te bekijken. Ik kon toch niet in mijn lekker soepele, alles verhullende maar toch wel zeer nette gebreide jurk met panties?  En om nou te zeggen dat die sportbroeken van voorheen lekker zaten, laat staan elegant stonden, daar was mijn buik net weer wat te dik voor geworden. Dus nam ik het besluit ende het voornemen: morgen is het nieuwjaarsdag, en ik ga NIETS meer eten, wekenlang. NIETS, niets, niets. En dan een appeltje ofzo, als ik wat flauw dreig te worden. In ieder geval geen ongezonde onnodige tussendoortjes.

Dus in plaats van manlief op de weekboodschappen los te laten liep ik vandaag zelf in de supermarkt. Het resultaat mocht er zijn, al weet ik niet of mijn huisgenoten blij met me zullen de komende dagen. Ik had tassen vol fruit, magere yoghurt, komkommers. Geen alcohol, geen snoep, geen koek, geen luxe toetjes. Ook geen dure supersnelle vet-verbranders of hongergevoel tegenhoudende shakes trouwens. Ik ben goed bezig.

Maar toen opeens vandaag peuter en ik en mijn pilates-spierpijn aan elkaar bleken overgeleverd omdat de rest  "leuke dingen" ging doen, kwam het zo dat we even bij oma en opa op bezoek gingen. Waar ik werd verleid door de doos met mer.ci schrokolaatjes. En op weg naar huis brandden de kortingsbonnen van die grote gele kleffe M in mijn tas. Maar hé, ik ben natuurlijk geen slappeling, en natúúrlijk ben ik daar niet langs geweest maar net op tijd gekeerd op de rotonde.

En die kleine portie kibbeling met een beetje saus is gewoon heel gezond. Zei de visboer ook. Twee keer per week, mevrouw. En peuter was het er helemaal mee eens.

Frustratievreten

Dinsdagavond. Het gaat niet helemaal zoals ik wil. Manlief toog na het avondeten naar de schuur om mijn fiets te repareren. En was na tien minuten weer terug met de mededeling dat mijn kettingkast niet open te krijgen is en wenste me succes bij de fietsenmaker. Dat kost tijd, gedoe (want twee keer met peuter onder mijn arm op en neer naar die fietsenzaak terwijl ik niet kan fietsen en het ding niet in de auto past), én het kost geld dat ik nu niet verdien.

Want. Nog een half uur later begon de software van mijn internetwinkeltje opeens gekke foutmeldingen naar me te spugen. Een directory die niet zou bestaan, terwijl hij er wel gewoon is en ik en mijn browser hem kunnen zien. Ik snap er niks van, manlief keek ook mee maar zag het zo snel ook niet. Met een kijkmaarevenophetforum verdween hij naar de televisie. Bah, bah bah. Spelden en hooibergen. Maar de boel moet wel werken want er moet verkocht en geld verdiend worden.

Tot slot had manlief ook nog de vrolijke mededeling dat hij morgen, op zijn vaste papadag opeens tóch niet vrij is wegens Belangrijke Dingen op het werk. Terwijl ik morgen met twee kinderen tegelijk op twee verschillende plaatsen moet zijn en nummer drie waarschijnlijk de vertragende dwarse factor gaat spelen. Succes ermee, mama, regel het maar.

Als dochter denkt dat het niet helemaal gaat zoals ze wil (zoals we zeker de halve decembermaand hebben gezien) dan stampt ze, gooit ze, trekt ze de pruillip en doet ze héél boos en dwars. Ik niet. Ik ga gewoon helemaal alleen eerst heel even in een hoekje zitten treuren. Dan bedenk ik me dat ik heel mindful en zen ben en bovendien aan het lijnen. En dan eet ik alsnog die zak borrelnoten leeg, en de reep witte chocolade met crisp. En drink ik een blikje cola. Zo. Klaar.

Nu de frustraties fijn weg gevreten zijn ga ik maar weer eens met frisse nieuwe moed aan een paar oplossingen denken. En beginnen aan een nieuwe dag waarin ik weinig en vooral gezond ga eten. Dat is makkelijk, want nu is echt alles wat ongezond is op. En even op de fiets een nieuwe voorraad halen zit er ook al niet in.

Wensen en cadeau's

Dank voor alle felicitaties hieronder. Het was een drukke dag, maar dat kwam vooral door de kinderactiviteiten op woensdag, niet zozeer door mijn verjaardag die ik eigenlijk weer eens niet vierde. 's Avonds -ik lag net in bad- kwamen nog wel onverwacht onuitgenodigd onaangekondigd broer en schoonzus even langs, dus dat was wel gezellig.

Ik heb een paar mooie lieve leuke cadeautjes gehad. Maar om nog even terug te komen op de op de vraag van Twistmom hieronder, wat ik zelf wens? Eigenlijk als ik er goed over nadenk heb ik wel genoeg. Een beetje teveel zelfs. Te veel ongeduld, te veel kilo's. Te veel de neiging me de godganse dag vol te proppen met vetten en suikers. Vooral als de emoties weer eens hoog oplaaien of ik me stierlijk verveel. Of gewoon uit gewoonte tussendoor.

Dus als dát nou vanaf nu eens een beetje minder kan, zou dat fijn zijn. Dan zit ik hier volgend jaar weliswaar een kalenderjaartje ouder maar ook een stuk strakker, slanker en gezonder. Mooi cadeau van Mammalien voor Mammalien. Houden jullie me eraan? (En nee, niet gaan zeuren op feestjes, dan mag het wél)

23 november 2011

Kijk, dat vind ik nou ook: 1968, the year that changed the world. Al was het maar omdat ik toen ter wereld kwam. Op de vroege ochtend van de 23e november om precies te zijn. Met enige hulp van de huisarts, want ook al was ik nog maar een acht maands zwak scharminkel, mijn moeder was er ook niet al te best aan toe. En de huisarts had in december andere plannen, denk ik. 

Dus als ik me niet vergis ben ik vandaag jarig. Ik zou zeggen, neem allemaal een lekker drankje uit eigen koelkast, koop vandaag op weg naar je eigen huis gerust wat gebakjes bij die luxe banketbakker. En als ze thuis met opgetrokken wenkbrauwen zitten, zeg maar dat het vanwege Mammalien's verjaardag is. Dat is maar één keer per jaar, dus dan kan het best.

En dan natuurlijk cadeautjes. Ik ben ik een gulle bui, jullie mogen allemaal een wens doen. Als het een materiële is, zorg er dan voor dat je wel genoeg geld op je bankrekening hebt staan, of kijk je lief eens extra lief aan, maar dan ben ik ook niet de beroerdste en mag je het wat mij betreft gewoon kopen zonder dat je mij hoort zeuren over slechte smaak of het nut van consuminderen. Hoewel andere, niet materiële wensen, natuurlijk eigenlijk veel leuker zijn. Ik zal mijn best doen om mee te duimen dat ze uitkomen. Wel even hier melden graag, dat zou zomaar kunnen schelen in de kans dat je wens uitkomt bovendien ben ik gewoon vreselijk nieuwsgierig.

Gevonden onder haar bed

Ik vertaal even (of zien jullie het aan de tekeningetjes ertussen?!): minitaart, oliebol, cake, lik-lolly, eierkoek, kesrtdiner

Ze zal toch wel genoeg te eten krijgen?

Zomervakantie 15/45 - hoera in de gloria

Zoals gisteren beloofd nu een positief logje, ik tel mijn zegeningen. Sorry voor iedereen die op iets leuks zat te wachten: ik begrijp ook wel dat er niks leukers is dan leedvermaak, maar lekker zeiken zoals ik graag doe, dat schijnt helemaal uit te zijn tegenwoordig. Lang leve het positivisme. Geen bedreigingen maar kansen. Hoera, hoezee, wie geniet er met me mee (gaaaaap, wat saai).

Komt ie!

- Een nieuw koffieapparaat. Uitgezocht vanwege het mooie en niet te duur, maar de cappuccino en latte machiato en de chocolademelk zijn toevallig ook echt erg lekker!

- Nieuwe laarsjes! Lekker met hak, lekker stoer, mooie kleur. De foto is bagger, maar geloof mij maar op mijn woord.

- Vanmorgen hebben we ze heerlijk uitgeraasd in Ballorig. Dochter neemt heel lief kleine broer op sleeptouw, en ook oudste zoon is een geweldige hulp. En als de oudsten samen willen spelen, ach dan is mama ook niet te beroerd om even op plat op zo'n opblaasding te gaan liggen en peuter helemaal gek te kietelen en knuffelen.

- De zon schijnt!!! Peuter ligt in zijn bed en Mammalien kan even opdrogen in het zonnetje. Wat een héérlijk weer vandaag!

- En zo meteen ga ik weer lekker verder met mijn granny's. Dochter heeft zich bereid verklaard een deken van granny's op haar bed te tolereren. Moet er wel een roze fleece deken aan de andere kant worden genaaid, want die gaten, dat lijkt haar koud. Een dochter van haar moeder dus.

-  En terwijl ik haak staat de Tour op. Ik ken(de) geen enkele renner, maar het geeft zo'n fijn ouderwets vertrouwd gevoel, zwoegende fietsers en dat Tourgeluid. Bovendien is het commentaar altijd wel gezellig. En als je geluk hebt zie je nog wat blote, hier en daar wat gehavende en bloederige billen voorbij komen. ("Je was niet de enige die dat is opgevallen", was het commentaar van manlief toen ik de billen van Johnny roemde...)

- We zijn op één derde van de zomervakantie!

- Ik ben uitermate tevreden met mijn haarkleur. En het zit eigenlijk ook gewoon heel goed, zo helemaal niet in model.

- Mijn rug gaat al stukken beter. Hoewel ik het bukken nog even aan de kinderen overlaat.

- De kinderen kunnen sinds mijn spitaanval opeens zelf hun bordjes opruimen, hun drinken inschenken, haren kammen en zelfs de vloer van hun kamer opruimen. Wat een beetje spit al niet doet voor de zelfstandigheid.

- En ach... deze dan. Het is een schatje, toch? Net als de andere twee. En mijn lieve schattige man die zo blij is met zijn nieuwe baan en daar heerlijk veel huishoudcentjes aan het verdienen is op het moment dat ik mijn schatjes uitlaat en zijn overhemden strijk  en de tuin die zo mooi in bloei staat en de aardige buren, de vogeltjes, onze geweldige regering... euuh. Nee. Nu sla ik door. Tijd om te stoppen. Bovendien is de Tour begonnen.

30 vragen - 21. Mijn favoriete eten

Sushi!! Heerlijk, maar krijg ik bijna nooit. Serveren ze niet in de vinexklei hier. Geitenkaas met spek en honing. Bastognekoeken, lasagne, pindasaus met nasi erbij, borrelnootjes, stokbrood met kruidenboter, wraps met wat voor vulling dan ook, zowel warm als koud, broodje brie, ciabatta met tonijnsalade, peppaco's, chocola, chocola, CHOCOLA, ananas, brood, babi pangang, caramelvla, witte bonen in tomatensaus, warme appelbollen, magere yoghurt, ovenschotel op z'n engels met gehakt en aardappels, tompouce, tortilla's, tiramisu, dame blanche, spritskoeken.

30 vragen - 19. Waar heb ik spijt van?

Ik ben alleen thuis. Samen met Q., maar die ligt in zijn ledikantje, dus ik heb het rijk alleen. In de kast staat een zak borrelnoten me aan te staren, de favoriet van manlief. Speciaal gekocht om vanavond tijdens ons favoriete tv programma gezellig samen op de bank wat van te nemen. Want ik vind ze ook lekker.

Dus. Zak mee, ik installeer me op de bank met mijn boek. De zak gaat open. De eerste noot is geweldig... heerlijk. Ik geniet er echt van. De tweede is ook lekker. Het tweede handje ook. Pas halverwege de zak vraag ik me af of ik zal stoppen. Maar het boek is spannend, en mijn hand verdwijnt min of meer automatisch die zak in. Voor ik het weet is de zak bijna leeg. Zal ik nu stoppen dan? Ik heb toch echt geen honger meer. Maar die paar noten, die kan je natuurlijk ook niet bewaren. Ik zet dus nog even door en hop, leeg is de zak.  Een beetje vol maar voldaan gooi ik hem weg. Opgeruimd staat netjes.

Vijf minuten later klap ik mijn boek dicht. De plicht roept. Ik sta op en voel me zelf net een enorme, ietwat misselijke borrelnoot. En dan heb ik toch wel een beetje spijt...

30 vragen - 4. Wat eet ik vandaag?

Ik was 18, net klaar met het VWO en om wat geld bij te verdienen in de extra lange zomervakantie aan het werk op een kantoor van een grote verzekeraar. Ingestuurde declaraties in een dossier stoppen, op papier voorzien van een code en dan invoeren in een computersysteem. De eerste twee dagen was het nog wel leuk, daarna begon de sleur. Zie het voor je: een hok met een stuk of tien meiden van begin twintig. Achterin een kantoortje met een groot raam van waar de baas ons goed in de gaten hield: een wat stoffige, van baard voorziene voormalig schoolmeester die de stress op school niet meer aankon en een andere baantje had moeten zoeken. Hij bemoeide zich zo weinig mogelijk met ons, maar keek scherp toe of we op tijd binnen waren en -o gruwel- precies om vijf uur 's middags weer bij de deur stonden om naar buiten te mogen. Wee je gebeente als je een minuut te vroeg opstond. Te laat heeft niemand geprobeerd, voor zover ik weet.

In de pauze konden we naar buiten om een boterham te eten en wat te kletsen. De dames waren meestal nét aan het samenwonen, een eerste eigen huisje, volop verhalen over wasmachines en vriendjes. En dé vraag die letterlijk elke pauze voorbij kwam was dan ook: wat zal ik vanavond weer eens te eten maken? Of, als er één een goeie bui had: wat eet jij vandaag?

Zonder vriend, thuiswonend met een moeder die voor me kookte (meestal aardappels en sperciebonen) vond ik dat allemaal niet zo boeiend. Zes weken vakantiewerk was dus méér dan genoeg. En hoewel ik mezelf tegenwoordig aan het einde van de middag nog wel eens op die vraag betrap, kun je me met goed fatsoen eigenlijk niet vragen wat ik vanavond ga eten.

Het vlees is zwak

Een nieuw jaar, goede voornemens enzo. Was het doel vorig jaar "afvallen" en de weg ernaar toe minder eten, dit jaar focus ik me geloof ik op "afgevallen blijven" en vooral gezond(er) eten. Want een flauw bordje avondeten voor de helft laten staan en dan 's avonds een zak van die dry roasted borrelnoten - liefst paprikasmaak- wegwerken, dat is natuurlijk ook weer niet echt zoals het hoort. Maar ja, het is zo lekker he, en het vlees is zwak.

Wat me op het tweede punt brengt. Vinden jullie het nou ook niet zielig voor al die kipjes en die varkentjes? In Ariadone vond ik een medestander. Dat plaatje, dat deed het hem. En de tekst ook. Tijd voor besluiten. Eigenlijk zou ik wel vegetarisch willen, denk ik, geloof ik. Soms. Een beetje.

Kijk, kip, dat is eenvoudig. Daar griezel ik al jaren van. Man is er dol op, maar ik ben altijd de hele maaltijd bezig de stukjes kip uit mijn bami te vissen en op zijn bord neer te gooien. Kip eruit, eitje erin, opgelost.

Verder ben ik tegenwoordig best al wel een matige vleeseter. Af en toe een leverpasteitje op brood, een miniscuul rundervinkje, dat vind ik dan wel weer lekker. Of een toastje met filet americain, een frikandel speciaal, oma's gehaktballen??? Hmmmm. Eigenlijk toch wel lekker. En slap als ik ben vergeet ik even het dierenleed-argument en bedenk me dat er in vlees ook wel veel voedingsstoffen zitten die een mens nodig heeft.

Tot ik het spotje over dierenleed op de radio hoor en ik mijn vers gekochte big mac met een schuldig gevoel onder mijn autostoel verstop op zoek naar de dichtsbijzijnde prullenbak. Een bezoekje aan de kinderboerderij doet zeker een week lang mijn trek in ham-kaas tosti's verdwijnen. Vlees mag lekker zijn, maar of ik dieren wil eten, dat weet ik nog zo net niet.

Dus heb ik inkopen gedaan deze week. Een koelkast vol met vis en vleesvervangers, voor mij en mijn familie. De slappe voorgebakken brokken kibbeling gisteravond waren niet te vreten. De zogenaamde vegetarische hamburgers de dag ervoor smaakten naar schoenzolen. Al sinds mijn puberteit heb ik een enorme tofu-fobie, dus dat gaat het ook niet worden. Vanavond proberen we de kaassouflés.

En morgen, dan staat er waarschijnlijk weer een lekker mals biefstukje op het programma. Van de scharrelslager. Kan ik er weer een week tegen.

Broodplankje

Wisten jullie dat er in de hele stad in alle kledingzaken lachspiegels hangen in de pashokjes? Alsof je 10 kilo dikker bent dan je denkt zeg maar. En niet op alle plekken hoor, maar de borsten en de dijen, de rug en de bovenbenen zien er niet meer uit. En ook in de pashokjes voor het sterke geslacht trouwens, kwam manlief achter. Oja, en ze hebben bij de heren opeens alle shirts van een verkeerd kaartje voorzien, de maatjes L zijn eigenlijk gewoon maatjes S. De breedte dan, lengte valt gewoon net als altijd.


Ik heb zelf gelukkig nog wel een paar mooie schoenen gevonden en een witte zomerjurk. Van Sandwich, die weten hoe ze vrouwen blij moeten maken met de maatjes die ze in de kleding naaien.