vrijdag 24 mei 2013

Buikpijn

We zouden naar het circus, papa, mama, oudste zoon en dochter. Zoon ging mee maar zat wat suf voor zich uit te staren. Zou dit wel leuk worden? Dochter was helemaal druk en opgewonden, ze had er zin in.

We gingen vroeg weg om goede plaatsen te bemachtigen. De eerste ring was vol. Gelukkig, want ik heb het niet zo op zo'n paard of -erger nog - een clown in mijn boezem. Maar we vonden iets verderop mooie plaatsen op de tribune. Nog een kwartiertje wachten.... en daar begonnen de lichten te bewegen, de muziek zwol aan, de spreekstalmeester begon zijn verhaaltje.

Toen ze lekker op gang waren leefde zoon op, dit was leuk! Hij kroop bij mij op schoot om het beter te kunnen zien. (Dat was even geleden, in het openbaar, dus daar was de mama van deze tienjarig best blij mee. Al is één meter veertig aan uitstekende botten best lastig vasthouden.)

Dochter daarentegen was helemaal stilgevallen en zat er met een sip gezichtje bij. Haar handje kroop in de mijne, ze mocht bij papa op schoot. In de pauze fleurde ze zelfs niet op de koek-en-zopie tentjes waar ze iets mocht uitkiezen. Buikpijn. Hele erge buikpijn. Van die buikpijn die je zomaar opeens krijgt als het allemaal een beetje druk is, als je niet weet wat je verwachten moet, als je bang bent voor wat dan ook, voor iets wat er misschien wel kan maar waarschijnlijk niet gaat gebeuren. Die kennen papa en mama maar al te goed van vroeger toen ze zelf klein waren.

Thuis was alles natuurlijk weer goed. Kleertjes uit, nachtjapon aan, heel eventjes op de bank en daarna lekker spelen. En de patatjes gingen er prima in, geen zere buik meer te bekennen.

En wat was er nou, met die buik? vroeg ik haar 's avonds in bed. Ze had het toch wel spannend gevonden, dat circus. En dat vond ik dan toch wel weer fijn, dat ze zelf die conclusie trok en het ook nog eens tegen ons vertelde.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Laat maar horen!